ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από 50 χρόνια...
τολμήσαμε επιτέλους να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά...
κοιτάμε τον πλανήτη μας.
Από τότε, ο πληθυσμός έχει κάτι παραπάνω από διπλασιαστεί.
Αυτή η σειρά θα τιμήσει τα φυσικά θαύματα που απομένουν...
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε
για τη διασφάλιση της ευημερίας των ατόμων και της φύσης.
Όταν οι άνθρωποι φτιάξανε τους πρώτους οικισμούς,
πριν από 10.000 χρόνια,
ο κόσμος γύρω τους...
στεριά και θάλασσα...
ήταν γεμάτος ζωή.
Για γενιές, αυτή η σταθερή Εδέμ μεγάλωσε τους πολιτισμούς μας.
Αλλά τώρα, για μία μόνο ζωή...
όλα αυτά έχουν αλλάξει.
Τα τελευταία 50 χρόνια...
οι πληθυσμοί της άγριας ζωής, κατά μέσο όρο, έχουν μειωθεί κατά 60%.
Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία...
η σταθερότητα της φύσης...
δεν είναι δεδομένη.
Ο κόσμος της φύσης είναι γερός.
Η μεγάλη ευφορία παραμένει.
Και με τη βοήθειά μας,
ο πλανήτης μπορεί να ανακάμψει.
Ποτέ δεν ήταν πιο σημαντικό να καταλάβουμε πώς δουλεύει ο κόσμος της φύσης...
και πώς να τον βοηθήσουμε.
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ
Η άγρια ζωή ανθίζει με εκπληκτικούς ρυθμούς
σε λίγα ανεκτίμητα μέρη.
Στην περουβιανή ακτή της Νότιας Αμερικής,
εκατομμύρια θαλασσοπούλια μαζεύονται σε αποικίες.
Έρχονται για να αναπαραχθούν.
Κάθε πρωί, τα πουλιά αφήνουν τις αποικίες τους
για να ψαρέψουν σε μια από τις πλουσιότερες θάλασσες της γης.
Είναι μια εκπληκτική ημερήσια μετανάστευση
πέντε εκατομμυρίων πουλιών.
Τα τεράστια σμήνη κορμοράνων και φρεγατών...
ψάχνουν ένα πράγμα.
Γαύρους.
Οι φρεγάτες βομβαρδίζουν τα ρηχά νερά.
Όλο και περισσότερα πουλιά συμμετέχουν στο τρελό φαγοπότι.
Όλα είναι στην τεράστια συγκέντρωση...
επειδή ένα ισχυρό ρεύμα ωκεανού, το Χάμπολντ,
σάρωσε την Ανταρκτική...
κι έφερε μαζί του πλούσια συστατικά από τα βάθη του ωκεανού.
Το 90% της θαλάσσιας ζωής
βρίσκεται σε ρηχές θάλασσες κοντά στις ακτές.
Μακριά από τη στεριά,
οι θάλασσες, στο μεγαλύτερο κομμάτι, είναι μια μπλε έρημος.
Αλλά ακόμα κι αυτά τα μακρινά νερά ίσως εμπλουτιστούν
με μια αναπάντεχη σύνδεση με τη στεριά.
Κάποιες έρημοι,
συχνά εκατοντάδες χλμ. μακριά από τον ωκεανό
παρέχουν τα υλικά για τη ζωή.
Κάθε χρόνο, οι άνεμοι παρασύρουν 2 δισεκ. τόνους σκόνης στον ουρανό.
Τουλάχιστον το ένα τέταρτο πέφτει σταδιακά στη θάλασσα
παρέχοντας θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται οι μικροοργανισμοί
που είναι ζωτικής σημασίας για τη θαλάσσια ζωή.
Τα δελφίνια εξερευνούν τον αχανή, ανοιχτό ωκεανό
προς αναζήτηση συστατικών που οι απομακρυσμένες έρημοι συντήρησαν.
Ένα κοπάδι από σκουμπριά ανακάλυψε ένα σμήνος κριλ...
μικρά καρκινοειδή,
που σιτίζονται με τα μικροσκοπικά φυτά των θαλασσών.
Τα ίδια τα σκουμπριά είναι τροφή των δελφινιών.
Οδηγούν τα σκουμπριά προς την επιφάνεια...
και στο πεδίο των πουλιών.
Αρτέμηδες.
Τα φτερά που κινούν τα πουλιά στον αέρα
τώρα τα οδηγούν έξι μέτρα μέσα στο νερό.
Ενώ τα πουλιά σκοτώνουν τους πρώτους του κοπαδιού...
τα δελφίνια επιτίθενται στο κάτω μέρος.
Μετά από 20 λεπτά φαγοπότι...
τα αρπακτικά από θάλασσα κι αέρα...
έχουν χορτάσει.
Η σταθερότητας της ζωής στον πλανήτη μας...
βασίζεται σε συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών περιβαλλόντων.
Το νερό που εξατμίζεται από την επιφάνεια της θάλασσας...
συμπυκνώνεται και δημιουργεί σύννεφα...
κι αυτά απελευθερώνουν το φρέσκο νερό ως βροχή.
Αλλά οι ζωτικής σημασίας βροχές δεν απλώνονται σ' όλη τη στεριά.
Αυτή η αχανής αλυκή στην Αφρική...
είναι απομεινάρι μιας αρχαίας λίμνης.
Είναι άνυδρη και καυτή.
Λίγα μέρη στη γη είναι πιο εχθρικά για να ζεις.
Λίγα ίχνη τη διασχίζουν τα οποία έγιναν από ζώα που έψαχναν ανεπιτυχώς νερό.
Αλλά σταδιακά...
μεταμορφώνεται όλο το τοπίο.
Μια τεράστια πλημμύρα κατακλύζει την αλυκή.
Με κίνητρο κάποιο άγνωστο σήμα,
κοπάδια από φλαμίνγκο φτάνουν από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Τα φύκια, η τροφή των φλαμίνγκο, είναι αδρανή σαν σπόροι στη σκόνη.
Αλλά, κυρίως, τα πουλιά είναι εδώ για αναπαραγωγή.
Οι τέλειες συνθήκες μπορεί να συμβούν μια φορά τη δεκαετία.
Τα πουλιά κάνουν φωλιά σε ένα νησί μακριά από την ακτή.
Χτίζουν λόφους λάσπης που μεγαλώνουν τα αυγά τους
και τα κρατάνε πιο δροσερά από όσο θα ήταν στο χώμα.
Το νερό που περιβάλλει το νησί
είναι τόσο αλμυρό που τα αρπακτικά δεν τολμούν να μπουν μέσα.
Οπότε οι φωλιές είναι ασφαλείς.
Τριάντα μέρες μετά, χιλιάδες νεοσσοί εκκολάπτονται.
Δεν υπάρχει όμως καταφύγιο από τον καυτό ήλιο.
Το νερό που περιέβαλλε το νησί και τους προστάτευε,
τώρα έχει στερέψει.
Το τελευταίο που εκκολάπτεται βγαίνει σε έναν απελπιστικά δύσκολο κόσμο.
Όπως και να 'χει, οι νεοσσοί πρέπει να βρουν φρέσκο νερό να πιουν.
Δεν μπορούν να πετάξουν, οπότε πρέπει να περπατήσουν με τους ενήλικες.
Ίσως πρέπει να ταξιδέψουν 50 χιλιόμετρα.
Μερικοί δεν μπορούν να συμβαδίσουν.
Το αλάτι στερεοποιείται στα πόδια τους.
Πολλοί νεοσσοί, παρ' όλ' αυτά,
κι έχοντας περπατήσει μέρες, φτάνουν τελικά στο φρέσκο νερό.
Είναι το τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού...
αλλά μόνο η πρώτη δοκιμασία που θα υποστούν αυτά τα φλαμίνγκο
από την ανωμαλία των βροχών.
Αν η βροχόπτωση είναι πιο προβλέψιμη και σίγουρη,
η ζωή θα ανθίσει περισσότερο...
σε αριθμό και ποικιλία.
Η Κοιλάδα Σερενγκέτι στην Ανατολική Αφρική υποστηρίζει ένα εκατομμύριο γκνου.
Οι αγέλες ακολουθούν τις εποχιακές βροχές
και τρέφονται με το νέο γρασίδι στο πέρασμά τους.
Κάθε χρόνο, μέσα σε τρεις εβδομάδες,
τα θηλυκά γεννούν πάνω από ένα τέταρτο του εκατ. μοσχάρια.
Αυτό το νεογνό είναι μόλις μερικών ημερών.
Το παιχνίδι δυναμώνει τα πόδια τους για το μακρύ ταξίδι που έπεται.
Το μοσχάρι πρέπει να είναι κοντά στη μαμά του.
Χωρίς το γάλα της, θα πεθάνει της πείνας.
Και οι αγέλες πάντα ταξιδεύουν,
ακολουθώντας τις βροχές καθώς περιπλανιούνται στις κοιλάδες
για να βρουν φρέσκια τροφή.
Σταδιακά, φτάνουν στα δάση.
Κυνηγόσκυλα.
Τα μοσχάρια γκνου είναι αγαπημένη λεία.
Και τα σκυλιά πεινάνε.
Το μοσχάρι πρέπει να μένει με τη μαμά του προστατευμένο στην αγέλη.
Τα σκυλιά έχουν απίστευτη αντοχή...
αλλά το μοσχάρι υπερασπίζεται από την αγέλη.
Θέλουν μόνο του το μοσχάρι.
Η μητέρα εμποδίζει τα σκυλιά και προστατεύει το μοσχάρι της.
Τρέχει για ασφάλεια.
Και καταφέρνει να γυρίσει στην αγέλη.
Το μέλλον όλης της μετανάστευσης εξαρτάται από την τακτικότητα των βροχών...
αλλά κι από τη συνεχόμενη ύπαρξη των ανοιχτών λιβαδιών
όπου οι αγέλες κάνουν τα ταξίδια τους.
Σε μέρη που πέφτει άφθονη βροχή μέσα στον χρόνο, μεγαλώνουν δάση...
και στη ζέστη των τροπικών χωρών,
υποστηρίζουν έναν απαράμιλλο πλούτο ζωής.
Μισά από τα είδη των χερσαίων ζώων
ζουν σε σταθερούς κόσμους.
Η αγνή ποικιλία είναι συγκλονιστική.
Δεν έχουμε κατατάξει ακόμη
όλα τα είδη που ζουν στα τροπικά δάση.
Οι σχέσεις μεταξύ τους είναι πολυάριθμες και πολύπλοκες.
Τα φυτά εξαρτώνται από τα ζώα για να γονιμοποιήσουν τα λουλούδια τους...
κι αυτές οι οικείες συνδέσεις
είναι τόσο σημαντικές όσο οι παγκόσμιες.
Είναι παγίδες.
Τα λουλούδια έχουν σχήμα κουβά, που έχει παραχθεί από ορχιδέα.
Κάθε κόκκινος κουβάς είναι γεμάτος με λιπαρό υγρό που στάζει από πάνω.
Αρσενικές όφρεις χρειάζονται πλούσιο άρωμα για να εντυπωσιάσουν τα θηλυκά...
και αυτό παρέχεται από τις ορχιδέες.
Αλλά ο κουβάς είναι ολισθηρός...
και το υγρό στο οποίο πέφτει μέσα η μέλισσα είναι κολλώδες.
Ο μόνος τρόπος να βγει έξω
είναι μέσω ενός στενού τούνελ.
Όπως αναδύεται, η μέλισσα πιάνεται σφιχτά...
και δίνει αρκετό χρόνο στο φυτό...
να ρίξει γύρη στον θύλακα της μέλισσας.
Η ορχιδέα μεταφέρει τη γύρη της σε άλλο φυτό...
κι η μέλισσα έχει ένα άρωμα με το οποίο, όταν ανακτά τη δύναμη της,
μπορεί να φλερτάρει το θηλυκό.
Δεν υπάρχουν εποχές στο τροπικό δάσος.
Παράγει τροφή με πολλές μορφές όλο το έτος.
Είναι τόσο πλούσιο που τα θηλυκά πτηνά
μπορούν να μεγαλώσουν τα μικρά τους μόνα τους...
κι επιτρέπει στα αρσενικά να ξοδεύουν χρόνο να ελκύσουν τα θηλυκά...
όπως κάνουν τα μανακίνα.
Είναι πάνω από 50 διαφορετικά είδη,
κάθε ένα με τη δική του χορευτική ρουτίνα.
Το χρυσοκόλαρο μανακίνο ξεκινά με καθαρισμό της πίστας.
Φτάνει ένα θηλυκό και ξεκινά τον χορό του
πηγαίνοντας από κλαδί σε κλαδί.
Αυτή ελέγχει κάθε λεπτομέρεια.
Εν τέλει, κάνει τη χαρακτηριστική του κίνηση.
Το ανάποδο σάλτο...
με στροφή.
Τελειότητα.
Το κόκκινο μανακίνο κάνει κάτι διαφορετικό.
Σαν να σέρνεται.
Με σπασμένα φτερά.
Αλλά δεν φαίνεται να πιάνει.
Έχει δει αρκετά.
Η πιο πολύπλοκη ρουτίνα γίνεται από το μπλε μανακίνο.
Ο αρχηγός έχει τρεις μικρότερους χορευτές.
Εξασκούνται μαζί καθημερινά.
Στις πρόβες,
ένα νεαρό αρσενικό με νέα φτερά παίρνει τον ρόλο του θηλυκού.
Ο χορός πρέπει να είναι απόλυτα συγχρονισμένος.
Με χαρούμενο τον αρχηγό...
είναι έτοιμοι να παρουσιάσουν τον χορό στο θηλυκό.
Σε ένα καρουζέλ κινήσεων, κάθε αρσενικό πάει μπροστά.
Ο αρχηγός κάνει την τελευταία κίνηση.
Έκαναν αρκετά;
Τι αποφάσισε;
Είναι...
ναι!
Ωραία ομαδική προσπάθεια.
Τα τροπικά δάση καλύπτουν μόνο το επτά τοις εκατό του πλανήτη.
Μακριά από την τροπική ζώνη, που ο καιρός έχει εποχή κι είναι δροσερός,
είναι πολύ διαφορετικά.
Το πιο ωραίο είναι το αρκτικό δάσος...
που εκτείνεται από τη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία.
Δεν μεγαλώνει εν μέσω του παγερού χειμώνα.
Τα δάση είναι σημαντικά καταφύγια...
για τα σχετικά λίγα είδη που μπορούν να επιβιώσουν εδώ.
Καθώς πλησιάζει ο χειμώνας...
τα καριμπού τρέφονται από την ανοιχτή τούνδρα στον βορρά...
και πάνε νότια στο δάσος να ψάξουν φαγητό και καταφύγιο.
Εδώ έξω, οι θερμοκρασίες μπορούν να πέσουν κάτω από τους 40 βαθμούς.
Το δάσος παρέχει προστασία από τον χειρότερο καιρό.
Αλλά τώρα τα καριμπού δεν ταξιδεύουν μόνα.
Λύκοι.
Ζουν στο δάσος όλο το έτος.
Και τον χειμώνα, ειδικεύονται στο κυνήγι καριμπού.
Πρέπει να βρουν τα πιο φρέσκα ίχνη.
Κινούνται γρήγορα αποφεύγοντας το πυκνό χιόνι...
ακολουθώντας τα σκληρά ίχνη των καριμπού.
Ο λύκος βρήκε φρέσκο άρωμα.
Τα καριμπού πρέπει να είναι κοντά.
Η αγέλη επιλέγει να σταματήσει για ξεκούραση σε παγωμένη λίμνη.
Εδώ έξω, θα μπορούν να εντοπίσουν κοντινό κίνδυνο.
Και σίγουρα, οι λύκοι τους φτάνουν.
Αρχίζουν να ελέγχουν τα καριμπού...
περιμένοντας κάποια αδυναμία.
Έξω στη λίμνη, τα καριμπού περνούν τους λύκους...
οπότε οι λύκοι τα οδηγούν πίσω στο δάσος.
Εδώ, στο πυκνό χιόνι, η πρόοδος είναι σκληρότερη και πιο αργή....
και κρυμμένοι στα δέντρα, οι λύκοι μπορούν να πλησιάσουν.
Το κυνήγι άρχισε.
Η αγέλη πρέπει να αποφασίσει ποιο καριμπού να βάλει στόχο...
και ποιο μονοπάτι να πάρει.
Καθώς σκορπίζονται τα καριμπού...
ο αρχηγός λύκος παίρνει λάθος στροφή.
Είναι σημαντικό λάθος κι οι λύκοι εγκαταλείπουν το κυνήγι.
Με τον ερχομό της άνοιξης...
τα καριμπού πάνε βόρεια ακόμα μια φορά...
αφήνοντας τους λύκους και το δάσος πίσω.
Θα ταξιδέψουν 600 χιλιόμετρα, διασχίζοντας βουνά για να βρουν τούνδρα...
όπου το χορτάρι της άνοιξης θα φυτρώσει ξανά...
και μπορούν να γεννήσουν.
Αλλά αυτές οι μεταναστεύσεις είναι σκιά του τι ήταν.
Η αγέλη έχασε σχεδόν 70% του πληθυσμού της
τα τελευταία 20 χρόνια.
Ο κόσμος τους κι ο πλανήτης μας αλλάζει γρήγορα τώρα.
Στα πιο μακρινά άκρα των πόλων...
βρίσκεται η παγωμένη άγρια ζωή της Ανταρκτικής και της Αρκτικής.
Αν και μοιάζουν απομακρυσμένα σε εμάς...
η σταθερότητα των παγωμένων αποβλήτων είναι σημαντική για τη ζωή στον πλανήτη.
Αλλά σε 70 χρόνια, τα πράγματα άλλαξαν με τρομακτικό ρυθμό.
Οι πολικές περιοχές ζεσταίνονται γρηγορότερα από άλλα μέρη του πλανήτη.
Η Αρκτική στον βορρά είναι ένας παγωμένος ωκεανός...
κι ο θαλάσσιος πάγος όπου βασίζεται η ζωή εδώ...
εξαφανίζεται.
Οι πολικές αρκούδες ειδικεύονται στο κυνήγι φωκιών στον παγωμένο ωκεανό.
Αλλά τώρα ο κόσμος, κυριολεκτικά, λιώνει στα πόδια τους.
Ο θαλάσσιος πάγος σπάει κάθε χρόνο...
αλλά τώρα συμβαίνει νωρίτερα...
κι η περιορισμένη εποχή κυνηγιού των αρκούδων μικραίνει.
Αυτό έχει ήδη ουσιαστική επίπτωση.
Τα αρκουδάκια μεγαλώνουν ελλιποβαρή...
που μειώνει τις ελπίδες επιβίωσης τους.
Μέσα στη ζωή των αρκούδων,
η Αρκτική το καλοκαίρι μπορεί να μην έχει θαλάσσιο πάγο.
Δεν εξαφανίζεται μόνο ο θαλάσσιος πάγος.
Κι ο πάγος που βρίσκεται στη στεριά αλλάζει γρήγορα.
Αυτή είναι η Γροιλανδία...
μια αχανής έκταση πάγου, το ένα πέμπτο των ΗΠΑ.
Ο παγετώνας μαζί με τον θαλάσσιο πάγο...
προστατεύουν τον πλανήτη μας με την ανάκλαση ηλιακής ακτινοβολίας
και αποτρέπεται η υπερθέρμανση της γης.
Αλλά η Αρκτική ζεσταίνεται δραματικά.
Το χείλος του παγετώνα μπορεί να μοιάζει ακίνητο...
αλλά ο παγετώνας μπορεί να κινηθεί μέχρι 45 μέτρα τη μέρα.
Όπου συναντά τη θάλασσα, υψώνεται 100 μέτρα πάνω από το νερό...
και συνεχίζεται προς τα κάτω για άλλα 400 μέτρα
κάτω από την επιφάνεια.
Τα τελευταία 20 χρόνια, η Γροιλανδία έχασε πάγο...
κι ο ρυθμός απώλειας επιταχύνεται.
Αυτές οι τεράστιες πτώσεις πάγου από την κορυφή του παγετώνα...
είναι η αρχή ενός μεγαλύτερου γεγονότος.
Μια έκταση της μπροστινής πλευράς του παγετώνα πάνω από ένα χλμ.
αρχίζει να σπάει.
400 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, ο κρυμμένος πάγος αναδύεται προς τα πάνω.
Η απόσχιση ενός παγόβουνου μεγέθους ουρανοξύστη...
παράγει ένα κολοσσιαίο παλιρροϊκό κύμα.
Μέσα σε 20 λεπτά, 75 εκατ. τόνοι πάγου ελευθερώνονται.
Οι παγετώνες πάντα ελευθερώνουν πάγο στον ωκεανό...
αλλά τώρα αυτό συμβαίνει δύο φορές γρηγορότερα
από δέκα χρόνια πριν.
Στον κόσμο, ο πάγος δίνει μεγάλες ποσότητες νερού στη θάλασσα...
υψώνει το επίπεδο της θάλασσας, αλλάζει αλμυρότητα και διακόπτει τα ρεύματα.
Χωρίς το ρεύμα Χάμπολντ, η ακτή του Περού θα ήταν ήρεμη.
Δεν θα υπήρχαν θαλασσοπούλια.
Σε όλον τον πλανήτη, σημαντικές συνδέσεις διαταράσσονται.
Η σταθερότητα όπου βασίζεται όλη η ζωή χάνεται.
Το τι θα κάνουμε τα επόμενα 20 χρόνια...
θα καθορίσει το μέλλον της ζωής στη γη.
Η υπόλοιπη σειρά θα εξερευνήσει τα πιο σημαντικά περιβάλλοντα της γης...
και θα τιμήσει τη ζωή που στηρίζει.
Θα αποκαλύψουμε τι πρέπει να διατηρηθεί
αν διασφαλίσουμε ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι κι η φύση θα ακμάζουν.
Παρακαλώ, μπείτε στο ourplanet.com να δείτε πώς ο πλανήτης μας θα ακμάσει.