SERIAL NETFLIX
KSIĘGA VI: DZIEJE APOSTOLSKIE
MAMA I TATA
WIGILIA PASCHALNA O PÓŁNOCY – ZAPRASZAMY
Cholera.
Erin.
Pomóż mi.
Myślisz, że oszalałam.
Usłyszałam, co właśnie powiedziałam, i sama myślę, że oszalałam.
Tak.
To brzmi niedorzecznie.
Wiesz, kim był…
Ignaz Semmelweis?
Nie.
Był węgierskim lekarzem w latach 40. XIX wieku.
Czuwał nad dwiema klinikami położniczymi.
W jednej pracowali elitarni studenci
i robili wszystko od porodów po autopsje.
Druga była dla kobiet, których nie było stać na opiekę lekarską.
Nie prowadzili jej lekarze, tylko położne.
Nic dziwnego, że w jednej z nich umieralność była dużo wyższa.
Dziwne tylko, w której.
W tej pierwszej.
W klinice medycznej umieralność była bardzo wysoka.
By przeżyć, kobiety wolały rodzić na ulicy.
Semmelweis tracił rozum, próbując to zrozumieć.
Przeprowadził setki badań i bezowocnych prób,
aż wreszcie wysunął sugestię,
że może, z jakiejś niepojętej przyczyny,
studenci powinni zacząć myć ręce.
Po przeprowadzeniu sekcji zwłok, przed odbieraniem porodu.
Wprowadził obowiązkowe mycie rąk roztworem chloru.
I umieralność spadła.
Ale środowisko naukowe zdyskredytowało go.
Teorię zarazków zaakceptowano 20 lat później.
Wcześniej jej piewców potępiano, wyśmiewano i izolowano.
Semmelweis został skierowany do zakładu psychiatrycznego.
Przez innego naukowca.
Zmarł tam.
Ktoś inny zastąpił go w obu klinikach.
Zaprzestali tej całej hecy z myciem rąk.
I śmiertelność znów wzrosła.
Owszem, twoja historia brzmi niedorzecznie.
Ale opowiem ci równie szaloną historię.
W końcu…
przyjaciółki mogą sobie na to pozwolić.
Moja mama ozdrowiała w stopniu,
który trudno nawet określić jako „bezprecedensowy”.
Próbuję rozgryźć to sama,
bo gdybym podzieliła się tym ze środowiskiem medycznym,
uznano by mnie za wariatkę.
Że całkiem ześwirowałam.
Przeprowadziłam mnóstwo testów.
Pobieram próbki krwi, które powinnam wysłać do laboratorium,
ale zamiast to zrobić, obserwuję coś takiego.
Raz za razem.
Na tym polega nauka.
Opiera się na obserwacjach i powielaniu testów.
Mówisz, że Riley Flynn spłonął od promieni słonecznych?
Tak.
Stanął w płomieniach od słońca?
Masz rację, to szaleństwo.
Kompletna szajba i niepoczytalność, za jaką trafia się do domu bez klamek.
Totalny odjeb.
Chryste!
Co tu się wyprawia?
Nie ma dnia, żeby czujnik się nie włączył.
Tak, mamo.
Odbiło mi. Wszystkie nadajemy się do psychiatryka.
Wielebny! To nierozważne!
Zostawiać tak odsłonięte okna.
Odszedł na dobre.
Nie wiem, skąd to wiem.
Może poczułem to tak samo, jak wtedy, że Leeza mogła chodzić.
Tak samo… Słyszę anielski głos.
Słońce wzeszło i to poczułem.
Już go nie ma.
- Przykro mi. - To był dar.
Zmarnował go.
„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne
w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Wolna wola.
Ból, jaki ojciec odczuwa przez jego wybór… Jak musi czuć się Bóg, patrząc na świat?
Tak.
Przykro mi, że Riley tak wybrał.
To boli, ale nie to jest w tym najgorsze.
Niektórzy nie tylko szkodzą samym sobie.
Przelewają swój jad na innych.
Przykro mi, że to mówię i że tak to postrzegam,
ale świata nie zmienimy, więc zachowajmy rozwagę.
„Roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie”.
Kto wie z kim rozmawiał całą noc.
Co jeszcze zrobił,
by pozbawić innych Bożych łask.
Judasz był częścią Boskiego planu.
Judasz był częścią planu.
Dzieje Apostolskie.
Gdy ci odważni pierwsi uczniowie zostali posłani w świat
jak owce między wilki. „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących.
Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał,
ale wszystko mieli wspólne”.
Takich jak Riley nigdy nie zabraknie.
Takich, co sączą truciznę do uszu wiernym przeciwko ich Bogu.
Lecz dziś
miejmy wiarę w nasz kościół. I niech wszystko będzie wspólne.
Wigilia Paschalna zawsze była nocą chrztu świętego.
Nieprawdaż?
Istnieje schorzenie krwi zwane protoporfirią erytropoetyczną. EPP.
Możliwe, że stąd wzięły się te mity.
Chorzy cierpią na silny światłowstręt
do tego stopnia, że słońce powoduje oparzenia i pęcherze. Oraz na anemię.
Więc to choroba krwi?
Niedokładnie. Nie.
Ale może to jakaś pokrewna odmiana?
Podobnie jak przeziębienie
i zaraza morowa stanowią choroby pokrewne.
Powiedzmy, że mieszkańcy wyspy coś przyswoili.
Wirus, enzym, nowy rodzaj komórki,
odmianę pasożyta. Kto wie?
Coś, co naprawia uszkodzone komórki,
wywołuje skrajną światłoczułość i drastyczną anemię.
Niepohamowane zapotrzebowanie na żelazo. Żelazo we krwi.
Początkowo do krwi trafia tylko śladowa ilość.
Wraz ze wzrostem proporcji zmiany fizyczne stają się
bardziej widoczne.
Mamo, gdy wystawiam twoją krew na słońce, twoją też, Erin,
to coś się wypala i pozostaje tylko zwykła krew.
Moją krew?
Twoją też.
Pobrałam od ciebie próbkę po…
Założę się, że gdybym pobrała próbkę od Leezy
po tym, jak ozdrowiała, byłoby to samo.
Ale wasza krew nadal jest w większości normalna
i zawiera typowe, nieciekawe krwinki czerwone.
Może krew Rileya zawierała więcej tego czegoś
i gdy promienie ultrafioletowe przeniknęły przez jego skórę,
doszło do reakcji, która wywołała samozapłon.
To coś…
Po przyswojeniu…
Jak wpłynęłoby to na ciążę?
Co by się stało?
Teoretycznie ciąża to obecność obcego ciała w organizmie.
Wiele procesów fizjologicznych zapobiega
atakom przeciwciał na płód, choć nie zawsze…
Ale teoretycznie, biorąc pod uwagę agresywne zmiany wywoływane przez to coś,
jego reakcja na płód mogła być równie agresywna.
Można to powstrzymać?
Jeśli nadal ma się większość własnej krwi?
Można powstrzymać ten proces?
Nie wiem. Nie mam pojęcia.
Gdy zażywamy truciznę, alkohol czy coś w tym rodzaju,
jeśli w porę się powstrzymamy…
Może organizm potrafi to wydalić.
Odfiltrować w podobny sposób co inne szkodliwe substancje.
Przynajmniej tego bym się spodziewała.
Serio, mamo, nie mam bladego pojęcia.
No dobrze.
Dobrze.
To co teraz?
Riley.
Próbuję przypomnieć sobie, co powiedział.
Nie wszystko dokładnie pamiętam.
Ale jest coś, co zapamiętałam na pewno.
Radził uciekać.
Halo?
Ed Flynn! Dzień dobry.
Dzień dobry. Mogę…
Wybaczcie najście.
Nie szkodzi. Szykujemy się do mszy.
Wszystko dobrze, Dolly?
Czym możemy służyć?
Moglibyśmy się przejść?
Mam pewną osobistą sprawę.
- Chyba… - I tak już wychodziliśmy.
Okazuje się, że mamy sporo na głowie.
Zostawimy was.
- Dolly. - Ed.
Wade.
- Ed. - Sturge.
Bóg z tobą, Ed.
Do wieczora.
- Przepraszam za najście. - Żaden problem.
Nie wiem, jak to ująć, więc powiem wprost.
Mój syn. Co mu ojciec… Kazał mu ojciec… pisać listy?
- W ramach zadośćuczynienia? - Tak.
To jeden z kroków w walce z nałogiem. Pracujemy nad tym.
Cóż…
Chyba coś mu dolega.
Wiem, że nikogo to nie dziwi, ale…
Zostawił nam listy.
Mnie, swojej matce.
To, co przeczytałem w swoim, było niepokojące.
Potem przeczytałem list do Annie i…
Widać, że coś mu dolega.
To, co pisze, to…
jakieś brednie. Urojenia.
Nie wiem, gdzie on jest. Gdzie go szukać.
Do kogo się zwrócić. Do szeryfa nie mogę.
Jeśli coś z nim nie tak, a mój telefon ściągnąłby policję
i wróciłby do więzienia… Wróciłby tam, skąd przyszedł,
i to za moją sprawą…
Spędza z nim ojciec czas.
Dlatego przychodzę do ojca.
Myślę…
Myślę, że coś sobie zrobił.
To mi wygląda na listy pożegnalne.
Przyszedłem tu,
bo jest ojciec podmiotem jego urojeń.
Wypisuje o ojcu niestworzone rzeczy.
Przykro mi to słyszeć, Ed.
Potwierdzam.
Nie było z nim najlepiej. Nie jest.
Jasne.
Przestań. Ed, nie chciałem, byś tak się poczuł.
Uwierz mi.
Nie umiałem się z nim dogadać.
Jakbyśmy mówili różnymi językami.
Robiłem, co mogłem.
Nie wiemy na pewno.
Może poszedł w ciąg,
popłynął na stały ląd.
Może ma kryzys. Nie zakładaj najgorszego.
Wręcz przeciwnie.
Tego Bóg uczy o miłości rodzicielskiej.
Podążaj Jego przykładem.
Miłuj syna jak Bóg nas. Spodziewaj się najlepszego.
Chcesz, bym rzucił okiem na te listy?
Może coś mi zaświta.
I tak miałem je ojcu dać.
Jeden z nich jest dla prałata Pruitta.
Nie otwierałem go.
Po co kłopotać staruszka?
O ile w ogóle pamięta Rileya.
Pamięta go.
Niech ojciec zdecyduje, co z nim zrobić.
Od ministranta do księdza. Może… Sam nie wiem.
Nie wiem.
PAMIĘTAJ, ŻE PROCHEM JESTEŚ I W PROCH SIĘ OBRÓCISZ.
Erin.
Co…
- Co u ciebie? - Cóż…
Może ty, Ed i Warren chcielibyście…
Wybieram się wieczorem na stały ląd. Popłynę Belle.
Może popłynęlibyście ze mną?
Moja droga. To…
Cóż za dziwna propozycja.
Nie. Idziemy na mszę. To Wigilia Paschalna.
Po co mielibyśmy…
Dobrze się czujesz?
Jeśli możemy jakoś pomóc, daj znać. Możesz na nas…
Zamiast tego może…
ty pomogłabyś mnie?
Powiem po prostu…
Martwię się o Rileya.
Może ty mogłabyś mu powiedzieć,
by wrócił do domu…
Nie chcę wtrącać się w jego sprawy.
Ale minęło już parę dni.
Może tobie się uda?
Zjedlibyśmy kolację przed mszą?
Riley nie żyje.
Tak.
Tak mi przykro.
Ale on odszedł.
Chciał, żebym zadbała o wasze bezpieczeństwo.
- Żebyście wyjechali. - Milcz.
- Przykro mi, - Nic nie mów.
Próbowaliśmy. Nasza cała rodzina zawsze starała się
służyć ci pomocą. Pomagaliśmy ci.
- Jak możesz coś takiego mówić? - Przykro mi.
Jak możesz coś takiego mówić?
To nie jest śmieszne.
Co z tobą?
- Pani Flynn… - Wynoś się!
- Co? - No wiem.
Wybieram się dziś na ląd.
Przekażę swoje próbki
znajomym lekarzom, by potwierdzili moje wnioski,
a potem tu wrócę.
Sprowadzę pomoc.
Twierdzisz, że ktoś celowo szerzy zarazę na wyspie
w kościele.
Tak podejrzewam. Nawet jeśli brzmi to…
- Czego ode mnie oczekujesz? - Żebyś się temu przyjrzał.
Czemu konkretnie?
Kościołowi św. Patryka?
I, dla jasności,
na podstawie uszkodzonych próbek krwi twojej matki?
- Wiem, że proszę o wiele. - Czyżby?
Tak sądzisz?
Wiesz, czemu się tu przeniosłem?
Nigdy mi nie mówiłeś.
W sumie nikomu o tym nie mówiłem.
Być może nikt nie pytał.
Miałem 21 lat, gdy przeprowadzono atak na Twin Towers.
Oglądałem to w akademiku, cały we łzach.
Gdy byłem młody, nie byłem religijny.
Ale tamtego dnia poszedłem do meczetu, by oddać krew.
Kolejka na kilka przecznic.
Chciałem pomóc.
Chciałem chronić ten kraj.
Zamieszkałem w Nowym Jorku i zaciągnąłem się do policji.
Oburzyło to niektórych moich znajomych.
Mówili: „Policja nas nie lubi”. A ja na to, że się mylą.
Że udowodnię, że nie trzeba się nas bać.
Pokażę, jacy jesteśmy.
Powoli awansowałem.
Drogówka, spisywanie i tłumaczenie taśm z podsłuchów, obyczajówka.
Wziąłem ślub. Urodził się Ali. Dostałem kolejny awans. Na detektywa.
Udział w ściśle tajnych akcjach Wspólnej Grupy Zadaniowej.
Pomagałem FBI zwalczać terrorystów.
Aresztowania za drobne wykroczenia. Marihuana, mandaty za parkowanie.
Mieliśmy przyciskać muzułmanów.
„Puścimy cię wolno, pomożemy ci.
Idź do meczetu i podsłuchuj”.
Mieliśmy zwalczać terrorystów.
A nie zlecać popalającym studentom z Queens szpiegowanie obywateli.
Poskarżyłem się.
Delikatnie. Raz.
I to był koniec.
Teraz to ja byłem na radarze.
Założyli mi oficjalną teczkę.
Nie tylko mnie. Po zamachu z września
muzułmańscy funkcjonariusze awansowali szybko. Zwłaszcza ci
ze znajomością języka i obyczajów.
Mieliśmy branie.
Aż zaczęli się zastanawiać,
widząc, że tylu z nas wspięło się na tak wysokie szczeble,
czy przypadkiem to nie był nasz plan.
Może byliśmy intruzami?
Infiltratorami?
Może byliśmy podwójnymi agentami? Zaczęli srać w gacie.
Biuro Spraw Wewnętrznych nie dawało nam spokoju. Śledzono nas.
Nagrywano. Cywili też. Kamery w meczetach, kawiarniach.
I nagle degradacja. Znów noszę mundur.
Nocne zmiany, patrole.
W końcu dociera do mnie, że już mi nie ufają.
Nie protestuję.
Trzymam głowę wysoko.
Godność.
Słowo, którego użyła moja żona.
„Pokaż, że masz godność”.
A potem usłyszała diagnozę.
I godność została jej odebrana. Bardzo szybko.
Zmarła.
Nie potrafiłem…
Zostawiliśmy to wszystko za sobą. Trafiłem na tę fuchę.
Tę wysepkę.
Senna, niemal martwa.
Żadnych wyborów, personelu. Maleńka kanciapa za sklepem
i garstka rybaków bez poważnych aktów zamierzonej przemocy
w ciągu ostatnich stu lat. Wybłagałem przeniesienie.
Godność.
Ali jest znudzony na śmierć.
Ale bezpieczny.
A ja nadal mam nadzieję, że potrafię zdziałać coś dobrego.
Że może właśnie tu da się coś osiągnąć.
Nie w wielkim mieście, ale w maleńkiej wiosce.
Odnieść sukces na zebraniu rodzicielskim w imię obrony islamu.
Nie zastraszam ludzi.
Nie narzucam się i nie wtrącam, gdzie nie trzeba.
Nawet nie noszę broni.
A mimo to…
Mimo to…
Beverly Keane i paru innych
traktuje mnie, jak bym był jebanym Osamą bin Ladenem.
A ty chcesz,
żebym węszył w ich kościele?
Powiem tyle.
Bardzo… bardzo chciałabym się mylić.
Jeśli nie daje ci to spokoju, pamiętaj,
że opierasz się na tym, co Riley komuś powiedział.
Zbytnio bym na tym nie polegał.
Nie nosisz broni?
Nie muszę.
Gdzie jest Belle?
Bardzo rzadko zdarza jej się spóźniać.
Jak sięgnę pamięcią.
Pomóc w czymś?
- Czekamy na Belle. - Kurs odwołany.
Burmistrz posłał prom do naprawy.
Pewne części były do wymiany.
To samo z Bryzą. Oba promy poszły do serwisu.
Oba.
Niewiele osób wypływa po południu.
Głównie rano.
Planujecie opuścić dziś wyspę?
Nie byłoby jak wrócić. Przegapiłybyście mszę.
Bryza będzie tu rano?
Chyba tak. Trudno stwierdzić.
Jak by co, proszę pogadać z burmistrzem.
Pewnie wszystko wyjaśni.
Pewnie tak.
Gdybym chciała coś wysłać na ląd,
mogłabym zabrać się z rybakiem, prawda?
Łodzi tu nie brakuje.
Ty je serwisujesz, prawda?
Na to wychodzi.
Właśnie teraz?
Tak. Robię mały przegląd.
Pamiętajcie!
Wigilia Paschalna.
BIURO SZERYFA NA WYSPIE CROCKETT RAPORT O ZAGINIĘCIU
- Tak. - Sturge.
Tak. Potrzebuje pan czegoś?
Nie. W sklepie wysiadł prąd.
- Chciałem sprawdzić, czy wiesz… - Na całej wyspie.
- Awaria? - Zdarza się czasami.
Bywa, że coś się poluzuje pod wodą
i siada linia energetyczna.
Skoczę do rozdzielni
i rzucę okiem.
- Pójść z tobą? - Nie, dzięki.
Dobra, daj znać, co się dzieje.
Jasne.
To już wszystkie.
A łodzie?
Połowa załatwiona. Resztę ogarnę przed mszą.
Zostawmy wieżę.
Odłączymy ją na końcu.
Jak ludzie będą w łóżkach albo w kościele.
Szeryf już coś zwietrzył. Lepiej nie przesadzać.
Zajmę się tym.
Promy i światło.
A Sturge serwisuje łodzie wieczorem w weekend wielkanocny.
Jeśli wysiądzie wieża komórkowa, będziemy całkiem odcięci.
Całkiem.
A co z mniejszymi łodziami? Łódki na wiosła, kanadyjki?
Otacza nas 50 km wody z każdej strony.
To raczej odpada.
Całe miasto przyjdzie dziś na mszę.
Ja nie. Sarah też nie.
Zabroniłam jej, jeszcze zanim usłyszałyśmy całą resztę.
Dziękuję, że mnie dziś przygarnęłaś.
Ale pójdę na mszę.
- Po co? - Bo tak naprawdę nic nie wiem.
Nie wiem, co i czy się stanie.
Wiem tylko, że Riley poświęcił wszystko.
Wszystko.
Sądził, że potrafię pomóc.
A teraz zostaliśmy bez promów i prądu.
I będą tam ludzie, których kocham.
Których Riley kochał.
Dlatego tam pójdę.
Będę tam.
Brakuje mi ciebie.
Chciałbym, byś się ze mną pomodlił.
Dobra.
- Idziesz spać? - Dziś jest Wigilia Paschalna.
O północy. Bardzo mi zależy, byś ze mną poszedł.
Już to przerabialiśmy. Nie chcę…
Wiem, ale wszyscy mówią, że to ważna msza,
że trzeba na niej być.
Ojciec Paul cały dzień się uwijał.
Podobno szykują jakąś niespodziankę.
Wspomniał coś o dzieleniu się cudem.
Cudem?
No tak. Jeśli to cud, kolejny cud,
to chciałbym, byś przy tym był. Byśmy razem to zobaczyli.
Przyjdziesz?
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt, pani Keane.
Od czego zaczniemy?
Zebrałam tyle świec, ile znalazłam,
poza tymi, które zapalimy w kościele.
Proponuję zacząć na początku ulicy,
przejdziemy przez rynek i wschodnim brzegiem do kościoła.
Niech nas usłyszą.
Wydrukowałam słowa. Wade, mógłbyś?
Oczywiście.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Dolly.
„Śpiewajcie Panu pieśń nową.
Śpiewajcie Panu, wszystkie krainy”.
Dziękuję. Dołączcie.
Szczęśliwej Wielkanocy.
BRAK USŁUGI
To jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie w życiu widziałem.
Zauważyliście może, że mam na sobie złoty ornat.
Ten sam, co owej pierwszej niedzieli,
w pierwszy dzień Nowego Przymierza.
Bev mnie wtedy zdybała
i spytała, czemu mam go na sobie podczas okresu zwykłego.
Wtedy nie mogłem tego powiedzieć, ale teraz mogę.
Włożyłem go, bo to nie była zwykła niedziela.
Ani trochę.
Miałem powód, by świętować, by się radować. Jak w święto.
Dziś też czeka nas coś niezwykłego.
Początek nowej ery.
Dziś będziemy świętować Zmartwychwstanie,
i to bardziej niż ktokolwiek przed nami.
Ale na początek…
Bracia i siostry, bądźcie miłośni mnie grzesznemu.
Ostatni raz u spowiedzi świętej byłem bardzo dawno,
zbyt dawno,
ale oto mój grzech.
Okłamałem was.
Nie przybyłem tu na zastępstwo prałata Pruitta.
Nie dochodzi do siebie w szpitalu. Jest stuprocentowo zdrowy.
Dostąpił łaski.
Podobnie jak wy wszyscy, odzyskał zdrowie,
odzyskał formę, młodość, tak samo jak wy.
Został uzdrowiony na długo, zanim ujrzeliście tę twarz.
Jako pierwszy. To właśnie on tu teraz do was przemawia.
I prosi was o przebaczenie.
Niektórzy pewnie już się domyślali,
coś wam to podpowiadało, lecz przyzwyczailiście się do tego,
by ignorować ten głos. Bo jakże to możliwe?
To niemożliwe. Ale dla Boga nic nie jest niemożliwe.
Sami to widzieliśmy.
Byłem zagubiony, stary i zmęczony
w drodze do Damaszku, gdy oto
ukazał mi się anioł Pański i obdarzył mnie
uzdrawiającą łaską Boga.
Odrodziłem się, podobnie jak wy wszyscy.
Powróciłem do was i sprowadziłem ze sobą anioła,
by pobłogosławił nam wszystkim. Widzieliśmy cuda.
Nasze nowe ciała.
Zmartwychwstanie ciała, nowe i wiekuiste życie.
Dziś w nocy będziemy poddani próbie, niewielkiej,
ale czeka nas to, na wzór Jezusa.
Bałem się, gdy wypełniło się dla mnie Nowe Przymierze.
Tak jak bał się nasz Zbawca, ale „kto twierdzi, że w Nim trwa,
powinien również sam postępować tak, jak On postępował”.
„Być naśladowcą Chrystusa”.
Poszedłem za nim ciemną doliną
i, jak nasz Pan, doświadczyłem śmierci.
Na szczęście na krótko. Akt wiary. Stąpanie po wodzie.
Tylko tyle ode mnie wymagał. I, jak Jezusa, ogarną was wątpliwości
oraz strach, ale uwierzcie, przyrzekam wam, bracia i siostry,
jeśli pójdziecie za mną, za nami, za Nim,
On was przywiedzie w swej łasce
do życia wiekuistego.
Życie wiekuiste wymaga ofiary.
Poniósł ją też nasz Zbawca.
Każde z nas będzie miało dziś okazję,
by ją zapłacić.
Ale najpierw…
Wiem, że po wszystkim, co nas spotkało,
niełatwo w to uwierzyć. Dlatego dam wam szansę, jak Jezus Tomaszowi,
byście sami to zobaczyli.
Sturge.
„I ujrzałem Miasto Święte – Jeruzalem Nowe
ujrzałem zstępujące z nieba od Boga,
przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża.
I usłyszałem donośny głos mówiący…
ŚMIERTELNA TRUCIZNA
…»Oto przybytek Boga z ludźmi.
I zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem,
a On będzie Bogiem z nimi.
I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie.
Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już odtąd nie będzie,
bo pierwsze rzeczy przeminęły«.
I rzekł Zasiadający na tronie:
»Oto czynię wszystko nowe.
Jam Alfa i Omega, Początek i Koniec.
Ja pragnącemu dam
darmo pić ze źródła wody życia«”.
To wywoła w nas lęk. Ale Sturge, bracie w Chrystusie, powiedz,
czy się lękasz?
Nie, ojcze, nie lękam się.
Bóg z tobą.
Jestem z tobą.
Jestem z tobą. Jestem z nim.
Wszystko w porządku.
Już dobrze.
Wszystko w porządku. Nic mu nie jest.
W porządku.
Zaraz będzie po wszystkim.
Wszystko w porządku.
W porządku. Miej wiarę!
Miej wiarę, bracie. Miej wiarę!
- Wszystko w porządku. - Tak, wiem.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Wkrótce.
Uwierzcie!
Za parę minut! Za kilka chwil, zaiste!
Ciało nie żyje, ale tylko przez chwilę.
Zmartwychwstanie ciała, esencja Wielkiej Nocy.
Tego właśnie będziemy świadkami.
Szeryfie, proszę.
Patrzcie.
„Naraz stanął przy nich anioł Pański, tak że bardzo się przestraszyli”.
Wierzcie, moi mili.
Nie pokazałbym wam tego, co widzieliście,
nie prosiłbym was o dokonanie tego wyboru,
nie ukazując wam Boskiego posłańca.
Pamiętajcie, bracia i siostry, że w Biblii
każdej wzmiance, każdemu objawieniu się anioła ludziom
towarzyszy lęk.
„Naraz ukazał mu się anioł Pański,
stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia.
Przeraził się na ten widok Zachariasz i strach padł na niego”.
„Naraz stanął przy nich anioł Pański
i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli.
Lecz anioł rzekł do nich: »Nie bójcie się!«”.
Usunięto więc kamień
z pieczary, w której spoczywał zmarły.
„Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: »Ojcze.
Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał«”. „Żeś mnie wysłuchał.
Dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał”.
„I zawołał donośnym głosem: »Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!«
I wyszedł zmarły,
mając nogi i ręce powiązane opaskami,
a twarz jego była zawinięta chustą. Rzekł do nich Jezus:
»Rozwiążcie go i pozwólcie mu iść!«”.
Bracia i siostry, jesteście o krok od zbawienia.
Cud już w was jest.
Krew anioła jest już w waszych żyłach,
ale to nie wszystko.
Ostateczna przemiana dokona się dopiero,
gdy pozwolicie ziemskiemu ciału umrzeć i odrodzić się ciału niebieskiemu.
Chwila wiary. Tylko o to prosi nas Bóg.
Chwila odwagi.
Wyjdźcie z łodzi i stąpajcie po wodzie.
Chwila niewygody, krótka chwila męki.
Przyjmijcie ten dar, aby się odrodzić.
Otwórzcie umysły! Otwórzcie serca!
Słuchajcie tego głosu w waszej głowie.
Który próbowano w nas zagłuszyć, którego nauczono nas ignorować.
Głos naszego anioła, który mówi: „Nie lękajcie się”.
Nie.
- Chodź. - Tato.
Tato! Stój!
Szeryfie, zaklinam, nie pozbawiaj się tej szansy.
Nie pozbawiaj syna szansy na zbawienie.
Dobra.
Cofnąć się!
Ali, chodź tu natychmiast.
Wychodzimy stąd razem.
Ani się ważcie, kurwa, tknąć mojego syna!
Szeryfie, opuść broń. Nie musi nam pan grozić.
Cofnąć się!
Jak śmiesz?
Jak śmiesz wnosić broń do domu Bożego?
Bądź błogosławiony, mój synu, za to świadectwo odwagi.
Ten młody człowiek wybiera Boga
w obliczu nacisków ze strony swojego ojca.
Byśmy wszyscy byli równie odważni.
Dziękuję. Za to, że dajesz przykład.
Witaj, synu.
Nie, Ali. Spójrz na mnie.
Nie.
Wybieram Boga.
Nie!
Jestem z tobą.
- Nie! - Jestem z tobą. Już dobrze.
Zróbmy coś.
- Mamo, nie. - To nic.
- Nie pij tego. - Nie!
Nie, proszę!
- Nie rób tego. - Nie!
Nie.
Nie martw się.
Pomogę ci, skarbie. Słuchaj, wiem, że się boisz. Pomogę ci.
- Czekaj. Nie. - Pomogę ci.
Spójrz na mnie. Zrobimy to razem. Patrz.
Już dobrze.
Uwierzcie.
Leeza!
Uwierzcie!
Wskrzesiwszy ich, niósł ich na skrzydłach orlich
i przywiódł do siebie!
Mamo!
Zamknąć drzwi.
Zamknąć drzwi!
Dzięki Bogu.
Zarygluj!
Nic mu nie jest.
Nic mu nie będzie. Ozdrowieje.
To część Boskiego cudu!
Cudu, który niektórzy z was pragną sprzeniewierzyć!
To nie potrwa długo.
Odpocznie ojciec i ozdrowieje.
Nie puszczajcie go.
Co robić? Na pewno nic mu nie będzie?
Oczywiście.
Jak mogłeś?
Odtrącać taki dar!
Wyprowadźcie go stąd.
Wkrótce… Wkrótce musimy się pożywić.
Sturge.
Sturge!
Nie otwierajcie drzwi.
Taki był jego plan. Powiedział: „Zamknijcie drzwi za sobą.
Gdy się przebudzą, pomóżcie im!”.
Bracia i siostry, radujcie się!
- Przebudził się pierwszy z apostołów. - Ali.
- Będą spragnieni komunii. - Ali.
Błogosławieństwo Pana spłynie na nas wszystkich!
- Mamusiu? - Leeza.
Mamusiu!
Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest. Czuję…
- Mamusiu? - Skarbie.
To niesamowite.
Świece śpiewają.
Dzięki Bogu.
Mamusiu?
- Leeza. - Mamusiu!
Wszystko w porządku.
- Wszystko dobrze. - Nie.
Nie bądź nieufna.
Wade!
Chodźmy!
Nie!
- Chodźmy! Tędy! - Mamusiu!
- Uciekaj! - Ed!
Zaraz będzie po wszystkim.
Wszyscy przebudzą się, nieśmiertelni.
Ukryłaś się?
Co chcesz wskórać, Erin Greene?
Broń?
To już nie działa.
W tym nowym świecie. W świecie bez śmierci.
Jeśli zastrzelisz mnie teraz, to za pięć minut…
Mamy pięć minut.
Nie wiem…
Nie wiem, co się stało.
Nie szkodzi.
To nie…
Otwórz drzwi.
Wielebny kazał nie otwierać, póki się nie przebudzą.
Byśmy mogli ich poprowadzić, pokierować nimi, by coś takiego…
By nie doszło to tego.
Kocham go. Szczerze. Ale spójrz,
i tak do tego doszło. Tak było pisane.
Znasz przysłowie: „Człowiek planuje, Pan Bóg krzyżuje”.
Ci, którzy przychodzili na msze i przyjmowali komunię,
nie mają się czego obawiać.
Jeśli chodzi o resztę…
Bóg się nimi rozprawi.
Miej wiarę, wielebny.
Wiarę i odwagę. Jak sam mawiasz.
Otwórzcie drzwi.
Drzwi są otwarte, takoż i bramy niebieskie.
Jak inaczej szerzyć dobrą nowinę?
Napisy: Ewa Nowicka