‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เพียงเมื่อ 50 ปีก่อน
‎ที่เราเดินทางไปถึงดวงจันทร์ได้ในที่สุด
‎เป็นครั้งแรกที่เรามองกลับมายังดาวของเรา
‎ตั้งแต่นั้นมา ประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว
‎สารคดีชุดนี้จะนำเราไปชื่นชม ‎สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยังคงเหลืออยู่
‎และเผยให้เห็นถึงสิ่งที่เราต้องอนุรักษ์ไว้
‎เพื่อให้คนและธรรมชาติยืนยงอยู่ได้
‎ที่นี่คือป่าเขตร้อน
‎ป่าดิบชื้น
‎ถิ่นที่อยู่ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในโลก
‎ในป่าดิบชื้นมีสัตว์ทั้งหมดกี่สายพันธุ์นั้น ‎ยังไม่รู้แน่ชัด
‎แต่คาดว่ามีมากถึงหลายล้านสายพันธุ์
‎และมีการค้นพบสายพันธุ์ใหม่ทุกสัปดาห์
‎บางสายพันธุ์ เช่น เสือลายเมฆตัวนี้ ‎เรายังแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย
‎แม้ว่าป่าดิบชื้นจะมีพื้นที่เพียงเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ‎ของพื้นดินทั่วโลก
‎ป่ากลับมีบทบาทสำคัญ ‎ต่อความอุดมสมบูรณ์ของโลกนี้
‎(ป่าดิบชื้น)
‎ในใจกลางทวีปแอฟริกา คือประเทศคองโก
‎ที่นี่คือป่าดิบชื้นที่อายุน้อยที่สุดในโลก ‎เพียง 18,000 ปีเท่านั้น
‎และเป็นป่าดงดิบที่มีสัตว์ใหญ่มากกว่าที่อื่น
‎ครอบครัวกอริลลาที่ราบต่ำ
‎มีกอริลลาหลังเงินเป็นจ่าฝูง
‎มันตัวสูงเท่าคน แต่หนักกว่าสองเท่าตัว
‎ครอบครัวต้องพึ่งพามันเพื่อการอยู่รอด
‎ในฐานะผู้ปกครอง มันต้องคอยเฝ้าระวังอันตราย
‎คู่แข่งตัวผู้อาจจะยึดอำนาจ ‎และพรากครอบครัวของมันไปได้
‎แต่การคุกคามแบบหนึ่งอยู่เหนือการควบคุมของมัน
‎ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
‎การลักลอบล่าสัตว์เพื่อล่าเนื้อ ‎ทำให้จำนวนกอริลลาในคองโกลดลงถึงครึ่งหนึ่ง
‎เผ่าพันธุ์ของมันกำลังเสี่ยงวิกฤติสูญพันธุ์
‎เป็นเพียงช้างป่า กอริลลาจึงไม่ต้องกังวล
‎แต่ช้างก็ต้องคอยระวัง ‎พวกลักลอบล่าสัตว์เช่นเดียวกัน
‎งายาวของมันเป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง
‎มากกว่าญาติที่อยู่ในทุ่งหญ้า
‎มันเดินไปตามเส้นทาง
‎ที่สร้างโดยช้างหลายรุ่นก่อนหน้า
‎เพื่อออกหาอาหาร
‎เช่นเดียวกับช้าง ครอบครัวของกอริลลาหลังเงิน ‎ต้องเดินทางหลายกิโลเมตรต่อวัน
‎เพื่อหาผลไม้และเมล็ดพันธุ์
‎ทั้งกอริลลาและช้างเป็นชาวสวนของป่านี้
‎ผู้แพร่กระจายเมล็ดพันธุ์
‎และต้นไม้มากมายที่นี่
‎เป็นหนี้ชีวิตสัตว์ใหญ่เหล่านี้
‎ที่นี่ ทุกเส้นทางนำไปสู่อัมเบลี บาย
‎พื้นที่โล่งแจ้งเช่นนี้เป็นลักษณะเฉพาะ ‎ของป่าดงดิบในคองโก
‎และมีพื้นที่แบบนี้กว่าร้อยแห่ง ‎กระจายไปทั่วป่า
‎ที่โล่งแบบนี้เรียกว่า บาย ซึ่งดึงดูด ‎ผู้อยู่อาศัยของป่าแห่งนี้มากมาย
‎กอริลลาหลังเงิน ‎นำทางไปอย่างระมัดระวัง
‎แต่ครอบครัวของมันตามมาติดๆ
‎กอริลลามาเพื่อกินพืชน้ำที่อุดมด้วยเกลือ
‎แร่ธาตุที่กำลังขาดแคลนในป่านี้
‎แต่สำคัญยิ่งต่อการอยู่รอดของพวกมัน
‎ช้างขุดเกลือขึ้นจากโคลนด้วยงา
‎หรือดื่มน้ำที่อุดมด้วยแร่ธาตุ
‎ครอบครัวของกอริลลาหลังเงิน ‎ไม่ใช่กอริลลาฝูงเดียวที่นี่
‎กอริลลาอีกเกือบ 200 ตัวยังใช้บายแห่งนี้
‎เช่นเดียวกับช้างอีกกว่า 530 เชือก
‎เป็นตัววัดถึงความสำคัญของอัมเบลี
‎สำหรับช้างแล้ว บายมีบทบาทสำคัญอีกหนึ่งอย่าง
‎พวกมันใช้ชีวิตส่วนใหญ่
‎เดินเร่ร่อนภายในป่าตามลำพัง
‎พวกมันจึงมีโอกาสได้พบสัตว์อื่นที่นี่เท่านั้น
‎อัมเบลีแตกต่างจากบายแห่งอื่นของคองโก ‎เพราะที่นี่เป็นเขตอนุรักษ์
‎ที่นี่จึงเป็นที่หลบภัยจากพวกลักลอบล่าสัตว์
‎พวกมันตกอยู่ในอันตรายต่อเมื่อออกไปจากที่นี่
‎และในฐานะผู้กระจายเมล็ดพันธุ์หลักของคองโก
‎การสูญเสียสัตว์ใหญ่ ‎อาจส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง
‎ต่ออนาคตป่าดิบชื้น ‎ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกเรา
‎ป่าดงดิบอาจจะดูคล้ายคลึงกัน
‎ทว่า แต่ละที่เป็นบ้านของสัตว์ ‎ที่มีลักษณะเฉพาะมากมาย
‎เกาะนิวกินีเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดที่ปกคลุมด้วยป่า
‎พืชพรรณและสัตว์ป่ากว่าครึ่งหนึ่งของที่นี่
‎ไม่มีที่อื่นใดในโลก
‎สภาพทางภูมิศาสตร์อันแปรปรวนในอดีต ‎ทำให้เกาะอันกว้างใหญ่นี้
‎กลายเป็นภูมิทัศน์อันน่าตกตะลึง ‎ที่อุดมไปด้วยเทือกเขาและหุบเขา
‎กระบวนการที่แยกสายพันธุ์หนึ่งจากสายพันธุ์อื่น
‎เมื่อถูกแบ่งแยกด้วยภูมิประเทศ
‎สัตว์ในนิวกินีล้วนแปลกตาอย่างยิ่ง
‎นกปักษาสวรรค์ พันธุ์ทเวล์ฟวายด์
‎เป็นพันธุ์เดียวในโลกที่มีขนประดับหางแบบนี้
‎เพื่อใช้ยั่วยวนว่าที่คู่ผสมพันธุ์
‎จากบรรพบุรุษที่คล้ายนกกา
‎นกปักษาสวรรค์ได้วิวัฒนาการเพิ่ม ‎อีก 40 สายพันธุ์
‎ทุกมุมของเกาะนี้มีสายพันธุ์ของตัวเอง
‎พบกับนกซิกเคิลบิลสีดำ ‎แห่งที่ราบสูงเกาะนิวกินี
‎มันสามารถแปลงเป็นรูปร่าง ‎ที่ไม่เหมือนนกเท่าไหร่ได้
‎นกปักษาสวรรค์ตัวผู้แต่ละตัว ‎มีวิธีการดึงดูดคู่ที่เป็นเอกลักษณ์
‎และไม่มีวิธีไหนที่ตราตรึง
‎ไปกว่าการแสดงที่เกิดขึ้นในเวทีนี้
‎สำหรับเจ้าของเวที นกพาโรเทียตะวันตก ‎ต้องสะสางงานให้เสร็จก่อน
‎ทุกเช้า มันจะเก็บกวาดเศษซากใบไม้ ‎ที่ร่วงลงมาตอนกลางคืน
‎เป็นงานสำคัญถ้ามันอยากดึงดูดคู่
‎ตัวเมียจะมาเยือนลานที่สะอาดที่สุดเท่านั้น
‎ดังนั้น แค่ใบไม้ร่วงใบเดียว ‎ก็อาจทำให้มันเสียโอกาสได้
‎สะอาดเอี่ยม
‎ความขะมักเขม้นทำความสะอาดบ้านเป็นผล
‎แล้วตัวเมียก็มาเยือนเพื่อดูอย่างใกล้ชิด
‎ตอนนี้เป็นโอกาสที่มันจะสร้างความประทับใจแล้ว
‎แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‎ตัวเมียนั้นช่างเลือก
‎และมันคาดหวังให้การเต้นรำเกี้ยวของตัวผู้
‎ต้องไร้ที่ติ
‎มันเริ่มต้นด้วยการโค้งคำนับ
‎จากนั้น ตาสีฟ้าของมันจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง
‎เป็นไปได้สวย
‎ลีลาเข้าตา
‎ฝีเท้าไม่ธรรมดา
‎ท่าทางหมุนพลิ้ว
‎ท่าโยกหัวพร้อมหมุนตัว
‎ขนหัวที่ชูชันและปีกที่สั่นระริกของตัวเมีย
‎เป็นสัญญาณที่ดีมาก
‎ท่าเดินไปด้านข้างและท่าโยกหัวของมัน ‎ดูดีจากทุกมุม
‎แต่ท่าที่โดดเด่นที่สุดของมัน
‎สามารถชื่นชมได้ ‎จากมุมมองของเธอเท่านั้น
‎รอดูกัน
‎นั่นปะไร อวดแผงคอสีเหลืองอร่ามของมัน
‎ตัวเมียตื่นเต้นมากขึ้น
‎การแสดงของมันสำเร็จ
‎และมันชนะใจตัวเมียได้
‎ความโดดเดี่ยวของนิวกินีได้สร้าง ‎สัตว์หลากหลายที่มีเอกลักษณ์
‎แต่อายุของป่ายิ่งมีผลกระทบอย่างใหญ่หลวง
‎กับชีวิตที่หลากหลายในป่านี้
‎ป่าบอร์เนียวในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎เติบโตที่นี่มาเกือบ 130 ล้านปีแล้ว
‎ป่าแห่งนี้จึงเก่าแก่ที่สุดในโลก
‎ยอดเขาหินปูนในเขตภูเขาบอร์เนียว
‎เดิมก่อตัวจากใต้ทะเล
‎กาลเวลาและสายฝน ‎ค่อยๆ กัดเซาะป้อมปราการกลางป่านี้
‎จนกลายเป็นหอคอยสูงสี่สิบเมตร
‎อายุที่เก่าแก่ของป่าบนเกาะนี้เห็นได้ชัดที่สุด
‎จากหนึ่งในนักล่าที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
‎หนอนกำมะหยี่
‎พื้นป่าอันชื้นแฉะคือบ้านของพวกมัน
‎มันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์
‎และไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
‎มันตรวจจับเหยื่อได้จากการสัมผัสและแรงสั่น
‎แต่เมื่อไม่มีความเร็ว
‎มันจับเหยื่อที่ว่องไวได้อย่างไร
‎คำตอบนั้นแปลกยิ่งกว่านิยาย
‎ปืนกาว
‎เมือกเหนียวหนืดแข็งตัวเมื่อโดนตัวเหยื่อ
‎จับเจ้าแมลงที่โชคร้ายเอาไว้
‎หนอนกำมะหยี่จะฉีดน้ำลายที่ช่วยย่อย ‎เข้าไปในตัวแมลงสาบ
‎แล้วดูดเครื่องในมันออกมา
‎พื้นป่าดงดิบที่ชุ่มชื้นไม่เพียงดีสำหรับ ‎หนอนกำมะหยี่เท่านั้น
‎แต่ยังเหมาะสำหรับเชื้อราด้วย
‎และป่าดึกดำบรรพ์ของบอร์เนียวก็อุดมสมบูรณ์ ‎ไปด้วยหลากหลายสายพันธุ์
‎เมื่อย่อยสลายซากต่างๆ ลง
‎ราเมือกและเชื้อราก็นำ ‎สารอาหารที่หายากกลับมาใช้อีกครั้ง
‎กาลเวลาทำให้ป่าบอร์เนียวอุดมสมบูรณ์ ‎และมีความหลากหลายอย่างน่าอัศจรรย์
‎ในพื้นที่ป่าไม่กี่เฮกตาร์นี้
‎อาจจะมีพืชพรรณหลากหลายมากกว่า ‎ที่มีในทวีปยุโรปทั้งหมด
‎รวมถึงบางพรรณที่พิเศษที่สุดในโลก
‎ในช่วงเวลาหลายสัปดาห์
‎ยอดไม้เหล่านี้จะพองตัวกลายเป็นเหยือกหรือหม้อ
‎ในบอร์เนียวมีต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิง ‎ถึงสามสิบเก้าสายพันธุ์
‎และส่วนใหญ่ไม่สามารถพบได้จากที่อื่น
‎ต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงต้องกินสัตว์ ‎เพื่อให้ได้สารอาหารที่มันต้องการ
‎และมักจะกินด้วยวิธีที่น่าประหลาดใจ
‎นี่คือกระแตภูเขา ‎สัตว์ที่พบได้ในเกาะบอร์เนียวเท่านั้น
‎ทุกเช้า กระแตภูเขาจะมาเยี่ยม ‎เหยือกในละแวกบ้าน
‎มันต้องกินสารละลายน้ำตาล
‎ที่ซึมออกมาจากขนบนฝาของเหยือก
‎เมื่อมันเลียฝาจนแห้ง ก็จะย้ายไปต้นใหม่
‎แล้วก็อีกต้น
‎จนในที่สุด น้ำตาลทั้งหมดที่กินไป ‎ก็ส่งผลเพียงอย่างเดียว
‎เพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับอาหารฟรี ‎กระแตฝากของขวัญเอาไว้
‎ปุ๋ยสำหรับต้นพืช
‎สิ่งเดียวที่ต้องการคือสายฝนยามบ่าย
‎เพื่อราดมูลของกระแตลงไปในเหยือกของต้น
‎ถ้าไม่ได้สารอาหารเสริมเหล่านี้ ‎ต้นนี้ก็คงอยู่ไม่ได้
‎และการที่ต้องแสวงหาสารอาหาร ‎ทำให้บางสายพันธุ์ต้องใช้วิธีที่ร้ายกาจ
‎หม้อข้าวหม้อแกงลิงพันธุ์กราซิลิส
‎ดึงดูดมดด้วยหยดน้ำหวานที่ใต้ฝาของมัน
‎แต่มดเหล่านั้นให้อะไรเป็นส่ิงตอบแทนล่ะ
‎เรื่องนี้ต้องพึ่งสายฝนเช่นเดียวกัน
‎แรงของฝนที่ตกลงมา
‎ทำให้มดเกาะไว้ไม่อยู่
‎มันเป็นกับดักแบบกระดานโดดน้ำ ‎อันเดียวของโลกพืช
‎หม้อข้าวหม้อแกงลิงพันธุ์นี้กินมดเป็นอาหาร
‎หม้อข้าวหม้อแกงลิงทุกสายพันธุ์ ‎พึ่งพาสัตว์เพื่อความอยู่รอด
‎และสายพันธุ์หนึ่งถึงกับร่วมมือกับค้างคาวด้วย
‎ค้างคาวยอดกล้วยพบหม้อข้าวหม้อแกงลิง ‎พันธุ์เฮ็มสลีอานาได้
‎เพราะผนังด้านหลังที่กว้างของต้นนี้ ‎สะท้อนคลื่นเหนือเสียงของค้างคาวได้
‎เหยือกที่รูปร่างเหมือนท่อ ‎เหมาะเป็นที่พักชั่วคราว
‎ทรงเหยือกน้ำเป็นที่พักที่ปลอดภัย
‎ส่วนพืชเองก็ได้รับสารอาหารจากมูลของแขก
‎ความสัมพันธ์เช่นนี้ใช้เวลาวิวัฒนาการหลายล้านปี
‎แต่หลายอย่างอาจอันตรธานไปได้ ‎ในเพียงทศวรรษเดียว
‎ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา บอร์เนียวสูญเสีย ‎พื้นที่ป่าไปมากกว่าครึ่ง
‎และที่หมู่เกาะเพื่อนบ้าน
‎อย่างฟิลิปปินส์ ยิ่งเลวร้ายกว่า
‎ที่นี่ พื้นที่ป่าดิบชื้นดั้งเดิม ‎หายไปแล้วถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
‎สิ่งที่เหลืออยู่คือ ที่หลบภัยสุดท้าย ‎สำหรับนกล่าเหยื่อที่หายากที่สุดในโลก
‎นกอินทรีฟิลิปปินส์ผู้ยิ่งใหญ่
‎นกพันธุ์นี้มีเหลืออยู่เพียง 400 คู่
‎ลูกนกที่ยังอยู่ในรังเป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก
‎นักวิทยาศาสตร์ได้ตามรอยแม่นกมา ‎ตั้งแต่มันเพิ่งหนึ่งขวบ
‎ตอนนี้มันอายุ 10 ปีแล้ว นี่คือลูกนกตัวแรกของมัน
‎ลูกนกเพิ่งอายุ 4 เดือน ‎แต่ตัวสูงถึงเกือบหนึ่งเมตรแล้ว
‎และยิ่งมั่นใจมากขึ้นด้วย
‎แม้ว่าแม่นกจะยังอยากช่วยเหลือลูก
‎ลูกตัวนี้เรียกร้องเหลือเกิน
‎มันคาดว่าจะได้อาหารกินเป็นประจำ
‎แต่ราวกับเด็กเล็กที่ชอบร้องฉุนเฉียว ‎มันไม่อยากให้ใครช่วยป้อน
‎ไม่ทันไร มันก็ตัวโตเท่ากับพ่อแล้ว
‎และโตเกินไปที่จะเถียงด้วย
‎แต่ถ้าต้องการให้ลูกน้อยเติบโตต่อไป
‎ตัวพ่อรู้ว่า ถึงเวลาที่ต้องเข้มงวดเพราะรักแล้ว
‎จากนี้ไป พ่อแม่จะมาเยี่ยมน้อยลง
‎พ่อแม่จะแวะมาให้อาหารบ้างเป็นครั้งคราว
‎แต่ค้างคาวผลไม้ตัวน้อยไม่ใช่สิ่งที่น่าตื่นเต้นเลย
‎มันช่างน่าสับสน
‎เมื่อพ่อแม่ไม่กลับมาเยี่ยมบ่อยเท่าที่เคย
‎เจ้าตัวน้อยร้องหาพ่อแม่ทุกวัน
‎แต่ไม่มีใครสนใจมันเลย
‎มันหิวโหย
‎และมีเพียงเศษอาหารเหลืออยู่เล็กน้อย
‎ได้เวลากลายเป็นนกอินทรีที่เติบใหญ่แล้ว
‎การกระพือปีกช่วยกระตุ้นกล้ามเนื้อสำหรับการบิน ‎ให้กับปีกกว้างสองเมตรนี้
‎ปีกที่จะใช้แบกเหยื่ออ้วนท้วนของมัน
‎แต่ทักษะด้านนี้ยังต้องใช้เวลา
‎จนถึงตอนนี้ มันยังไม่เคยออกไปผจญภัย ‎นอกบริเวณรังอันปลอดภัยเลย
‎เพราะมีเหตุสมควรอยู่
‎รังมันอยู่เหนือพื้นป่าถึง 70 เมตร
‎ถ้าตกลงไปอาจจะถึงตาย
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่น่าหวาดหวั่นใจ ‎แต่มันต้องใจแข็งสู้
‎ตอนนี้มันมีแต่นิ้วและกรงเล็บ
‎ลมที่พัดวูบมาไม่ช่วยเลย ‎เมื่อมันต้องประคองตัวอยู่เหนือความสูงเสี่ยงชีวิต
‎และฝนที่ตกหนักก็ไม่ทำให้ง่ายขึ้นเช่นกัน
‎มันแข็งแรงและมั่นใจขึ้นทุกวัน
‎แล้ววันที่มีความมั่นใจพอจะใช้ทักษะก็มาถึง
‎ตอนนี้ถึงเวลาขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้าแล้ว
‎มันออกบินจากรังบนต้นไม้เป็นครั้งแรก
‎มันจะต้องใช้เวลาอีกเกือบหนึ่งปี ‎จึงจะดูแลตัวเองได้อย่างเต็มที่
‎จากนั้น การอยู่รอดของมัน ‎จะขึ้นอยู่กับการหาอาณาเขต
‎ในพื้นที่ป่าบริสุทธิ์ขนาดใหญ่
‎ในป่าที่ไม่เป็นสัดเป็นส่วนในประเทศฟิลิปปินส์
‎มีเหยื่อไม่พอสำหรับนกอินทรียักษ์นี้
‎แต่มีป่าอีกหนึ่งแห่งที่ยังมีขนาดใหญ่ตระการตา
‎ลุ่มน้ำแอมะซอน ‎มีพื้นที่กว้างกว่า 3,000 กิโลเมตร
‎และเป็นบ้านของป่าดิบชื้นกว่าครึ่ง ‎ที่ยังเหลืออยู่ในโลกนี้
‎แต่สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในป่าลึกของแอมะซอนนั้น ‎มีความท้าทายมากมาย
‎ลิงแมงมุมดำ
‎หมายตาโป่งเกลืออยู่
‎ที่นี่เกลือขาดแคลน ‎เพราะอยู่ห่างไกลจากทะเลเหลือเกิน
‎ดังนั้นโป่งเกลือจึงเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง
‎แต่ก่อนอื่น พวกมันต้องดูให้แน่ใจ ‎ว่าไม่มีนักล่าซุ่มอยู่เบื้องล่าง
‎ตัวอะกูติที่ไร้พิษสงดูเป็นสัญญาณที่ดี
‎นี่เป็นเวลาเดียวที่ลิงแมงมุม ‎จะยอมลงมาสัมผัสพื้นดิน
‎ถ้าต้องมุดหัวเข้าโพรง
‎ควรมีผู้เฝ้าระวังไว้เป็นการดี
‎บรรดาลิงไม่สามารถอยู่รอดได้ ‎ถ้าไม่มีแร่ธาตุเหล่านี้
‎และพวกนักล่าก็รู้ดี
‎คำเตือนจากผู้เฝ้าระวัง
‎นี่ไม่ใช่สัญญาณหลอก
‎เสือจากัวร์
‎สุดยอดนักล่าแห่งแอมะซอนที่หายากยิ่ง
‎เมื่อเสือจากัวร์จากไป ลิงก็กลับมา
‎แต่มันเป็นการเสี่ยง
‎ไม่มีใครรู้ว่านักล่าจะกลับมาเมื่อไหร่
‎ไม่ใช่แค่ลิงแมงมุมเท่านั้น ‎ที่ต้องยอมสละความกลัวเพื่อความอยู่รอด
‎ในป่าแอมะซอน โป่งเกลือสำคัญยิ่ง ‎เช่นเดียวกับโอเอซิสในทะเลทราย
‎เสียงอาจจะเป็นมิตรหรือศัตรูก็ได้
‎ดังนั้น ทุกตัวที่มาเยือนต้องตื่นตัว ‎เพื่อพร้อมหนีได้ทุกเมื่อ
‎สัญญาณหลอก
‎แค่เจ้าอะกูติที่ไร้พิษภัยอีกแล้ว
‎ในป่าแอมะซอน สัตว์แต่ละประเภท ‎มีสายพันธ์ุหลากหลายมากกว่าที่อื่น
‎รวมทั้งกบด้วย
‎คาดว่าที่นี่น่าจะมีกบมากกว่าหนึ่งพันประเภท
‎และยังมีการค้นพบสายพันธุ์ใหม่อยู่เสมอ
‎กบเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงป่าดิบชื้นที่อุดมสมบูรณ์
‎แต่สมาชิกที่สำคัญที่สุดกลับเป็น ‎ผู้อาศัยที่ตัวเล็กที่สุดของป่าแห่งนี้
‎คาดว่าในป่าแอมะซอน ‎มีแมลงมากกว่าสองล้านประเภท
‎เจ้าพวกนี้มีจำนวนมากที่สุด
‎หนึ่งอาณานิคมของมดตัดใบไม้ ‎อาจจะมีจำนวนมดนับล้านตัว
‎แต่ละอาณานิคมมีระบบอันล้ำเลิศ ‎ที่ต้องทำหน้าที่ร่วมกัน
‎นั่นคือการเก็บและขนใบไม้ ‎ไปยังรังใต้ดินของพวกมัน
‎ภายในเขตอาณานิคมของมดตัดใบไม้
‎มดจะเก็บเกี่ยวถึงหนึ่งในห้า ‎ของพืชพรรณทั้งหมดที่ขึ้นใหม่
‎กรีดตัดใบไม้ด้วยขากรรไกรที่สร้างมาเป็นพิเศษ
‎พวกมันสร้างแรงสั่นความถี่สูง ‎เพื่อทำให้ใบไม้แข็งตัว
‎ทำให้ตัดง่ายขึ้น
‎เมื่อทำงานร่วมกัน พวกมันสามารถกัดกินต้นไม้ ‎จนเกลี้ยงเกลาได้ภายใน 24 ชม.
‎เคล็ดลับคือเกาะใบไม้ไว้ในขณะที่ร่วง
‎พูดง่ายกว่าทำ
‎แต่อย่ากลับไปยังรังมือเปล่าจะเป็นการดีที่สุด
‎อาณานิคมของมดตัดใบไม้ ‎เหมือนกับสัตว์กินพืชขนาดยักษ์
‎ไม่ต่างกับช้างในป่าคองโก
‎และผลกระทบของมันต่อระบบนิเวศ ‎ก็สำคัญเท่าเทียมกัน
‎เหล่ามดตามรอยกลิ่นกลับไปยังรัง
‎หลีกเลี่ยงอุปสรรคที่ไม่คาดคิด
‎แต่เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ ‎มดจะเก็บกวาดเส้นทางไม่ให้มีสิ่งกีดขวาง
‎รังของมดตัดใบไม้อาจจะลึกถึงแปดเมตร
‎และมีโพรงที่เชื่อมต่อกันมากมายนับพัน
‎มดทำงานขนใบไม้ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้มา
‎ไปยังห้องพิเศษเพื่อเตรียมการ
‎ใบไม้ไม่ใช่อาหาร แต่ใช้เพื่อสร้างสวนเชื้อรา
‎ซึ่งเป็นอาหารของตัวอ่อน
‎ความสำเร็จของอาณานิคมขึ้นอยู่กับ ‎การดูแลสวนให้ปราศจากโรค
‎ดังนั้น เหล่ามดจึงต้องร่วมมือกับแบคทีเรีย ‎เพื่อควบคุมเชื้อโรค
‎ซึ่งจะทำลายเชื้อราอันมีค่าของพวกมัน
‎ตอนนี้ นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า
‎แบคทีเรียเหล่านี้อาจจะเป็นคำตอบ ‎ให้กับโรคของมนุษย์ก็ได้
‎แต่แม้ว่ามดพวกนี้จะประสบความสำเร็จ
‎ความหลากหลายของป่าดิบชื้นยังขึ้นอยู่ที่ ‎ไม่มีสายพันธุ์ใดได้เปรียบกว่า
‎ที่นี่ มดไม่ได้ตามที่ต้องการเสมอไป
‎ตัวนี้มีท่าทางประหลาด
‎มันดูเหมือนถูกบังคับให้ปีนขึ้นข้างบน
‎และอยู่สูงกว่าพื้นป่าหลายเมตรแล้ว
‎บางสิ่งได้เข้าควบคุมการเคลื่อนไหวของมัน
‎ราวกับมีนักเชิดหุ่นชักใยหุ่นกระบอกอยู่
‎การกระทำครั้งสุดท้ายนี้ ‎ไม่ใช่ทางเลือกของมดเอง
‎มันต้องหาที่กัด เพื่อยึดตัวมันไว้กับต้นไม้
‎เมื่อมดอยู่ในอิทธิพลมรณะของมันแล้ว
‎เชื้อราปรสิตชื่อว่า คอร์ดิเซ็ปส์ ‎ก็โผล่ออกมาจากซากมด
‎ในที่สุด ดอกเห็ดจากเชื้อรา ‎ก็ทะลุออกมาจากหัวมด
‎จากกระเปาะนี้ ‎สปอร์จะกระจายไปตามกระแสลม
‎และมันจะเข้าควบคุมเหยื่อมดอีกมากมาย
‎แต่ไม่ใช่แค่มดเท่านั้น
‎สัตว์อื่นมากมายติดเชื้อจากเชื้อราคอร์ดิเซ็ปส์
‎ยิ่งมีสายพันธุ์หลากหลายเท่าไหร่
‎ก็ยิ่งมีโอกาสตกเป็นเหยื่อเชื้อรามรณะนี้ได้มากขึ้น
‎การคานอำนาจเช่นนี้หมายความว่า ‎ไม่มีสายพันธ์ุใดมีอำนาจเหนือกว่า
‎เป็นการปกป้องความหลากหลาย ‎อันน่าอัศจรรย์ของป่าดงดิบ
‎แต่วันนี้ ความหลากหลายของป่าดิบชื้นของโลก
‎กำลังลดน้อยลงจนน่าตกใจ
‎ซึ่งล้วนเป็นฝีมือของพวกเราเอง
‎เราได้แทนที่พื้นที่ป่าบริสุทธิ์ถึง 27 ล้านเฮกตาร์
‎ด้วยต้นไม้พันธุ์เดียว
‎นี่คือต้นปาล์มน้ำมัน
‎พืชพรรณที่ทำรายได้มากที่สุดในโลกประเภทหนึ่ง
‎แต่การปลูกพืชชนิดเดียวนี้
‎เลี้ยงดูชีวิตที่หลากหลายได้เพียงเสี้ยวเดียว ‎ของที่พบได้ในป่าดิบชื้นนี้
‎และกำลังทำให้สัตว์มากมายต้องสูญพันธุ์
‎ในป่าพรุแถบตอนเหนือ ‎ของเกาะสุมาตราในอินโดนีเซีย
‎เวลาของบรรพบุรุษที่สายพันธุ์ใกล้เคียง ‎กับเราที่สุดกำลังจะหมดลง
‎ลิงอุรังอุตัง
‎ลูกอุรังอุตังใช้เวลาเติบโตถึงสิบปี ‎กว่าจะดูแลตัวเองได้
‎มันต้องเรียนรู้ทุกอย่างจากแม่
‎เช่นการปีนป่ายระหว่างต้นไม้
‎อุรังอุตังแต่ละตัวจะอยู่รอดได้ ขึ้นอยู่กับ
‎ความเข้าใจในผืนป่าที่มันอยู่อย่างถ่องแท้
‎นักวิทยาศาสตร์ที่เฝ้าสังเกตการณ์ ‎ตั้งชื่อสองตัวนี้ว่า เอลลี่และอีเด็น
‎เอลลี่อายุ 18 ปีแล้ว
‎และอีเด็น ลูกตัวแรกของมัน เพิ่งสามขวบ
‎ตอนนี้ มันต้องการกำลังใจเล็กน้อย
‎เช่นเดียวกับอุรังอุตังทุกตัว
‎เอลลี่สร้างแผนที่บริเวณรอบๆ ไว้ในหัว
‎รวมถึงที่ตั้งของต้นไม้ที่ออกผลทุกต้น
‎อีเด็นต้องเรียนรู้เรื่องนี้เช่นกัน
‎แต่ในตอนนี้ มันต้องสังเกตทุกสิ่งอย่างที่แม่ทำ
‎ไม่ได้เรียนรู้แค่ว่า กินอะไรได้ ‎แต่ต้องรู้ด้วยว่า กินอย่างไร
‎ทุกวันคือบทเรียนใหม่สำหรับอีเด็น
‎ที่นี่ มดเป็นอาหารหลักของมัน ‎และมีเคล็ดลับในการจับ
‎เมื่อมดเกาะอยู่ตามขนของเอลลี่ จึงทำให้จับง่าย
‎สำหรับเจ้าอีเด็นตัวน้อย มันต้องเฝ้าดูและเรียนรู้
‎ญาติของอีเด็น หลุยส์ แก่ประสบการณ์กว่า
‎มันโตกว่าอีเด็นสี่ปี
‎และสามารถโหนข้ามต้นไม้ได้อย่างง่ายดาย
‎มันใช้เวลาฝึกฝนอยู่หลายปี
‎เห็นได้ชัดว่า มันอยากอวดฝีมือการห้อยโหนเต็มที่
‎การพิชิตยอดต้นไม้เป็นเพียงขั้นแรก ‎ในการเรียนรู้ของอุรังอุตัง
‎เพื่ออยู่รอด หลุยส์ต้องเรียนรู้มากกว่านี้
‎กว่านี้อีกมาก
‎ลิซ่า แม่ของหลุยส์พบซากต้นไม้เน่า
‎ที่มีมดอยู่มากมาย
‎แต่โอกาสหามดได้แบบนี้ ‎ต้องใช้ความรู้และทักษะอีกมาก
‎ลิซ่าต้องหักเปลือกไม้ออกเพื่อจับมด
‎เมื่อถึงวัยนี้ หลุยส์ต้องทำมากกว่าการเฝ้าดู
‎มันต้องเลียนแบบแม่
‎เป็นความพยายามที่ไม่เลว
‎แต่แม้จะเจ็ดขวบแล้ว ‎หลุยส์ยังไม่เชี่ยวชาญการจับมด
‎หลุยส์ยังต้องเรียนรู้อีกมาก
‎อีกด้านหนึ่ง พลูโตจบการศึกษาไปนานแล้ว
‎ด้วยวัยสามสิบปี และน้ำหนัก ‎เกือบหนึ่งร้อยกิโลกรัม
‎มันเป็นราชาของป่าแห่งนี้
‎กระพุ้งแก้มของมันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ
‎สิ่งที่หลุยส์ใฝ่ฝันถึง
‎พลูโตคอยมองหาอาหารอยู่เสมอ
‎และมันเพิ่งเห็นโอกาสที่น่าจะสมหวัง
‎ตัวต่อเหล่านี้หมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้นสำหรับมัน
‎อาหารเลิศรส
‎เพื่อให้ได้ตัวต่อมา ‎มันเลือกใช้วิธีทุบแล้วจับ
‎ขนที่หนาป้องกันมันจากตัวต่อที่โกรธเกรี้ยว
‎แต่รางวัลช่างคุ้มค่า ‎กับการเสี่ยงโดนต่อยเล็กน้อย
‎หลุยส์คอยดูอยู่ห่างๆ
‎มันต้องตัวใหญ่และขนดกกว่านี้มาก
‎ก่อนที่จะกล้าต่อกรกับตัวต่อได้
‎แต่ที่นี่ มีเคล็ดลับอีกหนึ่งอย่าง ‎ที่อาจต้องใช้เวลาเรียนรู้ถึงครึ่งชีวิต
‎ลิซ่า แม่ของหลุยส์ได้เรียนรู้ ‎การทำเครื่องมือจากกิ่งไม้
‎เพื่อควักแมลงออกมา
‎อุรังอุตังที่อาศัยอยู่ที่นี่
‎เป็นพวกเดียวในโลกที่ค้นพบทักษะนี้
‎หลุยส์ก็ต้องพยายามเรียนรู้เช่นเดียวกัน
‎แต่อาจจะต้องใช้เวลาอีกแปดปี ‎กว่ามันจะเก่งเท่าแม่ได้
‎การเรียนรู้อันยาวนานนี้ทำให้อุรังอุตัง
‎เสี่ยงเป็นพิเศษต่อการเปลี่ยนแปลง ‎ที่กำลังเกิดขึ้นในป่าของพวกมัน
‎มีการประมาณว่า เราสูญเสียอุรังอุตัง ‎ราว 100 ตัวต่อสัปดาห์
‎จากกิจกรรมของมนุษย์
‎รุ่นของหลุยส์และอีเด็น ‎อาจจะเป็นอุรังอุตังป่ารุ่นสุดท้าย
‎สมัยที่พลูโตอายุเท่าพวกมัน บ้านป่าของมัน ‎ทอดยาวไปถึงเส้นขอบฟ้า
‎แต่ไม่เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว
‎ในช่วงสี่สิบปีที่ผ่านมา
‎ป่าที่ราบต่ำดั้งเดิมซึ่งเป็นที่อยู่ของอุรังอุตังนี้
‎ลดลงอย่างน่าใจหายถึงเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์
‎ทั่วโลก เรากำลังสูญเสียป่าเขตร้อน
‎ด้วยอัตราเกือบสิบห้าล้านเฮกตาร์ต่อปี
‎และขุมทรัพย์ความหลากหลายทางชีวภาพ ‎ของโลกก็กำลังหายไปกับป่าด้วย
‎ป่าดงดิบกักเก็บคาร์บอน ‎มากกว่าที่ใดบนแผ่นดินนี้
‎ป่าทำให้โลกของเราเย็นลง
‎เป็นแหล่งอาหารและยา
‎เราสูญเสียป่าด้วยน้ำมือของเราเอง
‎โปรดไปที่ ourplanet.com
‎เพื่อค้นพบสิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ ‎เพื่ออนุรักษ์ป่าดิบชื้นของเรา