BİR NETFLIX DİZİSİ
V. KITAP: HAKIKAT
Peş peşe iki gece. Onunla konuşmalıyız.
Bilmemek hoşuma gitmiyor…
Söylentiye göre Bayan Greene'le vakit geçiriyormuş.
Aferin ona.
O bir yetişkin. Biraz teselli bulabiliyorsa…
Aferin ona.
Bu sabah geç kaldık. Baş başa olacağız galiba.
Hallederiz.
TELOMERLER VE YAŞLANMA
Günaydın.
Vay, sen çok…
Beğendin mi? Yukarıdaki dolabın içindeki sandıktan bulup çıkardım.
Bunların çoğu onlarca yıl gün yüzü görmedi
ama ben de görmedim doğrusu.
Yine de üstüme iyi oldu, sence de öyle değil mi?
Gidelim mi?
Sorunlu bir genç, biliyorum.
Hep öyleydi.
Babası ona da bana da iyi davranmazdı.
Elimden geleni yaptım.
Yaptım ama ben de mükemmel değilim.
İki işte çalışıyorum.
Ana karada. Yine de kız kardeşlerini geçindirmeye yetmiyor.
O yüzden bu işi yapıyor.
Para bir yerlerden gelmeli. Geçimimizi sağlayan o.
Senin için fark etmez tabii, değil mi Şerif?
Kanun kanundur. Şartlar ne olursa olsun, değil mi?
Yargılamıyorum Joanie, sadece duyulmamış şey değil, dedim.
-Bowl'un birkaç gün… -Bill!
Onun adı Bill.
Ot satmaya başladığında sözde arkadaşları ona Bowl adını taktı ve…
Hiç değilse Bong demediler.
Bak, sen ve ada halkı
bir gencin kaybolmasını umursamıyorsanız
neden kiliseye doluşup
sofuluk taslıyorsunuz bilmem çünkü Hristiyan falan değilsiniz siz.
-Değilim zaten. -Ne kastettiğimi biliyorsun.
Ana karadaki meslektaşlarımı aradım,
onlar da Bowl'un…
Bill'in işverenlerine ve tanıdıklarına soracak. Onu bulacağız.
Ya adadakiler, onlarla da konuşsan?
Ana karadakileri bilmem ama adalılar bilir.
Adalılar daima bilir.
Joe Collie'yle konuştum.
Şunu söyleyebilirim, onu adada gören son kişiymiş.
-Ayık mıydı? -Efendim?
Konuştuğunuz sırada ayık mıydı?
Joe için kesin konuşamam.
-Anlamak imkânsız ama o… -Tekrar konuş.
-Bak, bence Joe… -Tekrar konuş!
Onu tanımıyordun!
Buradakiler onu tanımıyordu,
tanısalar bile umursamazlardı
ama bunun bir önemi olmamalı.
Böyle bir durumda hepimiz eşit olmalıyız.
KUTSAL CUMA AYİNİ 20,00 PASKALYA NÖBETİ CUMARTESİ GECESİ
Bir dakika, hep gece mi? Sabah ayini yok mu?
Şimdilik öyle.
Peder Paul'ün nezlesinin geçmesi için
bir iki sabaha daha ihtiyacı var
ama bu gece ayağa kalkmış olur. Öyle değil mi Sturge?
Evet efendim.
Sabah onunla konuştum, durumu çok daha iyi.
Çok doğru. Dolly de onunla konuştu.
Kutsal Cuma hakkında söyleyecekleri var.
Değil mi canım?
Dolly?
Millie. Sen misin?
Benim tabii.
Bugün sabah ayini yok mu? İple çekiyordum.
Hayır, bu…
Vay! Şuna bakın.
Tanrım. Bayan Gunning çok… Anne?
Kusura bakma tatlım.
Sadece…
Bu günleri de görmek varmış.
-Merhaba Bayan Flynn. -Canım.
Merhaba hayatım. Duydum…
Riley bize söyledi. Yalnız değilsin.
O burada mı?
Hayır. Burada değil. Açıkçası ben de seninle sanıyordum.
Joe?
-Aldın mı? -Evet.
Riley'yi gördünüz mü?
Her şey yolunda mı?
Evet, Riley kayıplara karışmış sadece.
Erin Greene'le değil mi?
Belli ki değil.
Kahretsin Riley.
Her şey sil baştan mı olacak? O kadar da…
Tanrım.
Onun nesi var böyle?
Bırak onu. Bırak.
Zaten ne halt edebiliriz ki? O hiç… Lanet olsun!
Pardon. Kusura bakma Warren.
Pardon. Al.
Evet, C-O-çift L-I-E. Joseph.
22 Nisan 1969.
Harika. Sevinirim.
Tamam, sağ ol. Sağ ol Mike.
Pardon, bölüyorum.
Hayır. Şeyi soruyordum…
Ne istemiştiniz Bayan Greene?
-Herhâlde önemli değildir. -Çoğu zaman değildir.
Olabilir de, bilmiyorum.
Ne olabilir, bilmiyorum. Resmî bir ihbar da değil
çünkü 24 veya 48 saat geçmedi.
Ne kadar bekleniyor, bilmiyorum. Bana güleceksiniz.
Ama kayıp ihbarında bulunmalıyım.
Kim?
Riley Flynn.
Dün gece evime gelecekti ama gelmedi.
Ailesine sordum ama…
Bu sabah ve gün içinde onu görmemişler.
Eviniz… İkiniz…
Hayır. Yani sayılmaz. Birlikte vakit geçiriyorduk ama…
Feribota binmemiş, sordum. Ana karada değil yani.
Telefonu da çalıp duruyor.
Bir şey dedi mi?
Şimdi dönüp bakınca garip gelen bir şey veya…
Hayır. Evime geleceğini söylemişti.
-Tabii ama belki… -Evime geleceğini söylemişti.
Pekâlâ.
Onu en son ne zaman gördünüz?
Dün sabah uyandığımızda.
Kilisedeki AA toplantısına gitmiş, Joe Collie'yle…
Joe orada mıymış? Emin misiniz?
Bilmiyorum. Öyle tahmin ediyorum çünkü toplantılara gidiyor.
Sonra akşam yemeği için eve gitmiş.
Ailesi öyle dedi. Sonra da benimle buluşacağını söylemişti ama gelmedi.
Peki, dün sabah nelerden söz etmiştiniz?
Günlük planlar, gece gördüğü bir rüya…
Peki, önceki gece?
Dinleyin. Size inanıyorum.
Özel yaşamınızı sorgulamıyorum.
Gittiği yeri anlamamızı sağlayacak bir şey demiştir belki.
Küçük bir şey olabilir. Unuttuğun bir şey.
Zihin durumu önemli
çünkü harekete geçeceksem, ki geçeceğim…
Bir ana kara otelinde kendini içkiye verdiyse
bunu ima etmiş olabilir. Hepsi bu. Tamam mı? Bunu anlamaya çalışıyorum.
Tamam mı?
Ne hakkında konuştunuz?
Ölüm.
Ölünce neler olduğundan
söz ettik.
İşte bakın, bunu demek istiyorum.
Evet, bu yüzden geldim.
Tamam. Konuyu açan hanginizdiniz?
Bütün gün kendime bunu sordum ama…
Sanırım ikimizin de aklında vardı çünkü ben kaybettim…
Düşük yaptım.
Çok üzüldüm, ben…
Konuyu onun açtığından eminim,
ben de üstüne gittim.
-Peki, ne dedi? -Nasıl yani?
Ölüm hakkında.
Korkuyor muydu? İlgisini mi çekiyordu? Ya da…
İyi görünüyordu.
Ama öyle derler ya. İyi olmayanlar…
Kendilerini öldürenler hakkında öyle derler.
İyi göründüklerini söylerler.
Bazen öyle derler, evet.
-Ne yapacağımı bilmiyorum. -Gelecek.
-Gençler. -Peder.
Daha iyi misiniz?
Özel bir gece gençler. Dikkatinizi verin.
Biliyor musun, duymuştum.
Duymuştum. Ama insan görmeden inanmıyor, değil mi?
Mildred Gunning, bu ne sürpriz!
Beverly Keane.
Tanrı seni bize geri gönderdi. Öyle seviniyorum ki.
Bundan böyle bizimlesin.
Çok sağ ol. Ben de burada olduğuma memnunum.
Hem de yalnız değilsin. Sarah Gunning.
Burada olmana ne kadar sevindim, anlatamam.
Teşekkürler. Anne, içeri girelim de seni oturtalım.
Tabii.
"İkisi, İsa'nın cesedini alıp
Yahudilerin gömme geleneğine uygun olarak
onu baharatla keten bezlere sardılar.
İsa'nın çarmıha gerildiği yerde
bir bahçe, bu bahçenin içinde de
henüz hiç kimsenin gömülmediği yeni bir mezar vardı.
O gün Yahudilerin Hazırlık Günü'ydü. Mezar da yakın olduğundan
İsa'yı oraya koydular."
-Rabbin müjdesi. -Övgüler sana İsa Mesih.
Kutsal Cuma.
Yılın en sevdiğim günlerinden biridir. Rabbimizin tutkusu.
Şu kelime, "tutku."
"Tutku" kelimesi. Güçlü ve zor zapt edilen bir duygu demek.
Zor zapt edilen.
Ebedî hayata kavuşalım diye bizim için can verdiğinde
İsa'nın hissettiği şey buydu.
Ne lütuf ve Yuhanna İncili'nde ne güzel anlatılır.
"İncil" müjde demektir! Kutsal Cuma'da gelen müjde.
Bir yandan da derin bir ızdırap öyküsüdür.
Bunda iyi olan ne?
Bu öyküde İsa'nın acı çekmesi gerekli değildir.
İyidir.
Ebedî hayatın bedelidir.
Bu acıyı tek başına çeker.
Diriliş sırasında tek başınadır. Sonra da… Evet…
Birkaç yandaşı vardır. Sonra birkaç tane daha olur.
Bir cemaat.
Derken daha çok sayıda insan o müjdeyi yaymaya başlar.
Bu güzel öyküyü anlatır. Sonra Tanrı'nın bir ordusu olur.
Şu reklamda ne diyorlar?
"Kendini gerçekleştir."
Silahlı kuvvetleri gücendirmek istemem,
bu gerekli ve elbette ki şerefli bir şey
ama kendini gerçekleştirmek sadece bu değil.
Orduda, Tanrı ve ülke için savaşırsınız.
Şimdi bana darılacaksınız ama gerçek bu.
Tanrı, bu ülke için savaşmanızı istemez.
Bu nasıl bir kibir.
Tanrı'nın ülkesi yoktur.
Dünyanın tek bir Tanrısı vardır.
Çektiğimiz çizgilerin, yaptığımız anlaşmaların
ve kapattığımız sınırların onun gözünde anlamı yoktur.
Hayır, bir ülke için savaşmayın. Rabbin krallığı için savaşın.
O krallık ki İsa bize bayrağı veya sınırı olmadığını söylüyor.
Rabbin ordusu. Hataya düşmeyin. Bu bir savaş. Ordu da bunun içindir.
Yani bir cemaat ve Rabbin ordusu olarak savaşın nasıl gittiğini nereden anlarız?
Onu göremeyiz. Karargâhtan durum raporu alamayız.
Elimizdeki tek şey, Rabbin bize verdiği tek şey işte buradadır.
Nasıl hissettiğimiz. Her birimizin içinde bulunan
ve Kutsal Ruh'a işaret eden o pusula.
Vicdan. Rabbin ordusunda vicdan, beylik silah gibidir.
Benzeri pek çoktur ama bu bana ait.
Bunu bir savaş filmi repliği sanabilirsiniz ama değil.
Aslında Piyadenin Amentüsü.
Amentü, tanımı itibarıyla
salt inanç değil, dinî bir inanç demektir.
Yani bu bir savaştır ve kayıplar verilir.
Biz de asker gibi olmalıyız.
Kutsal Cuma bununla ilgilidir.
Tanrı sizden korkunç şeyler ister. Korkunç.
Kendi oğlundan istediği şeye bakın.
İsa'nın bugün neler çektiğine bakın.
"Yeni Ahit" dememiz gerekti
çünkü Tanrı'nın iradesi kusursuz olsa da değişir.
Tanrı'nın iradesi ahlakı belirler
ve o irade değiştikçe ahlak da değişir.
Yeni Ahit'le değişti. İsa geldiğinde değişti
ve onun ordusu olarak bizler Eski Ahit'i bırakıp
sadece bunu dinlemeliyiz.
O pusulaya güvenin.
Kutsal Cuma iyidir.
Rabbin müjdesi, dehşetle dolu olmasına rağmen
vardığı sonuç nedeniyle iyidir.
Diriliş.
Bugün, bu pazarki Paskalya nedeniyle iyidir.
Zira o zaman İsa dirilmiş ve ölümün kendisi ölmüştür.
Korkunç olabilecek şey, vardığı sonuç nedeniyle iyidir.
Rabbin ordusuna hoş geldiniz.
Evet, harika şeyler yapacağız.
Anne. Anne, bekle.
Ne oldu? Anne, dur.
Bir daha asla oraya dönmeni istemiyorum.
Ne?
Orası benim kilisem değil. O benim tanıdığım adam değil.
Neredeydin sen? Bütün gün seni aradım.
-Özür dilerim. -Yapma bunu. Neredeydin?
Neredeydin?
Adadan ayrılmadan birkaç gün önce
pencereme tırmanıp ödümü koparmıştın ya?
Denize açılalım istedin.
Israr edince bir sandal alıp iyice açılmıştık,
bir paket sigara içip güneşin doğuşunu izlemiştik.
Şimdi aynı şeyi yapalım mı?
Denize açılalım mı?
Güven konusunda iyiyimdir.
Evliliğim düşünülürse komik tabii.
O durumdan güvenimi kaybetmeden çıkmam
benim için önemliydi.
Sana soru sormadım çünkü sen de sormadın.
Bir kere bile. Asla.
Sana gelmeme izin verdin.
Karşılık vermeye çalışıyorum.
Ama işte buradayız.
Ve sormam lazım.
Mesele nedir Riley?
İşte her şeyin başladığı yer.
Yıldızlar.
İlkel insanlar bütün gün avlanıp öteberi topluyorlardı
ama geceleri
ısınmak ve yırtıcılardan korunmak için kamp ateşinin etrafında oturuyorlardı.
Vadilerin ötesine bakıp başka kamp ateşleri gördüler,
peyzajda beliren küçük ışıklı noktalara bakınca
orada, karanlıkta başka insanların da olduğunu anladılar.
Sonra gökyüzündeki ışıklı noktalara baktılar.
Bilmiyorlardı.
Uzaydan, yıldızlardan, ışık dalgalarından haberleri yoktu.
Onları kamp ateşlerine benzettiler.
"Orada kamp ateşlerini yakmış
insanlar mı var?" diye merak ettiler.
Birbirlerine hikâyeler anlattılar.
"O insanlar mı?
Müthiş birileri olmalı.
O kamp ateşleri
tahmin edemeyeceğimiz kadar güçlü insanlara ait olmalı…"
Hepsi.
Her tanrı.
Her tanrıça, her din, her kutsal savaş. Hepsi.
Orada başladı.
Gökteki kamp ateşlerini kim yakmış diye merak etmekle.
Sana bir hikâye anlatacağım ama inanmayacaksın.
Sadece dinle. Buna söz verir misin?
Evet. Veririm.
Tamam.
Hey. İyisin.
Konuşmaya çalışma, sakin ol. Nefesine odaklan, tamam mı?
Harika gidiyorsun. Hayır. Tamam. Hey. İyisin.
Bir ablam vardı. Hiç söylemiş miydim? Adı Alice'ti.
Benden büyük olsa da ufak tefekti.
Öldüğünde sekiz yaşındaydım. Çocuk felcinden öldü.
Bunu izlemek korkunçtu.
Korkmuştum da Riley.
Ölümden korkmuştum.
Beni Tanrı'ya götüren de bu oldu.
Ölümün, bilhassa da onun ölümünün
nasıl Tanrı'nın planı olabileceğini anlamaya çalışıyordum.
O soru beni rahipliğe kadar götürdü…
Hey. İyisin.
Bak, Tanrı'nın hâlâ bir planı var
ve ölüm, artık o planın parçası değil.
Bazılarımız için değil.
Artık korkmamıza gerek yok.
Nasılsın?
Daha iyi görünüyorsun.
Gel, otur lütfen.
Hayır, ben olsam yapmam.
Ben…
Tam olarak açıklayamam ama deneyebilirim.
Önemli olan şu anda dışarı çıkmamak.
Pardon, daha önce uyarmalıydım. Şey…
Tekrarlanacak hata değil, değil mi?
Merak etme, boynunun tamamen iyileşmesi altı saatten az sürdü.
Yanıklar sorun olmaz. Hadi, otur.
Söz veriyorum, her şeyi elimden geldiğince açıklayacağım
ve kendini daha iyi hissedeceksin.
Otur. Hiç değilse derinin iyileşmesine fırsat ver.
Toplantı mı yapıyoruz?
Asıl toplantıyı yapıyoruz.
İnan ki sorun yok. Uzun bir geceydi, uzun bir yolculuk yaptın.
Otur.
Buna memnun olacaksın.
-Huzur duasıyla başlayalım. -Şaka mı bu?
Kesinlikle hayır. Ciddiyim.
Bugün sana karşı tamamen dürüst olacağım
ve bu dua bugün ikimiz için de çok uygun.
Tanrım, bana değiştiremeyeceğim şeyleri kabullenmek için dinginlik,
değiştirebileceklerimi değiştirecek cesaret
ve aradaki farkı anlayabilmem için bilgelik ver. Âmin.
Sıradan gidelim. Değiştiremeyeceğimiz şeyler.
Ben gençken
küçük bir cemaatin küçük kilisesinde vaizdim.
Bir gün rahip yardımcısı…
Yeni rahip yardımcısı olmuştu. Dokuz on yaşlarında zeki bir çocuktu.
Paskalya zamanıydı,
birkaç hafta Diriliş'ten söz etmiştim. Neyse.
Bir gün o çocuk bana bir ayakkabı kutusu getirdi.
Kutunun içinde kapana kısılmış bir fare vardı.
Kötü durumdaydı, kuyruğu kopmuştu, bacağı kopmak üzereydi.
Acı çekiyordu. Çocuk bana kutuyu verip
şunu sordu,
"Tanrı, İsa'yı dirilttiği gibi onu da diriltir mi?
Onu yapabildiyse bunu da yapabilir."
Kutuyu aldım, dua ettik
ve çocuğu eve gönderip üç gün sonra gelmesini söyledim.
Üç gün geçti, çocuk geri geldi ve…
Ve fare daha iyiydi.
Evet. Küçük kutunun içinde sapasağlam koşturuyordu.
Ayinden önce kilisenin arkasında çocuğun fareyi salıvermesine yardım ettim.
Çok etkilenmişti.
İnancı pekişti. İnanıyordu.
Bu hâli ne kadar sürdü?
On yıl mı?
Küçük fare sayesinde on yıla yetecek inanç.
Tanrı'nın müdahalesi değildi.
Değil miydi?
Farenin acısına ben son verdim
ve ona benzeyen bir fare bulmam
üç gün sürdü, doğru
ama çocuğa olan şey Tanrı'nın müdahalesi değil miydi sence?
Bazen bizim vasıtamızla müdahale etmiyor mu?
Bu olayı nereden biliyorsun?
Kimsin sen?
Kim olduğumu biliyorsun.
Hadi ama.
İyice bak.
Kim olduğumu kendine sor.
Ellerimdeki izleri görmen mi lazım?
-Ellerini yan… -Bu imkânsız.
Hadi, artık bunları geçtik.
"Sonra Tomas'a, 'Parmağını uzat' dedi,
'Ellerime bak, elini uzat, yan tarafıma koy.'"
-Artık bunu geçtik. Geçtin. -Peki, o zaman.
Nasıl?
Aslında sana olduğu gibi.
Sen de geri döndürüldün, kendi en iyi hâline.
Kendi zirvene, Tanrı'nın istediği mükemmel hâline.
Benim senden çok daha geriye gitmem gerekti.
Çok daha geriye.
Neden buraya döndün?
Dün gece.
Bugün bunu düşünüp durdum.
Seni doğduğundan beri tanırım,
bir kere bile gece gelmedin.
Sonra dün gece tam o sırada, neden?
Bir çağrı mı hissettin? İlahi bir çağrı?
Joe Collie'nin kız kardeşi.
O konuda yalan söyledim. Özür dilerim.
Ve o yalan için beni bağışlamanı dilerim.
Bu yüzden geri geldin.
Tam bir dürüstlük. Bugün sana söz verdim.
Pekâlâ, Joe acı çekiyordu, hem de sebepsiz yere.
Kazadan ve toplumun ona muamelesinden sonra iflah olmazdı…
Kim demiş?
Tanrı'nın işine akıl sır ermez demek klişe olacak ama öyle.
Buna şahitlik edebilirim, benim vasıtamla iş gördü.
Joe Collie yuvaya çağrıldı.
-Onu öldürdün. -O kadar basit değil.
Hayır. Onu öldürdün. Sen ve o şey.
Bu değiştirilemez. Olan oldu, geri dönüşü yok,
sana olanın da geri dönüşü yok.
Bu iki şey değiştirilemez
ve şimdi onları dinginlik içinde kabullenmeliyiz.
-Bana ne oldu? -Riley…
-O şey neydi? -Sakin ol.
-Neydi o kahrolası şey? -Bir melek.
-Güzel. Kalkmış. -Biraz perişan.
Siz de pek şen şakrak değildiniz Monsenyör.
İlk başta.
Her şey plana göre gidiyor mu diye baktım.
Sturge'ün temizlemesini…
Daha değil. Henüz işimiz bitmedi. Ama…
İyi ki geldin Beverly. Tam gerektiği anda, ayağına sağlık.
Gel buraya. Lütfen burada dur. Dur…
Burada dur.
-Emin misiniz? -Evet.
İyice yaklaş.
-Sizce iyi bir fikir mi? -Evet. Onu durdururum.
-Durdurmak mı? -Peki madem.
-Neden durduracaksın? -Evet. Tamam.
Bak, sadece… Bırak. Eve gitmek istiyorum.
Sadece eve gitmek istiyorum.
İşte bu.
Hissediyorsun, değil mi?
İşte. Pekâlâ, biraz daha yaklaş.
Evet.
Evet. Birazcık daha. Merak etme.
-Ne… -Tamam. Onu tutuyorum.
Tamam.
Hissediyor musun?
Evet.
Sorun yok. Cennetteki babamız, bize değiştiremeyeceğimiz şeyleri
kabullenmemiz için dinginlik ver.
-Sağ ol Beverly. -Ne demek.
Riley, seni ayakta gördüğüme sevindim.
Tamam. Evet.
Sturge ve ben rahip evinde bekliyoruz.
İşimiz bitince perdeyi açarım.
Hey.
Güçlü, değil mi?
Canın yanıyor, üzgünüm.
Gerçekten.
Ama geçecek.
Geçecek.
Bev sana yaklaştığında ne hissettin?
Cevabı biliyorum, numara yapmana gerek yok.
Açlık hissettin. Canını yakacak kadar.
Bir şeyler de gördün.
Onu yakına çektiğini gördün. Her şey kıpkızıl oldu, değil mi?
İçinde bir şey değişmeye başladı.
Uykuya dalıyormuşsun gibi, değil mi?
Ona hamle ettiğinde kendinin farkındaydın.
Ne oldu bilmiyorum.
Ben biliyorum. Kendinin farkındaydın ama istemsizdi, değil mi?
Sanki bedenin başkasının iradesiyle hareket ediyordu. Öyleydi.
Yine olacak, mesele de bu. Dinlememiz gereken yer burası.
Kutsal Ruh'u, vicdanımızı dinlemeliyiz.
Çünkü ben de bunları yaşadım.
Yenilendim.
Yeniden gençleştirildim. Yeniden saflaştırıldım.
Sonra da benden önceki İsa gibi, öldüm.
Yerde öldüm kaldım, yolun karşısında.
Sonra dirildim ama korkuyordum ve kafam karışmıştı.
İçimde bir itki, güçlü bir irade vardı.
Tıpkı senin gibi hissettim.
Benim iradem onun iradesi oldu, içimde hareket eden oydu.
Joe öldü, ben kaldım. Beslendim.
-Katil. -Sanırım öyle ama mesele şu.
Suçluluk duymadım. Hiç.
Suçluluk duymam gerektiğini bilip de duymadığımı kabul etmeye,
suçluluğun olması gereken yerde lütuf bulmaya karşı koydum.
Dua ettim. Ama sonra Bev Keane bana bunu gösterdi.
İbraniler 9:14.
"Öyleyse sonsuz Ruh aracılığıyla
kendini lekesiz olarak Tanrı'ya sunmuş olan Mesih'in kanının,
diri Tanrı'ya kulluk edebilmemiz için vicdanımızı
ölü işlerden temizleyeceği ne kadar daha kesindir!"
"Diri Tanrı'ya kulluk edebilmemiz için vicdanımızı temizleyeceği."
Bu pasajı okudum ve Kutsal Ruh'un lütfu üzerime yağdı.
Suçluluk duygusunu aldı.
Vicdanımı temizledi çünkü onun iradesini gerçekleştirmiştim.
Onun aracı olmuştum. Bir katil olabilirim. Musa da öyle.
Yusuf. Adaşım Pavlus.
Tanrı'nın askeri olarak tek değilim.
Bu odada da tek değilim. Değil mi? Yani sen de birini öldürdün.
Hatırlamıyorum.
Sarhoştun ve hatırlamıyorsun.
Sarhoştum. Partideydim. Bir partiydi ve çok içmiştim.
-Hadi ama. Yapma bunu. -Olan bu.
Burada bir anlam var.
Burada amaç var ve sen kasten görmezden geliyorsun.
Olanlar çok sıradandı.
Yolun bana ait kısmında fren izi bile yoktu.
Frene basmamışım.
Frene dokunmamışım bile.
Resmen direksiyonda uyumuşum. Olan bu.
Bana içinde hareket eden Tanrı'dan veya onun iradesinden söz etme.
Hakkımda bir halt bilmiyorsun. Hikâyelerimiz de aynı değil.
-Bu suçluluk. Pişmanlık… -Evet.
-Hep hissediyor musun? -Evet.
-İstemeden yapmış olsan da mı? -Evet.
Joe'yu öldürdüm. Ellerimle bunu yaparken kendimi izledim ve pişman değilim.
Hayır. Pişmanlık yok. Bundan kurtarıldım.
-Bu sana ne hissettiriyor? -Tiksinti.
-Sana ne hissettiriyor? -Öfke.
-Hayır. Ne hissettiriyor? -Öfke işte.
Hayır!
Dürüst olacağıma söz verdim, öyle de yapıyorum
ve bana yalan söylemenden bıktım Riley Flynn!
Pek çok kez affettim ama bugün bizim için çok önemli
ve artık sabrım kalmadı! Dürüst ol! Sana ne hissettiriyor?
Kıskançlık.
Tanrımız ve göklerdeki babamız,
bize değiştiremeyeceklerimizi kabul etmemiz için dinginlik
ve değiştirebileceklerimizi değiştirmemiz için cesaret ver.
Cesaret Riley Flynn. Cesaret. Onu bulalım şimdi. Cesaret.
Değiştirebileceklerimizi değiştirmek için.
Tanrı seni geri döndürdü. Tamam mı? Bir sebeple.
Kaza, yeryüzündeki o cehennem anı.
Kimseye hayrı yoktu dedin ama vardı, değil mi?
Çünkü seni bu adaya getirdi,
dünyamızın tarihinin en önemli dönemlerinden birinde.
Biraz cesur ol. Tanrı seni seçti.
Tutunduğun suçluluk duygusunu bırakabilirsin.
Tanrı seni değiştirdi bile. Şimdi sana düşen, cesur olmak.
Biraz cesur olalım. Tamam mı?
Cesaret.
Bu arada, dün gece korktuğun için
özür dilerim.
Başıma geldiğinde ben de korkmuştum.
İncil'e göre
bir melekle karşılaşan hemen herkes korkuyor.
Meryem, Cebrail'den korktu, oysa ona bir müjde getirmişti.
Meleklerin şöyle demesi gerekiyor, "Korkma, ürkme"
çünkü tekrar tekrar aynı şey oluyor,
insanlar dehşete kapılıyor.
Öyle değil mi? Musa yanan çalıyı görünce korktu.
İsa kendi kaderinden korktu.
Getsemani'de diz çöküp dua etti.
Esirgenmek için dua etti.
Mezarın başındakiler kayayı çekince
hepsi korktu.
Hepsi. Mucizeler. Tanrı'nın gerçek gücü.
Ürkütücü.
Ama yine de korktuğun için üzgünüm.
Beslendin mi?
O melek, boynumu parçalarken
kanım yere akıyordu.
Sen de katıldın mı ona?
Tam dürüstlük, demiştin.
Evet.
Burada işler nasıl gidiyor? Tahmin edebiliyorum.
Aslında pek doğru değil. Hepsini tahmin etmeme gerek yok.
Gördüm.
Şunu söyleyeyim, Monsenyör korktu.
Hepimiz sınandık ama bir sebeple Tanrı seni seçti Riley Flynn.
Seni kutsadı ve onun iradesini sorgulamayacağız.
Şu anda önemli olan tek şey bu.
Sınanıyorsun, tıpkı onun gibi, hepimiz gibi.
Senin için buradayız.
Senin için buradayız, tıpkı bedenin bir olması,
her beden parçasının içinde pek çok parça olması
ve çokluğun bir olması gibi. İsa için de böyle.
Seni kutsamak için buradayız. Korumak için. Tanrı'nın isteği böyle.
-Tanrı'nın isteği mi? -Evet.
Evet. Alay etme Riley.
Tanrı'nın isteğiyle alay etme.
Kendi sözlerinden biliyoruz, ha Sturge?
"Etimi kim yer ve kanımı kim içerse sonsuz yaşama kavuşur."
-Ve? -Ve "Ben…"
"Ben onu son günde dirilteceğim.
Çünkü bedenim gerçek yiyecek, kanım gerçek içecektir.
Bedenimi yiyip kanımı içen
bende yaşar, ben de onda." Yuhanna İncili.
Çok kesin, değil mi?
Sözünü sakınmıyor, değil mi?
Ya bu?
Bu da İncil'den mi?
Hayır canım.
O Vahiy'den.
"Dördüncü Melek tasını güneşe boşalttı.
Bununla güneşe insanları yakma gücü verildi."
16. Bölüm, 8. Ayet.
İsa'nın bize geri gelmesindeki mesele de bu.
Hoş olmayacağı başından beri söylenmişti.
Monsenyör Pruitt sarsıldı.
O bile.
Ama bu…
Bunların hepsi kitapta var Riley.
Tanrı'nın öfkesinin yedi tası İkinci Geliş'te boşaltılıyor.
Günlerin sonu.
Dördüncü tas güneşe. Beşinci tas, madem soruyorsun,
Tanrı'nın öfkesinin beşinci tası dünyayı karanlığa gark ediyor,
bu senin için mesele değil. Monsenyör için de. Öyle değil mi?
Sanki seni buna hazırlamış gibi.
Sen kutsanmış olduğun hâlde "Tanrı'nın isteği" dediğimde sırıtıyorsun.
Hüsran içindeyim.
Biliyorum.
Ona ne verildiğinin farkında bile değil ve bu, gücüme gidiyor.
Önemi yok Bev.
Biliyorum.
Biliyorum, tamam.
"Yemek sona erdiğinde kadehi aldı.
Tekrardan teşekkür etti ve övgüler düzdü.
Kadehi havarilerine verdi ve şöyle dedi,
'Bunu alın ve hepiniz bundan için.
Bu kadehte kanım var. Yeni ve sonsuz anlaşmanın kanı.
Siz ve herkes için, günahlarınızın affedilmesi için akıtıldı.
Bunu beni hatırlamak için yapın.'"
Âmin.
-Hayır. -Kalın kafalılık etme.
"Tanrının kadehinden uygunsuz şekilde kim içerse
Tanrı'nın etine ve kanına karşı günah işler.
İsa'nın bedenini düşünmeden yiyip içenler,
kendileri hakkındaki hükmü yiyip içerler."
Sorun değil Riley. Bu olacak.
Değiştirilemeyecek şeylerden biri bu.
Dinginlik ve zarafetle kabul et.
Âmin.
Bilgelik.
Değiştirebileceğimiz, değiştiremeyeceğimiz
ve değiştirmememiz gereken şeyleri ayırt edebilme bilgeliği.
Nasılsın? Daha iyisin, değil mi?
Bilgelik. Sen ve ben Riley, biz ilkiz.
Biliyoruz, gördük. Kutsandık.
Ama şu anda bu adadaki pek çok kişi de
kutsanıyor
ama haberleri bile yok. Bilmiyorlar.
Yaptığımız şey iyi. Yapmamız gereken şey. İyi.
Yapmak istediğimizi düşünmediğimiz şeyler bile.
Açlık, o susuzluk, iyi.
O yüzden ona teslim olduğumuzda suçluluk duymuyoruz.
O yüzden sonrasında daha iyi hissediyoruz. O yüzden bu lütfu paylaşıyoruz.
Olanlara bak.
Meleğin kanının birkaç damlasının hepimize yaptığına bak.
Ebeveynine, Leeza'ya, sana, bu adadaki pek çok kişiye
getirdiği iyiliğe bak. Bunu gözle.
Şu anda sahip olduğun o sıcak hissi düşün.
Bunu düşün ve bana şu cevabı ver. Huzur içinde misin?
Karnın tok mu?
Amacın net mi?
Daha yüce bir kuvvete teslim olacak mısın? Huzurlu musun?
Şükürler olsun.
"Tüm anlayışların
ötesinde olan Tanrı'nın huzuru, kalplerinizi ve zihinlerinizi korur."
Tanrı seni kutsasın oğlum.
Hep kutsanmıştın.
Zekiydin. Ve hep dinlerdin.
Her zamankinden daha önemli olan bugün dinlediğin için sağ ol.
-Bölüyorum, pardon. -Sorun değil.
Güneş batıyor. Birazdan gelmeye başlarlar.
Mükemmel. Evet…
Bence oldu.
Oldu mu?
-Evet. Toplantı yani. -Şimdi ne olacak?
-Artık gidebilirsin. -Öylece mi?
Öylece.
Dışarıda mucizeler yaşayacak,
hiç görmediğin şeyler göreceksin.
Renkler, ışıklar. Bir şeyler duyacak, kokusunu alacaksın.
Dünya, daha parlak yanıyor.
Onun lütfuyla mırıldanıyor. Göreceksin.
Monsenyör, anlaşmıştık, kültür merkezinde kalmalı…
Sorun değil Beverly.
Herkes Tanrı'nın vahyine hazır değil Riley.
İsa onlara yeterince gösterdi ama çok da değil.
-Beverly ve Sturge, Wade ve Dolly… -Belediye Başkanı mı?
Evet. Onlar da kutsandı, seçildi.
Onlara kalsa seni burada tutmalıyız ama katılmıyorum.
Serbest irade. Olay bu, değil mi? Bütün mesele bu.
Sana inanıyorum.
İnsanlar içlerinden yollarını çizerler ama Tanrı adımlarını pekiştirir.
Umarım bu gece ayine gelirsin. Lütfen gel.
Bizimle olmaya gel.
Ailenle gel, hepimiz senin aileniz.
Kefaretin muazzam Riley.
Hepimize, o kilise sıralarında oturup da
seninle aynı korkuları yaşayacak pek çok kişiye ilham verecek.
Burada kalması daha iyi olmaz mı?
-Artık biliyorsun oğlum. -Belki bir iki gece daha.
Sen müjdenin taşıyıcısısın, bunu düşün.
O açlık, Tanrı istediğinde geri dönecek
ve kısa süre sonra kendini ona, onun iradesine
teslim edeceksin ve zihninde onun meleğinin
sesini duyacaksın, önce kendi düşüncelerinmiş gibi
ama sonra ses yükselecek ve Tanrı'nın planını fısıldayacak.
Her geçen gün onu daha net duyuyorum. Kendimi Tanrı'ya verdikçe
meleğinin sesini daha çok işitiyorum, sana da öyle olacak.
Bunda sorun yok, bu iyi.
Eyleme geçmek içinden gelecek
ve değiştiremeyeceğin şeyler olacak.
Ama komünyona girmeyi seçtiğin kişiye,
senin için Tanrı'nın amacına hizmet edecek kişiye
içmesi için kendinden vereceksin.
Onlar senin bedenini yiyip kanını içecek, sen de onlarınkini
ve azizlerle bir olacaksın, unutma…
…bu bir lütuf.
Tanrı bunu kiminle paylaşacağını söyleyecek.
Endişeliyim. Onun hakkında endişelerim var. Güvenilir biri değil pek.
-Tanrı araçlarını seçer Beverly. -Ya birilerine söylerse?
Ne olmuş? Havariler bunun içindir.
Kapılar açık kalacak, geçitler daima açık.
Müjde başka nasıl yayılır?
ANA CADDE
Korkunç olabilecek şey, vardığı sonuç nedeniyle iyidir.
Rabbin ordusuna hoş geldiniz.
Evet, harika şeyler yapacağız.
Anne. Anne, bekle.
Ne oldu? Anne, dur.
Bir daha asla oraya dönmeni istemiyorum.
Ne?
Orası benim kilisem değil. O benim tanıdığım adam değil.
Acayip bir hikâye.
Diyelim ki hepsi doğru.
Diyelim.
Yani bana bu hikâyeyi anlattın…
Beni buraya getirdin…
Beni kaçamayacağım bir yere getirdin.
Çünkü?
Yani beni buraya,
kaçamayacağım bu yere niye getirdin tam olarak?
Yardım istediğini söylemeye mi?
Beni korkutmaya mı?
Beni korkutmak isteyeceğine inanamıyorum.
Buna inanmıyorum.
Öyle olsa bile…
Çok daha kötüler beni çok daha fazla korkuttu ve ben…
Buna bir daha izin vermem.
Korkmuyorum.
Senden korkmuyorum.
Bir tanem.
Hastaysan, yardım lazımsa bundan korkmuyorum.
Gereken yardımı bulurum.
Yargı veya korku olmadan ne gerekiyorsa yaparım.
Ne lazımsa söyle, yeter.
Neden burada olduğumuzu söyle.
Ne istediğini söyle.
Sen…
Bizi neden buraya getirdiğim konusunda yanıldın. Ben…
Seni korkutmak veya yalıtmak için buraya getirmedim.
Gidecek başka yerim kalmasın diye getirdim.
Senin kadar güçlü değilim.
Hiç olmadım.
Ne mi istiyorum?
Sandalı alıp ana karaya kürek çekmeni,
arkana bakmadan adayı terk etmeni.
Ama yapmazsın, biliyorum.
Görmeden inanmayacağını biliyorum.
Kaçmanı istiyorum.
Ama bence oraya dönüp
onları kurtarmaya çalışacaksın.
Bunu görmen gerektiği için üzgünüm.
Seni seviyorum Erin.
Ömrüm boyunca sevdim.
Şu veya bu şekilde.
Ben de seni seviyorum.
Elimden geleni yaptım.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy