‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เพียงเมื่อ 50 ปีก่อน
‎ที่เราเดินทางไปถึงดวงจันทร์ได้ในที่สุด
‎เป็นครั้งแรกที่เรามองกลับมายังดาวของเรา
‎ตั้งแต่นั้นมา ประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว
‎สารคดีชุดนี้จะนำเราไปชื่นชม ‎สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยังคงเหลืออยู่
‎และเผยให้เห็นถึงสิ่งที่เราต้องอนุรักษ์ไว้
‎เพื่อให้คนและธรรมชาติยืนยงอยู่ได้
‎ฝูงปลาจำนวนมหาศาล ‎มีอยู่ชุกชุมตามทะเลน้ำตื้นของเรา
‎ปลาพวกนี้คือปลากะตัก
‎ปลาเล็กเป็นอาหารให้กับปลาตัวใหญ่
‎นักล่า เช่น ปลากะมงยักษ์
‎และปลากระเบนปีศาจ
‎เมื่อนักล่าพวกนี้ออกล่าด้วยกัน ‎พวกมันจะมีประสิทธิภาพมาก
‎ทะเลชายฝั่งที่อุดมสมบูรณ์ ‎เป็นแหล่งหาปลาหลักของโลกของเรา
‎และสามารถเป็นอาหารมากมาย ‎ให้กับสัตว์ป่าและมนุษย์
‎(ทะเลชายฝั่ง)
‎ทะเลที่ติดกับแผ่นดินครอบคลุมพื้นที่ ‎ไม่ถึงหนึ่งในสิบของทะเลทั่วโลก
‎ทว่า น่าประหลาดใจ ‎ที่สัตว์ทะเลเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
‎อาศัยอยู่ในท้องทะเลชายฝั่งนี้
‎ความอุดมสมบูรณ์นี้เป็นเพราะพื้นทะเลที่นี่
‎อยู่ในระดับที่แสงแดดส่องถึง
‎อุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ในฟลอริดาตอนใต้
‎ทุ่งหญ้าทะเลปกคลุมน้ำตื้นในเขตร้อน
‎เหมือนทุ่งหญ้าสะวันนาปกคลุมพื้นดิน
‎ทุ่งหญ้าทะเลที่เขียวชอุ่มนี้ ‎ค้ำจุนชีวิตสัตว์ทะเลอันหลากหลาย
‎ปลากระเบนออกหาเหยื่อที่ซ่อนอยู่ตามหญ้าทะเล
‎เอเวอร์เกลดส์ยังเป็นแหล่งล่าเหยื่อ
‎ของนักหาปลาที่แสนฉลาดของชายฝั่งนี้
‎โลมาปากขวด
‎พวกมันค้นหาอาหารด้วยการใช้ ‎เสียงสะท้อนระบุตำแหน่ง เป็นโซนาร์แบบหนึ่ง
‎เบื้องหน้าพวกมันคือฝูงปลากระบอก
‎โลมาประเภทนี้
‎ได้คิดค้นวิธีการหาเหยื่อในแบบพิเศษของตัวเอง
‎พวกมันค่อยๆ ต้อนฝูงปลา ‎ให้เข้าไปที่ที่ต้องการ
‎จากนั้น โลมาตัวหนึ่ง ‎จะกวนโคลนขึ้นมาล้อมฝูงปลาไว้
‎จนปลาตื่นตระหนกและกระโดดขึ้นกลางอากาศ
‎ปลาส่วนใหญ่หนีไปได้
‎การจับปลาที่กระโดดอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย
‎แต่โลมาดั้นด้นต่อไป และกินจนอิ่ม
‎คนไม่ได้รับอนุญาตให้ตกปลา ‎เพื่อการค้าในเขตอุทยานแห่งชาติ
‎ดังนั้นจึงมีปลาเหลือเฟือสำหรับโลมา
‎เมื่อมองจากอากาศ เราจึงสามารถชื่นชม ‎ความอุตสาหะของนักหาปลาผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ได้
‎ทะเลน้ำตื้นสำคัญยิ่งต่อการต่อสู้ ‎การเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศ
‎หญ้าทะเลดูดซึมคาร์บอนไดออกไซด์ ‎ได้มากถึง 35 เท่า
‎ของป่าดิบชื้นที่มีพื้นที่เท่ากัน
‎และลดความเสียหายที่เกิดจาก ‎ความร้อนในทะเลของเรา
‎ป่าชายเลนมักจะอยู่ตามริมทุ่งหญ้าทะเล
‎ต้นไม้ที่ไม่ธรรมดาพวกนี้เป็นพืชชนิดเดียวที่อยู่ได้
‎ในระดับความเค็มที่แปรปรวน ‎ของผืนน้ำชายฝั่ง
‎ต้นพวกนี้ไม่ได้ปกป้องชายฝั่งจากพลังทำลายล้าง ‎ของพายุเฮอร์ริเคนเท่านั้น
‎แต่ยังดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ ‎เช่นเดียวกับหญ้าทะเลอีกด้วย
‎รากที่พันกันของมันเป็นแหล่งเพาะเลี้ยงที่ปลอดภัย ‎สำหรับปลารุ่นเยาว์
‎ที่จะไปจากป่าชายเลนในที่สุด
‎และไปสร้างบ้านในแดนมหัศจรรย์ที่สุด ‎ในทะเลเขตร้อน
‎แนวปะการัง
‎ปะการังปกคลุมพื้นที่ใต้ทะเลไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‎ทว่ากลับเป็นบ้านของพันธุ์สัตว์ทะเลถึงหนึ่งในสี่
‎สัตว์เหล่านี้จะไม่อยู่ที่นี่ ถ้าไม่มีแนวปะการัง
‎ปะการังสร้างโครงสร้าง ‎ที่กลายเป็นทั้งอาหารและบ้าน
‎และเป็นที่พึ่งพาของชุมชนใต้ทะเลทั้งหมด
‎ผู้อยู่อาศัยทุกชีวิตมีบทบาท ‎ในการดำรงรักษาความสมบูรณ์ของปะการัง
‎น่าเสียดายที่มีแนวปะการังเพียงเล็กน้อย ‎ที่ยังคงสมบูรณ์เหมือนในอดีต
‎และแนวปะการังส่วนใหญ่ ‎ขาดสมาชิกที่สำคัญยิ่งของชุมชนนี้
‎ปลาฉลาม
‎การตกปลาเกินจำกัดอย่างไม่หยุดยั้ง ‎ได้ลดจำนวนฉลามทั่วโลก
‎ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
‎วันนี้ ฉลามเจริญเติบโตได้เท่าจำนวนเดิม
‎ตามแนวปะการังอันไกลโพ้นเท่านั้น
‎หมู่เกาะเฟรนช์พอลินีเชียกลางมหาสมุทรแปซิฟิก
‎ที่นี่อย่างน้อยฉลามก็ได้รับการคุ้มครองอย่างเต็มที่
‎ในตอนกลางวัน ปลาฉลามจ้าวมันสีเทา ‎ว่ายอยู่ตามกระแสน้ำ
‎พวกมันปล่อยให้ปลานกขุนทองทำความสะอาดฟัน
‎เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับ ‎การออกล่าในตอนกลางคืน
‎ฉลามพวกนี้ชอบล่าท่ามกลางความมืด
‎เมื่อประสาทสัมผัสที่ว่องไวของพวกมัน ‎ทำให้มันได้เปรียบเหยื่อ
‎เวลากลางคืนแล้ว
‎ได้เวลาที่ปลาเล็กจะหาที่หลบภัย ‎ตามซอกมุมของแนวปะการัง
‎เหนือการเข้าถึงของปลาฉลามจ้าวมัน
‎ฉลามรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวแม้เพียงน้อยนิด
‎การออกจากที่กำบังเป็นเรื่องอันตราย
‎นิ่งเอาไว้ แล้วฉลามอาจจะไม่เห็น
‎ปลาตัวน้อยอาจจะใช้อุบาย ‎เอาชนะฉลามตัวเดียวได้
‎แต่เมื่อมีนักล่าชุกชม โอกาสรอดจึงน้อยลง
‎การหาที่กำบังภายในกิ่งก้านแนวปะการัง ‎มักจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
‎แต่เมื่อนักล่าตัวที่สองมาถึง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
‎ปลาฉลามครีบขาว
‎เพรียวบางและว่องไวกว่า
‎ปลาฉลามครีบขาวสามารถเข้าถึงที่ซ่อน ‎ที่นักล่าตัวอื่นเข้าไม่ถึง
‎พวกที่รอดพ้นจากปลาฉลามครีบขาวมาได้
‎ถูกไล่ต้อนออกไปหาปลาฉลามจ้าวมันที่กำลังรออยู่
‎เมื่อฉลามทั้งสองสายพันธุ์ร่วมกันออกล่า
‎แม้แต่แนวปะการังก็ไม่ใช่ที่พักพิงอีกต่อไป
‎ฉลามมากันมากขึ้นเรื่อยๆ ‎เพราะถูกดึงดูดโดยความวุ่นวายที่เกิดขึ้น
‎ฉลามจำนวนเท่านี้เคยเป็นเรื่องปกติ ‎ตามแนวปะการังทั่วโลก
‎แม้ว่าการมีนักล่ามากมายเช่นนี้อาจจะดูอันตราย
‎ที่จริงแล้ว ปลาฉลามมีส่วนช่วย ‎ดูแลความสมบูรณ์ของแนวปะการัง
‎พวกมันช่วยรักษาสมดุลในหมู่ชุมชนปลา
‎ด้วยการล่านักล่าที่กินปลาตัวเล็ก ‎ที่แทะเล็มปะการัง
‎และปลาที่แทะเล็มก็ตอบแทน
‎ด้วยการดูแลแนวปะการัง ‎ให้ปลอดจากสาหร่ายและปรสิต
‎ที่จะเติบโตจนปกคลุมแนวปะการังได้
‎ชุมชนที่มีความสมดุล โดยมีฉลามเป็นนักล่าสูงสุด
‎ทำให้แนวปะการังมีความสามารถฟื้นฟูได้มากขึ้น ‎เมื่อเผชิญความเสียหายและภัยพิบัติ
‎แต่วันนี้ แม้แต่แนวปะการังที่แข็งแรง ‎ก็กำลังเผชิญกับภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่
‎เมื่อภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงไป ‎น้ำทะเลของเรากำลังอุ่นขึ้น
‎พืชขนาดจุลทรรศน์ที่อาศัยอยู่ ‎ในเนื้อเยื่อของปะการัง
‎เป็นสิ่งที่ทั้งสร้างสีสันและสารอาหารให้ปะการัง
‎แต่ถ้าอุณหภูมิน้ำทะเลสูงขึ้น ‎แม้เพียงหนึ่งหรือสององศา
‎ปะการังก็จะขับพืชผู้อยู่ร่วมกันออกไป
‎ดังนั้นปะการังจะสูญเสียแหล่งอาหารหลัก
‎และกลายเป็นสีขาว
‎ที่เกรตแบร์ริเออร์รีฟในประเทศออสเตรเลีย ‎น้ำทะเลที่อุ่นขึ้นผิดปกติ
‎ทำให้ปะการังมากมายกลายเป็นปะการังฟอกขาว
‎มันอาจจะดูงดงามแปลกตา
‎แต่ถ้าอุณหภูมิน้ำยังคงสูงอยู่ ‎เพียงไม่กี่สัปดาห์
‎ปะการังจะขาดสารอาหารและตายลงในที่สุด
‎ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ก่อให้เกิดภาวะโลกร้อน
‎ยังทำให้น้ำทะเลเป็นกรดมากขึ้นด้วย
‎ไม่มีปะการังใดสามารถอยู่รอดจาก ‎การเปลี่ยนแปลงทั้งสองแบบได้
‎และเมื่อไม่มีปะการังที่มีชีวิตอยู่
‎ผู้อยู่อาศัยตามแนวปะการังมากมาย ‎ก็จะตายไปด้วยเช่นกัน
‎ระหว่างปี 2016 และ 2017
‎ปะการังนับพันกิโลเมตรตามเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ‎กลายเป็นปะการังฟอกขาว
‎หกเดือนต่อมา
‎ปะการังมากมายได้ตายลง
‎ชุมชนแตกสลาย
‎ทั่วโลก แนวปะการังน้ำตื้นถึงครึ่งได้ตายลง
‎ที่เหลืออาจจะตายตามไป ‎ในอีกไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า
‎ไกลออกไปจากเขตร้อน ในละติจูดที่สูงกว่า
‎น้ำทะเลเย็นกว่ามาก
‎พายุถาโถมพาน้ำทะเลที่อุดมด้วย ‎สารอาหารที่จำเป็นขึ้นมาสู่ผิวน้ำ
‎น้ำที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบกับ ‎วันอันยาวนานในฤดูร้อน
‎ทำให้ที่นี่เป็นท้องทะเลที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในโลก
‎แมวน้ำขนปุยเจริญเติบโตได้ดีที่นี่ ‎และมีเวลาโต้คลื่นด้วย
‎น้ำพุธรรมชาติที่อยู่ตามชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย
‎และดงสาหร่ายสีน้ำตาลที่ลอยอยู่ตามผิวน้ำ
‎บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์เบื้องล่าง
‎ป่าใต้น้ำอันงดงาม
‎ต้นสาหร่ายยักษ์เหล่านี้สำคัญต่อท้องทะเล
‎เช่นเดียวกับที่ต้นไม้สำคัญต่อพื้นดิน
‎เช่นเดียวกับป่าดิบชื้น
‎ดงสาหร่ายที่หนาทึบเป็นอาหารและที่พักพิง ‎ให้กับชุมชนอันอุดมสมบูรณ์
‎ในทะเลที่เยือกเย็นและอุดมสมบูรณ์ ‎สาหร่ายยักษ์สามารถสูงได้ถึง 50 เมตร
‎กระเปาะอากาศช่วยให้ ‎ใบลอยขึ้นสู่แสงแดดบนผิวน้ำ
‎สิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในร่มใบ
‎นากทะเล
‎ขนอันหนาของมันช่วยให้มันอบอุ่น ‎ในน่านน้ำที่เยือกเย็น
‎เป่าอากาศเข้าไปจะเพิ่มฉนวนความร้อนอีก
‎นากทะเลมีขนที่หนาที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งปวง
‎และขนที่หนานุ่มเช่นนี้ต้องการ ‎การดูแลเอาใจใส่อย่างมาก
‎นากทะเลต้องกินเยอะมากเพื่อให้ตัวเองอบอุ่น
‎และกินได้ถึงหนึ่งในสี่ของน้ำหนักตัวทุกวัน
‎หอยเม่นเป็นอาหารโปรดของมัน
‎เจอแล้วหนึ่งตัว
‎ตัวที่สอง
‎แล้วนากทะเลก็หมดลมหายใจ ‎และต้องว่ายขึ้นไปยังผิวน้ำ
‎หอยเม่นดูเป็นอาหารที่แหลมคม
‎แต่ถ้ากระเทาะเปลือกออกได้ ‎ก็จะเจออาหารรสเลิศข้างใน
‎นากทะเลมีความสำคัญเป็นอย่างมาก ‎ต่อความอุดมสมบูรณ์ของป่าสาหร่าย
‎เพราะพวกมันช่วยควบคุมจำนวนหอยเม่น
‎หอยเม่นเล็มสาหร่ายเป็นอาหาร
‎กัดเคี้ยวก้านที่แข็งแรงได้
‎เมื่อไร้การควบคุม หอยเม่นจะแพร่ไปทั่วพื้นทะเล ‎ราวกับโรคระบาด
‎โชคดีที่นากทะเลมีตัวช่วยในการต่อสู้กับ ‎นักเล็มหนามแหลมเหล่านั้น
‎ปลาหัวแกะ
‎พวกมันมีฟันที่ทรงพลัง
‎และสามารถกินหอยเม่นสีม่วงตัวเล็ก ‎ได้อย่างรวดเร็ว
‎หอยเม่นสีดำที่ตัวใหญ่กว่าอาจจะต้องใช้ ‎ความพยายามกว่าหน่อย
‎โดยเฉพาะเมื่อเป็นปลาตัวเล็ก
‎ปลาหัวแกะตัวใหญ่เท่านั้นที่สามารถจัดการได้
‎แต่ยังต้องผ่านหนามยาวแหลมไปให้ได้เสียก่อน
‎ต้องพลิกหอยเม่น ‎เพื่อเผยให้เห็นจุดอ่อนที่อยู่ข้างใต้
‎ไม่ง่ายนักถ้าไม่มีมือ
‎ในที่สุดก็สำเร็จ
‎และทุกคนก็ได้ประโยชน์ไปด้วย
‎ทั้งปลาและนากทะเลที่อยู่ใน ‎พื้นที่คุ้มครองทางทะเล
‎ช่วยควบคุมปริมาณตัวที่กินสาหร่าย
‎แต่นอกเขตคุ้มครองนั้น ‎หอยเม่นกินอย่างอิสระ
‎และทำให้ป่าสาหร่ายร่อยหรอ
‎ทุกชีวิตที่ต้องพึ่งพาสาหร่ายล้วนหายไป
‎ในแคลิฟอร์เนีย ป่าสาหร่ายเติบโตอุดมสมบูรณ์ ‎ในพื้นที่คุ้มครอง
‎ที่ชุมชนสัตว์ทะเลสามารถอยู่ได้ ‎โดยไร้ความกดดันจากมนุษย์
‎อย่างน้อยที่นี่ นากทะเลสามารถอาบแดด ‎ในแบบแคลิฟอร์เนียได้
‎ขึ้นไปทางเหนือสามพันกิโลเมตรในอะแลสกา ‎ฤดูใบไม้ผลิเริ่มในช่วงหลังของปี
‎หลังจากฤดูหนาวที่หนาวจัด
‎แสงแดดแรกที่มาเยือนกระตุ้นให้เกิด ‎เหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ประจำปี
‎ฝูงปลาเฮร์ริงมหาศาลว่ายขึ้นมาจากทะเลลึก
‎และมุ่งไปยังแหล่งน้ำตื้น
‎พวกมันมารวมตัวกันเพื่อผสมพันธุ์
‎แต่เหล่านักล่าก็รอพวกมันอยู่
‎สิงโตทะเลสเตลเลอร์
‎ปลาเฮร์ริ่งมุ่งมั่นกับภารกิจมาก ‎จนกลายเป็นเหยื่ออย่างง่ายดาย
‎สิงโตทะเลต้อนฝูงปลาขึ้นสู่ผิวน้ำ ‎ให้อยู่ในระยะของนักล่าจากอากาศ
‎อินทรีหัวขาวที่ปกติมักจะอยู่ตามลำพัง ‎ได้มารวมตัวกันเพื่อร่วมมหกรรม
‎ในบางที่ ปลาเฮร์ริงว่ายไปถึงฝั่ง
‎ที่นั่น อินทรีไม่จำเป็นต้องขึ้นบินด้วยซ้ำ
‎วาฬหลังค่อม
‎พวกมันเดินทางมาไกลจากทะเลเขตร้อน
‎หวังว่าจะได้กินอาหารมื้อแรกในรอบหลายเดือน
‎วาฬเหล่านี้มีวิธีพิเศษในการกวาด ‎อาหารประจำฤดูกาล
‎พวกมันทำงานเป็นทีม
‎วาฬจ่าฝูงดำน้ำลงไปก่อน
‎แล้วเป่าม่านฟองอากาศ ‎เพื่อต้อนฝูงปลาให้มารวมกัน
‎เสียงเรียกให้โจมตีโดยพร้อมเพรียงกัน
‎เมื่อร่วมมือกันเช่นนี้ วาฬแต่ละตัว ‎จะได้กินปลามากถึงวันละหนึ่งตัน
‎กระนั้น ปลาเฮร์ริงก็ยังมีอีกมากมาย
‎ถึงแม้ว่าจะโดนวาฬกวาดกิน ‎ส่วนใหญ่ก็ว่ายไปถึงแนวน้ำตื้นได้
‎พวกมันจะวางไข่ที่นี่
‎ตัวเมียวางไข่ไว้ตามหญ้าทะเล
‎ตัวผู้ว่ายตามมาแล้วแพร่น้ำเชื้อเพื่อผสมพันธุ์กับไข่
‎ครั้งหนึ่ง ที่นี่เคยมีเฮร์ริงมากมายมหาศาล ‎ระดับที่เราคาดไม่ถึงในวันนี้
‎พวกมันเคยทำให้ชายฝั่งกลายเป็นสีขาว ‎ด้วยไข่ของพวกมัน
‎ทั่วทั้งมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ‎จากญี่ปุ่นถึงแคลิฟอร์เนีย
‎เมื่อมีเทคนิคการประมงเชิงอุตสาหกรรม
‎การเบียดเบียนปลาที่กำลังผสมพันธุ์อยู่ ‎จึงเป็นเรื่องง่ายมาก
‎นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ ‎ที่การประมงยังอยู่รอดได้
‎ประชากรปลาเฮร์ริงในมหาสมุทรแปซิฟิก ‎ลดลงไปมาก
‎เหลือเพียงเศษเสี้ยวของจำนวนเดิม
‎เรื่องน่าสลดของการประมงแบบไม่ยั่งยืนนี้
‎ได้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั่วโลก
‎จำนวนปลามากมายทั่วโลก ‎กำลังลดลงอย่างน่าใจหาย
‎หนึ่งในสามได้หายไปแล้วโดยสิ้นเชิง
‎ตามทะเลชายฝั่ง
‎แมงกะพรุนได้ยึดครองน่านน้ำ ‎ที่เคยอุดมไปด้วยปลา
‎แมงกะพรุนคอมพาสมีความงามเหนือธรรมชาติ
‎แต่พวกมันแทบไม่เป็นประโยชน์ ‎ต่อสัตว์ป่าตัวอื่นหรือมนุษย์เลย
‎ฝูงแมงกะพรุนมหาศาลนี้ ‎เริ่มเป็นเรื่องปกติขึ้นทุกวัน
‎เป็นสัญญาณที่น่าวิตกถึงความไม่สมดุล ‎ในทะเลน้ำตื้นของเรา
‎หากเราไม่เริ่มทำการประมงอย่างยั่งยืน ‎ทะเลของเราที่เคยอุดมสมบูรณ์
‎จะเหลือเพียงฝูงแมงกะพรุนทั่วท้องทะเล
‎แต่อนาคตไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนี้
‎บนชายฝั่งแปซิฟิกในทวีปอเมริกาใต้ ‎เราเห็นได้ว่ามหาสมุทรนั้นสามารถฟื้นฟูได้
‎อาตากามา ทะเลทรายที่แห้งแล้งที่สุดในโลก
‎พื้นที่ไกลทะเลนั้นแทบไม่มีชีวิตใดอาศัยอยู่ได้เลย
‎ทว่าที่ชายฝั่งกลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
‎นานนับศตวรรษที่นกทะเลหลายล้านตัว ‎มาชุมนุมกันที่ชายฝั่งทะเลทรายนี้
‎แต่เมื่อห้าสิบปีก่อน อาณานิคม ‎อันยิ่งใหญ่นี้ได้อันตรธานไป
‎เพราะเราทำประมงเกินจำกัดในน่านน้ำท้องถิ่น
‎เมื่อมีการควบคุม ‎ปลาทั้งหลายก็กลับมาชุกชุมอีกครั้ง
‎ทุกวันนี้ นกกาน้ำสามล้านตัวมาชุมนุมกันทุกปี ‎เพื่อเลี้ยงลูกน้อย
‎ทุกเช้า เหล่านกจะมุ่งหน้าออกไปยังทะเล
‎อาณานิคมนี้กว้างใหญ่ไพศาลมาก ‎จนต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงจึงจะบินออกไปหมด
‎นกนางนวลแกลบอินคามาร่วมขบวนด้วย
‎นกบูบีเปรู
‎ขบวนนักล่าอันยิ่งใหญ่ล้วนตามหาสิ่งเดียวกัน
‎ปลากะตัก
‎ปลาตัวน้อยนี้อุดมสมบูรณ์มาก
‎พวกมันค้ำจุนการหาปลา ‎ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกของเรา
‎น่าเหลือเชื่อว่า ปลากะตักนับเป็น ‎หนึ่งในสิบของปลาทั้งหมด
‎ที่เราจับมาได้จากมหาสมุทรทุกปี
‎สิงโตทะเลเป็นกลุ่มแรกที่เจอฝูงปลา
‎เมื่อปลาถูกต้อนขึ้นสู่ผิวน้ำ ‎มันก็อยู่ในระยะจู่โจมของนกกระทุง
‎นกกาน้ำดำลงไปเพื่อส่วนแบ่งของตัวเอง
‎นกบูบีโจมตีจากความสูงยี่สิบเมตร
‎พวกมันพุ่งลงน้ำด้วยความเร็ว ‎หนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎ทุกวันนี้ ชีวิตของนกกาน้ำและนกบูบีห้าล้านชีวิต
‎ต้องพึ่งพาฝูงปลาที่ยิ่งใหญ่นี้
‎ถ้าหากเราปล่อยให้ ‎ปลากะตักได้กลับมาฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์
‎พวกมันจะประทังชีวิต ‎นกทะเล 25 ล้านตัวเหมือนที่เคยทำได้
‎นี่เป็นเครื่องเตือนใจอันชัดเจน
‎ว่าทะเลชายฝั่งของเราสามารถค้ำจุน ‎ความอุดมสมบูรณ์ได้อย่างน่าทึ่ง
‎และเมื่อได้รับโอกาส ‎มันสามารถฟื้นฟูสภาพได้อย่างรวดเร็ว
‎เกาะราชาอัมพัตในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎ทะเลเหล่านี้ไร้วี่แววฉลามและปลาใหญ่อื่นๆ
‎เนื่องจากการประมงที่ขาดการควบคุมมาหลายปี
‎ทะเลสาบแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของค่ายล่าปลาฉลาม
‎ตอนนี้ที่นี่เป็นเขตพยาบาลลูกฉลาม
‎ท้องทะเลรอบเกาะมิซูล ‎ได้รับการคุ้มครองเต็มที่ในปี 2007
‎และการฟื้นฟูก็ช่างน่าอัศจรรย์
‎ปัจจุบันนี้ มีปลาฉลามมากกว่า ‎สิบปีที่แล้วถึง 25 เท่า
‎เต่าทะเลที่เคยถูกล่า ‎ตอนนี้ได้เล็มหญ้าทะเลอย่างสบายใจ
‎ฉลามกำลังกลับมาสู่แนวปะการัง
‎เพื่อช่วยฟื้นฟูความสมดุลในชุมชน
‎และสร้างความแข็งแกร่งเพื่อต่อสู้กับ ‎ผลกระทบของปะการังฟอกขาว
‎ปลากระเบนแมนตาที่ว่ายข้ามมหาสมุทรมา
‎ความกว้างปีกถึงเจ็ดเมตร
‎ยักษ์ใหญ่ที่ใกล้สูญพันธ์ุนี้
‎ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ตระเวนไปตามทะเลลึก
‎แต่ตอนนี้พวกมันกลับมาที่เขตอนุรักษ์นี้
‎เพื่อใช้บริการทำความสะอาดของปลานกขุนทอง
‎เกาะมิซูลเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่บนโลกที่มี ‎ความหลากหลายทางชีวภาพเพิ่มขึ้น
‎ตั้งแต่ได้รับการคุ้มครอง ‎ที่นี่มีปลาเพิ่มขึ้นถึงสามเท่า
‎จากเพียงเมื่อสิบปีก่อน
‎ชาวประมงในน่านน้ำใกล้เคียงก็ได้ประโยชน์ ‎จากปลาที่ชุกชุมนี้ด้วย
‎ตอนนี้พวกเขาจับปลาได้มากขึ้น ‎ทั้งที่ทำงานน้อยลง
‎เรามีพื้นที่คุ้มครองชีวิตทางทะเลน้อยเกินไป
‎และในหลายที่ยังอนุญาตให้ ‎ทำการประมงเชิงพาณิชย์ได้อยู่
‎เราต้องเปลี่ยนหนึ่งในสามของทะเลชายฝั่ง
‎ให้เป็นพื้นที่คุ้มครองที่ถูกต้อง
‎หากเราทำได้ ‎พื้นที่ทำประมงของโลกเราจะฟื้นฟูได้
‎และช่วยค้ำจุนทั้งมนุษยชาติ ‎และโลกธรรมชาติทั้งปวง
‎โปรดไปที่ ourplanet.com
‎เพื่อค้นพบว่า เราควรต้องทำอย่างไร ‎เพื่อฟื้นฟูทะเลชายฝั่งของเรา
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ