BİR NETFLIX DİZİSİ
VI. KITAP: ELÇILERIN İŞLERI
ANNE VE BABA
PASKALYA NÖBETİ GECE YARISI AYİNİ HERKESE AÇIK
Kahretsin.
Erin.
Yardımın lazım.
Delirdiğimi sanıyorsundur.
Az önce ağzımdan çıkanlara bakıyorum da, delirmiş olmalıyım diyorum.
Evet.
Deli saçması gibi geliyor.
Hiç duydun mu…
…Ignaz Semmelweis'ı?
Hayır.
1840'larda Macar bir doktordu.
İki doğum koğuşunun başına geçti.
Bir tanesi en iyisinden bir okuldu,
doğumdan otopsiye her şeyi yapıyorlardı.
İkincisi tıbbi bakım alamayan kadınlar için bir klinikti.
Doktorlar değil, ebeler çalışıyordu.
Birinde ölüm oranının daha yüksek olması şaşırtıcı değil.
Ama hangisinde?
İlki.
Eğitim veren. Ölüm oranı afallatıcıydı.
Kadınlar sokakta doğursalar daha uzun yaşarlardı.
Ama bu çok saçmaydı ve doktoru deli ediyordu.
Araştırma üstüne araştırma yaptı, hiç sonuç alamadı,
nihayet sonunda
makul bir sebebe dayanmasa da, bir ihtimal
öğrenciler ellerini yıkamalıdır, dedi.
Otopsilerden sonra. Doğum koğuşuna gitmeden önce.
Böylece herkese zorla klorla el yıkattı.
Ve ölüm oranları hızla düştü.
Bilim camiası onu yerin dibine batırdı.
Mikrop teorisinin kabul edilmesine 20 yıl vardı.
O yöndeki fikirlerin karşılığı küçümseme, alay ve dışlanmaydı.
Semmelweis akıl hastanesine kapatıldı. Akıl hastanesine.
Meslektaşı tarafından.
Hatta orada öldü.
Kliniklerin başına başkasını getirip
o saçma el yıkama işine son verdiklerinde…
Ölüm oranları yine yükseldi.
Evet Erin, öykün deli saçması.
Yeri gelmişken deli saçması bir şey anlatayım.
Yani…
Arkadaşlar arasında lafı mı olur, değil mi?
Annemin gösterdiği iyileşmeye
"Görülmemiş" demek yeterli değil.
Şimdiye dek sessiz sedasız anlamaya çalışıyordum
çünkü gördüklerimi tıp camiasından birine anlatsam
beni deli sanır.
Kafayı yediğimi düşünür.
Testler yaptım. Bir dolu.
Analiz için ana karaya göndereyim diye kan aldım
ama henüz göndermedim çünkü bunu yapıp duruyorum.
Tekrar görmek için.
Bilimin olayı bu.
Gözlemlenebilir, sınanabilir, tekrarlanabilir şeylerle uğraşır.
Bugün Riley Flynn güneş ışığında alev aldı mı diyorsun?
Öyle oldu.
Güneşte yanmaya mı başladı?
Haklısın Erin. Deli saçması.
Tımarhane ve tedavi gerektirecek derecede deli saçması.
Acayip uçuk.
Tanrım!
Orada ne yapıyorsun?
Duman alarmının çalışmadığı bir günümüz geçmiyor son zamanlarda.
Evet anne.
Deliyim ben. Tımarhaneliğim. Hepimiz öyleyiz.
Monsenyör, dikkatli olmalısınız.
Perdeler ardına kadar açık.
O yok artık.
Nasıl anladım, bilmem.
Leeza'nın yürüyebileceğini anladığım gibi sanırım.
Aynı şekilde… Meleğin sesini duyabiliyorum.
Güneş doğdu ve anladım.
Gitti.
-Üzgünüm. -Bu bir lütuftu. Lütuf.
Onu ziyan etti.
"Günahın karşılığı ölümdür. Ama Tanrı'nın lütfu,
Efendimiz Hazreti İsa'daki sonsuz hayattır." Serbest irade.
Seçimi kalbinizi kırdı… Tanrı dünya için ne hissediyordur acaba?
Evet.
Riley'nin bu seçimi yapmasına üzüldüm.
Kalbinizi kırdı ama en kötüsü bu değil, değil mi?
En kötüsü, bunu kendileri için mahvetmekle yetinmemeleri.
Başkalarına da zehir etmeleri gerekiyor.
Böyle düşünmek ve bunu söylemek zorunda olduğum için üzgünüm
ama dünya böyle işte ve bu konuda akıllı olmalıyız.
"Yılanlar kadar bilge ve güvercinler kadar masum."
Bütün gece kim bilir kiminle konuştu.
Başkalarını Tanrı'nın lütuflarından mahrum etmek için
kim bilir daha neler yaptı.
Yahuda da Tanrı'nın planının parçasıydı.
Yahuda onun parçasıydı.
Elçilerin İşleri.
O cesur ilk havariler dünyaya kurtların arasındaki koyunlar gibi
gönderildiler. "Tüm inananların kalpleri ve zihinleri birdi.
Kimse mallarından birini sahiplenmezdi,
ellerindeki her şeyi paylaşırlardı."
Riley gibi başkaları da olacak. Hep olmuştur.
İnananları Tanrı'larına karşı zehirlemeye çalışanlar.
Ama bu gece
kilisemize inanalım. Elimizdeki her şeyi paylaşalım.
Paskalya Nöbeti daima bir vaftiz gecesi olmuştur.
Öyle değil mi?
Eritropoetik protoporfiri denen bir kan bozukluğu var. EPP.
O mitlerin çoğu EPP'den çıkmış olmalı.
Bu bozukluğa sahip olanlar ışığa karşı hassaslaşır.
Öyle ki güneşte derileri yanıp su toplar. Çok da kansızdırlar.
Yani bu bir kan hastalığı?
Bu değil. Hayır.
Ama aynı türden olabilir.
Bildiğimiz soğuk algınlığı
ve hıyarcıklı veba da aynı türden.
Bu adada insanların yediği bir şeyden olabilir.
Bir virüs. Bir enzim. Yeni bir tür hücre.
Bir tür parazit. Kim bilir?
Hasarlı hücreleri onaran bir şey.
Işığa karşı aşırı hassas ve müthiş kansızlık yapıyor.
Demire büyük bir iştah. Kandaki demire.
Önce kandaki bu şey sadece eser miktarda.
Ama oran arttıkça fiziksel değişimler
daha da belirginleşiyor.
Anne, kanını güneşe koyduğumda, seninkini de Erin,
bu şey yanıp yok oluyor, geriye normal kan kalıyor.
Benim kanım mı?
Seninki de.
Kan örneği almıştım, şeyden sonra…
Bahse girerim, yürümeye başladıktan sonra
Leeza Scarborough'nunki de aynı sonucu verirdi.
Ama ikinizinki hâlâ normale oldukça yakın.
Bildiğimiz tipik alyuvarlardan oluşuyor.
Ama Riley'nin dolaşım sisteminde daha çoktu belki de,
ultraviyole ışınları derisine, kanına nüfuz edince
kanında baskın olan bu şey alev aldı.
Bu şey…
Sindirilirse…
Hamileysen ne olur?
O zaman ne olur?
Hamilelik, insan bedeninde yabancı bir varlığın olması gibidir.
Annenin vücudu rahimdeki cenine saldırmasın diye
pek çok süreç işler. O zaman bile bazen…
Ama varsayımsal olarak, bu şey vücutta böyle şiddetli değişiklikler yapıyorsa
cenine tepkisi de aynı ölçüde şiddetli olabilir.
Durdurabilir misin?
Kan hücrelerinin çoğu henüz değişmemişse?
Süreci durdurabilir misin?
Bilmiyorum. Hiçbir fikrim yok.
Zehir, alkol falan yuttuğumuzda
belli bir miktarı aşmadığı takdirde
bedenimiz onu dışarı atabilir.
Süzer, tıpkı eser miktardaki diğer zararlı maddelere yaptığı gibi.
Yani böyle düşünmek istiyorum.
Açıkçası anne, hiçbir fikrim yok.
Pekâlâ.
Şimdi ne yapacağız?
Riley.
Son sözlerini hatırlamaya çalışıyorum.
Hepsini hatırlayamıyorum, tam değil.
Ama bir şeyi çok net hatırlıyorum.
Kaçmamı söyledi.
Merhaba?
Ed Flynn! Günaydın.
Merhaba. Acaba…
Böldüm, pardon.
Sorun yok. Geceye hazırlanıyoruz.
İyi misin Dolly?
Ne istemiştin Ed?
Biraz yürüyebilir miyiz?
Söyleyeceğim şey biraz özel.
-Aslında… -Biz de çıkıyorduk.
Bugün yapılacak çok şey var, malum.
Baş başa kalın.
-Dolly. -Ed.
Wade.
-Ed. -Sturge.
Tanrı seni kutsasın Ed.
Akşama görüşürüz.
-Böldüm, özür dilerim. -Sorun yok.
Nasıl diyeceğimi bilemiyorum, o yüzden dümdüz söyleyeceğim.
Oğlum. Ne yaptınız? Ona mektup mu yazdırdınız?
-Telafi için? -Evet.
Evet. İyileşme sürecinin parçası zararın telafisidir. Buna çalışıyoruz.
Şey…
Bence pek iyileşmemiş.
Size, bana veya kimseye sürpriz değil ama…
Bazı mektuplar yazmış.
Bana, annesine.
Önce benimkini okudum, tedirgin ediciydi.
Sonra Annie'ninkini okudum, onunki…
Belli ki Riley iyi değil.
Yani bu şeyler…
Çok saçma. Hayal görüyor.
Nerede, bilmiyorum. Nerede arayacağımı bilmiyorum.
Kime gideceğimi bilmiyorum. Şerif'e gidemem.
Riley kötü durumdaysa, telefonum üzerine kolluk güçleri devreye girerse
ve oraya… Yani hapishaneye dönmesi gerekirse
ve onu oraya yollayan ben olursam…
Onunla vakit geçiriyordunuz.
Ben de size sorayım dedim.
Bence…
Bence kendine bir şey yapmış olabilir.
Bu mektuplar bir vedaya benziyor.
Size sormak zorundaydım
çünkü gördüğü hayaller her neyse, merkezinde siz varsınız.
Hakkınızda çılgınca şeyler söylemiş.
Buna üzüldüm Ed.
Evet, cevap evet.
Riley iyi değildi. İyi değil.
Peki.
Hadi ama. Ed, böyle hissetmeni istemem.
Bana inan lütfen.
Onunla bir türlü geçinemedim.
Sanki bazen farklı diller konuşuyoruz.
Çabaladım.
Bilmiyoruz Ed. Biz…
Belki içkiye başladı.
Belki feribota atlayıp ana karaya gitti.
Kötü durumda. Ama en kötüsünü düşünme.
Hatta en iyisini düşün.
Tanrı, ebeveynlik konusunda bize bunu öğretir.
Onun gibi yap.
Oğlunu sev, Tanrı'nın bizi sevdiği gibi. En iyisini düşün.
Mektupları almamı ister misin?
Belki bir şey çağrıştırır.
Evet, zaten size verecektim çünkü…
Bir tanesi Monsenyör Pruitt'e yazılmış.
Onu açmadım.
Zavallı adamı üzmek istemedim.
Riley'nin kim olduğunu hatırlarsa tabii.
Hatırlar.
Ona göndermeli miyiz, en iyi siz bilirsiniz dedim.
Yardımcısından rahibe. Belki de… Bilmiyorum.
Bilmiyorum.
UNUTMA, HEPİMİZ TOPRAKTAN YARATILDIK VE YİNE TOPRAĞA DÖNECEĞİZ.
Erin.
Nasıl…
-Nasılsın? -Şey, ben…
Acaba siz, Ed ve Warren…
Akşam ana karaya gidiyorum, Ada Güzeli'ne bineceğim.
Benimle gelmenizi umuyordum.
Canım, bu…
Ne garip bir istek.
Hayır, bu gece ayin var. Paskalya Nöbeti.
Hem biz neden…
Sen iyi misin?
Bir şeye ihtiyacın olursa biz buradayız…
Aslında acaba
sen bana yardım eder misin?
Ben…
Açık konuşayım.
Riley için endişeleniyorum.
Belki sen ona söylersin,
eve dönmeli.
Onun işine karışmak istemem.
Ama günler oldu.
Belki sen bu gece onu eve getirirsin.
Ayinden önce hep birlikte yeriz.
Riley öldü.
Öldü.
Çok üzgünüm.
Ama o artık yok.
Eğer başarabilirsem ailesinin güvende olmasını sağlamamı söyledi.
-Gitmenizi istedi. -Sus.
-Çok üzgünüm. -Sus canım.
Hep denedik. Ailecek senin yanında olmayı
hep denedik ve olduk da.
-Niye böyle bir şey söylüyorsun? -Çok üzgünüm.
Niye böyle bir şey söylüyorsun?
Hiç komik değilsin.
Senin neyin var?
-Bayan Flynn… -Git buradan!
-Ne? -Aynen öyle.
Öğleden sonra ana karaya gidiyorum.
Örneklerimi götürüp
bulgularımı meslektaşlarımla paylaşacağım
ve buraya döneceğim.
Yardımla.
Kasten bir bulaşıcı hastalık yayıldığını söylüyorsunuz.
Kilisede.
Garip gelse de şüphelendiğim şey bu…
-Benden tam olarak ne istiyorsunuz? -Araştırmanızı istiyorum.
Tam olarak neyi?
Kiliseyi mi araştırayım?
Doğru anlamak için soruyorum,
annenizin kan testinin bozulmasına dayanarak mı?
-Çok şey istiyorum, biliyorum. -Öyle mi?
Öyle mi?
Niye buradayım, söylemiş miydim?
Hayır. Söylediğinizi sanmıyorum.
Şimdi düşündüm de kimseye söylemedim.
Zaten pek kimse de sormadı.
Kuleler yıkıldığında 21 yaşındaydım.
Yurt odamda ağlayarak televizyondan izledim.
Çocukken hiç dindar değildim.
Ama o gün camiye gittim çünkü kan bağışı topluyorlardı
ve kuyruk sokaklara taşmıştı.
Yardım etmek,
bu ülkeyi korumak istiyordum.
New York'a taşınıp polis eğitimine yazıldım.
Bazı arkadaşlarım mutlu olmadı.
"New York Emniyeti bize karşı" dediler. Onlara "Hayır, yanılıyorsunuz" dedim.
"Bizden korkmaları gerekmediğini göstereceğim.
Kim olduğumuzu göstereceğim."
Böylece ilerledim.
Trafik, ses kayıtları dinleyip tercüme etmek, derken Ahlak Masası.
Evlendim. Ali doğdu ve yine terfi ettim. Dedektif olmuştum.
Birleşik terörizm görev gücünde gizli güvenlik bilgilerine erişimim vardı.
Teröristlerle mücadelede FBI'a yardım ediyordum.
Tutuklamalar yapıyorduk. Küçük şeyler, esrar, park cezası…
Müslümanlarsa onları sıkıştırıyorduk.
"Suçlamaları düşürürüz, sana yardım ederiz.
Camiye gidip dinle."
Teröristlerle savaştığımızı sanıyordum.
İşimiz, Queens'teki esrarkeş öğrencileri muhbir yapmak değildi.
Şikâyet ettim.
Nazikçe. Bir kere.
Her şey değişti.
Diğer polisler beni takibe aldılar.
Hakkımda resmî bir dosya bile açıldı.
Sadece benim de değil. Kulelerden sonra
Müslüman memurlar hızla terfi etmişti. Bilhassa dil biliyorsak,
dile ve kültüre hâkimsek.
Bunun için çok revaçtaydık.
Ama şunu düşünmeye başladılar,
teşkilatta yüksek mevkilerde yetki sahibi Müslümanlar çoğaldı,
peki ya başından beri plan bu idiyse?
Ya biz işgalciysek?
Ya casussak?
Ya çift taraflı çalışıyorsak? Bunun üzerine paniğe kapıldılar.
İç İşleri her şeyimizi didikledi. Takip edildik.
Fişlendik. Siviller de. Camilerde, kafelerde gözetlendi.
Birdenbire sivil kıyafeti çıkarıp üniformaya döndüm.
Gece vardiyası, sokak devriyesi.
Gittikçe güvenlerini kaybettiğimi fark ettim.
Buna katlandım.
Başımı dik tuttum.
Haysiyet.
Haysiyet, eşimin sözüydü.
"Onlara haysiyetini göster."
Sonra ona teşhis kondu.
Kısa sürede haysiyeti falan kalmadı.
Sonra da vefat etti.
Ve ben…
Ali ve ben olabildiğince uzaklaştık. Bu işi buldum.
Bu küçük adayı.
Ölü gibi hareketsiz.
Seçim yok, kadro yok. Bir marketin arkasında küçük bir oda.
Neredeyse yüz yıldır dişe dokunur, kasıtlı bir şiddet olayı yaşamamış
bir avuç balıkçı. Bu görev için yalvardım.
Haysiyet.
Ali sıkıntıdan patlıyor.
Ama güvende.
Ve hâlâ dünyayı biraz olsun kıpırdatabileceğime inanıyorum.
Belki fark yaratacağımız yer burasıdır.
Büyük şehir değil de bu küçük köy.
Okul Aile Birliği'ni ikna etmeyi İslamiyet için zafer sayıyorum.
Göz korkutmuyorum.
Hiçbir şekilde fazla konuşmuyorum, haddimi aşmıyorum, karışmıyorum.
Silah bile taşımıyorum.
Ama yine de…
Yine de…
Beverly Keane ve birkaç kişi daha
bana Usame bin Ladin'mişim gibi bakıyor.
Siz de bana
kiliseyi soruştur mu diyorsunuz?
Var ya,
yanılmış olmayı çok ama çok isterim.
Bu sürerse kendinize şunu hatırlatın, varsayımı
Riley Flynn'in başkasına anlattıkları üzerine kuruyorsunuz.
Adadaki en güvenilir kişi sayılmaz.
Silah taşımıyor musunuz?
Gerek yok.
Ada Güzeli nerede?
O geminin geciktiği günler bir elin parmaklarını geçmez.
Benim ömrümde en azından.
Ne istemiştiniz?
-Ada Güzeli'ne bakıyoruz. -Bugün çalışmıyor.
Belediye Başkanı tamire gönderdi.
Bazı parçaları toplatılmış.
Ada Güzeli ve Meltem. Bu öğleden sonra yolladık.
İkisini de.
Akşamüzeri adadan giden pek olmuyor diye düşündü.
Genelde sabah gidiliyor.
Bugün adadan gitmeyi mi düşündünüz?
Ama dönemezsiniz. Nöbeti kaçırırsınız.
Meltem sabah dönecek mi?
Sanırım. Ama söylemek güç.
Bir endişeniz varsa Belediye Başkanı'yla görüşün.
Eminim sizi rahatlatacaktır.
Eminim.
Karşıya bir şey ulaştırmak istesem
bir balıkçı beni götürür, değil mi?
Ne de olsa adada bir sürü tekne var.
Hepsine bakım yapıyorsun, değil mi?
Sanırım öyle.
Mesela şu tekneye?
Evet. Tamirat yapıyorum.
Hey, unutmayın!
Paskalya Nöbeti.
CROCKETT ADASI ŞERİFLİĞİ KAYIP İHBARI
-Evet. -Sturge.
Evet, selam Şerif. Ne lazımdı?
Hiç. Markette elektrik kesildi.
-Acaba sen… -Bütün ada aynı durumda maalesef.
-Ne o, voltaj mı düştü? -Ara sıra oluyor.
Bazen suyun altında bir şey gevşiyor
ve hat tuhaflaşıyor.
Ben elektrik santraline uğrayıp
bir bakayım.
-Eşlik edeyim mi? -Yok, gerekmez.
Tamam, bana haber ver.
Tabii, veririm.
Bu sonuncusu.
Ya tekneler?
Yarısını yaptım. Gerisini de nöbetten önce halledeceğim.
Baz istasyonu dursun.
Onu en son yaparız.
Millet uyuyunca ya da kilisedeyken.
Şerif zaten huylanıyor. Cep telefonu da çalışmazsa iyice şüphe uyandırır.
Ben hallederim.
Feribotlar ve elektrik.
Sturge, Paskalya hafta sonunda gece gece balıkçı teknelerine bakım yapıyor.
Baz istasyonu da çalışmazsa tüm iletişimimiz kesilir.
Tamamen.
Ya daha küçük tekneler? Sandallar, kanolar?
Her yönde 45 - 50 kilometre suyla çevriliyiz.
İyi bir seçenek değil. Olmaz.
Herkes bu gece ayinde olacak.
Ben ve Sarah hariç.
Bir daha asla gitme, dedim. Tüm bunları duymadan önce hem de.
Bugün beni konuk ettiğiniz için sağ olun.
Ama gece gideceğim.
-Neden ki? -Çünkü hiçbir şey bilmiyorum.
Bir şey olacaksa ne olacak, bilmiyorum.
Tek bildiğim Riley'nin her şeyi feda etmiş olduğu.
Her şeyi.
Çünkü yardım edebileceğimi düşündü.
Şimdi feribotumuz ve elektriğimiz yok
ama sevdiğim insanlar bu gece orada olacaklar.
Riley'nin sevdikleri.
O yüzden ben de gideceğim.
Orada olacağım.
Namaz kılmanı özledim.
Bana katılsan çok sevinirdim.
Peki.
-Uyuyalım mı artık? -Bu gece Paskalya Nöbeti var.
Gece yarısı. Benimle gelirsen çok sevinirim.
Bunu konuştuk Ali. Ben hiç…
Biliyorum ama bana bu ayinin ne kadar önemli olduğunu
söyleyip duruyorlar.
Ooker, Peder bütün gün hazırlandı, dedi.
Büyük bir sürpriz varmış.
Bu gece mucizeyi paylaşmaktan söz etti.
Mucize mi?
Evet, yani öyleyse, bir mucize daha olacaksa
orada olmanı istiyorum. Birlikte görmek için.
Gelir misin?
-Mutlu Paskalyalar. -Size de Bayan Keane.
Nasıl başlayalım?
Bulabildiğim kadar mum topladım.
Kilisede kullanmadıklarımızdan.
Sokaktan başlayalım diyorum,
sonra meydanı geçip doğu yakasından dolaşıp kiliseye gidelim.
Herkes bizi duysun.
İlahiler için çıktı aldım. Wade, dağıtır mısın?
Elbette.
-Bu sana. -Teşekkürler.
Dolly.
"Yeni bir ezgi söyleyin Rabb'e.
Ey bütün dünya, Rabb'e ezgiler söyleyin!"
Teşekkürler. Katılın bize.
Mutlu Paskalyalar.
SERVİS YOK
İşte bu, şimdiye dek gördüğüm en güzel şeylerden biri.
Bazılarınız bu gece yaldızlı cüppe giydiğimi fark etmişsinizdir.
Aslında bunu ilk pazar günü giymiştim.
Yeni Ahit'in ilk gününde.
Hatta Bev beni eleştirdi
ve Olağan Devre'de neden onu giydiğimi sordu.
O sırada ona söyleyemezdim ama şimdi size söyleyebilirim,
onu seçtim çünkü olağan bir pazar değildi.
Hem de hiç.
Kutlamak ve sevinmek için sebebim vardı. Kutlu bir gündü.
Bu gece de farklı olacak.
Bu gece, yeni bir dönem başlıyor.
Ve biz bu gece Diriliş'i kutlayacağız,
hem de herkesten ve her zamankinden daha çok.
Ama önce,
bağışlayın beni kardeşlerim çünkü günah işledim.
Son günah çıkarmamdan bu yana çok zaman geçti
ve geç bile kaldım
ama işte günahım.
Hepinize yalan söyledim.
Buraya Monsenyör Pruitt'in yerine geçmeye gelmedim.
Ana karada bir hastanede iyileşmiyor. Sağlığı yerinde.
Kutsandı.
Tıpkı hepinizin kutsandığı gibi, o iyileştirildi,
sizin gibi eksiksiz, sağlam ve genç kılındı.
Siz bu yüzü görmeden çok önce iyileşti.
Hatta o ilkti ve şu anda karşınızda duruyor,
sizden af diliyor.
Bazılarınız bunu daha önce
aklınızdan geçirmiş olmalısınız. Dünya tarafından eğitilmiş zihinler
o sesi görmezden gelir çünkü bu nasıl olabilir ki?
İmkânsızdır. Ama Tanrı için hiçbir şey imkânsız değildir.
Gördüğümüz gibi.
Yolumu kaybetmiştim, şaşkındım, yaşlı ve yorgundum.
Bir anda büyük bir değişim yaşadım,
Tanrı'nın bir meleği bana göründü
ve Tanrı'nın sağaltıcı lütfunu bahşetti.
Yenilendim, tıpkı sizin gibi.
Hepinize geri döndüm, yanımda da Tanrı'nın o meleğini getirdim.
Hepimizi kutsasın diye. Mucizeleri gördük.
Yeni bedenlerimizi.
Bedenin dirilişini, yeni ve ebedî yaşamı.
Bu gece sınanacağız, sadece biraz
ama tıpkı İsa'nın sınandığı gibi sınanacağız.
Yeni Ahit benim için gerçekleştiğinde korkmuştum.
Kurtarıcımız gibi ben de korkmuştum ama "Ona uyduğunu söyleyen herkes
onun gibi yürümelidir.
İsa'nın taklitçileri olun."
Bilinmeze doğru onu takip ettim
ve tıpkı İsa gibi ölüme göğüs gerdim.
Neyse ki kısa sürdü. Bir inanç adımı, suya doğru bir adım.
Benden tek istediği buydu ve tıpkı İsa gibi, şüphe duyacaksınız,
korku hissedeceksiniz ama bana inanın, söz veriyorum kardeşlerim,
beni izlerseniz, bizi izlerseniz ve onu izlerseniz
o sizi tüm ihtişamıyla tekrar ebedî hayata
kavuşturacak.
Ebedî hayatın bir bedeli var.
Kurtarıcımız için de oldu.
Bu gece her birimiz o bedeli ödeme fırsatına
sahip olacağız.
Ama önce…
Birlikte yaşadığımız her şeyden sonra biliyorum ki
buna inanmak kolay değil. O yüzden İsa'nın Tomas'ı davet ettiği gibi
sizi tanıklık etmeye çağırıyorum.
Sturge.
"Kutsal kentin, yeni Yeruşalim'in
gökten, Tanrı'nın yanından indiğini gördüm.
Güveyi için hazırlanmış süslü bir gelin gibiydi.
Tahttan yükselen gür bir ses dedi ki…"
BİLEŞİM 1080 - ÖLÜMCÜL ZEHİR
"'…İşte, Tanrı'nın konutu insanların arasındadır.
Tanrı onların arasında yaşayacak. Onlar onun halkı olacaklar,
Tanrı'nın kendisi de onların arasında bulunacak.
Onların gözlerinden bütün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak.
Artık ne yas ne ağlayış ne de ıstırap olacak.
Çünkü önceki düzen ortadan kalktı.'
Tahtta oturan,
'İşte her şeyi yeniliyorum' dedi.
'Alfa ve Omega, başlangıç ve son benim.
Susayana yaşam suyunun pınarından
karşılıksız su vereceğim.'"
Bu hepimiz için ürkütücü olacak ama İsa'nın huzurundaki kardeşim Sturge,
korkuyor musun?
Hayır Peder. Korkmuyorum.
Rab seninle olsun.
Ben seninleyim.
Ben seninleyim. Ben onunlayım.
Sorun yok. Tamam.
Tamam. Sorun yok.
Her şey yolunda. O iyi.
Her şey yolunda.
Birazdan geçecek.
Sorun yok.
Sorun yok. İnan!
İnan kardeşim. İnan!
-Sorun yok. -Tamam. Biliyorum.
-Birazdan geçecek. -Tamam.
Birazdan.
İnanç!
Birkaç dakika! Sadece birkaç dakika!
Beden öldü ama bir anlığına!
Paskalya, bedenin dirilişi demektir.
Birazdan tanık olacağımız şey bu.
Şerif, lütfen.
Bakın.
"Seyredin. Tanrının bir meleği onlara göründü. Büyük bir korkuya kapıldılar."
İnanın kardeşlerim.
Gördüğünüz şeyi size göstermem için,
seçeceğiniz şeyi seçmenizi istemem için
önce Tanrı'nın elçisini size göstermem gerekir.
Unutmayın kardeşlerim, inanın ki İncil'de
ne zaman bir melekten söz edilse, ne zaman bir melek biz insanlara görünse
hepimiz korkarız.
"Bu sırada, Rabb'in bir meleği
buhur sunağının sağında durup onlara göründü.
Zekeriya onu görünce şaşırdı, korkuya kapıldı.
Sonra Tanrı'nın bir meleği önlerinde durdu.
Çevrelerinde Tanrı'nın şanı parıldadı ve çok korktular.
Ve melek şöyle dedi, 'Korkmayın, korkmayın, korkuya kapılmayın!'
Bunun üzerine ölü adamın yattığı
mağaranın önünden taşı çektiler.
İsa gözlerini gökyüzüne kaldırarak şöyle dedi,
'Baba, beni işittiğin için sana şükrediyorum.
Beni işittiğin için sana şükrediyorum.'
Sonra yüksek sesle, 'Lazar, dışarı çık!' diye bağırdı.
Ölü, dışarı çıktı!
Elleri ayakları sargılarla bağlıydı,
yüzü peşkirle sarılmıştı. İsa oradakilere,
'Onu çözün, bırakın gitsin' dedi."
Kardeşlerim, kurtuluşa çok yakınsınız.
Mucize zaten içinizde.
Meleğin kanı damarlarınızda dolaşıyor bile
ama henüz tamama ermedi.
Son dönüşümün gerçekleşmesi için
dünyevi bedeninizi öldürmelisiniz ki ilahi bedeniniz uyanabilsin.
Bir inanç anı. Tanrı'nın bizden istediği bedel bu.
Bir anlık cesaret.
Tekneden dışarıya küçük bir adım. Suya doğru.
Küçük bir rahatsızlık anı. Kendi küçük ıstırabımız.
Sunulan bir hediye, sonra tekrar doğacağız.
Açın zihinlerinizi! Açın yüreklerinizi!
Ve o sese kulak verin. Kafanızın gerisindeki o sese.
Dünyanın susturmaya çalıştığı, yok saymanızı öğretmeye çalıştığı o sese!
Meleğimizin sesi "Korkmayın" diyor.
Hayır.
-Hadi. -Baba.
Baba! Dur!
Şerif, yalvarırım kendini mahrum etme.
Oğlunu kurtuluş fırsatından mahrum etme.
Tamam.
-Geri çekilin! -Hey!
Ali, hemen buraya gel.
Hemen benimle geliyorsun.
Sakın oğluma yaklaşayım demeyin!
Şerif, indir onu. Silah doğrultmaya gerek yok.
Geri çekilin!
Ne cüretle?
Ne cüretle Tanrı'nın evine silah getirirsin?
Cesaret örneği sergilediğin için kutsandın oğlum.
Bu delikanlı öz babasının baskısına rağmen
Tanrı'yı seçiyor.
Hepimiz böyle korkusuz olmalıyız.
Teşekkürler. Örnek olduğun için.
Al bunu oğlum.
Hayır Ali. Hey, bana bak.
Hayır.
Tanrı'yı seçiyorum.
Hayır!
Yanındayım.
-Hayır! -Yanındayım. Tamam.
Bir şey yapmalıyız.
-Anneciğim, hayır. -Yok bir şey.
-İçme onu. -Yapma!
Yapma. Lütfen!
-Buna gerek yok. -Hayır!
Hayır.
Sorun yok.
Yardım edebilirim. Dinle, korkuyorsun. Yardım edebilirim.
-Baba, dur. -Yardım edebilirim.
Bana bak. Birlikte yapacağız. Tamam mı?
Yok bir şey.
İnanç.
-Leeza! -Leeza!
İnanç!
Onları kaldırıp kartal kanatlarında taşıdı
ve onları yanına aldı!
Anne!
Kapıları kapayın.
Kapıları kapayın!
Şükürler olsun.
Kilitle!
O iyi.
İyi olacak. İyileşecek.
Tanrı'nın mucizesinin parçası bu!
Bazılarınız o mucizeyi yok edecekti!
Uzun sürmeyecek.
Siz dinlenip iyileşin.
Tutun onu.
Ne yapacağız? Gerçekten iyileşecek mi?
Tabii iyileşecek.
Senin neyin var böyle?
Böyle bir hediyeyi heba ediyorsun!
Şerif'i götürün. Arkadan çıkarın.
Yakında bize yiyecek gerekecek.
Sturge.
Sturge!
Kapılar kilitli kalsın.
Bunu planladı. Dedi ki, "Kapılar kapalı kalsın
ve uyandıklarında onlara yardım edin!"
Kardeşlerim, sevinin!
-Havarilerin ilki uyanıyor. -Ali.
-Ve Komünyon için arzu duyacaklar. -Ali. Hey.
Tanrı'nın kutsaması üzerimize olacak!
-Anneciğim? -Leeza.
Anne!
Ben iyiyim canım.
İyiyim. Ve ben…
-Anneciğim? -Ah, hayatım.
Müthiş bir şey.
Mumlar, şarkı söylüyorlar.
Şükürler olsun.
Anneciğim?
-Leeza. -Anne!
Her şey yolunda. Tamam.
-Yok bir şey. Tamam. -Hayır.
Şüphe duyma.
Wade!
Hadi! Gidelim.
Hayır!
-Gidelim! Hadi, bu taraftan! -Anne!
-Gidin! -Ed!
Birazdan bitecek.
Hepsi ebediyete uyanacak.
Saklandın mı?
Ne yapacaksın Erin Greene?
Silah mı?
Artık onların bir anlamı yok.
Yeni dünyada anlamı yok. Ölümün olmadığı dünyada.
Şimdi beni vurabilirsin. Beş dakika sonra…
Beş dakikamız var.
Ben…
Ne oldu, bilmiyorum.
Sorun yok.
Ben…
Kapıları aç.
Monsenyör onlar uyanmadan kapıları kapatmamızı söylemişti.
Rehberlik edip yönlendirelim ki…
Bu olmasın, demişti.
Onu severim. Gerçekten. Ama bak,
tam da olması gerektiği gibi oldu.
Ne derler bilirsin, "İnsan planlar, Tanrı güler."
Kiliseye gelip komünyon ayinine katılanların
bu gece korkmasına gerek yok.
Diğerlerine gelince…
Tanrı onları bildiği gibi yapsın.
İnanç, Monsenyör.
İnanç ve cesaret. Tıpkı dediğiniz gibi.
Kapıları açın.
Kapılar açık kalacak, zira cennetin kapıları daima açıktır.
Müjde başka nasıl yayılır?
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy