SERIAL NETFLIX
KSIĘGA V: EWANGELIA
Dwie noce z rzędu. Musimy z nim pogadać.
Wolę wiedzieć, co się z nim…
Podobno spędza dużo czasu z panią Greene.
I bardzo dobrze.
Jest dorosły. Skoro sprawia mu to przyjemność…
to dobrze.
Mamy dziś opóźnienie. Pójdziemy bez niego.
Damy radę.
TELOMERY A PROCES STARZENIA
Dzień dobry.
Rety, wyglądasz…
Podoba ci się? Wygrzebałam z kuferka w szafie na piętrze.
Większość tych ciuchów przezimowała tu parę dekad,
zresztą podobnie jak ja.
Tak czy owak, dobrze na mnie leżą, prawda?
Idziemy?
Wiem, że sprawia problemy.
Zawsze taki był.
Jego tata nie dbał ani o niego, ani o mnie, ale…
dałam z siebie wszystko.
Zrobiłam, co mogłam, ale nie jestem święta.
Pracuję na dwa etaty.
Na stałym lądzie. A i tak nie starcza na jego dwie siostry.
Dlatego to robi.
Pieniądze nie rosną na drzewach, a dzięki niemu mamy co jeść.
Nie to że szeryf tym się przejmuje.
Prawo jest ślepe na okoliczności, prawda?
Nikogo nie osądzam, Joanie, mówię tylko, że to się zdarza.
- Bowl czasem… - Bill!
Ma na imię Bill.
Ci jego fałszywi przyjaciele tak go przezwali, gdy zaczął dilować.
Dobrze, że nie Bong.
Jeśli pan i ludzie na tej wyspie
macie w dupie chłopca, który zaginął,
to nie wiem, po co chodzicie do kościoła
i udajecie pobożnych wiernych, bo żadni z was chrześcijanie.
- Nie jestem chrześcijaninem. - Wie pan, o czym mówię.
Powiadomiłem służby na lądzie,
a oni pracodawców Bowla…
Billa i jego znajomych. Znajdziemy go.
A pogadał pan z tutejszymi?
Ci na lądzie to jedno. Ale tutejsi wiedzą swoje.
Tutejsi wszystko wiedzą.
Rozmawiałem z Joem Collie.
O ile wiem, on widział go tu ostatni.
- Był trzeźwy? - Słucham?
Gdy pan z nim rozmawiał. Trzeźwy był?
Trudno stwierdzić na pewno.
- Nigdy nie… - Spyta go pan jeszcze raz.
- Nie sądzę, że… - Spyta go pan jeszcze raz!
Nie znał go pan.
Tak naprawdę go tu nie znali
albo mieli go gdzieś,
ale to nie ma nic do rzeczy.
Gdy przytrafia się coś takiego, wszyscy powinniśmy być równi.
WIELKI PIĄTEK MSZA O 20 WIGILIA PASCHALNA SOBOTA O PÓŁNOCY
Codziennie tak? Nie będzie porannych mszy?
Na razie tak.
Ojciec Paul potrzebuje paru dni,
by całkiem dość do siebie,
ale dziś wieczorem powinien być w formie. Prawda, Sturge?
Zgadza się.
Rozmawiałem z nim rano. Czuje się dużo lepiej.
Tak. Dolly też z nim rozmawiała.
Opowie nam o Wielkim Piątku.
Prawda, skarbie?
Dolly?
Millie. To ty?
O ile mi wiadomo.
Nie ma dziś porannej mszy? Tak się nastawiałam.
Nie…
Rety! Spójrzcie tylko.
Mój Boże. Pani Gunning wygląda… Mamo?
Przepraszam, skarbie.
Ja tylko…
Cóż za radość!
- Dzień dobry. - Kochana.
Skarbie, słyszałam o…
Riley nam powiedział. Nie jesteś sama.
Jest tu?
Nie, nie ma go. Myślałam, że jest z tobą.
Joe?
- Trzymasz? - Tak.
Widziałeś Rileya?
Wszystko gra?
Wygląda na to, że Riley gdzieś przepadł.
Nie jest z Erin Greene?
Na to wygląda.
Niech cię szlag, Riley.
Puści całą parę w gwizdek? Po tym, co…
Boże.
Co z nim, do diabła?
Niech robi, co chce.
Co możemy poradzić? Skoro on nawet… Niech to szlag!
Przepraszam. Wybacz, Warren.
Przepraszam. Trzymaj.
Tak, C-O-L-L-I-E. Joseph.
22,4.1969.
Świetnie. Dziękuję.
Dobra. Dzięki, Mike.
Przepraszam.
To nic, próbuję namierzyć…
Czym mogę służyć, pani Greene?
- To pewnie nic takiego. - Zwykle tak się okazuje.
Albo i nie. Nie wiem.
Nie wiem, co myśleć. To nie jest oficjalne zgłoszenie,
bo nie minęła jeszcze doba czy dwie.
Nie wiem, ile powinnam odczekać. Wyśmiejesz mnie.
Ale muszę zgłosić, że ktoś zaginął.
Kto?
Riley Flynn.
Miał przyjść wczoraj w nocy, ale się nie zjawił.
Pytałam jego rodziców…
Dziś rano i po południu. Nie widzieli go.
Miał przyjść… Czy wy…
Nie. Niezupełnie. Spędzamy ze sobą sporo czasu, ale…
Nie wsiadł na prom, sprawdziłam. Więc nie popłynął na ląd.
Nie odbiera telefonu.
Powiedział coś?
Coś, co może teraz wydaje się trochę dziwne albo…
Nie, nic. Mówił, że do mnie przyjdzie.
- Jasne, ale może… - Powiedział, że przyjdzie.
W porządku.
Kiedy ostatni raz go widziałaś?
Wczoraj rano, gdy się obudziliśmy.
Poszedł na spotkanie AA z Joem Collie…
Joe tam był? Na pewno?
Nie wiem. Zakładam, że tak, bo chodzi na te spotkania.
A potem poszedł do domu na kolację.
Wiem to od jego rodziców. Wybierał się do mnie, ale na tym koniec.
O czym rozmawialiście wczoraj rano?
O naszych planach na ten dzień. Opowiedział mi swój sen.
A poprzedniego wieczora?
Słuchaj. Wierzę ci.
Nie próbuję być wścibski.
Może powiedział coś, co naprowadzi nas na ślad.
Choćby drobny szczegół. Coś, co łatwo przegapić.
Jego stan psychiczny.
Jeśli zacznę ciągnąć ludzi za języki…
Jeśli okaże się, że poszedł w tango w jakimś hotelu,
może zrobił jakąś aluzję. To wszystko. Tylko o to mi chodzi.
Jasne?
O czym rozmawialiście?
O śmierci.
O tym, co się dzieje
po śmierci.
O to mi właśnie chodziło.
Dlatego tu przyszłam.
Kto poruszył ten temat? Ty czy on?
Sama zadaję sobie to pytanie, bo…
Chyba oboje o tym myśleliśmy, bo straciłam…
Poroniłam.
Przykro mi.
Wydaje mi się, że to on zaczął,
a ja podchwyciłam temat.
- I co miał do powiedzenia? - O czym?
O śmierci.
Mówił, że się jej obawia? Że go intryguje?
Wydawał się normalny.
Ale ponoć to typowe. Ludzie, którzy z czymś się zmagają…
Tak mówią o samobójcach.
Że wydawali się normalni.
Czasem to prawda. Tak.
- Nie wiem, co robić. - Zjawi się.
- Witam. - Pochwalony.
Już ojciec wydobrzał?
To wyjątkowy wieczór. Oczy i uszy otwarte.
Słyszałam od innych.
Ale teraz widzę na własne oczy.
Mildred Gunning, wielkie nieba.
Beverly Keane.
Bóg nam cię zwrócił. Tak się cieszę.
I że będziesz świadkiem tego, co nastąpi.
Dziękuję. Cieszę się, że mogłam przyjść.
I to nie sama. Sarah Gunning.
Cieszę się, że tu jesteś. Nawet nie wiesz, jak bardzo.
Dziękuję. Wejdźmy do środka, powinnaś usiąść.
Oczywiście.
„Zabrali więc ciało Jezusa
i obwiązali je w płótna razem z wonnościami,
stosownie do żydowskiego sposobu grzebania.
A na miejscu, gdzie Go ukrzyżowano,
był ogród, w ogrodzie zaś
nowy grób, w którym jeszcze nie złożono nikogo.
Tam to więc, ze względu na żydowski dzień Przygotowania, złożono Jezusa,
bo grób znajdował się w pobliżu”.
- Ewangelia Pańska. - Chwała Tobie, Panie Jezu Chryste.
Wielki Piątek.
Jeden z moich ulubionych dni w roku. Męka Pańska.
Czasem używamy słowa „pasja”.
Oznacza ono silne, trudne do opanowania uczucie.
Trudne do opanowania.
To właśnie czuł Jezus, gdy oddał za nas życie,
by podarować nam żywot wieczny.
Cóż za dar. I historia tak pięknie opisana w Ewangelii św. Jana.
„Ewangelia”, czyli dobra nowina. Dobra nowina w Wielki Piątek.
Tymczasem to historia niesłychanej męki.
Co w tym dobrego?
Męka Jezusa według tego przekazu jest nie tylko konieczna.
Jest też dobra.
To cena za wieczne życie.
Znosi to cierpienie samotnie.
Podczas Zmartwychwstania też jest sam. Zaś potem…
pojawili się wyznawcy. Coraz więcej.
Cała wspólnota.
I coraz więcej ludzi zaczęło szerzyć tę dobrą nowinę.
Przekazywać ją innym. I tak oto Bóg zgromadził całą armię.
Jak leci ten slogan?
„Spełnij swój potencjał”.
Niczego nie ujmując naszym siłom zbrojnym,
które służą sumiennie i z honorem,
ale nie na tym polega spełnianie swojego potencjału.
Armia walczy za Boga i ojczyznę.
Tym razem pewnie kogoś urażę, ale powiem prawdę.
Bóg nie chce, byśmy walczyli za swój kraj.
To zwykła impertynencja.
Bóg nie ma ojczyzny.
Bóg panuje nad całym światem.
Rysujemy mapy, zawieramy traktaty
i zamykamy granice, lecz On jest ponad to.
Nie walczmy za kraj. Walczmy za Boże królestwo.
Królestwo bez flag czy granic, jak naucza Jezus.
Armia Boga. Niewątpliwie toczy się wojna. Po to właśnie została powołana armia.
Jako wspólnota wiernych, armia Boga, jak możemy śledzić sytuację na froncie?
Nie widzimy pola bitwy, nie mamy raportów z kwatery głównej.
Jedyne, co mamy, to, co daje nam Bóg, jest tutaj.
Nasze odczucia. Wewnętrzny kompas moralny,
który wskazuje drogę do Ducha Świętego.
Sumienie. W armii Boga sumienie to podstawowy ekwipunek.
„Inni mają swoje, ale to należy do mnie”.
Brzmi jak kwestia z filmu wojennego,
ale to Kredo Strzelca.
A kredo samo w sobie
to życiowa dewiza, jak i wyznanie wiary.
Zatem toczy się wojna. A to oznacza ofiary.
Musimy być żołnierzami.
Tego uczy nas Wielki Piątek.
Bóg będzie wymagał straszliwych czynów.
Spójrzcie, o co poprosił własnego syna.
Jakie męki Jezus musiał znosić.
Musieliśmy nazwać to Nowym Przymierzem,
bo wola Boża, choć doskonała, podlega zmianie.
Wola Boża dyktuje zasady moralne.
Gdy ona się zmienia, zasady także ulegają zmianie.
Zmianę przyniosło Nowe Przymierze i nadejście Jezusa.
Jako armia Boga musimy wyrzec się Starego Przymierza
i podążać tylko za tym.
Polegać na tym kompasie.
Wielki Piątek jest dobry.
Ewangelia Pańska, tak pełna grozy, stanowi dobrą nowinę,
gdyż zwiastuje to, co nastąpi.
Zmartwychwstanie.
Dziś jest dobry dzień, bo zwiastuje Wielkanoc. W tę niedzielę.
Jezus powstał z martwych i uśmiercił samą śmierć.
Coś, co jest pełne grozy, staje się dobre przez to, dokąd wiedzie.
Witajcie w armii Boga.
Dokonamy wielkich rzeczy.
Mamo. Zaczekaj.
Co się stało? Stój.
Więcej tu nie przychodź.
Co?
To nie mój kościół. To nie człowiek, jakiego znałam.
Gdzie się podziewałeś? Wydzwaniałam cały dzień.
- Przepraszam. - Daruj sobie. Gdzie byłeś?
Gdzie?
Pamiętasz, jak zanim stąd uciekłaś,
weszłaś do mnie przez okno i wystraszyłaś mnie na śmierć?
Chciałaś popływać łódką.
Uparłaś się, więc wzięliśmy łódkę i wypłynęliśmy.
Daleko. Wypaliliśmy paczkę fajek, obejrzeliśmy wschód słońca.
Zrobisz to teraz ze mną?
Weźmiemy łódkę?
Nie mam problemu z zaufaniem.
Dziwne, po takim małżeństwie.
Zależało mi, by mimo wszystko
zachować w sercu zaufanie.
Nie dopytywałam się, bo ty też tego nie robiłeś.
Ani razu.
Czekałeś, aż się otworzę.
Próbuję zrobić to samo.
Ale w tej sytuacji…
Muszę cię zapytać.
O co chodzi, Riley?
To od nich się wszystko zaczęło.
Od gwiazd.
Pierwsi ludzie całymi dniami polowali i zbierali pożywienie,
za to w nocy…
rozpalali ogniska, by się ogrzać i odpędzić drapieżniki.
Spoglądali na otaczające ich doliny i widzieli inne ogniska,
maleńkie światełka rozsiane po okolicy,
i wiedzieli, że gdzieś tam, w ciemnościach, są inni ludzie.
A potem dostrzegli też te światełka na niebie.
Nie wiedzieli…
Nie wiedzieli, czym jest kosmos, gwiazdy czy fale świetlne.
Uznali, że to inne ogniska.
Zastanawiali się, kim są ci ludzie,
którzy rozpalają ogniska hen w górze.
Zaczęli snuć wokół tego opowieści.
„Ci ludzie…
muszą być niesamowici”.
„Te ogniska rozpalają ludzie
o mocy, jaka przerasta nasze wyobrażenia”.
Wszystko to.
Każdy bóg.
Każda bogini, religia, święta wojna. Wszystko to.
Zaczęło się od tego.
Od opowieści o tym, kto rozpala ogniska na niebie.
Opowiem ci coś, w co nie sposób uwierzyć.
Po prostu mnie wysłuchaj. Obiecasz mi tyle?
Tak. Dobrze.
Nic ci nie jest.
Nic nie mów. Spokojnie. Skup się na oddechu, dobrze?
Świetnie ci idzie. Już dobrze.
Miałem siostrę. Opowiadałem ci? Miała na imię Alice.
Była starsza ode mnie, ale dużo mniejsza.
Miałem osiem lat, gdy umarła na polio.
Okropne to było.
Też się bałem, Riley.
Bałem się śmierci
i to właśnie przywiodło mnie do Boga.
Próbowałem zrozumieć, jak śmierć,
a konkretnie jej śmierć, mogła być Boskim planem.
To pytanie właśnie skierowało mnie na ścieżkę kapłańską…
Już wszystko dobrze.
Bóg nadal ma plan,
a śmierć nie jest już jego częścią.
Nie dla każdego.
Nie musimy się już obawiać.
Jak się czujesz?
Wyglądasz lepiej.
Proszę, usiądź.
Nie radzę tego.
Mogę…
Właściwie to nie mogę tego wyjaśnić, ale spróbuję.
Najważniejsze teraz to nie wychodzić na zewnątrz.
Wybacz, zamierzałem cię ostrzec.
Drugi raz się nie pomylisz, prawda?
Nie martw się. Szyja zagoiła ci się w niecałe sześć godzin.
Te oparzenia to drobiazg. Proszę. Usiądź.
Obiecuję, że wyjaśnię to, jak potrafię,
i poczujesz się lepiej.
Usiądź. Przynajmniej pozwól, by rana się zagoiła.
Mamy spotkanie?
To nie byle spotkanie.
Uwierz, wszystko gra. Masz za sobą długą noc, długą przeprawę.
Usiądź.
Podziękujesz mi.
- Modlitwa o Pogodę Ducha. - Zgrywasz się?
Skądże. Nie.
Dziś usłyszysz ode mnie samą prawdę.
Ta modlitwa, właśnie dziś, ma dla nas szczególne znaczenie.
Boże, użycz mi pogody ducha, bym godził się z tym, czego nie mogę zmienić,
odwagi, bym zmieniał to, co mogę,
i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego.
Zacznijmy od tego, czego nie możemy zmienić.
Gdy byłem młodszy,
byłem pastorem w kościółku w niewielkiej parafii.
Pewnego dnia ministrant,
początkujący, miał może dziesięć lat, łebski dzieciak.
Zbliżała się Wielkanoc,
więc od paru tygodni opowiadałem o Zmartwychwstaniu.
Pewnego dnia przyniósł mi pudełko po butach.
W środku była mysz, którą złapał w pułapkę.
W kiepskim stanie, ucięty ogonek, naderwana nóżka.
Widać było, że cierpi. Chłopiec wręczył mi pudełko
i spytał,
czy Bóg może ją wskrzesić, jak Jezusa.
Skoro mógł wtedy, to i teraz.
Wziąłem to pudełko i zaczęliśmy się modlić.
Odesłałem go do domu i kazałem mu wrócić za trzy dni.
Po trzech dniach wraca, a…
Mysz wydobrzała.
Tak. Biegała w kółko jakby nigdy nic.
Pomogłem mu wypuścić ją za kościołem przed mszą.
Był oszołomiony.
Jego wiara się utwierdziła.
Ten moment natchnął go… na ile?
Na jakieś dziesięć lat?
Wierzył tak długo dzięki małej myszce?
To nie było dzieło Boga.
Nie?
Fakt, musiałem ukrócić jej męki
i prawie trzy dni zajęło mi
znalezienie podobnej myszy,
ale nie sądzisz, że to było dzieło Boga?
Że gdy działa poprzez nas, jego czyny się nie liczą?
Skąd znasz tę historię?
Kim jesteś?
Wiesz, kim jestem.
No co ty.
Przyjrzyj się.
Odpowiedz sobie. Wiesz, kim jestem.
Musisz zobaczyć ślady na dłoniach?
- Włożyć rękę do mego boku… - To niemożliwe.
Przecież mamy to już za sobą.
„Rzekł do Tomasza: »Podnieś tutaj swój palec, zobacz
moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku«”.
- Mamy to już za sobą. - No dobra.
Ale jak?
Tak samo jak ty.
Odrodziłeś się w swej najlepszej postaci.
W swej doskonałej postaci, taki, jakim chciał cię Bóg.
Ja musiałem cofnąć się dużo dalej niż ty.
Dużo dalej.
Czemu tu zaszedłeś?
Zeszłej nocy.
Głowiłem się przez większość dnia.
Znam cię od urodzenia.
Ani razu nie zjawiłeś się tu w środku nocy,
a wczoraj, właśnie wtedy?
Poczułeś powołanie?
Siostra Joego Collie.
Skłamałem. Przepraszam.
I proszę o wybaczenie.
To dlatego wróciłeś.
Absolutna szczerość. To ci dziś obiecuję.
Joe cierpiał. Bez powodu.
Tamten wypadek i alienacja. Nie było dla niego ratunku…
Kto tak twierdzi?
Wiem, to frazes, ale wyroki Boskie faktycznie są niezbadane.
Sam jestem tego dowodem. To On mną pokierował.
Joe Collie został wezwany do domu Pana.
- Zabiłeś go. - To skomplikowane.
Nie. Zabiłeś go, kurwa. Ty i to coś.
Co się stało, już się nie odstanie.
Podobnie jak to, co stało się tobie.
Tych dwóch rzeczy nie da się zmienić
i musimy z pogodą ducha je zaakceptować.
- Co mi się stało? - Riley…
- Co to było? - Uspokój się.
- Co to było, kurwa? - Anioł.
- Świetnie. Ocknął się. - Nieco sfatygowany.
Wielebny też nie tryskał zdrowiem.
Nie od razu.
Przyszłam sprawdzić, czy wszystko idzie według planu,
i czy Sturge ma uprzątnąć…
Nie teraz. Jeszcze nie wyszliśmy z lasu.
Cieszę się, że tu jesteś. W samą porę, Bóg zapłać.
Podejdź tu. Stań tu, proszę.
Stań tutaj.
- Na pewno? - Tak.
Podejdź blisko.
- To dobry pomysł? - Tak. Powstrzymam go.
- Powstrzymasz? - Dobrze.
Przed czym?
Puść mnie. Chcę wrócić do domu.
Chcę, kurwa… wrócić do domu.
Tutaj…
Czujesz to, prawda?
Właśnie tak. Troszkę bliżej.
Tak.
Jeszcze troszkę. Nie martw się.
- Co u… - W porządku, trzymam go.
Czujesz to?
Tak…
Już dobrze. Boże, użycz nam pogody ducha,
abyśmy godzili się z tym, czego nie możemy zmienić.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Riley, miło widzieć, że stanąłeś na nogi.
Sturge i ja czekamy obok. Proszę dać znać.
Odsunę zasłonę, gdy tu skończymy.
Trudno to opanować, prawda?
Przykro mi, że to boli.
Naprawdę.
Ale to minie.
To minie.
Co poczułeś, gdy się zbliżyła?
Znam odpowiedź, nie musisz udawać.
Poczułeś głód. Doskwierający głód.
Miałeś też wizję.
Jakbyś ją do siebie przyciągał. Widziałeś czerwień przed oczami.
Coś się w tobie zmieniło.
Jakbyś nagle odpłynął.
Ale zachowałeś świadomość, gdy się na nią rzuciłeś.
Nie wiem, co się stało.
A ja tak. Byłeś świadomy, ale działałeś mimowolnie. Prawda?
Jakby twoje ciało podlegało czyjejś woli.
Stanie się to znowu i dlatego właśnie musimy słuchać.
Musimy słuchać Ducha Świętego, naszego sumienia.
Mnie też to spotkało.
Przywrócono mi dawną postać.
Odzyskałem młodość i czystość.
A potem, na wzór Jezusa, umarłem.
Umarłem na podłodze, w tamtym budynku.
Przywrócono mi życie, ale bałem się, nie wiedziałem, co się dzieje.
Ten wewnętrzny popęd, owa silna żądza.
Poczułem to samo co ty.
Moja wola stała się Jego wolą. To On mną pokierował
i Joe musiał odejść, a ja zostałem pokrzepiony. Nakarmiony.
- Morderca. - Możliwe, ale dziwna rzecz.
Nie poczułem winy.
Wiedziałem, że powinienem ją odczuwać, ale pogodziłem się z jej brakiem
i zastąpiłem ją poczuciem łaski. Choć nie przyszło mi to łatwo.
Modliłem się o odpowiedź. Ale Bev Keane pokazała mi to.
List do Hebrajczyków 9,14.
„To o ile bardziej krew Chrystusa,
który przez Ducha wiecznego złożył Bogu samego siebie jako nieskalaną ofiarę,
oczyści wasze sumienia z martwych uczynków,
abyście służyć mogli Bogu żywemu”.
Oczyści nasze sumienia, abyśmy służyć mogli Bogu żywemu.
Przeczytałem to i spłynęły na mnie łaski Ducha Świętego.
Odebrał mi poczucie winy.
Oczyścił moje sumienie, gdyż spełniałem Jego wolę.
Byłem Jego narzędziem. Mordercą? Być może. Takoż i Mojżesz.
Józef. Paweł, mój imiennik.
Nie jestem wyjątkowy w armii Pana.
Ani nawet w tej świetlicy. Prawda? Ty też kogoś zabiłeś.
Nie pamiętam tego.
Byłeś pijany, więc nie pamiętasz.
Byłem pijany. Była impreza i wypiłem za dużo.
- Nie bądź taki. - Tak było.
Ale jest w tym sens.
Pewien zamysł, choć uparcie to odpierasz.
Nie było w tym nic niezwykłego.
Na asfalcie nie było śladów opon.
Nawet nie zahamowałem.
Nie próbowałem nawet.
Zasnąłem za kółkiem. To cała historia.
Więc nie mów o Bogu, który tobą kieruje, którego wolę spełniasz.
Nie znasz mnie, kurwa. To, co zrobiłeś, to nie to samo.
To poczucie winy. Wyrzuty.
- Wciąż je czujesz? - Tak.
- Choć to był wypadek? - Tak.
Zabiłem Joego. Widziałem, jak robię to własnymi rękami, ale nie czuję winy.
Nic a nic. Żadnych wyrzutów sumienia. Zostałem od tego uchowany.
- Słysząc to, co czujesz? - Obrzydzenie.
- Co tak naprawdę czujesz? - Gniew.
- Nie. Co czujesz? - Gniew, kurwa.
Nie!
Jestem z tobą szczery, tak jak obiecałem,
i mam dość twoich kłamstw, Riley Flynn!
Wielokroć ci to wybaczałem, ale to dla nas ważny moment
i mam tego dość. Mów szczerze! Co czujesz, gdy to słyszysz?
Zazdrość.
Boże, Ojcze nasz,
użycz pogody ducha, byśmy godzili się z tym, czego nie zmienimy,
i odwagi, abyśmy zmieniali to, co możemy zmienić.
Odwagi, Riley Flynn. Tego nam trzeba. Odwagi.
By zmienić to, co możemy.
Bóg przywrócił ci życie. Nie bez powodu.
Ten wypadek, piekło na Ziemi.
Jednak przyniósł coś dobrego, prawda?
Przywiódł cię na tę wyspę teraz,
w kluczowym momencie w historii naszego świata.
Nabierz odwagi. Bóg cię wybrał.
To poczucie winy… Pozbądź się go.
Bóg cię odmienił. Wystarczy tylko, byś nabrał odwagi.
Wykażmy się teraz odwagą, dobrze?
Odwaga.
Przykro mi, że najadłeś się strachu
zeszłej nocy.
Ja też się bałem, gdy mnie to spotkało.
Zresztą niemal każdy,
kto napotkał anioła, według Biblii czuł przy tym strach.
Maryja bała się Gabriela, który przyniósł jej dobrą nowinę.
Aniołowie zawsze mówią: „Nie lękaj się”,
bo za każdym razem
ludzi ogarnia przerażenie.
Mojżesz wystraszył się na widok gorejącego krzewu.
Jezusa przerażała jego własna wiara.
Padł na kolana w Ogrodzie Oliwnym i modlił się…
Modlił się o oddalenie męki.
Ludzie, którzy odsunęli kamień grobowy,
oni też się bali.
Oni wszyscy. Cuda. Boska potęga.
Przerażająca.
Niemniej jednak przykro mi, że się bałeś.
Pożywiłeś się?
Gdy ten anioł wgryzł mi się w szyję
i krew wypłynęła na podłogę.
Przyłączyłeś się?
Miała być szczera prawda.
Tak.
I jak wam idzie? Mogę sobie wyobrazić.
Nieprawda. Nie muszę sobie tego wyobrażać.
Sama widziałam.
Zaręczam, prałat był przerażony.
Poddano nas próbie, ale z jakiegoś powodu, Riley Flynn, Bóg wybrał ciebie.
Otrzymałeś błogosławieństwo, a nie nam kwestionować Jego wolę.
Tylko to się teraz liczy.
Zostałeś poddany próbie, tak jak on i my wszyscy.
Możesz na nas liczyć.
Jesteśmy przy tobie. Podobnie jak jedno jest ciało,
choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała
stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem.
Jesteśmy tu by cię błogosławić i strzec. Podług Bożej woli.
- Bożej woli? - Tak.
Tak. Nie drwij sobie.
Nie drwij sobie z Bożej woli.
Sam to powiedział, prawda, Sturge?
„Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne”.
- A dalej? - „A Ja”…
„A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem.
Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije,
trwa we Mnie, a Ja w nim”. Ewangelia św. Jana.
Wyraża się jasno, prawda?
Nie owija niczego w bawełnę.
A to?
To też z Ewangelii?
Nie, mój drogi.
To z Apokalipsy.
„A czwarty anioł wylał swą czaszę na Słońce:
i dano mu władzę dotknąć ogniem ludzi”.
Rozdział 16, werset 8.
Tak wygląda powrót Chrystusa.
Zapowiadali, że to nie będzie nic przyjemnego.
Prałat Pruitt był wstrząśnięty.
Nawet on.
Ale…
To wszystko opisano w Piśmie.
Siedem czasz gniewu Boga wylanych przed powtórnym przyjściem.
Koniec świata.
Czwarta czasza wylana na Słońce, a piąta, skoro pytasz,
piąta czasza gniewu Boga pogrąża świat w ciemnościach,
co dla ciebie nie stanowi problemu. Ani dla prałata. Prawda?
Wygląda na to, że pragnie cię na to przygotować.
Tymczasem ty, błogosławiony pośród ludzi, kpisz sobie, gdy mówię „Boża wola”.
To frustrujące.
Wiem.
Nie docenia daru, jaki otrzymał. To oburzające.
To bez znaczenia.
Wiem.
No dobrze.
„Podobnie po wieczerzy wziął kielich
i ponownie dzięki Tobie składając,
podał swoim uczniom, mówiąc:
»Bierzcie i pijcie z niego wszyscy:
to jest bowiem kielich krwi mojej, Nowego i Wiecznego Przymierza,
która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.
To czyńcie na moją pamiątkę«”.
Amen.
- Nie. - Nie bądź osłem.
„Kto pije kielich Pański niegodnie,
winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej.
Kto bowiem spożywa i pije, nie zważając na Ciało Pańskie,
wyrok sobie spożywa i pije”.
W porządku, Riley. To nieuniknione.
To jedna z tych rzeczy, której nie możemy zmienić.
Przyjmij to z pogodą ducha i wdzięcznością.
Amen.
Mądrość.
Mądrość, abym odróżniał to, co mogę zmienić,
od tego, czego nie mogę i nie powinienem.
Jak się czujesz? Lepiej, prawda?
Mądrość. Jesteśmy tylko pierwszymi z wielu.
Dostąpiliśmy wiedzy i błogosławieństwa.
Ale w tej chwili tak wielu na tej wyspie
też tego doświadcza,
nawet o tym nie wiedząc.
Czynimy dobro. To, co robimy, jest dobre.
Nawet jeśli wydaje nam się, że tego nie chcemy.
Ten głód, to pragnienie jest dobre.
Dlatego nie odczuwamy winy, gdy ulegamy.
Dlatego potem czujemy się lepiej. I dlatego dzielimy się tym darem.
Spójrz, ile to dało.
Ile zdziałała odrobina anielskiej krwi.
Dla twoich rodziców, Leezy, dla ciebie i wielu innych na tej wyspie.
Spójrz na wyrządzone dobro. Spójrz tylko.
Zauważ to ciepłe uczucie.
Pomyśl o tym i powiedz mi. Czujesz spokój?
Masz pełny żołądek?
Jasno określony cel?
Poddałeś się wyższej mocy? Osiągnąłeś spokój ducha?
Chwalmy Boga.
„A pokój Boży,
który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli”.
Bóg z tobą, chłopcze.
Zawsze ci darzył.
Taki mądry. Zawsze potrafiłeś słuchać.
Dzięki, że teraz też, w tak ważnej jak nigdy dotąd chwili.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Słońce zaszło. Wierni zaczną się schodzić.
Doskonale. Cóż…
to już wszystko.
Wszystko?
- Tak. Koniec spotkania. - I co teraz?
- Możesz odejść. - Tak po prostu?
Tak po prostu.
Cuda, jakich teraz doświadczysz,
rzeczy, jakich nigdy dotąd nie widziałeś.
Barwy, światła. Dźwięki i zapachy.
Cały świat nabiera ostrości.
Buzuje od Jego łaski. Sam zobaczysz.
Wielebny, uzgodniliśmy, że zostanie w świetlicy…
Nie trzeba, Beverly.
Nie każdy jest gotów na Pańskie objawienie.
Jezus ukazał im zaledwie rąbek tego, co nam.
- Beverly i Sturge, Wade i Dolly… - Burmistrz?
Tak. Oni też zostali obdarzeni, też zostali wybrani.
Uważają, że powinieneś tu zostać, ale ja nie.
Wolna wola. To jest to. Na tym to polega.
Wierzę w ciebie.
„Serce człowieka obmyśla drogę, lecz Pan utwierdza kroki”.
Mam nadzieję, że przyjdziesz na mszę. Proszę.
Bądź z nami.
Bądź ze swoją rodziną. Wszyscy ją stanowimy.
Twoje odkupienie zawiera głębokie przesłanie.
Zainspirowałbyś wszystkich,
których dręczą te same lęki, co dawniej ciebie.
Nie byłoby lepiej, gdyby tu pozostał?
- Sam wiesz, synu. - Choćby na noc lub dwie.
Przynosisz dobrą nowinę. Przemyśl to.
Ten głód powróci, gdy taka będzie Boża wola,
i wkrótce potem się jej poddasz,
tej woli Bożej. Usłyszysz głos w swojej głowie,
głos Jego anioła. Wpierw niczym twoje własne myśli,
ale potem nabierze mocy. Wyszepcze ci Boski plan.
Z każdym dniem coraz lepiej go słyszę. Im bardziej oddaję się Bogu,
tym wyraźniej słyszę głos Jego anioła. Ciebie też to czeka.
Tak ma być.
Będziesz powodowany do działania
i pewnych rzeczy nie zmienisz.
Gdy zawrzesz komunię z kimś,
kto podda się Bożemu przeznaczeniu,
gdy podarujesz im swoją krew
i swoje ciało, a oni w zamian podarują ci swoje,
obcując pomiędzy świętymi, pamiętaj…
że to dar.
Bóg wskaże ci, z kim go dzielić.
Mam co do niego obawy. Nie można na nim polegać.
- Bóg sam wybiera swoje narzędzia. - A jak powie o tym innym?
To nic. Od tego właśnie są apostołowie.
Podwoje niechaj będą otwarte, takoż i bramy.
Jak inaczej szerzyć ewangelię?
Coś, co jest pełne grozy, staje się dobre przez to, dokąd wiedzie.
Witajcie w armii Boga.
Dokonamy wielkich rzeczy.
Mamo. Zaczekaj.
Co się stało? Stój.
Więcej tu nie przychodź.
Co?
To nie mój kościół. To nie człowiek, jakiego znałam.
Niesamowite.
Powiedzmy, że cokolwiek z tego to prawda.
Powiedzmy.
Opowiedziałeś mi to i…
zabrałeś mnie tu…
w miejsce, z którego nie mogłabym się wydostać.
Dlaczego?
Zabrałeś mnie w miejsce,
z którego nie mogę się wydostać, po co?
Bo potrzebujesz pomocy?
By mnie nastraszyć?
Nie wierzę, że chciałbyś mnie nastraszyć.
Nie wierzę w to.
A nawet jeśli…
Nie takich rzeczy bałam się w życiu i…
takie coś już mnie nie rusza.
Nie boję się.
Nie ciebie.
Mój najdroższy.
Nie boję się, jeśli jesteś chory lub potrzebujesz pomocy.
Pomogę znaleźć ci pomoc.
Bez osądzania i bez lęku.
Powiedz, czego potrzebujesz.
Powiedz, co tu robimy.
Powiedz, czego chcesz.
To nieprawda…
że dlatego tu jesteśmy. Ja nie…
Nie zabrałem cię tu, by cię nastraszyć lub odizolować.
Jesteśmy tu, bym to ja nie mógł uciec.
Nie jestem tak silny jak ty.
Nigdy nie byłem.
Czego chcę?
Żebyś popłynęła na stały ląd
i już nigdy tu nie wracała.
Ale wiem, że tego nie zrobisz.
I że nie uwierzysz w to, dopóki tego nie zobaczysz.
Chcę… byś stąd uciekła.
Ale wiem, że wrócisz tam
i zrobisz wszystko, by ich ocalić.
Przykro mi tylko, że to zobaczysz.
Kocham cię, Erin Greene.
Całe życie cię kochałem.
Na swój sposób.
Ja też cię kocham.
Robiłem, co mogłem.
Napisy: Ewa Nowicka