‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เมื่อ 50 ปีก่อนนี้เอง
‎เราได้เดินทางไปเยือนดวงจันทร์ในที่สุด
‎เป็นครั้งแรกเลย ‎ที่เราได้มองกลับมายังดาวเคราะห์ของเรา
‎นับจากนั้นมา จำนวนประชากรมนุษย์ ‎ก็เพิ่มมากขึ้นกว่าสองเท่า
‎ซีรีส์ชุดนี้จะนำเราไปชื่นชม ‎ความอัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยังคงเหลืออยู่
‎และเผยให้เห็นสิ่งที่เราต้องอนุรักษ์ไว้
‎เพื่อให้แน่ใจว่ามนุษย์และธรรมชาติ ‎จะคงดำรงอยู่ได้ด้วยดี
‎เมื่อมนุษย์เริ่มตั้งถิ่นฐานเป็นแห่งแรก
‎เมื่อประมาณ 10,000 ปีที่แล้ว
‎โลกรอบตัวพวกเขา
‎ทั้งบนบกและในท้องทะเล
‎ล้วนอุดมไปด้วยสรรพชีวิต
‎สวนสวรรค์อันมีเสถียรภาพนี้หล่อเลี้ยงอารยธรรม ‎ที่เติบโตขึ้นของเรามาหลายชั่วอายุคน
‎แต่ตอนนี้ ในช่วงเวลา ‎เพียงชั่วชีวิตเดียวของมนุษย์
‎ทุกสิ่งนั้นได้เปลี่ยนแปลงไป
‎ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
‎จำนวนสัตว์ป่ามีประชากรลดจำนวนลง ‎ถึง 60 เปอร์เซ็นต์โดยเฉลี่ย
‎เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
‎ที่เสถียรภาพของธรรมชาติ ‎ไม่อาจถูกมองว่าเป็นของตายอีกต่อไป
‎แต่โลกธรรมชาติมีความยืดหยุ่น
‎ทรัพยากรอันแสนอุดมยังคงอยู่
‎และด้วยความช่วยเหลือของเรา ‎ดาวเคราะห์ดวงนี้ก็อาจฟื้นตัวได้
‎ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนสำคัญไปกว่านี้
‎ในการทำความเข้าใจว่า ‎โลกธรรมชาติมีกลไกอย่างไร
‎และเราจะช่วยมันได้อย่างไร
‎(ดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน)
‎สัตว์ป่ายังคงใช้ชีวิตและแพร่พันธุ์ได้ดี ‎ในจำนวนที่น่าตื่นตะลึง
‎ในสถานที่อันล้ำค่าสองสามแห่ง
‎ริมชายฝั่งเปรูเวียนของทวีปอเมริกาใต้
‎เหล่านกทะเลได้มารวมตัวกัน ‎เป็นอาณานิคมนับล้านๆ ตัว
‎พวกมันมาที่นี่เพื่อผสมพันธุ์
‎ทุกๆ เช้า เหล่านกจะออกจากถิ่นฐานไป
‎เพื่อหาปลาในทะเลที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด ‎แห่งหนึ่งบนโลก
‎มันเป็นการอพยพย้ายถิ่นแบบรายวันที่น่าทึ่ง
‎ของนกห้าล้านตัว
‎นกกาน้ำและนกบูบีฝูงใหญ่ต่างมองหาสิ่งเดียวกัน
‎ปลาแอนโชวี
‎นกบูบีทิ้งตัวดิ่งลงใส่ฝูงปลา
‎มีนกจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ‎เข้าร่วมวงการหาอาหารอันบ้าคลั่งนี้
‎นกทุกตัวมาอยู่ที่นี่เป็นฝูงใหญ่มหึมา
‎เพราะกระแสน้ำในมหาสมุทรอันทรงพลังสายนี้ ‎คือกระแสน้ำฮัมโบลต์
‎ไหลขึ้นมาจากแอนตาร์กติก
‎พัดพาสารอาหารอันอุดม ‎จากก้นมหาสมุทรมากับมันด้วย
‎เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของชีวิตในมหาสมุทร
‎ถูกพบในเขตทะเลตื้นใกล้ชายฝั่ง
‎ห่างไกลจากผืนดินออกไป
‎ท้องทะเลส่วนใหญ่เป็นเหมือนทะเลทรายสีน้ำเงิน
‎แม้กระทั่งผืนน้ำอันห่างไกลนี้ ‎ก็อาจได้รับความอุดมสมบูรณ์
‎จากสายใยอันไม่คาดคิดที่เชื่อมโยงผืนแผ่นดิน
‎ทะเลทรายบางแห่ง
‎ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ห่าง ‎หลายร้อยกิโลเมตรจากมหาสมุทร
‎เป็นแหล่งวัตถุดิบที่หล่อเลี้ยงชีวิต
‎ทุกๆ ปี กระแสลมจะหอบฝุ่นสองพันล้านตัน ‎ขึ้นไปในอากาศ
‎อย่างน้อยหนึ่งในสี่ของมัน ‎จะตกลงสู่ท้องทะเลในที่สุด
‎และมอบสารอาหารซึ่งเป็นที่ต้องการของจุลชีพ
‎อันเป็นรากฐานของชีวิตในมหาสมุทร
‎ฝูงโลมาออกสำรวจมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
‎เพื่อค้นหาความอุดมสมบูรณ์ซึ่งอาจ ‎หล่อเลี้ยงมาจากทะเลทรายห่างไกลเหล่านั้น
‎ฝูงปลาแมคเคอเรลได้ค้นพบฝูงเคย
‎ซึ่งเป็นสัตว์ในกลุ่มครัสเตเชียนขนาดเล็ก
‎ที่กินพืชขนาดจิ๋วที่ลอยอยู่ในมหาสมุทรเป็นอาหาร
‎แต่ฝูงปลาแมคเคอเรลเองก็เป็นอาหารของโลมา
‎พวกมันต้อนปลาแมคเคอเรลขึ้นไปสู่ผิวน้ำ
‎และต้อนเข้าไปหาฝูงนกที่รออยู่
‎นกจมูกหลอด
‎ปีกซึ่งปกติจะขับเคลื่อนนกผ่านอากาศ
‎ตอนนี้พาพวกมันผ่านผืนน้ำลงมาถึงหกเมตร
‎ระหว่างที่นกจับปลาทางด้านบนของฝูง
‎โลมาก็จู่โจมจากด้านล่าง
‎หลังจากการกินอย่างจุใจร่วม 20 นาที
‎เหล่านักล่าจากทั้งท้องทะเลและบนฟ้า
‎ก็อิ่มหนำสำราญ
‎เสถียรภาพของชีวิตบนโลกของเรา
‎ขึ้นอยู่กับสายใยเชื่อมโยง ‎ระหว่างแหล่งอาศัยต่างๆ เช่นนี้เอง
‎น้ำระเหยขึ้นจากผิวทะเล
‎กลั่นเกาะตัวเป็นเมฆก้อนมหึมา
‎และในที่สุดเมฆเหล่านี้ก็ปลดปล่อยน้ำจืด ‎ลงมาเป็นสายฝน
‎แต่สายฝนที่หล่อเลี้ยงชีวิตเหล่านี้ ‎ไม่ได้กระจายไปบนแผ่นดินอย่างทั่วถึง
‎แอ่งเกลืออันกว้างใหญ่ในแอฟริกาแห่งนี้
‎คือร่องรอยเดียวที่เหลืออยู่ ‎ของทะเลสาบยุคโบราณ
‎มันแห้งผากและร้อนเหมือนเตาอบ
‎จะมีซักกี่ที่บนแผ่นดิน ‎จะโหดร้ายต่อสิ่งมีชีวิตไปมากกว่านี้
‎มีรอยทางตัดข้ามมันไปสองสามรอย ‎เกิดจากสัตว์ที่ค้นหาน้ำแต่ไม่เป็นผล
‎แต่นานๆ ครั้งไป พื้นที่ทั้งหมดนี้ก็จะเปลี่ยนแปลง
‎ห่าฝนห่าใหญ่กระหน่ำใส่แอ่งเกลือจนชุ่มโชก
‎จากการกระตุ้นจากสัญญาณบางอย่างที่เราไม่รู้
‎นกฟลามิงโกเล็กหลายฝูงได้มาถึง ‎จากระยะห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร
‎สาหร่ายที่เป็นอาหารของนกฟลามิงโก
‎ลอยนิ่งอยู่ในรูปของสปอร์ท่ามกลางฝุ่นดิน
‎แต่ที่สำคัญกว่านั้น
‎ฝูงนกมาที่นี่เพื่อผสมพันธุ์
‎สภาพแวดล้อมอันเหมาะสม ‎อาจเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในหนึ่งทศวรรษ
‎ฝูงนกทำรังบนเกาะไกลออกไปจากชายฝั่ง
‎พวกมันสร้างกองดินเหนียว ‎เพื่อจะยกไข่ของมันให้สูงขึ้น
‎และเพื่อรักษามันไว้ในอุณหภูมิที่เย็นกว่า ‎ระดับพื้นดินเล็กน้อย
‎น้ำที่ล้อมรอบเกาะแห่งนี้เค็มมาก
‎จนนักล่าไม่อยากเดินทางเข้ามาในนี้
‎รังของมันจึงปลอดภัย
‎สาบสิบวันถัดมา ลูกนกนับพันๆ ตัว ‎ก็เริ่มฟักออกจากไข่
‎แต่ไม่มีที่กำบังจากแสงแดดอันแผดเผา
‎น้ำซึ่งเคยล้อมรอบเกาะแห่งนี้ ปกป้องมันไว้
‎ตอนนี้แห้งเหือดจนหมดสิ้น
‎นกตัวสุดท้ายที่ฟักออกมา ‎ก้าวออกไปสู่โลกอันโหดร้ายทารุณอย่างยิ่ง
‎ลูกนกที่กำลังเติบโตต้องหาน้ำจืดดื่มให้ได้ ‎ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎พวกมันยังบินไม่ได้ มันจึงต้องเดิน ‎โดยมีนกโตเต็มวัยบางส่วนคอยนำทาง
‎มันอาจต้องเดินไปเป็นระยะถึง 50 กิโลเมตร
‎บางตัวก็ตามไปไม่ทัน
‎เกลือจับเป็นผลึกแข็งรอบขาของมัน
‎ลูกนกส่วนใหญ่ ‎แม้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างนั้น
‎และต้องเดินมาเป็นวันๆ
‎แต่ก็มาถึงแหล่งน้ำจืดในที่สุด
‎นี่คือจุดสิ้นสุดของการเดินทางอันยาวนานของมัน
‎แต่เป็นเพียงบททดสอบบทแรก ‎ที่นกฟลามิงโกเหล่านี้ถูกบีบให้ต้องเผชิญ
‎เพราะฝนที่ตกไม่สม่ำเสมอ
‎ถ้าฝนตกแบบคาดเดาได้และแน่นอนกว่านี้
‎ชีวิตก็จะเจริญงอกงามได้ดียิ่งกว่านี้
‎ทั้งในด้านปริมาณและความหลากหลาย
‎ที่ราบเซเรนเกติในแอฟริกาตะวันออก ‎เป็นที่อาศัยของวิลเดอบีสต์กว่าหนึ่งล้านตัว
‎ฝูงวิลเดอบีสต์เดินทางตามฝนที่ตกตามฤดูกาล
‎เล็มหญ้าที่งอกขึ้นใหม่หลังจากฝนตก
‎ทุกๆ ปี ภายในช่วงเวลาสามสัปดาห์
‎ตัวเมียจะให้กำเนิดลูกวิลเดอบีสต์ ‎กว่า 250,000 ตัว
‎เจ้าตัวน้อยนี้อายุเพียงสองสามวันเท่านั้น
‎การเล่นทำให้ขาของมันแข็งแรงขึ้น ‎พร้อมเจอการเดินทางยาวไกลที่รออยู่ข้างหน้า
‎ลูกวิลเดอบีสต์ต้องอยู่ใกล้แม่
‎ถ้าไม่ได้รับนมแม่ มันจะอดตาย
‎และฝูงก็เดินทางอยู่เสมอ
‎ไล่ตามสายฝนขณะที่มันเคลื่อนข้ามที่ราบไป
‎เพื่อหาผืนหญ้าใหม่ไว้เล็มกิน
‎ในที่สุดมันก็ไปถึงผืนป่า
‎สุนัขที่ออกล่าเนื้อ
‎ลูกวิลเดอบีสต์คือเหยื่อสุดโปรดของมัน
‎และพวกสุนัขก็หิวโหยอยู่
‎ลูกวิลเดอบีสต์ต้องเกาะติดแม่ไว้ ‎เพื่อจะได้รับการปกป้องอยู่ภายในฝูง
‎พวกสุนัขทรหดอย่างน่าทึ่ง
‎แต่ลูกวิลเดอบีสต์มีฝูงปกป้องอยู่
‎มันต้องการให้ลูกวิลเดอบีสต์อยู่ตามลำพัง
‎แม่วิลเดอบีสต์เอาตัวกันสุนัขไว้ ‎ปกป้องลูกของมัน
‎มันวิ่งหนีไปสู่ที่ปลอดภัย
‎และกลับไปรวมฝูงได้พอดี
‎อนาคตของการอพยพย้ายถิ่นทั้งหมดนี้ ‎ขึ้นอยู่กับความสม่ำเสมอของฝน
‎แต่ก็รวมถึงการดำรงอยู่อย่างต่อเนื่อง ‎ของทุ่งหญ้าเปิดขนาดใหญ่ด้วย
‎ซึ่งเป็นที่ที่ฝูงสัตว์จะเดินทางไกลข้ามไป
‎ในที่ที่ฝนตกชุกตลอดปี ผืนป่างอกงาม
‎และในความอบอุ่นของเขตร้อน
‎มันก็หล่อเลี้ยงความอุดมสมบูรณ์ของชีวิต ‎อันหาที่เปรียบมิได้
‎ครึ่งหนึ่งของสายพันธุ์สัตว์ทั้งหมดที่อาศัยอยู่บนบก
‎อาศัยอยู่ในโลกอันมีเสถียรภาพนี้
‎ความหลากหลายทางชีวภาพนั้น ‎ชวนให้ลืมหายใจ
‎เรายังคงไม่ได้ทำการบันทึก
‎สิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในป่าเขตร้อน
‎สายสัมพันธ์ระหว่างพวกมันทั้งหมด ‎มีมากมายมหาศาลและซับซ้อน
‎บ่อยครั้งที่พืชต้องพึ่งสัตว์ในการผสมเกสรดอกไม้
‎และสายใยเชื่อมโยงอันใกล้ชิดเหล่านี้
‎ก็มีความสำคัญเท่าเทียมกับ ‎สายใยเชื่อมโยงใหญ่ๆ ระดับโลก
‎นี่คือกับดัก
‎ดอกไม้ที่มีรูปทรงเป็นกระเปาะ
‎ซึ่งต้นกล้วยไม้ชนิดหนึ่งสร้างขึ้นมา
‎กระเปาะสีแดงแต่ละกระเปาะเต็มไปด้วย ‎ของเหลวเหมือนน้ำมันที่หยดลงมาจากด้านบน
‎ผึ้งกล้วยไม้ตัวผู้ต้องการน้ำหอมกลิ่นเย้ายวน ‎ซึ่งจะใช้ดึงดูดตัวเมีย
‎และดอกกล้วยไม้นี้ก็เป็นแหล่งของมัน
‎แต่กระเปาะนั้นลื่น
‎และของเหลวซึ่งผึ้งตกลงไปก็มีความเหนียว
‎หนทางเดียวที่จะออกไปได้
‎คือผ่านอุโมงค์แคบๆ
‎ขณะที่มันโผล่ออกมา ผึ้งจะถูกรัดไว้แน่น
‎และนั่นก็ทำให้ต้นกล้วยไม้มีเวลาพอ
‎ที่จะติดถุงเรณูลงบนหลังผึ้ง
‎กล้วยไม้ต้นนั้นจึงถ่ายละอองเรณูของมัน ‎ไปยังอีกต้นได้สำเร็จ
‎และผึ้งก็ได้รางวัลเป็นน้ำหอม
‎ซึ่งเมื่อมันฟื้นกำลังขึ้นแล้ว
‎มันจะใช้เกี้ยวพากับตัวเมียได้
‎ป่าฝนไม่มีฤดูกาลที่ชัดเจน
‎มันผลิตอาหารออกมา ‎ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งตลอดทั้งปี
‎มันอุดมสมบูรณ์เสียจนนกตัวเมียบางชนิด
‎สามารถเลี้ยงลูกอ่อนได้ตามลำพัง
‎และนั่นก็เปิดโอกาสให้ตัวผู้ ‎ใช้เวลาทั้งหมดของมันดึงดูดตัวเมีย
‎อย่างที่นกมานาคินทำ
‎มีสายพันธุ์ต่างๆ กันอยู่กว่า 50 สายพันธุ์
‎แต่ะสายพันธุ์ล้วนมีท่วงท่าการเต้นรำ ‎อันซับซ้อนอย่างยิ่งเป็นของตัวเอง
‎นกมานาคินแถบคอทอง
‎เริ่มจากการเก็บกวาดพื้นลานเต้นรำของมัน
‎ตัวเมียมาถึง และมันก็เริ่มท่าเต้น
‎โผนจากที่เกาะแห่งหนึ่งไปอีกแห่ง
‎ตัวเมียจับตาดูทุกรายละเอียด
‎ในที่สุด มันก็ทำท่าที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวมัน
‎ตีลังกากลับหลัง
‎แบบหมุนเกลียว
‎อย่างสมบูรณ์แบบ
‎นกมานาคินหมวกแดงมีการแสดงที่ต่างออกไปมาก
‎มันเป็นท่าคล้ายการเลื้อย
‎ที่มีการสะบัดปีกประกอบ
‎แต่มันดูจะไม่ได้ผล
‎ตัวเมียเห็นมามากพอแล้ว
‎ท่าเต้นที่ซับซ้อนที่สุด ‎ถูกพัฒนาขึ้นโดยนกมานาคินสีน้ำเงิน
‎ตัวผู้ที่เต้นนำจะมีหางเครื่องสามตัว ‎คอยเต้นสนับสนุน
‎พวกมันซ้อมด้วยกันทุกวัน
‎ระหว่างการซ้อม
‎ตัวผู้อายุน้อยซึ่งยังไม่ผลัดขนจากชุดขนวัยเด็ก ‎จะเป็นตัวแทนตัวเมีย
‎การเต้นรำต้องเข้าจังหวะกันอย่างไร้ที่ติ
‎เมื่อตัวผู้ที่เต้นนำพอใจแล้ว
‎พวกมันก็พร้อมจะแสดงการเต้นรำให้ตัวเมียชม
‎ในการเคลื่อนไหวที่หมุนเวียนนั้น ‎ตัวผู้แต่ละตัวจะผลัดกันขึ้นหน้า
‎ตัวผู้ที่เต้นนำจะทำการเคลื่อนไหวท่าสุดท้าย
‎พวกมันทำได้ดีพอไหม
‎ตัวเมียจะตัดสินใจอย่างไร
‎คำตอบคือ...
‎ตกลง!
‎เป็นการทำงานเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม
‎ป่าเขตร้อนปกคลุมพื้นที่ ‎เพียงเจ็ดเปอร์เซ็นต์ของผืนดินบนโลก
‎ห่างไกลออกไปจากเขตร้อน ‎ในที่ที่อากาศเปลี่ยนตามฤดูกาลและหนาวเย็นกว่า
‎มันต่างออกไปมาก
‎ป่าที่กว้างใหญ่ที่สุดคือป่าเขตหนาว
‎ซึ่งแผ่ข้ามทวีปอเมริกาเหนือและยูเรเชีย
‎มันไม่อาจเติบโตได้ ‎ระหว่างฤดูหนาวอันเย็นยะเยือก
‎ป่าเหล่านี้เป็นที่พักพิงสำคัญ
‎สำหรับสิ่งมีชีวิตไม่กี่สายพันธุ์ ‎ที่สามารถอยู่รอดได้ที่นี่
‎เมื่อฤดูหนาวใกล้เข้ามา
‎กวางคาริบูซึ่งหากินอยู่บนเขตทุนดราทางเหนือ
‎ก็มุ่งหน้าลงใต้มายังป่าเพื่อหาอาหารและที่กำบัง
‎ภายนอกนี้ อุณหภูมิอาจลดลงต่ำกว่า ‎ลบ 40 องศาเซลเซียส
‎ป่าจะช่วยปกป้องมันได้บางส่วน ‎จากสภาพอากาศที่เลวร้ายที่สุด
‎แต่ตอนนี้ฝูงคาริบูไม่ได้เดินทางตามลำพัง
‎หมาป่า
‎พวกมันอาศัยอยู่ในป่านี้ตลอดปี
‎และในฤดูหนาว มันก็เชี่ยวชาญการออกล่าคาริบู
‎มันต้องหาร่องรอยที่ใหม่ที่สุด
‎มันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ‎โดยการหลีกเลี่ยงหิมะหนาๆ
‎เกาะติดกับทางที่หิมะอัดแน่นจนแข็ง ‎ที่คาริบูสร้างขึ้น
‎หมาป่าตัวนี้พบกลิ่นที่เพิ่งทิ้งไว้แล้ว
‎คาริบูต้องอยู่ใกล้กันนี้
‎ฝูงกวางเลือกหยุดพักบนทะเลสาบที่จับตัวแข็ง
‎เมื่ออยู่ในที่โล่ง พวกมันจะสังเกตเห็น ‎อันตรายที่ใกล้เข้ามาได้
‎และแน่นอน พวกหมาป่าก็ตามมาทัน
‎มันเริ่มทดสอบฝูงคาริบู
‎แหย่เพื่อหาจุดอ่อน
‎บนทะเลสาบเปิดโล่ง
‎กวางคาริบูวิ่งได้เร็วกว่าเจ้าฝูงหมาป่า
‎ฝูงหมาป่าจึงต้อนพวกมันกลับเข้าไปในป่า
‎ที่นี่ ในกองหิมะหนานี้ ‎มันคืบหน้าไปได้ยากกว่าและช้ากว่ามาก
‎และหมาป่าซึ่งซ่อนตัวอยู่ในหมู่ไม้ ‎ก็เข้ามาได้ใกล้ขึ้น
‎การล่าเริ่มต้นขึ้นแล้ว
‎ฝูงหมาป่าต้องตัดสินใจ ‎ว่าจะเล็งคาริบูตัวไหนเป็นเป้าหมาย
‎และจะใช้เส้นทางไหน
‎ขณะที่ฝูงคาริบูกระจัดกระจายกันไป
‎หมาป่าจ่าฝูงก็เลี้ยวผิดทาง
‎มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ ‎ทำให้ฝูงหมาป่าต้องละทิ้งการไล่ล่าครั้งนี้
‎เมื่อฤดูใบไม้ผลิใกล้มาถึง ‎ฝูงคาริบูจะมุ่งหน้าขึ้นเหนืออีกครั้ง
‎ทิ้งฝูงหมาป่าและป่าไว้เบื้องหลัง
‎มันจะเดินทาง 600 กิโลเมตร ‎ข้ามภูเขาเพื่อไปให้ถึงเขตทุนดรา
‎ที่ซึ่งหญ้าฤดูใบไม้ผลิจะงอกขึ้นมาอีกครั้ง
‎และมันก็จะให้กำเนิดลูกได้
‎แต่การอพยพย้ายถิ่นเหล่านี้ ‎เป็นเพียงเศษเสี้ยวของที่มันเคยเป็น
‎ฝูงกวางเสียจำนวนประชากรของมัน ‎ไปเกือบ 70 เปอร์เซ็นต์
‎ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
‎โลกของมันและโลกของเราทั้งหมด ‎กำลังเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วในตอนนี้
‎ที่สุดขอบขั้วโลกอันห่างไกลที่สุด
‎มีดินแดนรกร้างเยือกแข็ง ‎ของทวีปแอนตาร์กติกาและอาร์กติกทอดตัวอยู่
‎ถึงแม้มันจะดูไกลโพ้น ‎ในสายตาพวกเราจำนวนมาก
‎เสถียรภาพของดินแดนน้ำแข็งอันรกร้างเหล่านี้ ‎กลับสำคัญอย่างยิ่งกับทุกชีวิตบนโลก
‎แต่ในช่วงเวลาเพียง 70 ปี สิ่งต่างๆ ‎ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ
‎เขตขั้วโลกอุ่นขึ้นเร็วกว่าส่วนอื่นใดบนโลกนี้
‎ทวีปอาร์กติกตอนเหนือเป็นมหาสมุทรเยือกแข็ง
‎และน้ำแข็งในทะเลซึ่งชีวิตทั้งหมดขึ้นอยู่กับมันนั้น
‎ก็กำลังสลายตัวไป
‎หมีขั้วโลก
‎มีความเชี่ยวชาญในการล่าแมวน้ำ ‎บนมหาสมุทรที่เยือกแข็ง
‎แต่ในปัจจุบัน โลกนั้นกำลังละลายไป ‎ใต้เท้าของมันอย่างช้าๆ
‎น้ำแข็งในทะเลแตกตัวออกไปทุกปี
‎แต่ตอนนี้ เรื่องดังกล่าวนี้เกิดเร็วขึ้น
‎และฤดูการล่าที่มีเวลาจำกัดของหมีก็ยิ่งสั้นลง
‎เรื่องนี้ได้ก่อผลกระทบมหาศาลขึ้นแล้ว
‎ลูกหมีเติบโตขึ้นโดยมีน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์
‎ซึ่งลดโอกาสในการรอดชีวิตของพวกมันลง
‎ภายในชั่วอายุของลูกหมีเหล่านี้
‎พื้นที่ส่วนใหญ่ของอาร์กติกในฤดูร้อน ‎อาจปราศจากน้ำแข็งในทะเลก็ได้
‎ไม่ใช่เพียงน้ำแข็งในทะเลที่กำลังหายไป
‎น้ำแข็งบนแผ่นดินก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
‎นี่คือกรีนแลนด์
‎ดินแดนน้ำแข็งกว้างใหญ่ไพศาล ‎ซึ่งมีพื้นที่เท่ากับหนึ่งในห้าของสหรัฐอเมริกา
‎ผืนน้ำแข็งนี้และน้ำแข็งในทะเล
‎ปกป้องโลกของเราด้วยการสะท้อน ‎รังสีจากดวงอาทิตย์ไปจากพื้นผิวโลก
‎ซึ่งเป็นการป้องกันไม่ให้โลกของเราร้อนเกินไป
‎แต่ทวีปอาร์กติกก็อุ่นขึ้นอย่างเฉียบพลัน
‎ขอบด้านหน้าของธารน้ำแข็งสโตร์กลาเชีย ‎อาจดูเหมือนอยู่นิ่ง
‎แต่ธารน้ำแข็งอาจเคลื่อนที่ไปได้ ‎ไกลถึง 45 เมตรต่อวัน
‎ในจุดที่ธารน้ำแข็งนี้บรรจบกับทะเล ‎มันตั้งตระหง่านอยู่เหนือน้ำ 100 เมตร
‎และดิ่งตรงลงไปอีก 400 เมตร
‎ใต้ผิวน้ำ
‎ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ‎กรีนแลนด์เสียน้ำแข็งไปเรื่อยๆ
‎และอัตราการสูญเสียนั้นก็ทวีความเร็วขึ้น
‎น้ำแข็งที่ร่วงลงจากยอดธารน้ำแข็ง ‎เป็นปริมาณมหาศาลเหล่านี้
‎เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
‎ของเหตุการณ์ที่ใหญ่กว่านั้นมาก
‎แนวผิวด้านหน้าของธารน้ำแข็ง ‎ยาวกว่าหนึ่งกิโลเมตร
‎กำลังเริ่มแตกตัวออกไป
‎จากระยะ 400 เมตรใต้ผิวน้ำ
‎น้ำแข็งที่ซ่อนอยู่กำลังดันตัวขึ้นมา
‎การแตกตัวออกไปของภูเขาน้ำแข็ง ‎ขนาดเท่าตึกระฟ้า
‎ก่อให้เกิดคลื่นขนาดมหึมา
‎ภายใน 20 นาที ‎น้ำแข็ง 75 ล้านตันก็แตกหลุดออกมา
‎ธารน้ำแข็งปลดปล่อยน้ำแข็ง ‎ลงสู่มหาสมุทรมาตลอด
‎แต่ตอนนี้ เรื่องนี้เกิดขึ้น ‎เร็วกว่าเดิมเกือบสองเท่า
‎เมื่อเทียบกับสิบปีก่อน
‎ทั่วทุกมุมโลก น้ำแข็งกำลังเติมน้ำจืด ‎ปริมาณมหาศาลลงสู่ท้องทะเล
‎ทำให้ระดับน้ำทะเลสูงขึ้น เปลี่ยนค่าความเค็ม ‎และรบกวนกระแสน้ำในมหาสมุทร
‎ถ้าไม่มีกระแสน้ำฮัมโบลต์ ‎ชายฝั่งเปรูก็จะเงียบสงัดลง
‎จะไม่มีใครได้เห็นภาพนกทะเลอีกต่อไป
‎สายใยที่เชื่อมโยงอันยิ่งใหญ่รอบๆ โลกของเรา ‎กำลังถูกทำลาย
‎เสถียรภาพที่เราและทุกชีวิตต้องพึ่งพิง ‎กำลังสูญสลายไป
‎สิ่งที่เราทำใน 20 ปีข้างหน้า
‎จะตัดสินอนาคตของทุกชีวิตบนโลก
‎ตอนที่เหลือของซีรีส์นี้จะออกสำรวจ ‎แหล่งอาศัยที่สำคัญที่สุดของดาวเคราะห์ดวงนี้
‎และชื่นชมชีวิตที่มันยังหล่อเลี้ยงอยู่
‎เราจะเผยให้เห็นสิ่งที่ต้องอนุรักษ์ไว้
‎ถ้าเราอยากให้มั่นใจว่าจะมีอนาคต ‎ที่มนุษย์และธรรมชาติเจริญไปด้วยกันได้
‎โปรดเยี่ยมชม ourplanet.com
‎เพื่อหาคำตอบว่าโลกของเรา ‎จะกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งได้อย่างไร
‎คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร