‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เพียงเมื่อ 50 ปีก่อน
‎เราบุกเดินทางไปถึงดวงจันทร์ในที่สุด
‎เป็นครั้งแรกที่เรามองกลับมายังดาวของเรา
‎ตั้งแต่นั้นมา ประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว
‎สารคดีชุดนี้จะชื่นชม ‎สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยังดำรงอยู่
‎และเผยถึงสิ่งที่ต้องอนุรักษ์ไว้
‎เพื่อให้คนและธรรมชาติยืนยงอยู่ได้
‎เขตขั้วโลกของโลกเราอาจจะดูไกลเกินเอื้อม ‎สำหรับพวกเราส่วนใหญ่
‎แต่ไม่ไกลเกินอิทธิพลของเราเลย
‎เรากำลังเปลี่ยนแปลงโลกเยือกแข็งเหล่านี้ ‎โดยไม่เจตนา
‎และการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ได้ส่งผลกระทบ ‎ต่อขั้วโลกเท่านั้น
‎แต่กระทบทั่วทั้งโลก
‎(อาณาจักรเยือกแข็ง)
‎แอนตาร์กติกา
‎ดินแดนสุดขั้วโลก ‎และสถานที่ที่หนาวเย็นที่สุดในโลก
‎ที่นี่เป็นน้ำแข็งมาสามสิบล้านปีแล้ว
‎ที่ใจกลาง น้ำแข็งที่ปกคลุมหนากว่าสี่กิโลเมตร
‎กลบฝังเทือกเขาทั้งลูก
‎ที่นี่หนาวมากจนทุกฤดูหนาว
‎พื้นที่มหาสมุทรราวสิบเก้าล้านตารางกิโลเมตร ‎กลายเป็นน้ำแข็ง
‎ขยายพื้นที่น้ำแข็งมากขึ้นกว่าเท่าตัว
‎แต่เมื่อน้ำแข็งทะเลละลายในฤดูใบไม้ผลิ
‎ชีวิตทั้งหลายหวนคืนมายังชายฝั่งทวีปอีกครั้ง
‎คาบสมุทรที่ทอดตัวไปทางตอนเหนือ ‎สู่ทวีปอเมริกาใต้
‎เป็นส่วนแรกที่จะก้าวพ้นจากฤดูหนาว
‎เมื่อน้ำแข็งทะเลแตกตัว
‎ชีวิตก็หวนกลับมา
‎ที่นี่มีสัตว์หลากหลายชีวิต
‎มากกว่าที่ใดในแอนตาร์กติกา
‎เพนกวินเจนทูใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในทะเล
‎แต่ในฤดูใบไม้ผลินี้ ‎พวกมันพากันขึ้นฝั่งเพื่อผสมพันธุ์
‎พวกมันเป็นเพนกวินที่ว่องไวที่สุดเมื่ออยู่ในน้ำ
‎แต่เมื่อขึ้นบก ชีวิตก็เดินช้าลง
‎มันต้องกระเสือกกระสน ‎เดินขึ้นเขาไปยังบริเวณที่สร้างรัง
‎แต่เพนกวินไม่เคยย่อท้อ
‎เส้นทางที่พวกมันเดินสร้างไว้โดย ‎รอยเท้าเล็กๆ นับพันรอย
‎นำไปสู่สิ่งมีค่าที่หายากที่สุดในแอนตาร์กติกา
‎หินเปลือย
‎ในแอนตาร์กติกา มีพื้นที่ไม่ถึงร้อยละหนึ่ง ‎ที่ไม่มีน้ำแข็ง
‎และบริเวณโขดหินเหล่านี้
‎เป็นสถานที่เดียว ‎ที่เพนกวินเจนทูสามารถวางไข่ได้
‎มันดั้นด้นมาสามสิบนาทีแล้ว
‎แต่มันเกือบถึงยอดเนินที่คู่ครองรอเขาอยู่
‎มันนำก้อนหินมามอบให้ตัวเมีย
‎ของขวัญเพื่อปรับปรุงรังและเอาใจตัวเมีย
‎มันกลับมาทันเวลาพอดี
‎มีอีกหนึ่งปากท้องให้เลี้ยงดู
‎เพนกวินเจนทูเคยเป็นสัตว์หายาก ‎ในบริเวณนี้ของแอนตาร์กติกา
‎แต่บัดนี้ เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น ‎จำนวนเพนกวินก็เพิ่มมากขึ้น
‎น้ำแข็งในทะเลอาจจะดูกระด้างและไร้ชีวิต
‎แต่เบื้องล่างนั้น มีอีกโลกหนึ่ง
‎เมื่อน้ำแข็งละลาย แสงส่องผ่านลงไปได้
‎สาหร่ายที่ติดอยู่ในน้ำแข็งตลอดฤดูหนาวก็งอกงาม
‎โลกที่กลับหัวกลับหางนี้
‎เปรียบเป็นทุ่งหญ้าใหญ่ของขั้วโลก
‎น้ำแข็งเป็นดั่งดินที่พืชพรรณเติบโต
‎และไม่นานนัก ฝูงสัตว์ก็มาเยือน
‎ตัวเคยแอนตาร์กติก
‎ตัวเคยนับล้านล้านแหวกว่าย ‎ไปทั่วท้องน้ำแอนตาร์กติกา
‎เมื่อมีน้ำแข็งเบื้องบนปกป้องอยู่ ‎พวกมันเล็มสาหร่ายในขณะที่แสงแดดส่อง
‎แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขอยู่ได้ไม่นาน
‎เมื่อน้ำแข็งละลายจนหมด ‎ก็ไม่มีอะไรปกป้องตัวเคยอีกต่อไป
‎และนักล่าก็ปรากฎตัวขึ้น
‎เพนกวินอาจจะบินไม่ได้
‎แต่พวกมันยังรวมตัวกันเป็นฝูง ‎เช่นเดียวกับนกมากมาย
‎ยิ่งพวกมันดำน้ำนานเท่าไหร่
‎ก็ต้องใช้เวลากลั้นหายใจมากขึ้นเท่านั้น
‎การกระเพื้อมปีกช่วยกักเก็บอากาศ ‎ซึ่งทำให้รูปร่างมันเพรียวลมมากขึ้น
‎สูดลมหายใจครั้งสุดท้าย
‎แล้วทั้งฝูงก็ดำลงไปด้วยกัน
‎เพนกวินดำตามตัวเคยลงไปใต้น้ำถึง 200 เมตร
‎สิ่งที่ทั้งฝูงจับได้ในการดำครั้งเดียว
‎ยักษ์ใหญ่ตัวหนึ่งสามารถจับได้ในคำเดียว
‎วาฬหลังค่อมจากเขตร้อน
‎เดินทางมาไกลกว่า 8,000 กิโลเมตร
‎ตัวนี้เลือกหาอาหารตามลำพัง
‎วิธีกระโจนและตะครุบนี้
‎ใช้ได้เมื่อตัวเคยอยู่ใกล้ผิวน้ำเท่านั้น
‎เมื่อวาฬหลังค่อมมาเพิ่มมากขึ้น ‎พวกมันก็เริ่มทำงานกันเป็นกลุ่ม
‎เมื่อกระโจนด้วยกัน
‎อาหารที่ล้นมาจากปากมหึมาของตัวหนึ่งไม่หายไป ‎แต่จะถูกตัวอื่นกินแทน
‎วาฬหลังค่อมบางตัวมักจะใช้วิธีที่ ‎ประสานพร้อมเพรียงมากกว่านั้น
‎พวกมันทำเช่นนั้นเมื่อตัวเคยว่ายลงน้ำลึก
‎เมื่อประจำที่แล้ว มันจะพ่นอากาศจากช่องหายใจ
‎เมื่อร่วมงานกัน
‎พวกมันสร้างม่านฟองอากาศล้อมรอบเหยื่อไว้
‎เมื่อตาข่ายที่ล้อมรอบขยับแน่นขึ้น ‎ตัวเคยก็ถูกบีบให้ว่ายเข้าหากัน
‎จากนั้นเหล่าวาฬก็พุ่งตัวขึ้นแล้วกวาดอาหาร
‎วาฬหลังค่อมแทบทุกตัวในซีกโลกใต้
‎มายังทวีปแอนตาร์กติกเพื่อกินตัวเคย
‎ตั้งแต่มีการห้ามล่าวาฬเพื่อการค้า ‎จำนวนวาฬก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎แต่ปริมาณอาหารของพวกมันกลับถูกคุกคาม
‎ในช่วงห้าสิบปีที่ผ่านมา
‎อุณหภูมิที่อบอุ่นขึ้นและน้ำแข็งทะเลที่หายไป
‎จำนวนตัวเคยในมหาสมุทรทางใต้แถบนี้
‎ลดลงกว่าครึ่ง
‎นักล่าทางทะเลตัวอื่นมาที่นี่ ‎เพื่อหาเหยื่อที่ขนาดใหญ่กว่าตัวเคย
‎ยอดนักล่าของทวีปแอนตาร์กติกา
‎ออร์กา วาฬเพชรฆาต
‎วาฬออร์กากว่าครึ่งหนึ่งที่มีในโลก ‎ตระเวณทะเลขั้วโลกแถบนี้
‎ฝูงนี้เชี่ยวชาญการล่าเพนกวินเป็นพิเศษ
‎พวกมันใช้วิธีการหลอกล่อ
‎ล่าโดยไร้เสียง ‎เพื่อไม่ให้เหยื่อได้ยินและไหวตัวทัน
‎เพนกวินสามารถเอาตัวรอดจาก ‎วาฬเพชรฆาตตัวเดียวได้
‎แต่แทบจะหนีจากทั้งฝูงไม่ได้เลย
‎การล่าครั้งนี้อาจจะดูโหดเหี้ยม
‎แต่มันคือการถ่ายทอดทักษะ ‎การใช้ชีวิตที่สำคัญจากรุ่นสู่รุ่น
‎จากวาฬเพชรฆาตสู่ตัวเคย
‎ทุกชีวิตที่นี่ล้วนพึ่งพาน้ำแข็งทะเล ‎ในแอนตาร์กติกาทั้งสิ้น
‎ทะเลที่ล้อมรอบแอนตาร์กติกานั้น ‎รุนแรงที่สุดในโลกนี้
‎คลื่นที่ถาโถมซัดพาสารอาหารจากก้นทะเลลึก
‎และสร้างแหล่งหาปลาที่กว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ ‎สำหรับนกเร่ร่อนอย่างวอนเดอริงอัลบาทรอส
‎เบื้องล่างเกลียวคลื่น ‎กระแสน้ำกำลังพัดออกจากแอนตาร์กติกา
‎นำพาสารอาหารข้ามซีกโลก ‎บำรุงเลี้ยงท้องทะเล
‎และช่วยปรับอุณหภูมิของโลกให้เป็นปกติ
‎เกาะเซาท์จอร์เจีย
‎อยู่ไกลไปทางตอนเหนือ
‎เกินเอื้อมน้ำแข็งทะเล ‎แม้จะเป็นช่วงกลางฤดูหนาว
‎และสัตว์มากมายอาศัอยู่ที่นี่ตลอดทั้งปี
‎ลูกนกวอนเดอริงอัลบาทรอส ‎อยู่ในรังมาทั้งฤดูหนาวแล้ว
‎และต้องพึ่งพาอาหารจากพ่อแม่เท่านั้น
‎มันอาจจะต้องรอมื้อต่อไปอีกหลายวัน ‎หรืออาจจะหลายสัปดาห์
‎แต่อย่างน้อย มันก็ไม่ได้รออยู่ตัวเดียว
‎ลูกนกอัลบาทรอสต้องใช้เวลาเติบโตทั้งปี
‎กว่าจะพร้อมออกบินครั้งแรกได้
‎จากนั้น มันจะใช้เวลาอีกหลายปีในทะเล ‎ก่อนที่จะกลับมาขึ้นบก
‎การบินขึ้นฝั่งด้วยปีกกว้างสามเมตร ‎ต้องใช้การฝึกฝน
‎อัลบาทรอสไม่มีการผันลมกลับด้าน
‎ลูกนกตัวนี้เป็นลูกตัวแรกของตัวเมีย
‎มันเลี้ยงลูกมาหกเดือนแล้ว ‎และยังต้องเลี้ยงต่อไปอีกหกเดือน
‎ลูกนกตัวนี้ตัวเล็กกว่าปกติ
‎เป็นสัญญาณว่าตัวพ่อไม่ได้หาอาหารกลับมา
‎มันอาจจะเป็นอีกตัวหนึ่งที่ตาย
‎เพราะติดอยู่ในสายเบ็ดราว
‎เกาะเซาท์จอร์เจียเป็นสถานที่เหมาะสม ‎เพื่อให้นกอัลบาทรอสได้เลี้ยงลูก
‎แต่ตอนนี้ นกผู้ใหญ่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ‎ที่กลับมาสร้างรังที่นี่
‎และในไม่กี่ปีที่ผ่านมา
‎จำนวนการผสมพันธุ์ลดน้อยลงถึงร้อยละสี่สิบ
‎ในตอนนี้ ลูกนกปลอดภัยอยู่ในรัง
‎ที่นี่ไม่มีนักล่าบนบก
‎แต่ในทะเลเกาะเซาท์จอร์เจีย ‎ไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‎สาหร่ายทะเลยักษ์งอกงามในทะเลที่ไร้น้ำแข็งนี้
‎สถานที่เหมาะสำหรับการซุ่มจู่โจม
‎แมวน้ำเสือดาวใช้ชีวิตในฤดูหนาวที่นี่ ‎เพื่อหนีจากทะเลน้ำแข็งของแอนตาร์กติกา
‎พวกมันควรจะกลับไปทางใต้ได้แล้ว
‎แต่ปีนี้ มันอยู่นานกว่าเดิม
‎และพวกมันกลับช้าเพราะมีเหตุผลที่ดี
‎ที่นี่มีเพนกวินราชา
‎แต่ละตัวเป็นอาหารที่อยู่ท้องได้
‎ถ้าจับได้นะ
‎เมื่อต้องกลับไปป้อนอาหารให้ลูกน้อย
‎เพนกวินราชาจำต้องว่ายฝ่าอันตรายสุดชีวิต
‎เพนกวินราชาไม่ว่ายกระโจนแบบนี้บ่อยนัก
‎มันต้องใช้พลังงานมากขึ้น ‎แต่เร็วกว่าการว่ายใต้น้ำ
‎ฝูงเพนกวินที่แตกตื่นทำให้เลือกเป้าหมายได้ยาก
‎แต่ถ้ามีตัวไหนพลัดหลง ก็มีโอกาสเป็นไปได้
‎ฟันที่แหลมคมปะทะกับจงอยปากที่ทิ่มแทง
‎งานนี้ไม่มีใครชนะ
‎ทั้งสองตัวต่างเหนื่อยล้าจากการไล่ล่า
‎นักล่าตัดสินใจว่าอาหารมื้อนี้ไม่คุ้มค่าการต่อสู้
‎สำหรับเพนกวิน อันตรายครั้งนี้ใกล้ตัวเกินไป
‎แต่นั่นเป็นเพียงอุปสรรคด่านแรก ‎ของการกลับไปให้อาหารลูกน้อยเท่านั้น
‎งานนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายดายแน่นอน
‎โชคดีที่นกเพนกวินไม่ใช่อาหารของพวกมัน
‎แต่ปล่อยให้ยักษ์ใหญ่นอนหลับต่อไปเป็นการดีที่สุด
‎แมวน้ำช้างไม่ปลื้มนักหากถูกรบกวนขณะหลับ
‎แต่ตัวผู้ขนาดสี่ตันต่างหากที่ต้องคอยระวัง
‎พวกมันต้องต่อสู้เพื่อเข้าหาตัวเมีย
‎ไม่ว่าจะอย่างไร ‎ต้องไม่ให้ถูกเจ้าตัวตุ๊ต๊ะทับเด็ดขาด
‎เส้นทางหลบหนี
‎ได้เวลาเผ่นหนีแล้ว
‎ในที่สุด มันก็มาถึงบริเวณที่เลี้ยงลูกนก
‎ถึงอุปสรรคด่านสุดท้ายของมันแล้ว
‎การหาลูกนกของตัวเองให้เจอ ‎ท่ามกลางฝูงนกครึ่งล้าน
‎มันร้องเรียก
‎และฟังเสียงตอบที่คุ้นเคย
‎ลูกนกของมันอาจจะอยู่ห่างออกไปอีกไม่กี่ไมล์
‎ที่สุดเขตอาณานิคม
‎แต่ลูกนักมักจะมีปัญหาแบบนี้เสมอ
‎พวกมันไม่เคยอยู่กับที่
‎น่าอัศจรรย์ที่แม้ว่าจะวุ่นวายขนาดนี้
‎พ่อแม่นกและลูกสามารถ ‎จำเสียงเรียกของกันและกันได้
‎พ่อแม่ต้องฝ่าฟันมากมายเพื่อมาป้อนอาหาร
‎ถ้าลูกรู้บุญคุณก็ดี
‎สำหรับเกาะที่เล็กเช่นนี้
‎เซาท์จอร์เจียค้ำจุนชีวิตมากมายมหาศาล
‎สุดท้ายแล้ว สัตว์ทุกตัวที่นี่ล้วนต้องพึ่งพาตัวเคย
‎ที่เติบโตภายใต้น้ำแข็งทะเล ‎รอบคาบสมุทรแอนตาร์กติก
‎เมื่อน้ำแข็งทะเลละลายไป
‎อนาคตของเกาะเซาท์จอร์เจียจึงยังไม่แน่นอน
‎ที่อีกขั้วโลกหนึ่งทางตอนเหนือ
‎ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลง ‎สภาพอากาศรุนแรงกว่าอีกขั้ว
‎ทวีปอาร์กติกไม่ได้รายล้อมไปด้วยทะเล
‎แต่เป็นมหาสมุทรน้ำแข็งที่ล้อมรอบด้วยแผ่นดิน
‎ในฤดูใบไม้ผลิที่นี่ น้ำแข็งทะเล ‎ยังขยายขอบเขตไปสุดดินแดน
‎มันเป็นพื้นที่ล่าอาหารอันกว้างใหญ่และมั่นคง ‎สำหรับสัตว์บกกินเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎หมีขาวขั้วโลกตัวผู้กำลังหาอาหารมื้อต่อไป
‎บนฟยอร์ดซวาลบาร์ดที่เป็นน้ำแข็งในทวีปอาร์กติก
‎มันกำลังออกหาแมวน้ำ ‎ซึ่งเป็นอาหารส่วนใหญ่ของมัน
‎มันต้องกินอาหารมากกว่าสองในสาม ‎ของอาหารที่ต้องการตลอดทั้งปี
‎ก่อนที่น้ำแข็งจะละลาย ‎และพื้นที่ล่าอาหารของมันจะหายไป
‎แม่แมวน้ำวงแหวนไม่มีทางเลือก ‎และจำต้องทิ้งลูกน้อยไว้ตามลำพังที่ผิวน้ำ
‎ในอดีต มันจะสร้างรังไว้ในเนินน้ำแข็ง
‎แต่ตอนนี้น้ำทะเลกลายเป็นน้ำแข็งช้ามาก ‎จนน้ำแข็งกลายเป็นพื้นที่ราบ
‎มันจำใจต้องทิ้งลูกน้อยไว้ในที่โล่ง
‎น้ำแข็งที่เปลี่ยนแปลงนี้อาจจะเป็นผลดี ‎ต่อเหล่าหมีในตอนนี้
‎แต่ในระยะยาวนั้น
‎การปะทะกันระหว่างเหยื่อที่สำคัญยิ่งจะตามมา
‎น้ำแข็งใหม่ที่ราบเรียบนี้ ‎ทำให้ชีวิตของหมียากขึ้นด้วย
‎ไม่มีที่ให้พวกมันซ่อนตัวเพื่อซุ่มจับแมวน้ำ
‎สำหรับแม่หมีที่มีลูกน้อย ‎ไม่ง่ายเลยที่จะทำตัวหลบซ่อน
‎ลูกน้อยยังไม่รู้ซึ้งถึงการระมัดระวัง
‎เมื่อย่องเข้าหาแมวน้ำ
‎เมื่อมีแมวน้ำน้อยตัวที่หลบซ่อนอยู่ในรัง
‎การเรียนรู้วิธีจู่โจมที่เคยมีประโยชน์
‎ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
‎อย่างไรเสีย อย่างน้อยมันก็ได้ค้นพบว่า ‎หลุมแมวน้ำหน้าตาเป็นอย่างไร
‎แม่หมีรู้ดีว่าสภาพอากาศที่คลุมเครือ ‎เหมาะสำหรับการออกล่า
‎และลูกน้อยก็รู้เมื่อแม่เอาจริง
‎แมวน้ำที่โตเต็มวัยแล้วเป็นอาหารที่ดีกว่ามาก
‎ลูกหมีค่อยๆ ย่องตามรอยเท้าของแม่
‎และคอยระวังไม่ให้แตกแถว
‎พวกมันต้องไม่ก้าวพลาด
‎พวกมันต้องร่วมเดินเป็นหนึ่งเดียว
‎การล่าแมวน้ำส่วนใหญ่ไม่สำเร็จ
‎พวกหมีต้องค้นหาต่อไป
‎ลูกหมีน้อยเดินเตร่ออกนอกเส้นทาง
‎และได้โอกาสอีกครั้งหนึ่ง
‎ลูกแมวน้ำอยู่บนน้ำแข็งตามลำพัง
‎ตอนนี้ไม่ต้องใช้การซุ่มโจมตี ‎แต่ต้องมีความมั่นใจ
‎แม่แมวน้ำไม่สามารถทำอะไรได้
‎นอกจากหวังว่าลูกน้อย ‎จะกลับไปยังหลุมได้ทันเวลา
‎นักล่าวัยเยาว์ที่อ่อนประสบการณ์กำลังลังเล
‎แม่หมีรู้ดีกว่า
‎ปลอดภัยใต้แผ่นน้ำแข็ง
‎หมีขั้วโลกเป็นนักล่าที่ปรับตัวได้ ‎แต่มันต้องพึ่งพาน้ำแข็งทะเล
‎ถ้าน้ำแข็งหายไป หมีก็จะหายไปด้วย
‎ฤดูร้อนที่ชายแดนน้ำแข็ง ‎ในบริเวณอาร์กติกของแคนาดา
‎การละลายน้ำแข็งทะเลประจำปีกำลังเกิดขึ้นแล้ว
‎เมื่อน้ำแข็งละลาย ฝูงสัตว์เร่ร่อนก็มาถึง
‎วาฬนาร์วาล ต้นกำเนิดของตำนานยูนิคอร์น
‎ที่จริงแล้ว งายาวสามเมตรของพวกมัน ‎เป็นเพียงฟันเขี้ยวที่ยาวเกินไป
‎แต่หน้าที่ของมัน เช่นเดียวกับตัวนาร์วาลเอง
‎ยังเป็นปริศนาอยู่บ้าง
‎ทุกฤดูร้อน นาร์วาลเดินทางมายัง ‎จุดเดิมของอาร์กติก
‎และรอคอยอย่างใจเย็นที่ขอบน้ำแข็ง ‎ให้เกิดรอยแยกขึ้น
‎ทางแยกในน้ำแข็งกว้างพอให้พวกมันว่ายผ่านไป
‎ในที่สุด รอยแยกก็ปรากฎตัวขึ้น
‎เส้นทางสู่อ่าวตื้นอันเป็นที่พักพิงของพวกมัน
‎วาฬนาร์วาลนั้นขี้อายมาก ‎และแทบจะไม่เคยถูกถ่ายภาพใต้น้ำไว้เลย
‎วาฬน้ำแข็งเหล่านี้รีบแหวกว่ายไปตามทางแยก ‎ทันที่ที่ทางเปิดออก
‎เพราะมันปลอดภัยจากนักล่า ‎เมื่อมีแผ่นน้ำแข็งปกป้องอยู่
‎ทางแยกนี้อาจจะเปิดทางไปสู่ ‎แหล่งอาหารแห่งใหม่อีกด้วย
‎น้ำแข็งทะเลไม่เพียงแค่สำคัญ
‎สำหรับหลากหลายชีวิตที่อยู่บริเวณขั้วโลกเท่านั้น
‎มันยังสำคัญยิ่งต่อการบ่งบอกถึง ‎ภูมิอากาศของทั้งโลก
‎พื้นผิวสีขาวทำให้โลกเย็นลง
‎ด้วยการสะท้อนพลังงานส่วนใหญ่จากดวงอาทิตย์ ‎กลับไปยังอวกาศ
‎พื้นผิวสีดำให้ผลที่ตรงกันข้าม
‎ด้วยการซึมซับพลังงานดวงอาทิตย์ ‎กว่าร้อยละเก้าสิบ
‎และทำให้โลกอุ่นขึ้น
‎เมื่อน้ำแข็งทะเลเหลือน้อยลง
‎เราก็เริ่มจะสูญเสียเกราะป้องกันสีขาว ‎อันหนึ่งของโลกเรา
‎เป็นเวลาหลายพันปี
‎ที่มีความสมดุลระหว่างการรุดหน้า ‎และการล่าถอยของน้ำแข็งทะเล
‎แต่ไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว
‎ทุกวันนี้ ในช่วงเดือนฤดูร้อน
‎มีน้ำแข็งทะเลปกคลุมลดลงร้อยละสี่สิบ ‎จากเมื่อปี 1980
‎ทวีปอาร์กติกอบอุ่นขึ้นเร็วเป็นสองเท่า ‎ของพื้นที่ใดในโลกของเรา
‎ภายในปี 2040 พื้นที่ส่วนใหญ่ของมหาสมุทรแห่งนี้ ‎จะปราศจากน้ำแข็ง
‎ระหว่างช่วงเดือนฤดูร้อน
‎น้ำแข็งที่หายไปจะส่งผลกระทบที่เสียหาย ‎อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
‎สำหรับทุกชีวิตที่ต้องพึ่งพามัน
‎ชาวฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนืออันไกลโพ้น ‎ของรัสเซีย
‎ที่นี่เป็นการรวมตัววอลรัสที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎วอลรัสกว่าแสนตัวพากันมานอนเบียด ‎ที่ชายหาดเดียวกัน
‎พวกมันทำด้วยความสิ้นหวัง ‎ไม่ใช่เพราะเป็นทางเลือก
‎ที่อยู่ตามธรรมชาติของพวกมันคือบนน้ำแข็งทะเล
‎แต่น้ำแข็งกลับถอยร่นไกลออกไปทางตอนเหนือ
‎และที่นี่ใกล้กับแหล่งหาอาหารของพวกมันมากที่สุด
‎ที่พวกมันสามารถพักผ่อนได้
‎ลูกวอลรัสตัวนี้ต้องคอยอยู่ใกล้ชิดแม่
‎แต่พื้นที่ชายหาดนั้นกลับเบียดเสียดทุกตารางนิ้ว
‎ทางเดียวที่จะข้ามผ่านฝูงที่แออัดได้คือ ‎ต้องปีนขึ้นไปด้านบน
‎พวกที่อยู่ข้างล่างอาจถูกเหยียบจนตายได้
‎อาจจะเกิดความโกลาหลได้ทุกเมื่อ
‎ในสภาพเช่นนี้ ตัววอลรัสเป็นอันตรายต่อตัวเอง
‎บางตัวหาพื้นที่ว่างห่างไกลจากฝูงชนได้
‎พวกมันดั้นด้นไต่หน้าผาขึ้นไปถึง 80 เมตร
‎เป็นความท้าทายอันน่าทึ่งสำหรับสัตว์หนักหนึ่งตัน ‎ที่เคยชินกับการอยู่บนน้ำแข็งทะเล
‎อย่างน้อยข้างบนนั้นก็มีที่ให้พักผ่อน
‎สายตาของตัววอลรัสไม่ดีนักเมื่ออยู่นอกพื้นน้ำ
‎แต่พวกมันได้กลิ่นตัวอื่นเบื้องล่าง
‎เมื่อพวกมันหิว ก็ต้องกลับไปยังทะเล
‎ในความสิ้นหวังเพื่อกลับลงทะเลนั้น
‎วอลรัสนับร้อยตัวร่วงลงมาจากที่สูง ‎ที่พวกมันไม่ควรจะไต่ขึ้นไป
‎การชุมนุมวอลรัสจำนวนมหาศาลนี้ ‎กำลังเกิดขึ้นแทบทุกปี
‎ดังนั้น ชีวิตของวอลรัส ‎เช่นเดียวกับหมีขั้วโลกและแมวน้ำ
‎กำลังเปลี่ยนแปลงไป
‎ทั้งหมดใช้ชีวิตอยู่ที่พรมแดน ‎ของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
‎และทุกตัวล้วนต้องทนทุกข์จากผลกระทบ
‎ในตอนนี้ ฤดูหนาวในทวีปอาร์กติกกลับมาแล้ว ‎และน้ำแข็งทะเลก็ก่อตัวอีกครั้ง
‎ความสงบกลับคืนมาอีกครั้ง
‎เป็นความโล่งใจสำหรับหลากหลายชีวิต ‎ที่ต้องพึ่งพาน้ำแข็ง
‎แต่อีกนานเท่าไหร่
‎ที่อาณาจักรเยือกแข๋งนี้ ‎จะยังเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
‎โปรดไปที่ ourplanet.com
‎เพื่อดูว่าเราควรต้องทำอย่างไร ‎เพื่ออนุรักษ์ธรรมชาติ ณ ขั้วโลก
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ