SERIAL NETFLIX
KSIĘGA VII: APOKALIPSA
Zranił cię?
Tak.
Nie!
Wyciągają ludzi z domów.
- Musimy stąd iść. - Ale dokąd?
Do kościoła po mojego syna. Został tam.
- Co oni mu zrobili? - Eddie…
- Co z tatą? - Co zrobili?
- Nie wiem. - Mówiłaś, że to badałaś.
Że miałaś próbki.
- Nie. Nic nie wiem. - Ciszej.
Ma ktoś zasięg?
Nie. Pewnie odłączyli wieżę.
Odesłali promy.
Sturge kombinował przy łodziach.
Łodzie, telefony, prąd. Celowo nas odcięli.
- Łodzie. - Mam kanadyjkę od strony Uppards.
Na stały ląd nie dopłynie,
ale chociaż opuścimy wyspę.
Moi rodzice… Zostali tam. Popłyną z nami, prawda?
Do lekarza. Starczy miejsca.
- Na łodziach rybackich. - Nie w tym rzecz.
Nie mówi o opuszczeniu wyspy.
Popłynęliby za nami, jak mówiła Bev.
Dlatego ich nie zatopili.
Tylko je unieruchomili. Potrzebują łodzi.
Żeby móc stąd wypłynąć… później.
Sarah, mówiłaś, że to jak plaga.
Wystarczy, by jedno z nich dotarło na ląd…
Co to da?
Co nam dadzą pistolety i noże?
Znów wstają.
Widziałaś… To nic nie da.
To nigdy nic nie daje.
Może i nie.
Może zyskamy na czasie.
Parę minut życia.
Mogą okazać się decydujące.
Może parę sekund.
Nigdy tego nie rozumiałam.
Przecież wierzymy w niebo.
Które na nas czeka.
A na koniec walczymy i błagamy
o te parę dodatkowych minut.
Parę minut.
Nie chodzi tylko o nas.
Ale o ludzi na całym świecie.
Oddać życie za kogoś obcego.
Nie ma większej miłości.
Tak mówi Pismo Święte, prawda?
Przede wszystkim musimy zadbać o dzieci.
- Pomożemy wam. - Nie.
- Proszę, nie.
Pójdźmy na brzeg od strony Uppards.
Weźmiecie kanadyjkę i popłyniecie…
Jeszcze raz.
Erin Greene!
Dokończmy naszą rozmowę!
- Może nie ma jej… - Jest.
Nie.
Idźcie. Wyprowadźcie stąd dzieci.
Ja się rozmówię z Bev.
Mamo!
- Kocham cię. - Mamo!
- Bardzo mocno. - Mamo!
Idźcie.
Nic do ciebie nie mam, Annie Flynn.
Chcę tylko zamienić słówko z Erin Greene.
I z Sarah Gunning.
I może z tym szeryfem od terrorystów, jeśli wciąż z nimi jest.
Tak. Wszyscy tam są.
- Do tego dwójka dzieci. - Im nic nie będzie.
Już są zbawione.
Nie myślisz chyba, że naraziłabym je na niebezpieczeństwo?
Po co ci to, Annie? Nie mów, że to na nas.
- To już nie działa. - Nie.
Bev, wysłuchaj mnie.
W końcu ktoś musi ci to powiedzieć.
Nie jesteś dobrą osobą.
Cóż…
Nieładnie tak.
Bóg nie kocha cię bardziej niż innych.
Nie jesteś bohaterką.
A już na pewno nie jesteś ofiarą.
Nie praw kazań, Annie Flynn.
Najpierw wyrzuć belkę z własnego oka.
Nie chcę źle mówić o zmarłych, ale jeśli Riley Flynn,
alkoholik i morderca,
był świadectwem waszego rodzicielstwa…
Był.
Na wskroś.
I Bóg go umiłował.
Nie mniej niż ciebie, Bev.
Czemu tak cię to boli?
Myśl, że Bóg ukochał wszystkich równie mocno, co ciebie.
Gra na zwłokę. Pójdź od tyłu.
Jezu!
Już dobrze. Nic ci nie będzie, Annie.
Spójrz na mnie. Wkrótce staniesz na nogi.
Będziesz…
Wróble.
W Biblii napisano: „Żaden z nich bez woli Ojca waszego
nie spadnie na ziemię”. On czuje każdą śmierć.
Gdy byłem młody, brałem udział w misji w Ameryce Południowej.
Stanąłem raz
pod wspaniałym wodospadem.
Jego ogrom, jego potęga…
Jego huk zagłuszał odgłosy dżungli.
Każdego ptaka, każdy głos. A gdy byłem starszy,
rozmyślałem o śmierci, o tym, ilu ludzi umiera w każdej sekundzie…
Ludzi, zwierząt, wróbli.
Gdyby każda kropla tego wodospadu reprezentowała śmierć…
Pomyślałem, że tak pewnie odbiera to Bóg.
W każdej chwili, o każdej godzinie, każdego dnia potop śmierci,
tak głośny, że jak miałby usłyszeć
moje szeptane modlitwy zagłuszone przez tę huczącą nawałnicę śmierci.
Gdy ujrzałem, co mi podarowano, pomyślałem:
„To oznacza kres. Kres tej nawałnicy”.
Koniec śmierci.
Ale jeśli mam być szczery, a nic innego nam już nie pozostało,
chodziło mi o ciebie.
O ciebie. I Sarah. Dlatego to zrobiłem.
Dlatego to tu przywiozłem.
Przekupstwami i kłamstwami zdołałem to coś tu sprowadzić.
Dlatego właśnie. Byś nie umarła.
Reszta też, oczywiście, ale…
Głównie chodziło mi o ciebie i Sarah…
Zmarnowaliśmy całe życie.
Spoglądałem na ciebie z ołtarza.
Bałem się podejść do ciebie.
Bałem się wyznać prawdę własnej córce.
Nigdy nie czułem, że to grzech.
Ani ty, ani nasza córka. Nigdy nie czułem, że to był grzech.
Nie była pomyłką.
Nigdy.
Co mogliśmy zrobić?
John.
- Czasy były inne. - Cóż…
Wmawiałem sobie…
Podczas tych trudnych nocy, gdy byłaś tak blisko,
gdy spałaś obok mężczyzny, z którym miałaś być…
gdybyś…
Gdybyś wtedy poprosiła, bym zrzucił habit,
zrobiłbym to, by być z tobą.
Poszedłbym za tobą wszędzie.
Nie mogłam tego zrobić.
Ani tobie, ani jej.
Czy jemu. Nie po wojnie.
Nie zrujnowałabym życia czterem osobom.
To już przeszłość.
Dokonaliśmy wyborów.
Żyliśmy po swojemu.
Ona dorosła, a to, co mieliśmy, przeminęło. I tak miało być.
To miał być koniec.
A gdybyśmy spróbowali?
Tym razem moglibyśmy być rodziną.
Wyobrażasz sobie wspanialszy cud?
Przywrócenie wzroku ślepcowi, pewnie.
Czy rozstąpienie się morza.
Ale druga szansa w życiu?
To dopiero cud.
Na pomoc! Niech mi ktoś pomoże!
Mój mąż! Pomocy!
- Cicho. - Na pomoc!
- Idziemy. Już. - Pomocy!
- Hej, Flynn. - Proszę, pomocy!
Ładnie pachniecie.
Naprawdę… pachniecie cudownie.
Odejdź.
Szmatogłowy.
Na pomoc! Pomóżcie!
Na pomoc!
- Leeza. - Tatuś?
Tatusiu.
Uciekajcie!
Biegnijcie!
Szybko!
Czemu to zrobiła?
To bez znaczenia.
Musimy zgasić pożar.
Bo ja wiem?
Jeśli się rozprzestrzeni…
Cała wyspa… Przy tym wietrze wystarczy chwila.
Wszystko spłonie jak w '84 roku.
Nie cała wyspa. Pożar na zachodnim brzegu
całości nie ogarnie. A nawet jeśli…
Kościół wtedy nie spłonął.
Apokalipsa.
„I pierwszy anioł zatrąbił. A powstał grad i ogień
pomieszane z krwią, i spadły na ziemię.
A spłonęła trzecia część ziemi i spłonęła trzecia część drzew,
i spłonęła wszystka trawa zielona”.
„A dla tchórzów, niewiernych,
obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy,
bałwochwalców i wszelkich kłamców: udział w jeziorze gorejącym
ogniem i siarką. To jest śmierć druga”. Niech płonie.
Niech wszystko spłonie.
Nowy potop.
Gorejący potop. A kościół św. Patryka posłuży za arkę.
Mieszkańcy Crockett, ci przyzwoici,
wiedzą, gdzie się schronić przed żywiołem.
Weź to. Chodź ze mną.
Co to da?
Parę minut.
Może znajdziemy łódź z silnikiem.
Motorówkę albo coś.
Poradzimy sobie.
Nic się nam nie stanie?
Niekoniecznie. Mówię tylko, że co by nie było,
poradzimy sobie.
SKLEP WIELOBRANŻOWY
To moja krew.
To też. Wyłącznie moja.
Co oni… Co oni robią innym…
Ale nie ty.
- Nie, ja nie. - Oczywiście.
Ale zaczynam to czuć, Ed.
- Boli mnie żołądek. - Wiem.
Czuję to.
Stałam się zwierzęciem, którym rządzą popędy?
Wtedy w kościele
wyglądali, jakby nie mogli nad tym zapanować.
Jakby… nie potrafili się powstrzymać.
Ale tak nie jest.
Ja też to czuję.
Też czuję głód,
ale nie uległem.
To coś
tak naprawdę nas nie zmienia.
Palą wszystko.
Ale po co? Nie widzę powodu.
Oby dzieci dotarły do łodzi.
Też mam nadzieję.
Nigdy się nie dowiemy.
Pewnie nie.
Udało im się.
Takiej wersji się trzymam.
Leeza!
Skarbie, tu twój tatuś!
Jeśli mnie słyszysz, wyjdź do mnie. Proszę!
Leeza!
Kochanie!
- Leeza! - Skarbie, proszę!
Już dobrze. Możesz wyjść.
Nie rób tego.
Leeza Scarborough!
Twój ojciec się zamartwia.
Leeza!
Przekażcie innym. Kto nie dotrze do świetlicy przed świtem,
kolejnego nie ujrzy.
Sprawdźcie wszystkie domy, przyczepy.
Świt się zbliża.
Ocknął się ojciec.
Chwała Bogu.
Ty też.
Wielebny, trudno mi się z ojcem równać.
Lecz Bóg Ojciec odpuszcza tym, którzy odpuszczają winy innym.
Więc nie mnie osądzać.
Mimo wszystko…
- Wypuściłaś ich. - Oczywiście.
Chodźcie. Coś wam pokażę.
„Wygubił doszczętnie wszystko, co istniało na ziemi,
od człowieka do bydła, zwierząt pełzających i ptactwa powietrznego.
Pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce”.
Święty Patryk to nie tylko kościół. To arka.
W świetlicy czekają łóżka polowe dla wybranych.
Łodzie posłużą nam za narzędzia, byśmy,
niczym owce wśród wilków,
mogli szerzyć dobrą nowinę.
Kto zadecyduje o tym, kto będzie wybrany?
My. Ty i ja.
- A co z resztą? - Sama nie wiem.
To nie moja decyzja.
Bóg sam to rozsądzi, nieprawdaż?
Nie.
Słucham?
Popełniliśmy błąd.
- Nonsens. - Beverly, sama spójrz.
- To my jesteśmy wilkami. - Nie.
Błagam. Ojciec też? Tylko nie ty, wielebny.
Myliłem się. Popełniliśmy błąd. Trzeba to powstrzymać.
Potrzebują autorytetu.
Proszę spojrzeć. Są zagubieni bez przywódcy, bez pasterza.
Ojciec musi nim być. Zawsze tak było.
Nie! Nie ja. Na tym polega duszpasterstwo.
Nie ja mam ich prowadzić, tylko Bóg!
Wygląda na to, że już nie.
Sam to przepowiedział.
Sam Jezus. Ostrzegał przed uczonymi w Piśmie i kapłanami.
Mateusz: „Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem,
jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie”.
„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy!”
Plemię żmijowe.
Ale ty, wielebny…
Wielebny Pruitt, musiałeś okazać się jednym z nich?
Jak widać, cnota wymaga poświęceń.
Tak miało być. Miał ojciec…
Miał być ojciec moją ostateczną, najcięższą z prób.
„Zejdź Mi z oczu.
Jesteś Mi zawadą,
bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki”.
„Wielki Babilon.
Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi”.
Życzę wam obojgu przyjemnego wschodu słońca.
- Co się stało? - Nic.
Wszystko gotowe. Niech chwilę zaczekają.
Musimy ich policzyć,
by przygotować łodzie na jutro.
Spalili łodzie.
Co?
Spalili je.
To… nie szkodzi.
Wade ściągnie promy. Gdy przyjdzie pora.
Kto to zrobił?
Kocham cię, mamo. Kocham cię, tato.
Panie, zachowaj ich.
Strzeż ich.
Porusz ich serca i spraw, by nie musieli się martwić.
Boże, ześlij im pokój.
Amen.
Moja mama.
I tata.
I mój brat.
Wszyscy przepadli, prawda?
Tak.
Gdybym…
Gdybym wiedział, gdy ostatni raz jedliśmy razem…
- Nie byłbym taki. - Oni to wiedzą.
Wiedzą.
A to kto?
Czyżby Howard?
Howard Hobbs.
Spójrz na siebie. Widać sporo przeszedłeś,
nieszczęśniku.
Nie wydaje mi się, byś kiedykolwiek przyszedł na mszę,
a jednak dziś zostałeś pobłogosławiony.
Zbawiony.
Ochrzczony, zapewne. Prawda?
Zabiłem swoją Julie.
Zabiłeś żonę?
I synków. Zabiłem swoich synków.
Przykro mi to powiedzieć, ale mogłeś ich przywrócić.
Tak jak Sturge przywrócił ciebie,
choć umawialiśmy się, że tylko w rzadkich, konkretnych…
Nie szkodzi. Prawda jest taka, że mogłeś ich ocalić.
I to z łatwością, gdybyś był wierzący.
Nie wiem, co się dzieje. Co się dzieje?
To koniec, panie Hobbs.
Koniec wszystkiego.
Lecz ty wolałeś nie praktykować.
Odwróciłeś się od Pana.
Tymczasem narzędzia zbawienia czekały na ciebie.
Drzwi były zawsze otwarte, ale ty…
Cóż, nie wiedziałeś.
W krytycznym momencie po prostu nie wiedziałeś.
Są teraz u Boga.
Pociesz się tym.
Pokój z tobą i niech Bóg się nad tobą zlituje.
Nie mamy dla niego miejsca.
Ocaliłem go.
Zawsze był dla mnie miły.
Przykro mi, Howie.
Może byś tak
poszedł się przejść?
Nad brzegiem morza. Lubisz być nad wodą.
Wiem, że tak. Może…
obejrzysz sobie wschód słońca?
Bóg będzie przy tobie, Howie. Obiecuję.
To nieludzkie.
Przyprowadź go!
Pójdź za mną, synu.
Jesteś tu mile widziany.
Wszyscy jesteście!
Inaczej nie byłby to dom Boży!
Słusznie.
Wyjdź przez kruchtę. Biegnij na brzeg.
Taki był plan.
Jestem z ciebie dumny.
Wybacz, że nigdy ci z mamą nie powiedzieliśmy. Ale…
bardzo cię kocham.
I zawsze byłem z ciebie dumny.
Żałuję tylko, że się lepiej nie poznaliśmy.
Ja też.
Wyjdź tyłem. Zajmę się…
Chciała…
John.
John?
Skarbie! O Boże! Nie!
Nie! Sarah!
Spójrz na mnie. Nie. Sarah, kochanie.
John.
Nie martw się.
Już dobrze.
Nie!
Moja córeczka. O Boże.
Gdy była mała…
jej ulubionym miejscem na całej wyspie była kładka przy moczarach.
Ten mały mostek.
Stój!
Ty obmierzła żmijo!
Spaliłbyś nas w naszym domu?
Od kiedy się tu zjawiłeś, wiedziałam,
że tak będzie.
Terrorysta.
Nie mogę was tam wpuścić. To wszystko.
To już chyba ostatni.
Głodna?
Nieczysta krew.
Dziwne, że nie czekałeś, aż tam wejdziemy,
żeby się dobrze zabawić.
Dziwne, że zrobiłeś to, gdy była pusta, tchórzu.
Z tym że nie jest.
Pusta.
Nie!
Chłopcze.
Nie.
Utkwił mi w pamięci taki werset z Biblii.
„Słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi”.
Tato!
Wstań.
Znajdziemy inne schronienie.
Nie, Bev. Nie znajdziemy.
- Spaliłaś wszystko. - Nie, ja…
Poszukajmy Leezy. Chodźmy.
Leeza.
Gdzie jeszcze możemy pójść?
- Musi być jakieś miejsce. - Nie ma.
- Łodzie! - Nie ma już łodzi.
Hej, młody.
Wszystko gra?
Raczej nie.
Chyba…
Sam nie wiem. Chyba zabiłem mamę.
Ja też zrobiłem dziś rzeczy, które…
Złe rzeczy.
Wybaczysz mi?
Tak.
Chodź. Ty też, Howie.
Wytrzymaj.
Tato.
Patrz.
Leci na zachód.
Ucieka.
Ucieka przed słońcem.
Myślisz, że zdąży? Zanim wzejdzie?
To 50 kilometrów.
Ledwo macha skrzydłami.
Nie sądzę, że da radę.
Co nas czeka?
Co?
Po śmierci.
Co nas czeka?
Co nas, kurwa, czeka?
Co według ciebie czeka nas po śmierci?
Mam mówić za siebie?
Tak.
Za siebie. Ja.
W tym cały problem.
Na tym polega cały problem.
To słowo. „Ja”.
To nie tak.
Nie tak. To nie jest…
To nie jest.
Jak mogłam zapomnieć?
Kiedy to się stało?
Ciało umiera, komórka po komórce, ale mózg nadal uaktywnia neurony.
Niczym błyskawice lub fajerwerki.
Myślałam, że będę się bać lub rozpaczać, ale wcale tak nie jest.
Wcale.
Jestem zbyt zajęta.
W tym momencie jestem zbyt zajęta. Przypominaniem sobie.
Oczywiście.
Przypominam sobie, że każdy atom w moim ciele pochodzi z gwiazd.
Materia, ciało to tylko pusta przestrzeń.
A stała materia?
To tylko energia o niskiej częstotliwości. Mnie nie ma.
Nigdy nie było.
Elektrony w moim ciele mieszają się i wirują
z elektronami podłoża i powietrza, którego już nie wdycham.
I przypomina mi się,
że nie ma rozgraniczenia pomiędzy tym procesem a mną samą.
Przypomina mi się, że jestem energią. Nie wspomnieniem.
Nie jaźnią.
Moje imię, osobowość, wybory… To wszystko doszło później.
Istniałam przedtem i będę istnieć potem,
cała reszta to kolekcja obrazów utrwalonych po drodze.
Ulotne, króciutkie sny odciśnięte na tkance umierającego mózgu.
A ja jestem iskrą przeskakującą pomiędzy. Energią, wypuszczającą neurony.
A teraz powracam.
Pamiętając o tym, powracam do domu.
Niczym kropla wody wpadająca do oceanu.
Zawsze była jego częścią.
Wszystko składa się na całość.
Wszyscy stanowimy jej część.
Ty, ja, moja córeczka, moja matka, ojciec,
każdy, kto kiedykolwiek istniał, każda roślina, zwierzę, atom,
każda gwiazda, galaktyka, wszystko.
We wszechświecie jest więcej galaktyk niż ziaren piasku na brzegu.
To właśnie mamy na myśli, mówiąc „Bóg”.
Ten jedyny.
Kosmos i jego niezliczone sny.
Jesteśmy kosmosem, który śni o samym sobie.
To tylko sen, który biorę za swoje życie. Za każdym razem.
I znów o tym zapomnę. Jak zawsze.
Nie pamiętam swoich snów.
Ale teraz, w tym ułamku sekundy, w tej jednej chwili,
momentalnie przypominam to sobie i pojmuję to wszystko.
Czas nie istnieje. Śmierć nie istnieje.
Życie to sen.
To życzenie.
Wypowiadane raz za razem, i tak w nieskończoność.
Jestem tym.
Tym wszystkim. To ja.
Jestem Jestem.
Wybacz mi.
Znów nie czuję nóg.
Napisy: Ewa Nowicka