ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΒΙΒΛΟ VII: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Σε πόνεσε;
Ναι.
Όχι!
Τους βγάζουν από τα σπίτια τους.
-Πρέπει να φύγουμε. -Πού θα πάμε;
Στην εκκλησία, για τον γιο μου. Εκεί είναι.
-Τι του έκαναν; -Έντι…
-Ο μπαμπάς; -Τι έκαναν;
-Δεν ξέρω. -Είπες ότι το μελέτησες.
Είχες δείγματα.
-Δεν είχα. Δεν ξέρω. -Ησυχία.
Έχει κανείς σήμα;
Όχι. Πρέπει να κατέστρεψαν τον πύργο επικοινωνιών.
Και έστειλαν τα φέρι εκτός.
Ο Στερτζ πείραζε κάτι στις βάρκες.
Βάρκες, τηλέφωνο, ρεύμα. Μας απομονώνουν.
-Βάρκες. -Έχω ένα κανό στα Βαλτόνερα.
Δεν νομίζω ότι φτάνει ως την ενδοχώρα,
αλλά εκτός νησιού, τουλάχιστον.
Οι γονείς μου… Είναι εκεί έξω. Θα έρθουν μαζί μας, σωστά;
Να πάνε σε γιατρό. Χωράνε.
-Στα καΐκια, έχει χώρο. -Δεν εννοώ αυτό.
Δεν εννοεί να φύγουμε.
Θα μας κυνηγήσουν, όπως είπε η Μπεβ.
Γι' αυτό δεν τα βύθισαν.
Γι' αυτό τα σταμάτησαν προσωρινά. Επειδή τα χρειάζονται.
Για να μπορούν να φύγουν… μετά.
Σάρα, είπες ότι ήταν επιδημία.
Αν έστω ένας απ' αυτούς φτάσει στην ενδοχώρα…
Και τι μ' αυτό;
Τι θα κάνουν αυτά; Τα όπλα και τα μαχαίρια;
Δεν πεθαίνουν.
Είδες ότι… Δεν είναι τρόπος αυτός.
Ποτέ δεν είναι.
Μπορεί και όχι.
Ίσως μας δώσει χρόνο.
Λίγα λεπτά ζωής.
Και ίσως αυτό ν' αρκεί.
Ίσως δευτερόλεπτα.
Ποτέ δεν το κατάλαβα.
Όλοι μιλάμε για Παράδεισο.
Ότι μας περιμένει.
Μετά βγάζουμε νύχια, παλεύουμε, ικετεύουμε
για λίγα λεπτά ακόμα στο τέλος.
Λεπτά.
Δεν αφορά μόνο εμάς πια.
Αφορά όλο τον κόσμο.
Θα πεθάνουμε για αγνώστους.
Ύψιστη μορφή αγάπης.
Αυτό δεν λέει η Βίβλος;
Πρώτα πρέπει να προστατεύσουμε εσάς.
-Θα βοηθήσουμε. -Όχι.
-Σε παρακαλώ, όχι.
Θα πάμε παραλιακώς ως τα Βαλτόνερα.
Μετά εσείς θα φύγετε με το κανό…
Ξανά.
Έριν Γκριν!
Θέλω να τελειώσω τη συζήτησή μας!
-Μπορεί να μην… -Μέσα είναι.
Όχι.
Πήγαινε. Προστάτευσε τα παιδιά.
Θέλω να τα πω με την Μπεβ.
Μαμά!
-Σ' αγαπώ. -Μαμά!
-Πάρα πολύ. -Μαμά!
Πήγαινε.
Δεν έχω κάτι μαζί σου, Άννι Φλιν.
Θέλω να κουβεντιάσω με την Έριν Γκριν.
Και τη Σάρα Γκάνινγκ.
Ίσως και τον τρομολάγνο σερίφη, αν είναι ακόμα μαζί τους.
Ναι. Είναι όλοι μέσα.
-Και δύο παιδιά μαζί. -Τα παιδιά είναι ασφαλή.
Έχουν ήδη σωθεί.
Λες να έβαζα σε κίνδυνο ποτέ αυτά τα παιδιά;
Τι το θες αυτό, Άννι; Μη μου πεις ότι είναι για εμάς.
-Πάνε αυτά πια. -Δεν είναι για εσάς.
Μπεβ, θέλω να με ακούσεις.
Επειδή όλη σου τη ζωή έπρεπε να το ακούσεις.
Δεν είσαι καλός άνθρωπος.
Μάλιστα…
Αυτό ήταν απρόσμενο.
Ο Θεός δεν σ' αγαπάει περισσότερο από άλλους.
Δεν είσαι ηρωίδα.
Και σίγουρα δεν είσαι θύμα.
Δεν θέλω κήρυγμα, Άννι Φλιν.
Βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου και μετά.
Οι νεκροί δεδικαίωνται, αλλά αν ο Ράιλι Φλιν,
ένας μέθυσος και δολοφόνος,
ήταν απόδειξη της ποιότητας ανατροφής του…
Ήταν.
Κάθε του κομμάτι.
Ο Θεός τον αγαπάει.
Όσο αγαπάει κι εσένα, Μπεβ.
Γιατί σε ταράζει τόσο αυτό;
Η ιδέα ότι ο Θεός τούς αγαπάει όλους όσο κι εσένα.
Μας καθυστερεί. Ψάξε πίσω.
Χριστέ μου!
Μην ανησυχείς. Θα είσαι καλά, Άννι.
Κοίτα με. Σε λίγο θα είσαι όρθια.
Θα είσαι…
Σπουργίτια.
Στη Βίβλο λέει "Ένα σπουργίτι δεν πέφτει στη γη,
χωρίς το θέλημα του Θεού. Εκείνος νιώθει κάθε θάνατο".
Ήμουν στη Νότια Αμερική, στα νιάτα μου, σε αποστολή,
και στάθηκα κάτω
από έναν μεγάλο καταρράχτη.
Τι μεγαλείο. Πόσο βάρος…
Τι βουητό. Έπνιγε κάθε ήχο της ζούγκλας.
Κάθε πουλί και κάθε φωνή. Και μετά, όταν μεγάλωσα,
σκέφτηκα τον θάνατο, πόσοι θάνατοι συμβαίνουν κάθε δευτερόλεπτο…
Άνθρωποι, ζώα, σπουργίτια.
Αν κάθε στάλα νερού από τον καταρράχτη ήταν ένας θάνατος,
σκέφτηκα "Κάπως έτσι θα 'ναι για τον Θεό".
Κάθε λεπτό κάθε ώρας και κάθε μέρας, ένας καταιγισμός θανάτων,
τόσο εκκωφαντικών που πώς ν' ακούσει
τις ψιθυριστές προσευχές μου μέσα από τέτοια βοή θανάτου;
Όταν είδα τι μου έμελλε, σκέφτηκα
"Αυτό είναι το τέλος. Το τέλος της βοής".
Τέρμα ο θάνατος.
Για να είμαι ειλικρινής, όχι ότι μπορώ να είμαι τίποτα άλλο πια,
για σένα έγινε.
Για σένα. Και τη Σάρα. Γι' αυτό το έκανα.
Γι' αυτό το έβαλα στο φορτηγάκι.
Γι' αυτό δωροδόκησα, είπα ψέματα και το φυγάδευσα εδώ.
Αυτός ήταν ο λόγος. Δεν ήθελα να πεθάνεις.
Και οι άλλοι, φυσικά, αλλά, όχι…
Δεν ήθελα εσύ και η Σάρα…
Χαραμίστηκαν οι ζωές μας.
Και μόνο που κοιτώ την εκκλησία.
Φοβάμαι να κατέβω να σε πλησιάσω.
Φοβάμαι να πω στην κόρη μας την αλήθεια.
Και δεν ένιωσα ποτέ ότι αμάρτησα.
Ούτε εσένα ούτε την κόρη μας θεώρησα ποτέ αμαρτία.
Δεν ήταν ποτέ λάθος.
Ποτέ.
Τι άλλο να κάναμε;
Τζον.
-Ήταν αλλιώτικος κόσμος. -Βασικά…
Κάποτε έλεγα στον εαυτό μου,
εκείνα τα δύσκολα βράδια, όταν ήσουν τόσο κοντά,
κοιμόσουν με τον άνδρα που υποτίθεται ότι ήσουν μαζί…
ότι αν ερχόσουν και μου το ζητούσες, θα έβγαζα αυτό το κολάρο
και θα ερχόμουν μαζί σου.
Θα ερχόμουν οπουδήποτε στη Γη.
Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό, Τζον.
Όχι σ' εσένα, ούτε σ' εκείνη.
Ούτε σ' εκείνον. Όχι μετά τον πόλεμο.
Δεν θα κατέστρεφα τέσσερις ζωές.
Αλλά αυτό πέρασε πια, Τζον.
Κάναμε τις επιλογές μας.
Ζήσαμε τις ζωές μας.
Εκείνη μεγάλωσε, εμείς απομακρυνθήκαμε, και κάπως έτσι έπρεπε να γίνει.
Έπρεπε να τελειώσει.
Θες μια νέα ευκαιρία;
Τώρα μπορούμε να γίνουμε οικογένεια.
Υπάρχει πιο σπουδαίο θαύμα απ' αυτό;
Να βρει ο τυφλός το φως του, σίγουρα.
Να χωριστεί η θάλασσα στα δύο.
Αλλά μια δεύτερη ευκαιρία;
Αυτό θα πει θαύμα.
Βοήθεια! Ας βοηθήσει κάποιος!
Ο άντρας μου! Βοηθήστε με!
-Σώπα. -Βοήθεια! Βοηθήστε με!
-Πρέπει να φύγουμε. Τώρα. -Βοήθεια!
-Γεια, Φλιν. -Βοηθήστε με!
Μυρίζετε ωραία.
Δηλαδή, μυρίζετε φανταστικά.
Κάνε πίσω.
Τουρμπανοφόρε.
Βοήθεια! Βοηθήστε με!
Βοήθεια!
-Λίζα. -Μπαμπάκα;
Μπαμπά.
Τρέξτε!
Φύγετε, τρέξτε!
Τρέξτε!
Γιατί το έκανε αυτό;
Δεν έχει σημασία.
Να σβήσουμε τη φωτιά.
Δεν ξέρω.
Αν εξαπλωθεί, μπορεί να…
Σ' ολόκληρο το νησί. Με τέτοιον άνεμο είναι σαν προσάναμμα.
Μπορεί να γίνουν όλα στάχτη, όπως το '84.
Όχι όλο το νησί. Δεν αρκεί η δυτική ακτή
για να το κάνει αυτό. Άσε που…
Η εκκλησία δεν κάηκε το '84.
Αποκάλυψη.
"Σάλπισε ο πρώτος άγγελος και ήρθε χαλάζι και φωτιά
ανακατωμένα με αίμα και ρίχτηκαν πάνω στη γη.
Και κατακάηκε το ένα τρίτο της γης και το ένα τρίτο των δέντρων
και κάθε χλωρό χορτάρι".
"Οι δειλοί, όμως, οι άπιστοι,
οι βδελυροί, οι φονιάδες, οι πόρνοι, οι μάγοι,
οι ειδωλολάτρες και οι ψεύτες θα 'χουν το μερίδιό τους στη λίμνη που καίγεται
με φωτιά και θειάφι. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος". Ας καεί.
Ας καούν όλα.
Ένας νέος κατακλυσμός.
Ένας κατακλυσμός φωτιάς, και ο Άγιος Πατρίκιος θα 'ναι η κιβωτός.
Οι πολίτες του Κρόκετ, οι καλοί πολίτες,
ξέρουν πού να πάνε στον κατακλυσμό.
Πάρ' το αυτό. Έλα μαζί μου.
Τι νόημα έχει;
Λεπτά.
Σε περίπτωση που υπάρχει βάρκα με μηχανή.
Κάποιο ταχύπλοο.
Θα είμαστε εντάξει.
Λες να τα καταφέρουμε;
Δεν είπα αυτό. Λέω ότι όπως και να 'χει,
θα είμαστε εντάξει.
Εντάξει.
ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΝΗΣΟΥ ΚΡΟΚΕΤ
Δικό μου είναι.
Κι εμένα. Δικό μου είναι.
Μα… Αυτό που κάνουν στον κόσμο.
Αλλά όχι σ' εσένα.
-Όχι σ' εμένα. -Όχι βέβαια.
Το νιώθω ήδη, Εντ.
-Πονάει το στομάχι μου. -Το ξέρω.
Το νιώθω.
Αυτό θ' απογίνω; Ένα ζώο που δεν αντιστέκεται;
Όταν τους είδα,
νόμιζα πως ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να ελέγξουν.
Σαν… κάτι που ήταν αδύνατο να μη γίνει.
Αλλά δεν είναι, Άννι.
Κι εγώ το νιώθω.
Κι εγώ λιμοκτονώ,
αλλά δεν το έκανα.
Ό,τι κι αν είναι αυτό,
δεν αλλάζει αυτό που είσαι.
Τα καίνε.
Γιατί το κάνουν αυτό; Δεν είναι λογικό.
Ελπίζω να πρόλαβαν τα παιδιά.
Κι εγώ το ίδιο.
Δεν θα μάθουμε ποτέ, έτσι;
Μάλλον όχι.
Πρόλαβαν.
Αποφάσισα ότι πρόλαβαν.
Λίζα!
Λίζα, γλυκιά μου. Ο μπαμπάς είμαι!
Αν μ' ακούς, ακολούθησε τη φωνή μου! Λίζα, να χαρείς!
Λίζα!
Λίζα, γλυκιά μου!
-Λίζα, γλυκιά μου! -Λίζα, να χαρείς!
Μην ανησυχείς. Μπορείς να βγεις.
Σταμάτα.
Έλα.
Λίζα Σκάρμποροου!
Ο πατέρας σου ανησυχεί.
Λίζα!
Ενημερώστε. Όποιος δεν είναι στο κέντρο πολιτισμού ως το χάραμα,
είναι τελειωμένος.
Δείτε σε σπίτια, σε τροχόσπιτα. Παντού.
Χαράζει.
Σηκωθήκατε.
Μεγάλη η χάρη Του.
Κι εσύ το ίδιο.
Μονσινιόρ, είστε πιο δυνατή ψυχή απ' ό,τι εγώ,
αλλά αν συγχωρήσετε τους άλλους, θα συγχωρήσει κι εσάς ο Θεός.
Ποια είμαι εγώ για να κρίνω;
Παρ' όλα αυτά, όμως.
-Τους άνοιξες. -Φυσικά.
Ελάτε. Θα σας δείξω.
"Έτσι ο Θεός εξαφάνισε κάθε ύπαρξη από την επιφάνεια της Γης.
Τους ανθρώπους, τα ζώα, τα ερπετά και τα πτηνά του ουρανού. Όλα εξαφανίστηκαν.
Δεν απέμεινε παρά ο Νώε και ό,τι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό".
Ο Άγιος Πατρίκιος δεν είναι απλή εκκλησία, μονσινιόρ. Είναι μια κιβωτός.
Έστησα ράντζα στο κέντρο για τους εκλεκτούς.
Θα πάμε στις βάρκες μας, στα μέσα μας, και μετά
σαν αμνοί μέσα σε λύκους,
θα διαδώσουμε τον χαρμόσυνο λόγο.
Και ποιος θ' αποφασίσει τους εκλεκτούς;
Εμείς. Εσείς κι εγώ.
-Και τι θ' απογίνουν οι υπόλοιποι; -Δεν ξέρω πολλά.
Δεν εξαρτάται από μένα.
Αλλά από εκείνους και τον Θεό.
Όχι.
Πώς είπατε;
Όχι, κάνουμε λάθος.
-Αφήστε τις ανοησίες. -Όχι, Μπέβερλι, κοίτα τους.
-Εμείς είμαστε οι λύκοι. -Όχι.
Όχι, να χαρείτε. Όχι κι εσείς. Όχι κι εσείς, μονσινιόρ.
Έκανα λάθος. Κάναμε λάθος. Κάνουμε λάθος και πρέπει να σταματήσει.
Χρειάζονται αρχηγό.
Κοιτάξτε τους. Είναι χαμένοι χωρίς αρχηγό, χωρίς ποιμένα.
Αυτός είστε εσείς, μονσινιόρ. Εσείς πρέπει να είστε. Πάντα ήσασταν.
Όχι! Ποτέ δεν ήμουν. Αυτό είναι το θέμα με την ιεροσύνη.
Δεν έχει να κάνει μ' εμένα. Έχει να κάνει με τον Θεό!
Υποθέτω ότι δεν είστε εσείς πια.
Ασφαλώς, αφού μας το είπε.
Ο Ιησούς μάς προειδοποίησε για τους αντιγραφείς, τους ιερείς.
Στο Κατά Ματθαίον. "Πατέρα σας μην ονομάσετε κανέναν στη Γη.
Ένας είναι ο Πατέρας σας. Ο Επουράνιος".
"Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί!
Γεννήματα εχιδνών".
Αλλά εσείς, μονσινιόρ…
Έπρεπε να ισχύει και για εσάς, μονσινιόρ Προύιτ;
Υποθέτω πως η αρετή δεν είναι αρετή, αν δεν συνοδεύεται από κάποιο τίμημα.
Προς τα εκεί πήγαινε πάντα. Ήσασταν πάντα…
Θα ήσασταν η ύστατη, δυσκολότερη δοκιμασία της πίστης μου.
"Ύπαγε οπίσω μου".
"Μου γίνεσαι εμπόδιο,
επειδή δεν σκέφτεσαι όπως θέλει ο Θεός, αλλά όπως οι άνθρωποι".
"Η Βαβυλώνα η Μεγάλη.
Μητέρα κάθε πόρνης και όλων των βδελυγμάτων της Γης".
Ειλικρινά ελπίζω ν' απολαύσετε και οι δύο την ανατολή.
-Τι τρέχει; -Τίποτα.
Είμαστε έτοιμοι γι' αυτούς. Κρατήστε τους έξω λίγο ακόμα.
Θα γίνει ακριβής καταμέτρηση
για τις βάρκες αύριο.
Τις έκαψαν.
Τι πράγμα;
Τις έκαψαν.
Αυτό… δεν πειράζει.
Ο Γουέιντ θα καλέσει τα φέρι. Θα το κάνει όταν έρθει η ώρα.
Ποιοι το έκαναν;
Σ' αγαπώ, μαμά. Σ' αγαπώ, μπαμπά.
Κύριε, κράτα τους ασφαλείς.
Και πρόσεχέ τους.
Και άγγιξε τις καρδιές τους και φρόντισε να μην ανησυχούν.
Κύριε, δώσε γαλήνη στους γονείς μου.
Αμήν.
Η μαμά μου.
Κι ο μπαμπάς μου.
Κι ο αδερφός μου.
Πάνε όλοι, έτσι;
Ναι.
Εγώ θα…
Αν το ήξερα σ' εκείνο το δείπνο, το τελευταίο δείπνο,
-θα ήμουν αλλιώς. -Το ξέρουν.
Το ξέρουν.
Ποιος είναι αυτός;
Ο Χάουαρντ;
Χάουαρντ Χομπς.
Κοίτα πώς έγινες. Πρέπει να βασανίστηκες πολύ,
δύσμοιρε.
Δεν νομίζω ότι σε έχω δει στη λειτουργία καμία μέρα της ζωής σου,
και παρ' όλα αυτά ευλογήθηκες απόψε, έτσι;
Σώθηκες.
Βαπτίστηκες, υποθέτω. Εσύ;
Σκότωσα την Τζούλι μου απόψε.
Σκότωσες τη γυναίκα σου;
Και τ' αγόρια μου. Σκότωσα τ' αγόρια μου!
Λυπάμαι που σου το λέω, αλλά θα μπορούσες να τους φέρεις πίσω,
όπως έφερε πίσω κι εσένα ο Στερτζ, προφανώς,
κάτι που συζητήσαμε μόνο για σπάνιες και ειδικές…
Δεν πειράζει. Αλλά, ναι, θα μπορούσες να τους σώσεις.
Εύκολα, βασικά, αν ήσουν άνθρωπος με πίστη.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Τι συμβαίνει;
Είναι το τέλος, κε Χομπς.
Το τέλος όλων.
Και όλες οι μέρες που επέλεξες να μην πιστέψεις,
όλες εκείνες οι μέρες που απέρριψες τον Θεό.
Τα εργαλεία της λύτρωσής σου ήταν πάντα εκεί.
Οι πόρτες ήταν πάντα ανοιχτές, αλλά εσύ δεν…
Απλώς δεν το έκανες.
Οπότε, ναι, την κρίσιμη ώρα, δεν το ήξερες.
Είναι με τον Θεό τώρα.
Βρες παρηγοριά.
Σου εύχομαι γαλήνη και το έλεος του Θεού.
Δεν υπάρχει χώρος γι' αυτόν.
Τον έσωσα, Μπεβ.
Ήταν πάντα καλός μαζί μου.
Λυπάμαι, Χάουι. Με συγχωρείς.
Έλεγα μήπως…
να πηγαίναμε μια βόλτα;
Στην ακτή; Σ' αρέσει το νερό.
Το ξέρω ότι σ' αρέσει. Ίσως…
Μπορείς να δεις την ανατολή.
Ο Θεός θα 'ναι μαζί σου. Το υπόσχομαι.
Είναι τερατώδες.
Φέρ' τον μέσα!
Έλα μαζί μου, τέκνο.
Είσαι ευπρόσδεκτος εδώ.
Όλοι είναι!
Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, αλλιώς δεν είναι Οίκος του Θεού!
Ωραία.
Βγες από πίσω, από τον προθάλαμο. Προς το νερό.
Αυτή ήταν η ιδέα.
Είμαι περήφανος για σένα.
Λυπάμαι που δεν σου το είπαμε ποτέ με τη μητέρα σου, αλλά…
Σ' αγαπώ πολύ.
Σε καμάρωνα πολύ
κι απλώς εύχομαι να είχαμε γνωριστεί καλύτερα.
Κι εγώ.
Φύγε από πίσω. Θ' αναλάβω εγώ.
Θα σου…
Τζον.
Τζον;
Μωρό μου! Γλυκιά μου! Θεέ μου! Όχι!
Όχι! Σάρα!
Κοίτα με. Όχι. Σάρα, μωρό μου.
Τζον.
Μην ανησυχείς. Έτσι.
Μην ανησυχείς.
Όχι!
Το κοριτσάκι μου. Θεέ μου.
Όταν ήταν μικρή,
το αγαπημένο της μέρος στο νησί ήταν η γεφυρούλα δίπλα στον βάλτο.
Εκείνη η γεφυρούλα.
Σταμάτα!
Ελεεινή οχιά!
Θα μας έκαιγες στα σπίτια μας;
Ήξερα από τη μέρα που πάτησες το πόδι σου στο νησί
ότι θα το έκανες.
Τρομοκράτη.
Δεν θ' αφήσω να πάρετε το κτίριο. Αυτό είναι όλο.
Είναι το τελευταίο που έμεινε.
Πεινάτε, έτσι;
Βρόμικο αίμα.
Εκπλήσσομαι που δεν περίμενες να μπούμε μέσα,
για να το διασκεδάσεις.
Εκπλήσσομαι που έκανες κίνηση όταν ήταν άδειο, δειλέ.
Δεν είναι, όμως.
Άδειο, εννοώ.
Όχι!
Νεαρέ.
Όχι.
Υπάρχει ένα εδάφιο στη Βίβλο που μου έχει μείνει.
"Αυτός ανατέλλει τον ήλιο για κακούς και καλούς".
Μπαμπά!
Μπαμπά, σήκω.
Θα υπάρχει κι άλλο μέρος.
Όχι, Μπεβ. Δεν υπάρχει άλλο μέρος.
-Το έκαψες. Τα έκαψες όλα. -Όχι. Εγώ…
Να ψάξουμε τη Λίζα. Πάμε να τη βρούμε.
Λίζα.
Πού αλλού να πάμε;
-Κάπου θα υπάρχει. -Δεν υπάρχει.
-Οι βάρκες! -Πάνε οι βάρκες, Μπεβ.
Γεια, μικρέ.
Μικρέ, είσαι καλά;
Δεν νομίζω.
Μάλλον…
Δεν ξέρω πώς, αλλά σκότωσα τη μαμά μου.
Ναι, κι εγώ έκανα διάφορα απόψε για τα οποία νιώθω…
Έκανα διάφορα.
Θα με συγχωρήσεις;
Σε συγχωρώ.
Έλα. Κι εσύ, Χάουι. Έλα.
Κουράγιο.
Μπαμπά.
Εκεί.
Πάει δυτικά.
Τρέχει.
Να ξεφύγει απ' την ανατολή.
Λες να προλάβει; Πριν από την ανατολή;
50 χιλιόμετρα;
Με το ζόρι πετάει αυτό.
Όχι, δεν νομίζω να προλάβει.
Τι γίνεται;
Τι;
Όταν πεθαίνουμε.
Τι γίνεται;
Ναι, τι σκατά γίνεται;
Τι νομίζεις ότι γίνεται τότε, Έριν;
Να μιλήσω για μένα;
Να μιλήσεις για σένα.
Για τον εαυτό μου.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Αυτό είναι το πρόβλημα σε όλο το θέμα.
Αυτή η λέξη: "εαυτός".
Δεν είναι αυτή η λέξη.
Δεν είναι σωστή, δεν είναι…
Δεν είναι.
Πώς το ξέχασα αυτό;
Πότε το ξέχασα αυτό;
Το σώμα σταματάει ένα κύτταρο τη φορά, αλλά ο εγκέφαλος πυροδοτεί νευρώνες.
Μικρούς κεραυνούς, με βεγγαλικά μέσα,
και νόμιζα ότι θα απελπιστώ ή θα φοβηθώ, αλλά δεν νιώθω τίποτα απ' αυτά.
Απολύτως.
Επειδή τρέχω.
Τρέχω αυτήν τη στιγμή. Να θυμηθώ.
Φυσικά.
Θυμάμαι ότι κάθε άτομο του σώματός μου λαξεύτηκε σ' ένα αστέρι.
Αυτή η ύλη, αυτό το σώμα είναι κυρίως ένας κενός χώρος τελικά,
και η συμπαγής ύλη;
Απλή ενέργεια που δονείται αργά και δεν υπάρχω εγώ.
Δεν υπήρχα ποτέ.
Τα ηλεκτρόνια του σώματός μου χορεύουν ανακατεμένα
με τα ηλεκτρόνια της γης από κάτω μου και του αέρα που δεν αναπνέω πια.
Και θυμάμαι
ότι δεν υπάρχει σημείο που αυτά τελειώνουν και ξεκινώ εγώ.
Θυμάμαι, είμαι ενέργεια. Όχι μνήμη.
Όχι "εγώ".
Το όνομά μου, η προσωπικότητα, οι επιλογές μου, ήρθαν όλα μετά.
Υπήρχα και θα υπάρχω και μετά απ' αυτά.
Τα υπόλοιπα είναι εικόνες που συλλέχθηκαν στην πορεία.
Φευγαλέα όνειρα, τυπωμένα στον ιστό ενός ετοιμοθάνατου μυαλού.
Κι εγώ είμαι το φως που αναβοσβήνει. Είμαι η ενέργεια που πυροδοτεί νευρώνες…
κι επιστρέφω.
Με την ανάμνηση και μόνο. Επιστρέφω στο σπίτι.
Και είναι σαν σταγόνα νερού που πέφτει στον ωκεανό,
επιστρέφει εκεί όπου ανήκει.
Όλα ανήκουν κάπου.
Όλοι μας ανήκουμε κάπου.
Εσύ, εγώ και το κοριτσάκι μου, η μητέρα κι ο πατέρας μου,
όποιος υπήρξε ποτέ, κάθε φυτό, ζώο ή άτομο,
κάθε αστέρι, γαλαξίας, τα πάντα.
Οι γαλαξίες είναι πιο πολλοί κι από τους κόκκους της άμμου.
Αυτό εννοούμε όταν μιλάμε για "Θεό".
Τον έναν.
Τον κόσμο και τα άπειρα όνειρά του.
Εμείς είμαστε ο κόσμος που ονειρεύεται τον εαυτό του.
Είναι απλώς ένα όνειρο που νομίζω πως είναι η ζωή μου, κάθε φορά.
Αλλά θα το ξεχάσω. Όπως πάντα.
Πάντα ξεχνώ τα όνειρά μου.
Αλλά τώρα, στο λεπτό, στη στιγμή που θα θυμηθώ,
μόλις θυμηθώ, κατανοώ τα πάντα αμέσως.
Δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει θάνατος.
Η ζωή είναι ένα όνειρο.
Μια ευχή.
Που κάνεις ξανά και ξανά για μια αιωνιότητα.
Κι εγώ είμαι όλα αυτά.
Είμαι τα πάντα. Είμαι το όλον.
Είμαι αυτό που είμαι.
Συγχώρεσέ με.
Δεν νιώθω τα πόδια μου.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου