ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από μόλις 50 χρόνια...
τολμήσαμε τελικά να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά...
είδαμε τον δικό μας πλανήτη από μακριά.
Από τότε, ο πληθυσμός των ανθρώπων έχει υπερδιπλασιαστεί.
Η σειρά θα τιμήσει τα θαύματα της φύσης που απομένουν...
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε...
για τη διασφάλιση της ευημερίας των ανθρώπων και της φύσης.
Οι πολικές περιοχές του πλανήτη μας μπορεί να μοιάζουν απλησίαστες για εμάς...
αλλά τις επηρεάζουμε.
Εμείς, ακούσια, αλλάζουμε τα παγωμένα τοπία...
κι αυτές οι αλλαγές δεν θα επηρεάσουν μόνο τους πόλους...
αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.
ΠΑΓΩΜΕΝΟΙ ΚΟΣΜΟΙ
Ανταρκτική.
Το νοτιότερο άκρο του πλανήτη μας και το πιο κρύο μέρος της γης.
Παραμένει παγωμένη για πάνω από 30 εκατομμύρια χρόνια.
Στο κέντρο της, ο πάγος εκτείνεται σε βάθος άνω των τεσσάρων χλμ.
Ολόκληρες οροσειρές είναι θαμμένες από κάτω.
Εδώ, κάνει τόσο κρύο που κάθε χειμώνα...
19 εκ. τετρ. χλμ. ωκεανού παγώνουν...
υπερδιπλασιάζοντας σε μέγεθος το παγοκάλυμμα του πόλου.
Αλλά όταν, την άνοιξη, ο θαλάσσιος πάγος λιώνει...
η ζωή επιστρέφει στις ακτές της ηπείρου.
Η χερσόνησος που εκτείνεται βόρεια προς τη Νότια Αμερική...
είναι το πρώτο τμήμα που ελευθερώνεται από τον χειμώνα.
Καθώς λιώνει ο θαλάσσιος πάγος...
η ζωή επιστρέφει.
Υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία ζωντανών πλασμάτων εδώ...
από οπουδήποτε αλλού στην Ανταρκτική.
Οι πιγκουίνοι Gentoo ζουν τον περισσότερο καιρό στη θάλασσα...
αλλά τώρα, την άνοιξη, βγήκαν στην ακτή για να αναπαραχθούν.
Είναι οι πιο γρήγοροι από τους πιγκουίνους στη θάλασσα...
αλλά στην ξηρά, η ζωή είναι πιο αργή.
Είναι ανηφορικός αγώνας για να φτάσουν στις φωλιές τους...
αλλά οι πιγκουίνοι δεν τα παρατούν.
Τα μονοπάτια που ακολουθούν, χαραγμένα με χιλιάδες μικρά βήματα...
οδηγούν στο πιο σπάνιο αγαθό της Ανταρκτικής.
Τους γυμνούς βράχους.
Λιγότερο από το 1% της Ανταρκτικής δεν έχει πάγο...
κι αυτά τα βραχώδη τμήματα
είναι τα μόνα μέρη όπου οι πιγκουίνοι γεννούν αυγά.
Είναι αγώνας 30 λεπτών...
αλλά είναι σχεδόν στην κορυφή, όπου τον περιμένει το ταίρι του.
Της προσφέρει μια πέτρα...
ένα δώρο για να βελτιώσει τη φωλιά
και να κερδίσει την εύνοιά της.
Γύρισε πάνω στην ώρα.
Υπάρχει κι άλλο στόμα να ταΐσει.
Οι πιγκουίνοι Gentoo ήταν σπάνιοι σ' αυτό το μέρος της Ανταρκτικής...
αλλά τώρα, καθώς ανεβαίνει η θερμοκρασία, ο πληθυσμός τους αυξάνεται.
Ο θαλάσσιος πάγος μοιάζει επίπεδος και χωρίς ζωή...
αλλά από κάτω υπάρχει ένας άλλος κόσμος.
Καθώς λιώνει ο πάγος, περνάει φως από μέσα...
και τα φύκια που είχαν παγιδευτεί μέσα στον πάγο όλον τον χειμώνα ανθίζουν.
Αυτός ο ανάποδος κόσμος
είναι το πολικό αντίστοιχο των μεγάλων λιβαδιών.
Ο πάγος είναι το χώμα
όπου μεγαλώνουν τα φυτά...
και σύντομα θα φτάσουν κοπάδια ζώων για να βοσκήσουν.
Κριλ της Ανταρκτικής.
Τρισεκατομμύρια από αυτά μαζεύονται στα νερά της Ανταρκτικής.
Προστατευμένα από τον πάγο, τρώνε τα φύκια όσο ο ήλιος λάμπει.
Αλλά οι καλές εποχές δεν διαρκούν πολύ.
Μόλις λιώσει όλος ο πάγος, τα κριλ χάνουν την προστασία τους...
κι εμφανίζονται οι θηρευτές.
Οι πιγκουίνοι έχασαν την ικανότητα να πετάνε...
αλλά κάνουν ακόμα σμήνη, όπως πολλά πουλιά.
Για όση περισσότερη ώρα βουτάνε...
τόσο περισσότερο αργούν να ξελαχανιάσουν.
Σηκώνοντας τα φτερά τους παγιδεύουν αέρα,
που κάνει το σώμα τους πιο υδροδυναμικό.
Μια τελευταία ανάσα...
κι όλη η ομάδα βουτάει μαζί.
Οι πιγκουίνοι ακολουθούν τα κριλ στον βυθό για πάνω από 200 μέτρα.
Όσα μπορεί να πιάσει ένα σμήνος με μια βουτιά...
για έναν γίγαντα...
είναι μια μπουκιά.
Οι μεγαλοπτεροφάλαινες του τροπικού κλίματος...
ταξίδεψαν πάνω από 8.000 χλμ. για να έρθουν εδώ.
Αυτή επιλέγει να φάει μόνη της.
Αυτή η τεχνική, με πήδημα κι ορμή...
δουλεύει μόνο όταν τα κριλ είναι κοντά στην επιφάνεια.
Όταν φτάνουν περισσότερες, δουλεύουν σε ομάδες.
Ορμώντας παρέα,
ό,τι περισσεύει από ένα στόμα δεν χάνεται αλλά το παίρνει άλλη.
Κάποιες δουλεύουν τακτικά με έναν ακόμα πιο οργανωμένο τρόπο.
Το κάνουν όταν τα κριλ έχουν κατέβει αρκετά.
Όταν πάρουν θέση, εκτοξεύουν αέρα από τους φυσητήρες.
Συνεργάζονται για να φτιάξουν μια κουρτίνα από φούσκες γύρω από τη λεία.
Όσο το ελικοειδές δίχτυ στενεύει, τα κριλ πλησιάζουν το ένα το άλλο...
κι οι φάλαινες ορμάνε προς τα πάνω και τα συλλέγουν.
Σχεδόν όλες οι μεγαλοπτεροφάλαινες στο νότιο ημισφαίριο...
έρχονται στην Ανταρκτική για να φάνε κριλ.
Από την απαγόρευση της φαλαινοθηρίας, ο πληθυσμός τους ανέκαμψε δραματικά...
αλλά τώρα απειλείται η τροφή τους.
Τα τελευταία 50 χρόνια...
οι υψηλότερες θερμοκρασίες κι η εξαφάνιση του θαλάσσιου πάγου...
σ' αυτό το μέρος του Νότιου Ωκεανού, υποδιπλασίασαν τον πληθυσμό των κριλ.
Άλλοι θηρευτές έρχονται εδώ ψάχνοντας μεγαλύτερη λεία από κριλ.
Οι κορυφαίοι θηρευτές της Ανταρκτικής.
Οι όρκες. Φάλαινες δολοφόνοι.
Πάνω από τις μισές όρκες στον κόσμο περιπολούν τις πολικές θάλασσες.
Αυτό το κοπάδι...
ειδικεύεται στο κυνήγι...
πιγκουίνων.
Τώρα γίνονται αθόρυβες.
Κυνηγάνε αθόρυβα ώστε να μην τις ακούσει το θήραμά τους.
Ένας πιγκουίνος μπορεί να ξεφύγει με ελιγμούς από μια φάλαινα δολοφόνο...
αλλά σπάνια ξεφεύγει από ένα ολόκληρο κοπάδι.
Αυτό το κυνήγι μπορεί να φαίνεται άγριο...
αλλά έτσι οι σημαντικές δεξιότητες κληροδοτούνται ανά τις γενιές.
Από τις φάλαινες δολοφόνους ως τα κριλ...
όλη η ζωή εδώ εξαρτάται από τον θαλάσσιο πάγο της Ανταρκτικής.
Οι θάλασσες που περιβάλλουν την Ανταρκτική είναι οι πιο άγριες.
Αυτά τα ταραγμένα νερά φέρνουν θρεπτικά συστατικά από τον βυθό
και δημιουργούν αχανή, μεγάλα αλιευτικά εδάφη για νομάδες όπως τα άλμπατρος.
Κάτω από τα κύματα, τα ρεύματα κυλάνε πέρα από την Ανταρκτική...
μεταφέροντας συστατικά στον πλανήτη, γονιμοποιώντας τους ωκεανούς...
και βοηθώντας στη ρύθμιση των θερμοκρασιών παγκοσμίως.
Το νησί της Νότιας Γεωργίας.
Είναι αρκετά βόρεια,
ώστε ο θαλάσσιος πάγος να μη φτάνει εδώ ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο...
και πολλά ζώα ζουν εδώ καθ' όλο το έτος.
Αυτό το μικρό περιπλανώμενο άλμπατρος κάθεται στη φωλιά του όλο τον χειμώνα...
και εξαρτάται απόλυτα από το αν οι γονείς του θα γυρίσουν με τροφή.
Μπορεί να περιμένει λίγες μέρες για το επόμενο γεύμα
ή και καναδυό εβδομάδες.
Αλλά τουλάχιστον, δεν περιμένει μόνο αυτό.
Τα μικρά άλμπατρος περνάνε ένα έτος μεγαλώνοντας
πριν είναι έτοιμα να πετάξουν για πρώτη φορά.
Και περνάνε κάποια χρόνια στη θάλασσα...
πριν γυρίσουν στη στεριά.
Το να προσγειωθείς στη στεριά με τρία μέτρα φτερά θέλει εξάσκηση.
Τα άλμπατρος δεν έχουν αντίστροφους προωθητήρες.
Αυτό το μικρό είναι το πρώτο αυτού του θηλυκού.
Το μεγαλώνει για έξι μήνες...
και της μένουν άλλοι έξι.
Το μικρό της είναι μικρότερο από όσο θα έπρεπε...
ένα σημάδι ότι το ταίρι της δεν επιστρέφει τελευταία με φαγητό.
Μπορεί να είναι κάποιος από τους πολλούς
που πεθαίνουν παγιδευμένοι σε μακριά αλιευτικά δίχτυα.
Η Νότια Γεωργία είναι ένα ιδανικό μέρος για νομάδες να μεγαλώσουν τα μικρά...
αλλά τώρα, λιγότεροι ενήλικοι επιστρέφουν για να φωλιάσουν...
και πρόσφατα, ο πληθυσμός σε ηλικία αναπαραγωγής έχει μειωθεί
κατά 40 τοις εκατό.
Για τώρα, περιμένοντας στη φωλιά του, το μικρό είναι ασφαλές.
Δεν υπάρχουν θηρευτές της στεριάς εδώ.
Αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τις θάλασσες της Νότιας Γεωργίας.
Οι γιγαντιαίες κέλπιες ανθίζουν σ' αυτά τα χωρίς πάγο νερά.
Το τέλειο μέρος για ενέδρα.
Η φώκια λεοπάρδαλη ξεχειμωνιάζει εδώ για να γλιτώσει τον πάγο της Ανταρκτικής.
Θα έπρεπε να έχουν πάει νότια μέχρι τώρα...
αλλά φέτος έμειναν παραπάνω.
Και καθυστέρησαν δικαιολογημένα.
Υπάρχουν βασιλικοί πιγκουίνοι εδώ.
Ένας τέτοιος πιγκουίνος αποτελεί μεγάλο γεύμα...
αν τον πιάσεις.
Επιστρέφοντας για να ταΐσουν τα μικρά τους,
οι βασιλικοί πιγκουίνοι είναι αναγκασμένοι να δεχτούν την πρόκληση.
Οι βασιλικοί πιγκουίνοι σπάνια ανεβοκατεβαίνουν έτσι.
Θέλει περισσότερη ενέργεια, αλλά είναι γρηγορότερο
από το υποβρύχιο κολύμπι.
Είναι δύσκολο να επιλέξεις κινούμενο στόχο σε ένα πανικόβλητο πλήθος...
αλλά αν κάποιοι ζορίζονται, οι πιθανότητές σου βελτιώνονται.
Δόντια σαν ξυράφια εναντίον ενός ράμφους που καρφώνει.
Είναι ισοπαλία.
Κι οι δύο είναι εξουθενωμένοι μετά το κυνήγι.
Ο κυνηγός αποφασίζει ότι το γεύμα δεν αξίζει τη μάχη.
Ο πιγκουίνος γλίτωσε παρά τρίχα,
και αυτό ήταν μόνο το πρώτο εμπόδιο για να ταΐσει το μικρό τους.
Δεν θα είναι παιχνιδάκι.
Ευτυχώς, οι πιγκουίνοι δεν είναι στο μενού τους.
Είναι καλύτερο να μη ταράξεις τα νερά γύρω από αυτούς τους γίγαντες.
Οι θηλυκοί θαλάσσιοι ελέφαντες ενοχλούνται όταν τους διακόπτουν τον ύπνο.
Αλλά είναι τα αρσενικά των τεσσάρων τόνων που πρέπει να προσέχεις.
Μάχονται για πρόσβαση στα θηλυκά.
Η συντριβή κάτω από το οργισμένο λίπος, πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.
Μία διέξοδος.
Ώρα να τρέξει.
Επιτέλους, φτάνει στα μικρά.
Τώρα έρχεται η τελική πρόκληση.
Να βρει το μικρό του σε ένα πλήθος μισού εκατομμυρίου.
Φωνάζει...
κι αφουγκράζεται για μια γνώριμη απάντηση.
Το μικρό του μπορεί να είναι ένα με δύο χλμ. μακριά...
στο πίσω μέρος της αποικίας.
Αυτός είναι ο μπελάς με τα μικρά.
Δεν είναι ποτέ εκεί που τα άφησες.
Παραδόξως, σε όλη αυτή τη φασαρία...
ένας γονιός και το μικρό του αναγνωρίζουν τις φωνές τους.
Τι περνάνε οι γονείς για να σου φέρουν ένα γεύμα...
Πού να ήξεραν...
Για τόσο μικρό νησί,
η Νότια Γεωργία υποστηρίζει ένα ασυνήθιστο πλήθος ζωής.
Όλα αυτά τα πλάσματα εξαρτώνται από τα κριλ...
που αναπτύσσονται στον θαλάσσιο πάγο στην Ανταρκτική Χερσόνησο.
Με την εξαφάνιση του θαλάσσιου πάγου...
το μέλλον της Νότιας Γεωργίας είναι αβέβαιο.
Στο άλλο άκρο του πλανήτη, στα βόρεια...
οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι εντονότερες.
Η Αρκτική δεν είναι ήπειρος που περιβάλλεται από θάλασσα...
αλλά ένας παγωμένος ωκεανός περικυκλωμένος από στεριά.
Εδώ, την άνοιξη, ο θαλάσσιος πάγος είναι ακόμα στη μέγιστη έκτασή του.
Είναι ένας αχανής κυνηγότοπος για τo μεγαλύτερο σαρκοφάγο της ξηράς.
Μια αρσενική πολική αρκούδα σε αναζήτηση του επόμενου γεύματος...
στα παγωμένα φιορδ του Σβάλμπαρντ, ψηλά στην Αρκτική.
Ψάχνει φώκιες, που αποτελούν τη βασική διατροφή του.
Πρέπει να φάει τα δύο τρίτα του φαγητού που χρειάζεται για ένα έτος...
πριν λιώσει ο πάγος και εξαφανιστεί η κυνηγετική του πλατφόρμα.
Η δακτυλιοφόρος φώκια δεν είχε επιλογή από το να αφήσει μόνο του το μικρό της.
Στο παρελθόν, θα έφτιαχνε φωλιά σε ένα εξόγκωμα του πάγου...
αλλά τώρα η θάλασσα παγώνει τόσο αργά που ο πάγος είναι επίπεδος...
κι αναγκάστηκε να αφήσει το μικρό της στην επιφάνεια.
Αυτές οι αλλαγές στον πάγο μπορεί να ωφελούν τις αρκούδες τώρα...
αλλά μακροπρόθεσμα,
θα ακολουθήσει μια κατάρρευση της σημαντικότερης λείας τους.
Αυτός ο νέος επίπεδος πάγος κάνει δύσκολη και τη ζωή των αρκούδων.
Δεν μπορούν να κρυφτούν πουθενά για να πλησιάσουν αθόρυβα τις φώκιες.
Και για μια μητέρα μαζί με το αρκουδάκι της,
το να κρυφτεί δεν είναι εύκολο.
Το αρκουδάκι δεν καταλαβαίνει ακόμα ότι χρειάζεται προσοχή...
όταν παραμονεύεις μια φώκια.
Με λιγότερες φώκιες να κρύβονται σε φωλιές,
η μάθηση αυτής της τεχνικής χτυπήματος, κάποτε πολύ χρήσιμη...
τώρα είναι σχεδόν ανούσια.
Τουλάχιστον ανακάλυψε πώς είναι η φωλιά μιας φώκιας.
Η μητέρα του ξέρει ότι οι μουντές συνθήκες είναι καλές για κυνήγι...
και το μικρό καταλαβαίνει πότε η μητέρα του σοβαρεύει.
Οι ενήλικες φώκιες είναι πολύ καλύτερο γεύμα.
Το μικρό της ακολουθεί προσεκτικά τα βήματά της...
και προσέχει να μείνει κρυμμένο από πίσω της.
Και να μην πατήσει λάθος πόδι.
Πρέπει να περπατούν...
σαν να είναι ένα.
Τα περισσότερα κυνήγια φώκιας καταλήγουν σε αποτυχία.
Οι αρκούδες πρέπει να συνεχίζουν να ψάχνουν.
Το μικρό της ξεμακραίνει...
κι έχει κι άλλη ευκαιρία.
Μια μικρή φώκια μόνη στον πάγο.
Τώρα δεν χρειάζεται διακριτικότητα, αλλά αυτοπεποίθηση.
Δεν μπορεί να κάνει τίποτα η μητέρα...
εκτός από το να ελπίζει ότι το μικρό θα επιστρέψει εγκαίρως στην τρύπα.
Η μικρή άπειρη κυνηγός διστάζει.
Η μητέρα της ξέρει καλύτερα.
Είναι ασφαλές κάτω από τον πάγο.
Οι πολικές αρκούδες είναι προσαρμόσιμοι θηρευτές
μα εξαρτώνται από τον πάγο της θάλασσας.
Αν εξαφανιστεί, θα εξαφανιστούν κι αυτές.
Καλοκαίρι στις παρυφές του πάγου στην Καναδική Αρκτική...
κι η ετήσια υποχώρηση του θαλάσσιου πάγου
είναι σε εξέλιξη.
Καθώς λιώνει, φτάνουν νομάδες.
Η Ναρβάλ, η προέλευση του θρύλου του μονόκερου.
Ο τρίμετρος χαυλιόδοντάς τους είναι απλώς ένας υπερμεγέθης κυνόδοντας...
αλλά η λειτουργία του, όπως όλων των νάρβαλ...
είναι, εν μέρει, ένα μυστήριο.
Κάθε καλοκαίρι, οι νάρβαλ ταξιδεύουν στο ίδιο μέρος της Αρκτικής...
και περιμένουν υπομονετικά στην παρυφή του πάγου για μια ρωγμή.
Ένα πέρασμα στον πάγο, αρκετά πλατύ για να κολυμπήσουν.
Σταδιακά, εμφανίζεται μια ρωγμή.
Το μονοπάτι τους προς τους προστατευμένους, ρηχούς κόλπους.
Οι νάρβαλ είναι πολύ επιφυλακτικές
και σπάνια έχουν κινηματογραφηθεί υποβρυχίως.
Αυτές οι φάλαινες των πάγων ταξιδεύουν στα περάσματα μόλις ανοίξουν...
γιατί εκεί είναι ασφαλείς από θηρευτές, προστατευμένες από τον πάγο.
Τα μονοπάτια τούς δίνουν πρόσβαση σε νέες περιοχές με τροφή.
Ο θαλάσσιος πάγος δεν είναι σημαντικός
μόνο για τις ζωές των πλασμάτων των πόλων.
Παίζει και σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του κλίματος στον πλανήτη.
Μια λευκή επιφάνεια κρατάει κρύα τη γη...
αντανακλώντας την ηλιακή ενέργεια πίσω στο διάστημα.
Μια μαύρη επιφάνεια κάνει το αντίθετο.
Απορροφά πάνω από 90% ηλιακή ενέργεια και ζεσταίνει τη γη.
Καθώς μειώνεται ο θαλάσσιος πάγος,
αρχίζουμε να χάνουμε μία από τις λευκές ασπίδες προστασίας του πλανήτη.
Για χιλιάδες χρόνια...
υπήρχε μια ισορροπία στην εξέλιξη κι υποχώρηση του θαλάσσιου πάγου...
αλλά δεν υφίσταται πλέον.
Σήμερα, τους καλοκαιρινούς μήνες...
υπάρχει 40% λιγότερη κάλυψη θαλάσσιου πάγου απ' ό,τι το 1980.
Η Αρκτική ζεσταίνεται δύο φορές πιο γρήγορα
από οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη.
Μέχρι το 2040, ο ωκεανός εδώ δεν θα έχει σχεδόν καθόλου πάγο
κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Αυτή η απώλεια πάγου θα έχει αναπόφευκτα καταστροφικές συνέπειες...
σ' αυτούς που εξαρτώνται απ' αυτόν.
Η βορειοανατολική ακτή της Ρωσίας.
Είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση θαλάσσιων ίππων στον πλανήτη.
Πάνω από 100.000 μετακινήθηκαν σε μια παραλία.
Το έκαναν από απελπισία, όχι από επιλογή.
Το φυσικό τους περιβάλλον είναι o θαλάσσιος πάγος.
Αλλά ο πάγος έχει υποχωρήσει στον βορρά...
κι αυτό είναι το κοντινότερο μέρος στη λεία τους,
όπου μπορούν να ξεκουραστούν.
Αυτό το μικρό πρέπει να μείνει κοντά στη μητέρα του...
αλλά κάθε τετραγωνικό εκατοστό είναι κατειλημμένο.
Το σκαρφάλωμα πάνω στα σφιχτά σώματα είναι ο μόνος τρόπος διάσχισης.
Οι από κάτω μπορεί να συνθλιβούν μέχρι θανάτου.
Μπορεί να ποδοπατηθούν από το πουθενά.
Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες,
οι θαλάσσιοι ίπποι αποτελούν κίνδυνο για τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Κάποιοι βρίσκουν χώρο μακριά από το πλήθος.
Αγωνίζονται να ανέβουν στους γκρεμούς 80 μέτρων...
μια εξαιρετική πρόκληση για ζώο ενός τόνου συνηθισμένου στον θαλάσσιο πάγο.
Τουλάχιστον εδώ πάνω υπάρχει χώρος για ξεκούραση.
Η όραση ενός θαλάσσιου ίππου εκτός νερού είναι φτωχή...
αλλά μπορούν να αντιληφθούν τους άλλους από κάτω.
Με το που πεινάνε, πρέπει να επιστρέψουν στη θάλασσα.
Πάνω στην απελπισία τους...
εκατοντάδες πέφτουν από ύψη που δεν έπρεπε να σκαρφαλώσουν.
Αυτές οι μαζικές συγκεντρώσεις θαλάσσιων ίππων
συμβαίνουν πλέον κάθε χρόνο.
Οι ζωές των θαλάσσιων ίππων, των πολικών αρκούδων και της φώκιας...
αλλάζουν.
Όλα αυτά τα ζώα ζουν στο επίκεντρο της κλιματικής αλλαγής...
και όλα τους υποφέρουν από τις συνέπειες.
Προς το παρόν, ο Αρκτικός χειμώνας επιστρέφει...
κι ο θαλάσσιος πάγος επανέρχεται.
Επανήλθε η τάξη.
Ανακούφιση για τα πολλά πλάσματα που εξαρτώνται από τον πάγο.
Αλλά για πόσο ακόμα...
οι παγωμένοι κόσμοι τους θα είναι μέρος της ζωής στον πλανήτη μας;
Παρακαλώ, μπείτε στο ourplanet.com...
για να ανακαλύψετε τι πρέπει να κάνουμε για να διατηρήσουμε την πολική άγρια φύση.
Υποτιτλισμός: Ελένη Γούλα