ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από μόλις 50 χρόνια...
τολμήσαμε τελικά να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά...
είδαμε τον δικό μας πλανήτη από μακριά.
Από τότε, ο πληθυσμός των ανθρώπων έχει υπερδιπλασιαστεί.
Η σειρά θα τιμήσει τα θαύματα της φύσης που απομένουν...
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε...
για τη διασφάλιση της ευημερίας των ανθρώπων και της φύσης.
Αυτό είναι ένα τροπικό δάσος.
Ένα δάσος με πολλή βροχή.
Το πλουσιότερο περιβάλλον στη Γη.
Το πόσα ακριβώς είδη έχει ένα τροπικό δάσος είναι άγνωστο...
αλλά είναι εκατομμύρια.
Καινούρια ανακαλύπτονται κάθε εβδομάδα.
Για κάποια όπως οι νεφελώδεις λεοπαρδάλεις δεν ξέρουμε ακόμη σχεδόν τίποτα.
Αν και καλύπτουν μόλις το επτά τοις εκατό της στεριάς του πλανήτη...
οι ζούγκλες παίζουν ζωτικό ρόλο στην υγεία του πλανήτη.
ΖΟΥΓΚΛΕΣ
Στην καρδιά της Αφρικής βρίσκεται το Κονγκό.
Είναι το νεότερο τροπικό δάσος, 18.000 ετών...
κι είναι η ζούγκλα που έχει τα περισσότερα μεγάλα ζώα από παντού.
Μια οικογένεια από πεδινούς γορίλες.
Καθοδηγούνται από τον ασημόραχο, το κυρίαρχο αρσενικό.
Είναι ψηλός σαν άνθρωπος, αλλά διπλάσιος σε βάρος.
Η οικογένειά του εξαρτάται απ' αυτόν για να επιζήσει.
Ως προστάτης τους, τους περιφρουρεί από τον κίνδυνο.
Ένα άλλο αρσενικό μπορεί να τον εκθρονίσει και να καταστρέψει την οικογένειά του.
Αλλά υπάρχει ένας κίνδυνος πέρα από τον έλεγχό του.
Τα τελευταία 20 χρόνια...
η λαθροθηρία για κρέας μείωσε στο μισό τον πληθυσμό των γορίλων στο Κονγκό.
Το είδος του κινδυνεύει πλέον σοβαρά με εξαφάνιση.
Είναι ελέφαντας του δάσους που δεν ανησυχεί τον ασημόραχο.
Αλλά και ο ελέφαντας έχει λόγο να είναι προσεκτικός με τους λαθροκυνηγούς.
Οι μακριοί ίσοι χαυλιόδοντές τους είναι πιο περιζήτητοι...
από αυτών των ξαδερφιών τους στο λιβάδι.
Ακολουθεί μονοπάτια φτιαγμένα από παλιότερες γενιές ελεφάντων...
που αναζητούσαν τροφή.
Όπως ο ελέφαντας, η οικογένεια του ασημόραχου ταξιδεύει χλμ. κάθε μέρα...
ψάχνοντας φρούτα και σπόρους.
Αυτοί κι οι ελέφαντες είναι οι κηπουροί αυτής της ζούγκλας.
Ο σπόρος σκορπίζεται.
Και πολλά δέντρα εδώ
χρωστούν την ύπαρξή τους σ' αυτά τα μεγάλα ζώα.
Εδώ, όλοι οι δρόμοι καταλήγουν στο Μπέλι Μπάι.
Τα ξέφωτα όπως αυτό είναι μοναδικό στοιχείο της ζούγκλας του Κονγκό...
και υπάρχουν πάνω από εκατό σκορπισμένα σε όλο το δάσος.
Γνωστά κι ως μπάι, αυτά τα ξέφωτα προσελκύουν πολλούς κατοίκους.
Ο ασημόραχος προπορεύεται προσεκτικά...
κι η οικογένειά του ακολουθεί από κοντά.
Οι γορίλες έρχονται να τραφούν με υδρόβια φυτά πλούσια σε αλάτι...
ένα μεταλλικό στοιχείο που σπανίζει στο δάσος...
αλλά κρίσιμο για την επιβίωσή τους.
Οι ελέφαντες εξορύσσουν άλατα από τη λάσπη με τις προβοσκίδες τους.
Ή απλά πίνουν το νερό που είναι πλούσιο σε μεταλλικά στοιχεία.
Η οικογένεια των ασημόραχων δεν είναι οι μόνοι γορίλες εδώ.
Σχεδόν 200 άλλοι χρησιμοποιούν το μπάι...
καθώς και πάνω από 530 ελέφαντες...
κι αυτά δείχνουν πόσο σημαντικό είναι το Μπέλι.
Για τους ελέφαντες, τα μπάι έχουν άλλον έναν ζωτικό ρόλο.
Περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους περιπλανώμενοι μόνοι στο αχανές δάσος...
οπότε μόνο εδώ συναντούν άλλους.
Αντίθετα από τα άλλα μπάι του Κονγκό, το Μπέλι είναι ένα καλά προστατευμένο
καταφύγιο από τη λαθροθηρία.
Μόνο όταν φεύγουν, επιστρέφει ο κίνδυνος.
Και καθώς σκορπίζεται ο κύριος σπόρος του Κονγκό...
η απώλεια της μεγάλης πανίδας μπορεί να έχει τεράστια επίπτωση...
στο μέλλον του δεύτερου μεγαλύτερου τροπικού δάσους στον πλανήτη μας.
Οι ζούγκλες μπορεί να μοιάζουν ίδιες,
αλλά κάθε μία είναι το σπίτι μοναδικών χαρακτήρων.
Η Νέα Γουινέα είναι το μεγαλύτερο νησί με ζούγκλα στον κόσμο...
και πάνω από τα μισά φυτά και ζώα της
δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον πλανήτη.
Το βίαιο γεωλογικό παρελθόν της διαμόρφωσε το αχανές νησί...
σε ένα δραματικό τοπίο βουνών και κοιλάδων.
Μια διαδικασία που απομόνωσε τα είδη μεταξύ τους.
Χωρισμένα με αυτόν τον τρόπο,
τα ζώα της Νέας Γουινέας έχουν γίνει πολύ αλλόκοτα.
To αρσενικό μελανόλευκο πουλί του παραδείσου
είναι το μόνο πουλί που έχει τέτοια στολίδια στην ουρά του...
για να γαργαλάει το πρόσωπο της συντρόφου του.
Από έναν πρόγονο που συγγενεύει με το κοράκι,
τα παραδείσια πουλιά εξελίχθηκαν σε 40 διαφορετικά είδη.
Κάθε γωνιά του νησιού έχει τη δική της εκδοχή.
Βλέπετε τους μαύρους δρεπανωτούς παραδείσιους στα ορεινά της Νέας Γουινέας.
Μεταμορφώνονται σε διάφορα σχήματα που δεν μοιάζουν καθόλου με πουλιά.
Κάθε αρσενικό παραδείσιο πουλί έχει μια μοναδική επίδειξη προσέλκυσης συντρόφων...
και καμιά δεν είναι πιο ασυνήθιστη
από αυτή που λαμβάνει χώρα σ' αυτήν τη σκηνή.
Για τον σπιτονοικοκύρη, το δυτικό παραδείσιο πουλί,
προηγείται η δουλειά.
Κάθε πρωί, καθαρίζει την αυλή του από ό,τι έπεσε από ψηλά το βράδυ.
Είναι μια απαραίτητη αγγαρεία, αν θέλει να βρει ταίρι.
Τα θηλυκά επισκέπτονται μόνο τις πιο καθαρές αυλές...
οπότε αν του ξεφύγει ένα φύλλο, μπορεί να γκρεμίσει τις πιθανότητές του.
Τέλεια.
Το εμμονικό του νοικοκυριό αποδίδει...
και ένα θηλυκό φτάνει, για να ρίξει μια καλύτερη ματιά.
Είναι η ευκαιρία του να εντυπωσιάσει...
αλλά δεν θα είναι εύκολο.
Τα θηλυκά είναι ιδιότροπα...
και θα περιμένει η προσεκτική χορευτική ρουτίνα του
να είναι αψεγάδιαστη.
Ξεκινά με υπόκλιση.
Μετά, τα μπλε του μάτια πρέπει να γίνουν κίτρινα.
Μέχρι εδώ, καλά.
Ξέρει όλες τις φιγούρες.
Εξαίρετες κινήσεις ποδιών.
Ο στριφογυριστός δερβίσης.
Το σουίνγκ με το στριφογύρισμα του λοφίου...
Τα σηκωμένα φτερά του κεφαλιού της και τα τρεμάμενα φτερά
είναι πολύ ενθαρρυντικό σημάδι.
Το πλάγιο βήμα και το τίναγμα του κεφαλιού φαίνονται ωραία από παντού...
αλλά το πιο δυνατό του χαρτί...
μπορεί να εκτιμηθεί μόνο από τη δική της προοπτική.
Περιμένετε.
Ορίστε. Μια λάμψη από τον ιριδίζοντα λαιμό.
Ο ενθουσιασμός της μεγαλώνει.
Η παράστασή του ήταν θριαμβευτική...
και κερδίζει την έγκρισή της.
Η απομόνωση της Νέας Γουινέας δημιούργησε μια μοναδική ποικιλία ζώων...
αλλά η ηλικία του δάσους έχει μεγαλύτερη επίπτωση
στην βιοποικιλότητα της ζωής που περιέχει.
Οι ζούγκλες του Βόρνεο, στη Νοτιοανατολική Ασία...
αναπτύσσονται επί σχεδόν 130 εκατομμύρια χρόνια...
που σημαίνει ότι είναι οι παλιότερες στη γη.
Αυτός ο ασβεστόλιθος στη βουνοκορφή στα ορεινά του Βόρνεο...
αρχικά είχε δημιουργηθεί κάτω από τη θάλασσα.
Ο χρόνος κι η βροχή διαμόρφωσαν αυτό το φρούριο της ζούγκλας...
σε πύργους 40 μέτρων.
Η μεγάλη ηλικία της ζούγκλας του νησιού...
αποτυπώνεται από τον παλιότερο θηρευτή στη γη.
Ένα ονυχοφόρο σκουλήκι.
Είναι σαν στο σπίτι του στο υγρό έδαφος.
Υπάρχουν εδώ από την εποχή των δεινοσαύρων...
και ουσιαστικά δεν έχουν αλλάξει καθόλου.
Ανιχνεύει το έντομο θήραμά του από τη δόνηση και το άγγιγμα.
Αλλά αργό όπως είναι...
πώς θα αιχμαλωτίσει αυτά τα γρήγορα ζώα;
Η απάντηση μοιάζει ψεύτικη.
Με πιστόλια κόλλας.
Η κολλώδης γλίτσα σκληραίνει στη σύγκρουση...
παγιδεύοντας το άτυχο έντομο.
Το ονυχοφόρο σκουλήκι θα γεμίσει την κατσαρίδα πεπτικό σάλιο...
και θα ρουφήξει τα εντόσθιά της.
Η υψηλή υγρασία του εδάφους δεν ωφελεί μόνο τα ονυχοφόρα σκουλήκια.
Είναι τέλεια και για μύκητες...
κι οι αρχαίες ζούγκλες του Βόρνεο είναι γεμάτες από διάφορα είδη.
Αποσυνθέτοντας τους νεκρούς...
τα μυκετόζωα κι οι μύκητες ανακυκλώνουν σπάνια θρεπτικά συστατικά.
Ο χρόνος έκανε τις ζούγκλες του Βόρνεο ασυνήθιστα πλούσιες και ποικιλόμορφες.
Εδώ, σε λίγα εκτάρια δάσους...
μπορεί να υπάρχουν περισσότερα είδη φυτών από ό,τι σε όλη την Ευρώπη...
περιλαμβάνοντας κάποια από τα πιο εξειδικευμένα στη γη.
Σε μερικές εβδομάδες,
αυτές οι αναπτυσσόμενες μύτες φουσκώνουν και δημιουργούν νηπενθή φυτά.
Υπάρχουν 39 είδη νηπενθών φυτών στο Βόρνεο...
και τα περισσότερα βρίσκονται μόνο εκεί.
Για να πάρουν τα συστατικά που θέλουν για να επιζήσουν, εξαρτώνται από τα ζώα...
και συχνά το κάνουν με εκπληκτικούς τρόπους.
Αυτή είναι η βουνίσια βερβερίτσα, ένα ζώο που το βρίσκουμε μόνο στο Βόρνεο.
Κάθε πρωί, η βερβερίτσα πάει στο γειτονικό νηπενθές φυτό.
Εξαρτάται από το σακχαρώδες υγρό
που ρέει από τα τριχίδια στον κάλυκα του νηπενθούς φυτού.
Όταν ο κάλυκας στεγνώσει, πάει σε άλλον.
Και μετά σε άλλον.
Στο τέλος, όλη αυτή η ζάχαρη έχει ένα μόνο αποτέλεσμα.
Σε αντάλλαγμα για το δωρεάν φαγητό, η βερβερίτσα αφήνει ένα δώρο.
Λίπασμα για το φυτό.
Χρειάζεται μια απογευματινή βροχή
να ρίξει τα κακά της βερβερίτσας στον κάλυκα του νηπενθούς φυτού.
Χωρίς τα νιτρικά άλατα, το φυτό δεν θα επιζούσε...
κι η αναζήτηση για συστατικά οδήγησε κάποια νηπενθή φυτά στον κακό δρόμο.
Ένα λεπτό νηπενθές φυτό...
ελκύει μυρμήγκια στην κάτω πλευρά του κάλυκα με σταγόνες νέκταρ.
Τι δίνουν τα μυρμήγκια σε αντάλλαγμα;
Είναι μια ιστορία που εξαρτάται κι από τη βροχή.
Η δύναμη της βροχής
κάνει τα μυρμήγκια να μην μπορούν να κρατηθούν.
Είναι η μοναδική παγίδα-βατήρας στον κόσμο των φυτών.
Αυτό το νηπενθές φυτό τρέφεται με σώματα μυρμηγκιών.
Όλα τα νηπενθή φυτά εξαρτώνται από τα ζώα για επιβίωση...
αλλά ένα έφτασε στο σημείο να συνεργαστεί με ένα είδος νυχτερίδας.
Η μαλλιαρή νυχτερίδα βρίσκει τα νηπενθή φυτά του Χέμσλι...
επειδή ο φαρδύς σκελετός του φυτού αντανακλά τον υπέρηχο της νυχτερίδας.
Τα σωληνοειδή νηπενθή φυτά είναι τέλεια για κούρνιασμα.
Το νηπενθές φυτό παρέχει ασφαλή διαμονή...
και το φυτό είναι εμπλουτισμένο με τα απόβλητα του καλεσμένου.
Τέτοιες σχέσεις πήραν εκατομμύρια χρόνια να εξελιχθούν...
αλλά πολλές από αυτές ίσως έχουν χαθεί σε μια δεκαετία.
Τα τελευταία 50 χρόνια, το Βόρνεο έχασε πάνω από τη μισή του ζούγκλα...
κι είναι ακόμη χειρότερα
στα γειτονικά νησιά των Φιλιππίνων.
Εδώ, το 90% των πρωτογενών τροπικών δασών έχει εξαφανιστεί.
Αυτό που απέμεινε είναι το τελευταίο καταφύγιο για το πιο σπάνιο αρπακτικό.
Τον επιβλητικό αετό των Φιλιππίνων.
Με μόνο 400 εναπομείναντα ζευγάρια...
ένα μικρό στη φωλιά είναι σπάνιο θέαμα.
Οι επιστήμονες καταγράφουν τη μητέρα από ενός έτους.
Τώρα στα δέκα, αυτό είναι το πρώτο της μικρό.
Είναι τεσσάρων μηνών, σχεδόν ένα μετρό ψηλό...
και με όλο και περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Αν και στη μητέρα αρέσει ακόμα να βοηθά.
Το μικρό είναι απαιτητικό.
Περιμένει τακτικά φαγητό...
αλλά σαν νήπιο με νεύρα, δεν θέλει βοήθεια την ώρα του φαγητού.
Είναι ήδη στο ίδιο μέγεθος με τον πατέρα της...
και πολύ μεγάλη για να μαλώσεις μαζί της.
Για να κάνει το μικρό τα επόμενα βήματα...
ξέρει ότι είναι ώρα να το ζορίσει λίγο για το καλό της.
Ξεκινώντας από τώρα, οι επισκέψεις θα είναι λιγότερο συχνές.
Οι γονείς έρχονται περιστασιακά με φαγητό...
αλλά μια μικρή νυχτερίδα δεν είναι κάτι να ενθουσιάζεσαι.
Δυσκολεύεσαι να καταλάβεις
όταν οι γονείς σου δεν σε επισκέπτονται τόσο συχνά όσο πριν.
Κάθε μέρα, καλεί...
αλλά κανείς δεν της δίνει σημασία.
Πεινάει...
κι έχουν μείνει μόνο αποφάγια.
Ήρθε η ώρα να γίνει σωστός αετός.
Το πέταγμα δυναμώνει τους μύες πτήσης σε φτερά δύο μέτρων.
Τα φτερά θα χρησιμοποιηθούν για να κουβαλήσει την ογκώδη λεία.
Αν κι αυτή η δεξιότητα απαιτεί λίγο χρόνο ακόμα.
Μέχρι τώρα, δεν τόλμησε να φύγει από την ασφάλεια της φωλιάς της.
Και δικαιολογημένα.
Είναι σε ύψος 70 μέτρων από το έδαφος.
Μια πτώση θα ήταν μοιραία.
Είναι μια αγχώδης στιγμή, αλλά πρέπει να επιμείνει.
Προς το παρόν, κρατιέται με νύχια και με δόντια.
Ξαφνικές ριπές ανέμου δεν βοηθούν όταν ισορροπείς σε θανατηφόρο υψόμετρο...
και οι καθημερινές νεροποντές δεν το κάνουν πιο εύκολο.
Κάθε μέρα, γίνεται δυνατότερη και με περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Έρχεται η μέρα που η αυτοπεποίθηση φτάνει το επίπεδο της τεχνικής.
Τώρα είναι η στιγμή να φτάσει τον ουρανό.
Η πρώτη της πτήση από τη φωλιά της.
Θα περάσει ένα έτος πριν ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως.
Μετά, η επιβίωσή της θα εξαρτάται από το να βρει περιοχή...
με μεγάλες εκτάσεις παρθένας ζούγκλας.
Στο κατακερματισμένο δάσος των Φιλιππίνων...
υπάρχει λίγη λεία για έναν υπερμεγέθη αετό.
Αλλά υπάρχει μια ζούγκλα που το μέγεθός της είναι ακόμα θρυλικό.
Η λεκάνη του Αμαζονίου είναι πάνω από 3.000 χλμ...
και περιλαμβάνει τα μισά εναπομείναντα τροπικά δάση του πλανήτη μας.
Αλλά υπάρχουν προκλήσεις γι' αυτούς που ζουν στο βάθος του Αμαζονίου.
Μαύροι πίθηκοι αράχνες...
γλυκοκοιτάζουν πλάκες λείξεως.
Τόσο μακριά από τη θάλασσα, το αλάτι δεν είναι πολύ εδώ...
οπότε η πλάκα λείξεως είναι απαραίτητη.
Αλλά πρώτα, πρέπει να είναι σίγουροι ότι δεν παραμονεύουν θηρευτές.
Ένας άκακος αρουραίος της ζούγκλας είναι καλό σημάδι.
Είναι η μόνη περίπτωση που ένας πίθηκος αράχνη πατάει στη γη το πόδι του.
Κι αν έχεις το κεφάλι σου σε μια τρύπα...
πρέπει να προσέχεις.
Οι πίθηκοι δεν επιβιώνουν χωρίς αυτά τα άλατα...
κι οι θηρευτές το ξέρουν.
Μια προειδοποίηση από το παρατηρητήριο.
Δεν είναι λάθος συναγερμός.
Ένας ιαγουάρος.
Είναι σπάνιος, αλλά είναι ο κορυφαίος θηρευτής του Αμαζονίου.
Με τη φυγή του ιαγουάρου,
οι πίθηκοι επιστρέφουν...
αλλά είναι ρίσκο.
Κανείς δεν ξέρει πότε θα γυρίσει ο θηρευτής.
Δεν συμβαίνει μόνο στους πιθήκους αράχνες ο φόβος να υποχωρεί στην ανάγκη.
Στον Αμαζόνιο, οι πλάκες λείξεως είναι τόσο σημαντικές όσο οι οάσεις στην έρημο.
Οι θόρυβοι είναι φίλος ή εχθρός,
οπότε κάθε επισκέπτης πρέπει να παραμένει έτοιμος για απόδραση.
Λάθος συναγερμός.
Είναι μόνο ο άκακος αρουραίος.
Ο Αμαζόνιος έχει τα περισσότερα είδη κάθε ζώου από οπουδήποτε στη γη.
Και περιλαμβάνει και βατράχους.
Πρέπει να είναι πάνω από 1.000 είδη εδώ...
και ανακαλύπτονται ακόμα νέα.
Οι βάτραχοι είναι ένδειξη ενός υγιούς δάσους...
αλλά οι πιο σημαντικοί κάτοικοι είναι οι πιο μικροί κάτοικοι της ζούγκλας.
Υπάρχουν πάνω από δύο εκατομμύρια είδη εντόμων στον Αμαζόνιο.
Είναι τα πιο πολυάριθμα.
Μια αποικία από μυρμήγκια φυλλοκόπτες μπορεί να έχει εκατομμύρια.
Κάθε αποικία είναι ένας ενιαίος οργανισμός με συλλογική λειτουργία.
Μαζεύουν φύλλα και τα κουβαλάνε στις υπόγειες φωλιές τους.
Η αποικία των φυλλοκοπτών μυρμηγκιών...
θα θερίσει ως και το ένα πέμπτο όλων των φυτών της νέας βλάστησης.
Σκίζοντας τα φύλλα με ειδικά οστά της κάτω γνάθου...
παράγουν δονήσεις υψηλών συχνοτήτων που σκληραίνουν το φύλλο...
και το κόβουν πιο εύκολα.
Δουλεύοντας μαζί, μπορούν να ξεγυμνώσουν ένα δέντρο μέσα σε 24 ώρες.
Το κόλπο είναι να κρατήσεις το φύλλο σου καθώς πέφτεις.
Ευκολότερο να το λες παρά να το κάνεις.
Καλύτερα να μη γυρίσεις στη φωλιά με άδεια χέρια.
Μια αποικία φυλλοκοπτών είναι σαν ένα υπερ-φυτοφάγο ζώο...
όχι διαφορετικό από έναν ελέφαντα του Κονγκό...
και η επίπτωσή τους στο οικοσύστημα είναι πολύ σημαντική.
Τα μυρμήγκια επιστρέφουν στη φωλιά ακολουθώντας τα ίχνη οσμών...
αποφεύγοντας απρόσμενα εμπόδια.
Για να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα, τα μυρμήγκια καθαρίζουν τα εμπόδια.
Μια φωλιά φυλλοκοπτών μπορεί να είναι ως και οκτώ μέτρα βαθιά...
κι έχει χιλιάδες συνδεόμενους θαλάμους.
Οι εργαζόμενοι κουβαλούν φρέσκα μαζεμένα φύλλα...
σε ειδικά δωμάτια επεξεργασίας.
Τα φύλλα δεν είναι φαγητό αλλά δημιουργούν κήπους μυκήτων...
με τα οποία ταΐζουν τις προνύμφες.
Η επιτυχία της αποικίας εξαρτάται από το να κρατηθούν οι κήποι υγιείς.
Τα μυρμήγκια συνεργάζονται με τα βακτήρια για να ελέγξουν τα παθογόνα...
που θα καταστρέψουν τους ανεκτίμητους μύκητες.
Οι επιστήμονες πιστεύουν
ότι αυτά τα βακτήρια μπορούν να δώσουν νέες λύσεις στις ανθρώπινες αρρώστιες.
Όσο επιτυχημένα κι αν είναι αυτά τα μυρμήγκια...
η βιοποικιλότητα χρειάζεται ισορροπία μεταξύ των ειδών.
Εδώ, τα μυρμήγκια δεν είναι μόνα τους.
Αυτό συμπεριφέρεται περίεργα.
Θέλει να σκαρφαλώσει πάνω...
κι είναι ήδη αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος.
Κάτι ελέγχει τις κινήσεις του...
σαν κουκλοπαίχτης που κινεί τα νήματα μιας μαριονέτας.
Στην τελευταία πράξη του δράματος, το μυρμήγκι δεν έχει επιλογή.
Πρέπει κάπου να δαγκώσει, για να συνδεθεί με τη βλάστηση.
Με το μυρμήγκι κοντά στον θάνατο...
ένα παράσιτο μύκητας, o ασκομύκητας, βγαίνει από το σώμα του.
Τελικά, το σώμα του μύκητα βγαίνει από το κεφάλι του ανθίζοντας.
Απ' αυτό το βολβοειδές δοχείο, θα σκορπιστούν σπόροι στον αέρα...
όπου θα διεκδικήσουν περισσότερα μυρμήγκια ως θύματα.
Και όχι μόνο μυρμήγκια.
Πολλοί άλλοι προσβάλλονται από τον ασκομύκητα.
Όσο πιο πολυάριθμο είναι ένα είδος...
τόσο πιθανότερο είναι να πέσει θύμα στους δολοφόνους μύκητες.
Η διάκριση των εξουσιών σημαίνει ότι κανένα είδος δεν κυριαρχεί απόλυτα...
και έτσι προστατεύεται η απίστευτη ποικιλία της ζούγκλας.
Αλλά σήμερα, η ποικιλία των τροπικών δασών...
μειώνεται με ανησυχητικό ρυθμό...
και φταίμε εμείς.
Έχουμε αντικαταστήσει 27 εκ. εκτάρια παρθένου ζούγκλας...
με ένα είδος δέντρου.
Καλλιέργειες για φοινικέλαιο...
μια από τις πιο παραγωγικές σοδειές του κόσμου.
Αυτές οι μονοκαλλιέργειες
στηρίζουν μόνο ένα κομμάτι της ποικιλίας που βρίσκεται στα κύρια τροπικά δάση...
και ωθούν πολλά ζώα στην εξαφάνιση.
Στα βαλτώδη δάση της βόρειας Σουμάτρα, στην Ινδονησία...
ο χρόνος τελειώνει για έναν κοντινό πρόγονό μας.
Τον ουρακοτάγκο.
Ένα μωρό ουρακοτάγκος θέλει πάνω από δέκα χρόνια να ανεξαρτητοποιηθεί.
Πρέπει να τα μάθει όλα από τη μητέρα του.
Όπως το πώς να γεφυρώσει τα κενά μεταξύ των δέντρων.
Η επιβίωση του καθενός τους εξαρτάται
από το να καταλάβει τέλεια το μέρος του δάσος όπου μένει.
Οι παρατηρητές επιστήμονες ονόμασαν το ζευγάρι Έλι κι Ίντεν.
Η Έλι είναι 18 ετών...
κι ο Ίντεν, το πρώτο της μωρό, είναι τριών.
Τώρα, θέλει ενθάρρυνση.
Όπως όλοι οι ουρακοτάγκοι...
η Έλι έχει απομνημονεύσει έναν χάρτη του περιβάλλοντος...
μαζί με την τοποθεσία του κάθε δέντρου που καρποφορεί.
Πρέπει να το μάθει κι ο Ίντεν...
αλλά προς το παρόν, πρέπει να παρακολουθεί ό,τι κάνει η μητέρα του...
μαθαίνοντας όχι μόνο τι τρώγεται, αλλά και πώς να το φας.
Κάθε μέρα είναι ένα νέο μάθημα για τον Ίντεν.
Τα μυρμήγκια είναι μέρος της διατροφής κι υπάρχει κόλπο να τα μαζέψουν.
Μόλις πιαστούν στη γούνα της Έλι, είναι εύκολο να τα πάρει.
Ο μικρός Ίντεν, απλώς βλέπει και μαθαίνει.
Ο ξάδερφος του Ίντεν, ο Λούι, είναι πιο έμπειρος.
Ως τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος...
κινείται ανάμεσα στα κλαδιά με άνεση.
Πήρε χρόνια να το τελειοποιήσει...
κι είναι ξεκάθαρα μια δεξιότητα που νιώθει ότι αξίζει να επιδεικνύει.
Η κατάκτηση των κορυφών των δέντρων είναι το πρώτο στάδιο εκπαίδευσης.
Για να επιζήσει, ο Λούι πρέπει να μάθει κι άλλα.
Πολλά περισσότερα.
Η μητέρα του, η Λίζα, βρήκε έναν σάπιο κορμό...
με πολλά μυρμήγκια.
Αλλά η ευκαιρία με τα μυρμήγκια απαιτεί περισσότερη γνώση.
Για να τα βρει, η Λίζα πρέπει να σπάσει κομμάτια.
Στην ηλικία του, ο Λούι πρέπει να κάνει περισσότερα από το να βλέπει.
Πρέπει να αντιγράψει.
Όχι κι άσχημη προσπάθεια.
Αν και μόλις επτά ετών, πρέπει να τελειοποιήσει την αιχμαλωσία μυρμηγκιών.
Ο Λούι έχει πολλά να μάθει.
Ο Πλούτο, από την άλλη, αποφοίτησε πριν καιρό.
Τριάντα ετών και σχεδόν 100 κιλά...
είναι ο βασιλιάς αυτής της ζούγκλας.
Οι αναχειλώσεις στα μάγουλά του είναι σημάδι δύναμης...
κι ίσως εμπνεύσουν τον Λούι να του μοιάσει όταν μεγαλώσει.
Ο Πλούτο ψάχνει συνεχώς τροφή...
και μόλις βρήκε μια ευκαιρία με προοπτικές.
Αυτές οι σφήκες σημαίνουν ένα πράγμα.
Νόστιμες κάμπιες.
Για να τις πάρει, κάνει την τεχνική "σπάω κι αρπάζω".
Η πυκνή του γούνα τον προστατεύει από τις άγριες σφήκες...
αλλά η ανταμοιβή αξίζει να ρισκάρει κάποια τσιμπήματα.
Ο Λούι κρατά απόσταση.
Θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερος και πιο τριχωτός
για να παλέψει με τις σφήκες.
Αλλά εδώ, υπάρχει ένα κόλπο που ίσως πάρει μισή ζωή για να το μάθεις καλά.
Η μητέρα του Λούι, η Λίζα, έμαθε να φτιάχνει εργαλεία από κλαδιά...
για να διώχνει τα έντομα.
Οι ουρακοτάγκοι που ζουν εδώ
είναι οι μόνοι στον κόσμο που ανακάλυψαν αυτή τη δεξιότητα.
Ο Λούι πρέπει να προσπαθήσει και να μάθει...
αλλά μπορεί να περάσουν οκτώ χρόνια μέχρι να γίνει καλός σαν τη μητέρα του.
Αυτή η χρονοβόρα εκπαίδευση έκανε τους ουρακοτάγκους
ιδιαίτερα ευαίσθητους στις αλλαγές που συμβαίνουν στο δάσος.
Εκτιμάται ότι χάνουμε 100 ουρακοτάγκους κάθε εβδομάδα...
από την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Η γενιά του Λούι και του Ίντεν ίσως είναι η τελευταία άγριων ουρακοτάγκων.
Όταν ο Πλούτο ήταν στην ηλικία τους, η ζούγκλα εκτεινόταν ως τον ορίζοντα.
Όχι πια.
Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες...
η παρθένα πεδινή ζούγκλα από την οποία εξαρτώνται οι ουραγκοτάγκοι...
μειώθηκε τρομακτικά κατά 75%.
Σ' όλον τον κόσμο, χάνουμε τροπικά δάση...
με ρυθμό σχεδόν 15 εκ. εκταρίων ανά έτος...
και μαζί τους, τον κρυμμένο θησαυρό της βιοποικιλότητας του πλανήτη.
Οι ζούγκλες αποθηκεύουν κι αιχμαλωτίζουν περισσότερο άνθρακα
από οποιοδήποτε άλλο περιβάλλον στην ξηρά.
Δροσίζουν τον πλανήτη μας...
παρέχουν φαγητό και φάρμακα.
Αν τα χάσουμε, θα το πληρώσουμε.
Παρακαλώ, μπείτε στο ourplanet.com
για να ανακαλύψετε τι πρέπει να κάνουμε για να προστατέψουμε τις ζούγκλες μας.
Υποτιτλισμός: Ελένη Γούλα