BİR NETFLIX DİZİSİ
VII. KITAP: VAHIY
Canını yaktı mı?
Evet.
Hayır!
İnsanları evlerinden çıkarıyorlar.
-Buradan gitmeliyiz. -Nereye gideceğiz?
Kiliseye, oğlumu almaya. O hâlâ kilisede.
-Ona ne yaptılar? -Eddie…
-Babama ne oldu? -Ne yaptılar?
-Bilmiyorum. -Bu şeyi inceledim demiştiniz.
Örnekleriniz vardı.
-Yapmadım. Bilmiyorum. -Susun.
Telefonu çeken var mı?
Hayır. Baz istasyonunu tahrip etmiş olmalılar.
Feribotları da gönderdiler.
Sturge tekneleri kurcalıyordu. Bugün gördük.
Tekneler, telefonlar, elektrik. İletişimimizi kesiyorlar.
-Tekneler. -Kuzey Bölgesi'nde bir kanom var.
Kimseyi ana karaya götüreceğini sanmam
ama en azından adadan kurtarabilir.
Annemle babam… Oradalar. Bizimle gelmeleri lazım, değil mi?
Onları doktora götürelim. Yer var.
-Balıkçı teknelerinde yer var. -Ben ondan söz etmiyorum.
Gitmekten söz etmiyor.
Çünkü Bev'in dediği gibi, peşimize düşerler.
O yüzden tekneleri batırmadılar.
Sadece devrelerini kurcaladılar. Çünkü tekneler onlara lazım.
Sonrasında gidebilsinler diye.
Sarah, bulaşıcı bir şey demiştin.
Onlardan biri, sadece biri bile ana karaya ulaşırsa…
Ne işe yarar ki?
Bunlar ne işe yarar? Tabancalar ve bıçaklar?
Canlanıyorlar.
Gördünüz, onlar… Çaresi bu değil.
Asla işe yaramaz.
Olabilir.
Birkaç dakika kazandırır.
Birkaç dakika sağ kalırız.
Her şey dakikalara bağlı olabilir.
Belki de saniyelere.
Bana hiç anlamlı gelmezdi.
Hepimiz cennet var, diyoruz.
Bizi bekliyor.
Sonra sonunda birkaç dakikamız daha olsun diye
canhıraş savaşıp yalvarıyoruz.
Birkaç dakika.
Artık mesele biz değiliz.
Dünyadaki diğer herkes.
Tanımadığımız kişiler için ölmek.
Bundan büyük sevgi yok.
İncil öyle demez mi?
Önce siz çocukları emniyete alalım.
-Yardım ederiz. -Olmaz.
-Hayır. -Hayır, lütfen.
Kıyıya inip oradan Kuzey Bölgesi'ne geçsek,
siz de kanoya binip…
Bir daha.
Erin Greene!
Konuşmamızı bitirelim!
-Belki o… -İçeride.
Hayır.
Sen git. Çocukları kurtar.
Ben Bev'le konuşacağım.
Anne!
-Seni seviyorum. -Anne!
-Hem de çok. -Anne!
Git.
Seninle bir derdim yok Annie Flynn.
Erin Greene'le konuşacaktım.
Bir de Sarah Gunning'le.
Hâlâ yanlarındaysa terör sevici Şerif'le de.
Evet. Hepsi içeride.
-İki de çocuk var. -Çocuklara bir şey olmayacak.
Kurtuldular bile.
Çocukları tehlikeye atacağımı düşünmüyorsun, değil mi?
O ne için Annie? Bizim için olduğunu söyleme sakın.
-Artık oraları geçtik. -Değil.
Bev, beni iyi dinle.
Ömründe bir kez olsun bunu duyman gerekiyor.
Sen iyi biri değilsin.
Vay…
Buna hiç gerek yoktu.
Tanrı seni başkalarından daha çok sevmiyor.
Kahraman değilsin.
Kesinlikle bir kurban da değilsin.
Ben olsam vaaz vermezdim.
Önce kendi gözündeki merteği çıkar, demişler ya.
Ölünün arkasından konuşmayı sevmem ama Riley Flynn,
ki ayyaş ve katildi,
yetiştiriliş kalitesinin kanıtıysa…
Öyleydi.
Her bakımdan.
Tanrı onu seviyor.
Tıpkı seni sevdiği kadar Bev.
Bu seni neden bu kadar üzüyor?
Tanrı'nın herkesi seni sevdiği kadar sevmesi fikri.
Bizi oyalıyor. Arka tarafa bak.
Tanrım!
Tamam. İyi olacaksın Annie.
Bana bak. Hemen iyileşeceksin.
Sen…
Serçeler.
İncil'de der ki, "Baba'nızın izni olmadan
bir tek serçe bile yere düşmez. O her ölümü hisseder."
Gençliğimde Güney Amerika'da görevdeydim.
Muazzam bir şelalenin
altında durmuştum.
Büyüklüğü, suyun ağırlığı…
Gürültüsü ormandaki her sesi bastırıyordu.
Her kuşu ve her sesi. Sonra yaşlanıp da
ölümü düşündüğümde, her saniye kaç ölüm gerçekleştiğini…
İnsanlar, hayvanlar, serçeler.
O şelalenin her damlası bir ölüm olsa
"Tanrı da böyle hissediyor olmalı" diye düşündüm.
Günün her saati, her an akın akın ölümler,
öyle gürültülü ki
ölümlerin o gümbürtüsünün yanında fısıldadığım duaları nasıl duysun?
Bana ne verildiğini görünce
"İşte sonu geldi. Gürültü bitecek" dedim.
Artık ölüm yok.
Ama açıkçası artık başka bir şeymiş gibi yapmanın anlamı yok,
sebep sendin.
Sendin. Ve Sarah'ydı. O yüzden yaptım.
O şeyi o sandığa koydum.
Rüşvetle, yalanla sandığı gizlice buraya getirdim.
Sebebi buydu. Ölmeni istemedim.
Diğerlerinin de elbette ama hayır…
Senin ve Sarah'nın…
Hayatlarımız ziyan olmuştu.
Kilisede kürsüden bakıyordum.
Yanına gelip seninle olmaktan korkuyordum.
Kızımıza gerçeği söylemekten korkuyordum.
Ve hiç günah gibi gelmedi, mesele de bu.
Hiç günah gibi gelmedin, kızımız da bir günah değildi.
Asla bir hata değildi.
Asla.
Ne yapabilirdik ki?
John.
-O farklı bir dünyaydı. -Yani…
Kendime derdim ki… Kendime…
O zor gecelerde, sen yakınken,
birlikte olman gereken adamın yanında uyuyorken…
Sen…
Gelip benden istesen rahipliği bırakır,
seninle giderdim.
Seninle her yere giderdim.
Bunu asla yapmazdım John.
Sana yapmazdım. Kızımıza da.
Kocama da. Savaştan sonra olmazdı.
Dört hayatı mahvetmezdim.
Ama artık hepsi geçti John.
Seçimlerimizi yaptık.
Hayatlarımızı yaşadık.
Kızımız büyüdü, biz yaşlandık, böyle de olması gerekiyor.
Bitmesi gerekiyor.
Ama bir şans daha olsa?
Bu sefer aile olabiliriz.
Bundan daha müthiş bir mucize düşünebiliyor musun?
İyileştirmek… Körlüğü iyileştirmek, elbette.
Denizleri ikiye ayırmak, tamam.
Ama ya ikinci bir şans?
Bu gerçek bir mucize.
İmdat! Yardım edin!
Kocam! Bana yardım edin!
-Sus. -İmdat! Yardım edin!
-Gitmeliyiz. Hemen. -Biri yardım etsin!
-Hey, Flynn. -Yardım edin, lütfen!
Ne güzel kokuyorsunuz.
Hatta… Muhteşem kokuyorsunuz.
Çekil.
Sarıklı.
İmdat! Yardım edin!
İmdat!
-Leeza. -Baba?
Baba.
Koş!
Hadi, gidin!
Koşun!
Bunu niye yaptı ki?
Fark etmez.
Yangını söndürmeliyiz.
Bilmem ki.
Fazla büyürse…
Bütün adayı sarar. Bu rüzgârda kibrit kutusundan farksız.
Ada yanıp kül olur, 1984'teki gibi.
Bütün ada değil. Batı kıyısı yansa bile
bütün ada yanmaz, hatta o zaman bile…
1984'te kilise yanmamıştı.
Vahiy.
"Birinci Melek borazanını çaldı. Kanla karışık
dolu ve ateş oluştu, yeryüzüne yağdı.
Yerin üçte biri, ağaçların üçte biri
ve bütün yeşil otlar yandı.
Ama korkak, imansız,
iğrenç, adam öldüren, fuhuş yapan, büyücü,
putperest ve bütün yalancılara gelince, onların yeri, kükürtle yanan
ateş gölüdür. İkinci ölüm budur." Bırak yansın.
Bırak hepsi yansın.
Yeni bir tufan.
Ateş tufanı. Aziz Patrick Kilisesi de gemi olacak.
Crockett sakinleri, iyi vatandaşlar,
fırtınada nereye gideceklerini bilirler.
Al şunu. Benimle gel.
Ne anlamı var?
Birkaç dakika.
Belki bir sandal buluruz, motorlu bir tane.
Sürat teknesi falan.
İyi olacağız.
Sence başarır mıyız?
Ben onu demedim. Diyorum ki, her türlü,
iyi olacağız.
İyi olacağız.
CROCKETT ADASI MARKETİ
Hepsi benim kanım.
Evet. Bunlar da benim.
Onlar… İnsanlara yaptıkları…
Ama sen yapmadın.
-Hayır, ben yapmadım. -Tabii ki.
Ama şimdiden hissediyorum Ed.
-Midem acıyor. -Biliyorum.
Hissediyorum.
Direnemeyen bir hayvandan farksız mı olacağım?
Onları kilisede görünce
ellerinde olmayan bir şey, diye düşündüm.
Yapmamaları imkânsızmış gibi geldi bana.
Ama öyle değil Annie.
Ben de hissediyorum.
Ben de çok açım
ama yapmadım. Yapmadım.
Bu her neyse,
insanın özünü değiştirmiyor.
Yakıyorlar.
Bunu niye yapıyorlar ki? Çok anlamsız.
Umarım çocuklar sandala ulaşır.
Ben de öyle umarım.
Hiç bilemeyeceğiz.
Muhtemelen öyle.
Ulaştılar.
Ulaştıklarına inanıyorum.
Leeza!
Leeza, hayatım, ben baban!
Beni duyuyorsan sesimi takip et! Leeza, lütfen!
Leeza!
Leeza, hayatım!
-Leeza, hayatım! -Leeza, hayatım, lütfen!
Yok bir şey. Çıkabilirsin.
Dur. Yapma.
Hadi.
Leeza Scarborough!
Baban çok merak etti.
Leeza!
Herkese duyurun. Gün doğarken kültür merkezinde olmayanlar
günü göremez.
Boş evleri, karavanları yakın. Hepsini.
Şafak söküyor.
Kalkmışsınız.
Şükürler olsun.
Sen de kalkmışsın.
Monsenyör, benden güçlü bir ruhsunuz
ve insanların yanlışlarını bağışlarsanız cennetteki babamız da sizi bağışlar.
Yani yargılamak ne haddime?
Ama yine de.
-Onları saldın. -Elbette.
Gelin. Göstereyim.
"Tanrı insanlardan hayvanlara, sürüngenlerden kuşlara dek
bütün canlıları yok etti, yeryüzündeki her şey silinip gitti.
Yalnız Nuh'la gemidekiler kaldı."
Aziz Patrick sadece bir kilise değil Monsenyör. Bir gemi.
Seçilmişler için kültür merkezinde yataklar hazırladım.
Gemilerimize sığınacağız, sonra da dediğiniz gibi,
kurtlar arasındaki koyunlar gibi
müjdeyi yayacağız.
Kimin seçildiğine kim karar verecek?
Biz. Siz ve ben.
-Diğerlerine ne olacak? -Bilmem ki.
Orasını ben bilmem.
Onlarla Tanrı arasında, değil mi?
Hayır.
Anlamadım?
Bu konuda yanıldık.
-Saçmalamayın. -Hayır Beverly, onlara baksana.
-Kurt biziz. -Hayır.
Hayır, lütfen. Siz de mi? Siz de mi Monsenyör?
Yanılmışım. Yanılmışız. Yanılıyoruz. Buna bir son verilmeli.
Onlara rehber lazım.
Baksanıza. Rehbersiz, çobansız kaybolurlar.
O siz olmalısınız Monsenyör. Siz olmalısınız. Hep sizdiniz.
Hayır! Ben değildim. Rahipliğin püf noktası da bu.
Benimle değil, Tanrı'yla alakalı olmalı.
Demek artık siz değilsiniz.
Bize söylemişti, değil mi?
Bizzat İsa. Bizi fakihlere, rahiplere karşı uyardı.
Matta'da. "Dünyadaki herkese baba demeyin,
tek bir babanız var o da cennette."
"Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler!"
Engerek soyu.
Ama siz Monsenyör…
Monsenyör Pruitt, bu sizin için de böyle olmak zorunda mıydı?
Bedeli ödenmeyen erdem olmaz.
Böyle olacağı belliydi. Siz hep…
İnancımın en sonuncu, en zorlu sınavı olacaktınız. Siz.
"Arkama geç.
Sen benim için tökezleten bir engel gibisin
çünkü aklını ilahi şeylere değil, insani şeylere odaklamışsın."
"Büyük Babil.
Dünya fahişelerinin ve iğrençliklerinin anası."
Umarım ikiniz de güneşin doğuşundan keyif alırsınız.
-Ne oldu? -Hiç.
Onlar için hazırız. Biraz daha dışarıda kalsınlar.
Tam sayıyı bilirsek
yarın kaç tekne gerekeceğini anlarız.
Tekneleri yakmışlar.
Ne yapmışlar?
Yakmışlar.
Fark etmez.
Wade feribotları geri çağırır. Zamanı gelince onları geri çağırır.
Kim yakmış?
Seni seviyorum anne. Seni seviyorum baba.
Tanrım, onları koru.
Onları gözet.
Yüreklerine dokun, endişelenmesinler.
Tanrım, annemle babama huzur ver.
Âmin.
Annem.
Ve babam.
Ve ağabeyim.
Artık hiçbiri yok, değil mi?
Evet.
Ben…
O son yemekte bunu bilseydim
-farklı davranırdım. -Biliyorlar.
Biliyorlar.
Hey. O da kim?
Howard mı?
Howard Hobbs.
Şu hâline bak. Epey zorlanmış olmalısın.
Zavallı adam.
Seni bir gün bile kilisede gördüğümü hatırlamıyorum
ama bu gece kutsandın, öyle değil mi?
Kurtarıldın.
Vaftiz edildin sanırım. Sen mi yaptın?
Bu gece Julie'mi öldürdüm.
Eşini mi öldürdün?
Oğullarımı da. Onları öldürdüm.
Bunu söylemek hoşuma gitmese de, onları geri getirebilirdin.
Sturge seni geri getirmiş belli ki.
Bunu nadiren ve belirli koşullar altında…
Sorun değil. Ama evet, onları kurtarabilirdin.
Hatta inançlı biri olsaydın bunu kolayca yapabilirdin.
Neler olduğunu anlamıyorum. Neler oluyor?
Sonu geldi Bay Hobbs.
Her şeyin sonu geldi.
Ve ibadet etmemeyi seçtiğin,
Tanrı'ya sırt çevirdiğin günler boyunca
kurtuluşunun araçları hep oradaydı.
Kapılar daima açıktı ama sen fırsatı kullanmadın.
Fırsatı kullanmadın işte.
Dolayısıyla da zamanı geldiğinde haberin olmadı.
Şimdi Tanrı'nın yanındalar.
İçin rahat olsun.
Sana huzur ve Tanrı'dan merhamet dilerim.
İçeride ona yer yok maalesef.
Onu kurtardım Bev.
Bana hep iyi davranırdı.
Kusura bakma Howie. Çok üzgünüm.
Düşündüm de,
biraz yürüsek mi?
Kıyıya kadar? Suyu seversin.
Sevdiğini biliyorum. Belki…
Güneşin doğuşunu izlersin.
Tanrı seninle olacak Howie, inan bana.
Zalimlik bu.
Hey.
Getir onu!
Beni izle oğlum.
Aziz Patrick'in kapısı sana açık.
Hepinize açık!
Herkese açık olmazsa Tanrı'nın evi değil demektir!
Güzel.
Arkadan çık, sahanlıktan geç. Suya git.
Fikir buydu.
Seninle gurur duyuyorum.
Üzgünüm, annenle ben sana hiç söylemedik ama ben…
Seni çok seviyorum.
Seninle gurur duyuyorum.
Birbirimizi tanıyabilmemizi çok isterdim.
Ben de.
Arkadan çık. Ben hallederim…
Şey yapacaktı…
John.
John?
Yavrum! Hayatım! Tanrım! Hayır!
Hayır! Sarah!
Bana bak. Hayır. Sarah, yavrum.
John.
Sorun yok. İşte.
Yok bir şey.
Hayır!
Bir tanecik kızım. Tanrım.
Küçük bir kızken…
…adada en sevdiği yer sazlığın oradaki küçük köprüydü.
O küçük köprü.
Dur!
Seni iğrenç engerek!
Yuvamızda bizi yakacaktın, ha?
Bu adaya adımını attığın an anlamıştım,
yapardın tabii.
Terörist.
O binaya girmenize izin veremem. Hepsi bu.
Başka yer kalmadı, eminim.
Açsınız, ha?
Kanı bozuk.
Vay.
İçeri girmemizi beklememene şaşırdım.
Keyfine diyecek olmazdı.
İçerisi boşken harekete geçmene şaşırdım korkak herif.
Ama öyle değil.
Boş değil yani.
Hayır!
Hey.
Delikanlı.
Hayır.
İncil'de aklıma kazınan bir ayet var.
"O, güneşini hem kötülerin hem iyilerin üzerine doğdurur."
Baba!
Baba, kalk.
Başka bir yer olmalı.
Hayır, Bev. Hayır. Başka yer yok.
-Sen yaktın. Hepsini yaktın. -Hayır, ben…
Leeza'yı aramalıyız. Leeza'yı bulalım.
Leeza.
Başka nereye gidebiliriz?
-Başka bir yer olmalı. -Ama yok.
-Tekneler! -Tekneler yok artık Bev.
Hey, evlat.
Evlat, iyi misin?
Hiç sanmıyorum.
Galiba ben…
Emin değilim ama annemi öldürdüm galiba.
Evet. Bu gece yaptığım bazı şeyler var ki…
Bazı şeyler yaptım.
Beni affeder misin?
Affediyorum.
Hadi gel. Sen de Howie, hadi.
Dayan.
Baba.
Orada.
Batıya gidiyor.
Kaçıyor.
Şafaktan kaçıyor.
Ulaşabilir mi? Şafaktan önce?
50 kilometre öteye mi?
Doğru düzgün uçamıyor ki.
Bence gidemez.
Ne oluyor?
Ne?
Biz ölürken.
Ne oluyor?
Evet, ne oluyor sahi?
Biz ölürken ne olacak sence Erin?
Kendi adıma mı konuşayım?
Kendi adına konuş.
Kendi adıma.
Sorun da bu ya.
Bütün mesele bu.
Şu kelime, "kendi."
Doğru kelime değil.
Doğru değil, o…
Yok.
Bunu nasıl unuttum?
Ne zaman unuttum?
Bedenin tüm hücreleri teker teker ölüyor ama beyin nöronlar fırlatmayı sürdürüyor.
Şimşek gibi, havai fişek gibi.
Çaresizlik veya korku hissedeceğimi düşünürdüm ama hiçbirini hissetmiyorum.
Hiçbirini.
Çünkü çok meşgulüm.
Bu anda meşgulüm. Hatırlamakla.
Elbette.
Bedenimdeki her atomun bir yıldızda oluştuğunu hatırlıyorum.
Bu madde, bu beden çoğunlukla uzay boşluğundan ibaret sonuçta.
Somut madde dediğin…
Çok yavaş titreşen enerjiden ibaret ve ben diye bir şey yok.
Hiç olmadı.
Bedenimdeki elektronlar
altımdaki zeminde ve artık solumadığım havada bulunan elektronlarla kaynaşıyor.
Hatırlıyorum,
birinin bitip benim başladığım bir nokta yok.
Hatırlıyorum, ben enerjiyim. Bellek değilim.
Benlik değilim.
Adım, kişiliğim, seçimlerim, hepsi benden sonra geldi.
Ben onlardan önce vardım, sonra da olacağım,
geri kalan her şey görüntülerden ibaret.
Ölmekte olan beynimin dokusuna resmedilen gelip geçici düş parçaları.
Bense arada sıçrayan şimşeğim. Nöronları ateşleyen enerjiyim
ve geri dönüyorum.
Sadece hatırlamakla yuvaya dönüyorum.
Sanki daima parçası olduğu
denize karışan bir su damlası gibi.
Her şey… bir parçası.
Hepimiz… bir parçasıyız.
Sen, ben, küçük kızım, annem ve babam.
Gelmiş geçmiş herkes, her bitki, her hayvan, her atom,
her yıldız, her galaksi, hepsi.
Kumsaldaki kum tanelerinden daha çok galaksi var evrende.
"Tanrı" dediğimizde kastettiğimiz de o.
Biricik olan.
Evren ve onun sonsuz düşleri.
Biz, kendi kendini düşleyen evreniz.
Her seferinde hayatım sandığım şey aslında bir düş.
Ama bunu unutacağım. Hep unutuyorum.
Düşlerimi hep unutuyorum.
Ama şimdi, bir lahzada, hatırlıyorum
ve hatırladığım an her şeyi bir çırpıda anlıyorum.
Zaman yok. Ölüm yok.
Hayat bir düş.
Bir dilek.
Sonsuza dek tekrarlanan bir dilek.
Ben bunların hepsiyim.
Ben her şeyim. Ben hepsiyim.
Ben oyum.
Affet beni.
Bacaklarım hissiz.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy