ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από μόλις 50 χρόνια...
τολμήσαμε τελικά να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά...
είδαμε τον δικό μας πλανήτη από μακριά.
Από τότε, ο πληθυσμός των ανθρώπων έχει υπερδιπλασιαστεί.
Η σειρά θα τιμήσει τα θαύματα της φύσης που απομένουν...
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε...
για τη διασφάλιση της ευημερίας των ανθρώπων και της φύσης.
Η γη έχει ακόμα καταφύγια...
και περιστασιακά,
έχουν θεαματικές συλλογές από άγρια ζωή.
Παρέχουν ζωτικό χώρο, αλλά εξαφανίζονται γρήγορα.
ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΗΜΟΥΣ ΣΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ
Το ένα πέμπτο του πλανήτη μας καλύπτεται από έρημο.
Η πιο ξηρή από όλες είναι η Ατακάμα, στη Νότια Αμερική.
Υπάρχουν μέρη εδώ που δεν έχει καταγραφεί βροχή.
Οι έρημοι μπορεί να φαίνονται άγονες κι άδειες...
αλλά είναι πολύ σημαντικές για τη ζωή.
Γι' αυτούς που ξεπερνούν τις προκλήσεις τους...
παρέχουν ζωτικό καταφύγιο.
Οι κορμοράνοι Socotran...
αναδύονται από καταιγίδα σκόνης στην αραβική έρημο.
Είναι η κενότητα του τοπίου που τους έφερε εδώ...
και είναι πάρα πολλοί.
Πενήντα χιλιάδες.
Το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού.
Έχουν έρθει γιατί εδώ μπορούν να αναπαραχθούν...
ανενόχλητοι.
Το να φτιάξεις τη φωλιά σου στην έρημο, είναι δύσκολο.
Η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει μέχρι τους 40 βαθμούς Κελσίου.
Οι ενήλικες και οι άσπροι νεοσσοί τους
είναι έτοιμοι για την πρόκληση.
Δροσίζονται με το να βαριανασαίνουν.
Κάθε ενήλικας που έχει φαγητό στη συγκομιδή του, περικυκλώνεται.
Ένας ενήλικας θα δώσει φαγητό μόνο στον νεοσσό του...
που πρέπει να είναι κάπου εδώ.
Οι νεοσσοί κυνηγούν έναν ενήλικα στην έρημο.
Καμία τύχη.
Πρέπει να γυρίσουν σύντομα στην ασφάλεια της αποικίας τους.
Αυτή η έρημος παρέχει στους κορμοράνους παραπάνω από ένα ασφαλές καταφύγιο.
Κάθε πρωί, ξεκινά μια μαζική μετακίνηση.
Είναι η ώρα αιχμής.
Ένα ρηχό τμήμα της θάλασσας, δίπλα στην αποικία...
είναι γεμάτο φαγητό.
Αυτή η αφθονία προέρχεται από την ίδια την έρημο.
Σκόνη, που σηκώνεται από τη γη
περιέχει θρεπτικά συστατικά που γονιμοποιούν τα νερά της περιοχής.
Η ίδια η έρημος εμπλουτίζει τη θάλασσα.
Στο Ομάν, τους καλοκαιρινούς μουσώνες, έρχονται κύματα ομίχλης από τη θάλασσα...
καλύπτοντας τα βουνά Ντοφάρ.
Η ομίχλη φέρνει αρκετή υγρασία για τη διατήρηση της λίγης βλάστησης...
κι αυτή η αραιή πρασινάδα γίνεται το επίκεντρο τη ζωής.
Ο αίγαγρος πρέπει να διασχίσει τους σχεδόν κάθετους γκρεμούς...
για να φτάσει μια από τις λιγοστές πηγές.
Αλλά είναι νευρικοί...
και δικαιολογημένα.
Μια αραβική λεοπάρδαλη...
μία από τις 200 που επιβιώνουν στην άγρια φύση.
Η περιοχή του αρσενικού
εκτείνεται για 350 τετρ. χλμ. σε ψηλά βουνά και ξεροπόταμους.
Η νότια άκρη της Αραβικής Χερσονήσου...
είναι από τα λίγα εναπομείναντα μέρη όπου υπάρχει αρκετή λεία...
για να διατηρήσει έναν πληθυσμό λεοπαρδάλεων.
Ακόμη κι έτσι...
υπάρχουν ίσως λιγότερες από 60...
σε 15.000 τετρ. χλμ.
Αυτές οι λεοπαρδάλεις ήταν πάντα σπάνιες...
αλλά η σύγκρουση με τους ανθρώπους...
προκαλεί την περαιτέρω μείωση του πληθυσμού τους.
Λίγες λεοπαρδάλεις απέμειναν...
οπότε, αυτά που καταγράφουν οι κάμερες αγγίζουν τα όρια του απίστευτου.
Μια θηλυκή λεοπάρδαλη...
που παρακολουθεί μια αρσενική.
Αυτές οι συναντήσεις γίνονται πιο σπάνιες.
Η σύντομη ένωση μπορεί να διασφαλίσει το βραχύχρονο μέλλον των λεοπαρδάλεων.
Αλλά μακροχρόνια...
η μοίρα τους θα εξαρτηθεί από την προστασία της περιοχής.
Στα βόρεια των βουνών Ντοφάρ...
βρίσκεται ένα μέρος αφάνταστης κενότητας.
Η Ρουμπ Αλ Καλί,
η Άδεια Περιοχή.
Το όνομα του μέρους...
ταιριάζει με τον ρομαντισμό της έρημης γης.
Είναι η μεγαλύτερη θάλασσα από άμμο στον κόσμο.
Υπάρχουν μέρη όπου οι άνθρωποι δεν τολμούν να πάνε ποτέ.
Μόνο οι μεγαλύτεροι ειδικοί στις ερήμους μπορούν να επιβιώσουν εδώ.
Ο Αραβικός όρυξ.
Οι οροσειρές είναι αχανείς...
και εκτείνονται για πάνω από 3.000 τετρ. χλμ.
Αυτό είναι ένα από τα τελευταία τους καταφύγια.
Αφού παραλίγο να εξαφανιστούν λόγω της θήρευσης...
πλέον επανέκτησαν την περιοχή των προγόνων τους.
Με τη βοήθεια των οικολόγων...
επέστρεψαν σπίτι.
Αλλά η επαναφορά δεν μπορεί να σώσει όλα τα ζώα της ερήμου.
Ελέφαντες της ερήμου.
Επιβιώνουν λιγότεροι από 150, εδώ στη Ναμίμπια.
Η παλιότερη των ερήμων έχει σημαδευτεί από κοίτες ποταμών...
φτιαγμένες από νερό που ρέει μία με δύο μέρες τον χρόνο.
Ένας ενήλικας ελέφαντας
πρέπει να βρει 200 κιλά φαγητό κάθε μέρα για να μη λιμοκτονήσει.
Γι' αυτούς τους τελευταίους επιζήσαντες, η ζωή είναι ένα ατελείωτο ταξίδι.
Η αγέλη καθοδηγείται από ένα μεγάλο θηλυκό, τη μητριάρχισσα.
Οδηγεί την οικογένειά της...
σε ένα ξεχωριστό μέρος που θα υπάρχει διαθέσιμο φαγητό
ακόμα και στην ξηρασία.
Έμαθε για την ύπαρξή του από τη μητέρα της...
πριν από πολλά χρόνια.
Τώρα, διδάσκει το δικό της μικρό πώς να πάει εκεί.
Οι ελέφαντες δεν είναι μόνοι στην αναζήτηση τροφής.
Λιοντάρια της ερήμου.
Είναι τόσο σπάνια όσο οι ελέφαντες.
Το μικρό προστατεύεται από τη μητέρα του.
Οπότε, τα λιοντάρια τούς αφήνουν να περάσουν.
Τα μακρινά δέντρα είναι σημάδι νερού.
Η κοίτη του ποταμού είναι ξερή.
Αλλά οι ακακίες είναι ακόμα πράσινες.
Αλλά υπάρχει πρόβλημα.
Αυτή την εποχή,
τα περισπέρμια από τις ακακίες συνήθως πέφτουν το έδαφος.
Πλούσια τροφή για ελέφαντες.
Αλλά αυτό το έτος, η σοδειά απέτυχε.
Η μητριάρχισσα οδήγησε εδώ την αγέλη της για το τίποτα.
Ακόμη και τα κατάφυτα κλαδιά των δέντρων είναι απρόσιτα.
Η οικογένεια δεν έχει άλλη επιλογή από το να μετακινηθεί.
Ένα αρσενικό που είναι σχεδόν τέσσερα μέτρα ψηλό.
Μπορεί να φτάσει τη φυλλωσιά...
και θα ήταν η λύση στο πρόβλημά τους.
Το παλιό θηλυκό τον ξέρει όλη της τη ζωή...
και έχει καταφύγει και παλιότερα για βοήθεια σ' αυτόν.
Οι ελέφαντες μπορούν να επιβιώσουν εδώ
λόγω της γνώσης που κληροδοτήθηκε ανά τις γενιές.
Αλλά απομένουν λιγότερες από 20 μητριάρχισσες...
κι αν χαθεί η γνώση τους...
ίσως οι ελέφαντες να μην μπορούν να επιβιώσουν εδώ.
Οι έρημοι δεν μπορούν να στηρίξουν μεγάλους πληθυσμούς ζώων όλο το έτος...
κι ακόμη κι αυτά που είναι ειδικά προσαρμοσμένα σ' αυτές τις συνθήκες...
μπορούν να επιβιώσουν μόνο σε μικρούς πληθυσμούς.
Αλλά σε ξεχωριστές περιστάσεις...
οι έρημοι μεταμορφώνονται.
Μια φορά τη δεκαετία...
μπορεί να κάνει νεροποντή.
Μία τέτοια νεροποντή είναι αρκετή για να κάνει πράσινη την έρημο.
Στη νότια Καλιφόρνια...
η αλλαγή είναι ορατή από το διάστημα.
Εκατοντάδες τετρ. χλμ. ξαφνικά ανθίζουν.
Αν τέτοιες μεταμορφώσεις γίνουν πιο συχνές...
θα δημιουργηθεί ένα νέο περιβάλλον.
Λιβάδια.
Ένα από τα πιο παραγωγικά τοπία του πλανήτη μας.
Υποστηρίζουν τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις μεγάλων ζώων στη Γη.
Το Σερενγκέτι διατηρεί αγέλες άνω του ενός εκατομμυρίου γκνου.
Ακολουθούν τις βροχές για να φάνε το νεόβλαστο χορτάρι.
Αυτές οι τεράστιες αγέλες ελκύουν θηρευτές.
Πέντε αρσενικά τσιτάχ.
Μια από τις μεγαλύτερες συμμαχίες που έχει παρατηρηθεί.
Κυριαρχούν σε μια περιοχή 450 τετρ. χλμ.
Την περιπολούν μαζί...
κι αυτό τραβάει την προσοχή.
Χρειάζεται μια αλλαγή στρατηγικής...
αν είναι να κυνηγήσουν επιτυχώς.
Χρειάζονται κάλυψη.
Ένας ενήλικας γκνου...
είναι υπολογίσιμος αντίπαλος.
Τέσσερα τσιτάχ παραμονεύουν...
περπατώντας προς το θήραμα.
Το πέμπτο προχωρά αργά στο πλάι.
Πρέπει να πάνε πολύ κοντά πριν το τελικό σπριντ.
Σχεδόν τα έφτασαν.
Και τα πέντε σπάνε την κάλυψη...
κυνηγώντας διαφορετικούς στόχους.
Επικρατεί χάος.
Ένα μόνο τσιτάχ δεν είναι αρκετά δυνατό για να υπερασπιστεί το έπαθλό του.
Πρέπει να συνεργαστούν.
Αυτές οι δραματικές σκηνές συνεχίζονται επειδή το Σερενγκέτι προστατεύεται...
εδώ και πάνω από 65 χρόνια.
Αλλά το Σερενγκέτι είναι εξαίρεση.
Σε όλο τον πλανήτη...
οι εκτάσεις με λιβάδια μειώνονται διαρκώς.
Πριν 180 χρόνια...
αγέλες από εκατομμύρια βίσονες...
έβοσκαν στις Μεγάλες Πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής.
Περιφέρονταν σε ένα λιβάδι εκατό φορές μεγαλύτερο από το Σερενγκέτι.
Αυτή ήταν η αληθινή άγρια δύση.
Κάθε καλοκαίρι, τα αρσενικά μούγκριζαν πριν τη μάχη...
για την κατοχή των θηλυκών.
Καθώς γινόταν εντονότερος ο οίστρος, οι μάχες γίνονταν πιο άγριες.
Σήμερα, παρ' όλα αυτά, στο μεγαλύτερο κομμάτι του λιβαδιού,
επικρατεί ησυχία..
Οι άνθρωποι έσφαξαν τις μεγάλες αγέλες.
Απομένουν λιγότεροι από 30.000 βίσονες...
και το 90% του λιβαδιού έχει χαθεί...
λόγω της γεωργίας.
Ό,τι τρώμε και πώς το παράγουμε...
θα καθορίσει το μέλλον των λιβαδιών του πλανήτη μας.
Το παρελθόν μας...
μας δείχνει πώς να τρεφόμαστε και να αφήσουμε χώρο και για τη φύση.
Τα αρχαία λιβάδια με άχυρο στην Ουγγαρία...
καλλιεργούνται με τον παραδοσιακό τρόπο...
και παρέχουν στο περιβάλλον ασυνήθιστη αφθονία.
Οι πεταλούδες είναι άφθονες.
Ένα είδος...
έχει έναν απίστευτα πολύπλοκο κύκλο ζωής.
Η μπλε Άλκων.
Κάθε θηλυκό πρέπει να ζευγαρώσει
και να γεννήσει αυγά, σε ένα είδους δέντρου...
στη γεντιανή του βάλτου.
Τα αυγά σύντομα εκκολάπτονται σε κάμπιες.
Ψηλά στα φυτά, είναι ασφαλείς...
από τους θηρευτές από κάτω.
Αλλά μετά, οι κάμπιες κάνουν κάτι που μοιάζει με αυτοκτονία.
Κατεβαίνουν με μετάξι κάτω στο χώμα...
και στον κίνδυνο.
Δεν έχουν άμυνα κατά των αρπακτικών μυρμηγκιών...
που τα απάγουν.
Αυτό ακριβώς θέλουν οι κάμπιες να συμβεί.
Παράγουν ένα άρωμα σαν αυτό που μεταδίδουν
οι προνύμφες των μυρμηγκιών.
Τα μυρμήγκια ανταποκρίνονται
και τις μεταφέρουν στη δική τους φωλιά.
Εκεί, τις αφήνουν στον θάλαμο αναπαραγωγής της αποικίας.
Οι μοβ κάμπιες που βρίσκονται μέσα στις λευκές προνύμφες των μυρμηγκιών...
εκπέμπουν τα κατάλληλα σήματα.
Και τα μυρμήγκια-παραμάνες τρέχουν να τις ταΐσουν.
Αλλά υπάρχει και συνέχεια.
Οι κάμπιες αρχίζουν να μιμούνται τον ήχο της βασίλισσας των μυρμηγκιών...
με αποτέλεσμα, τα μυρμήγκια να τους συμπεριφέρονται αριστοκρατικά.
Αν υπάρχει έλλειψη φαγητού,
τα μυρμήγκια θα ταΐσουν τις κάμπιες αντί τα μικρά τους.
Τους δίνουν τόσο μεγάλες ποσότητες τροφής που οι κάμπιες γίνονται τεράστιες.
Κι υπογείως, οι κάμπιες τρέφονται και μεγαλώνουν για σχεδόν δύο έτη.
Μέχρι που μια μέρα...
δεν θα μείνει τίποτα...
για να τραφούν τα μυρμήγκια.
Οι κάμπιες μεταμορφώνονται σε νύμφες.
Λίγες εβδομάδες μετά...
βγαίνει μια μπλε πεταλούδα.
Τώρα, αφήνουν τη φωλιά...
που ήταν σπίτι τους για 23 μήνες.
Η ενήλικη βγαίνει από τη φωλιά της...
και σκαρφαλώνει στο γρασίδι.
Τα φτερά της εκτείνονται καθώς ετοιμάζεται να πετάξει και να ζευγαρώσει.
Αυτή η πολύπλοκη ζωή μπορεί να διευκολύνει την πεταλούδα...
αλλά είναι ριψοκίνδυνη.
Αν συμβεί κάτι στα μυρμήγκια ή στη γεντιανή...
η μπλε πεταλούδα Άλκων θα εκλείψει.
Μόνο μικρά κομμάτια από αυτά τα αρχαία λιβάδια
απέμειναν στην Ευρώπη.
Αλλά πέρα στην ανατολή κάποτε υπήρχαν...
απλωμένα λιβάδια που εκτείνονταν στο ένα πέμπτο του κόσμου...
από τη Ρουμανία ως την Κίνα.
Εδώ υπάρχουν μέρη που για ατελείωτα χιλιόμετρα,
δεν έχουν δρόμους ή φράχτες.
Εδώ, όπου δεν υπάρχουν δέντρα, οι αετοί κάνουν φωλιά στο έδαφος.
Κάποτε, αυτοί οι αετοί θα τρέφονταν με εκατομμύρια αντιλόπες.
Κάποιες είναι ακόμα εδώ.
Είναι σάιγκες, αντιλόπες που ζουν μόνο εδώ σε όλον τον κόσμο.
Οι ασυνήθιστες μύτες τους προσαρμόζονται ειδικά
για να βγάζουν τη σκόνη που σηκώνεται από τις αγέλες
που ζούσαν κάποτε εδώ.
Απειλούνται σοβαρά με εξαφάνιση.
Η λαθροθηρία κι η απώλεια περιβάλλοντος έχουν ολέθρια επίπτωση σ' αυτές.
Αλλά οι προσπάθειες προστασίας έχουν αρχίσει να κάνουν τη διαφορά.
Υπάρχει ακόμη ελπίδα γι' αυτούς τους ασυνήθιστους κατοίκους.
Κι η απόδειξη βρίσκεται ανατολικά...
στη Μογγολία...
όπου τα λιβάδια παραμένουν, κατά κύριο λόγο, ανέγγιχτα.
Αυτά είναι Μογγολικά άλογα.
Πριν από 50 χρόνια, είχαν εκλείψει από την άγρια φύση...
αλλά μερικοί ενήλικες επέζησαν στην αιχμαλωσία.
Η προσεκτική αναπαραγωγή 12 εξ αυτών αύξησε τον πληθυσμό τους...
μέχρι να γίνουν αρκετά για να αφεθούν ελεύθερα στις πεδιάδες.
Αυτοί είναι οι απόγονοί τους.
Ο κάθε επιβήτορας προστατεύει το χαρέμι του.
Πρέπει να είναι σε εγρήγορση, να υπερασπίζονται την αγέλη...
ή να κυνηγάνε τους εργένηδες που προσπαθούν να κλέψουν φοράδες.
Έχοντας ξεπεράσει τα 300...
το μέλλον των άγριων αλόγων...
φαίνεται πιο ασφαλές.
Ο μόνος λόγος που ανέκαμψαν...
είναι επειδή η αχανής μογγολική στέπα παραμένει ανέγγιχτη.
Αυτά τα χορτάρια είναι από τα πιο ψηλά που υπάρχουν στον πλανήτη μας.
Είναι τόσο ψηλά...
που μπορούν να κρύψουν ελέφαντες.
Κάνουν τους γίγαντες που ζουν ανάμεσά τους,
να μοιάζουν μικροί.
Μια τελευταία κρυψώνα
για τον υπό εξαφάνιση μονοκέρατο ρινόκερο.
Αυτή είναι η Ινδία...
μια από τις πολυπληθέστερες χώρες στη Γη.
Εδώ υπάρχει μεγάλη αποφασιστικότητα για την προστασία των λιβαδιών.
Πώς είναι άραγε να ζεις
σ' αυτόν τον πυκνό, κλειστοφοβικό κόσμο;
Μια απλή μετακίνηση, μπορεί να σε βάλει σε κίνδυνο.
Τα χορτάρια κρύβουν...
τίγρεις.
Ρίγες και σκιές μπλέκονται.
Το ψηλό χορτάρι μπορεί να κρύψει μια τίγρη από το θήραμά της...
αλλά κρύβει και το θήραμα απ' αυτή.
Πρέπει να φτάσει στα 20 μέτρα.
Και πρέπει να ξέρει ακριβώς πού κρύβεται το θήραμα.
Ίσως τα έχασε.
Ρισκάρει ρίχνοντας μια ματιά.
Όλα τα ελάφια που βρίσκονται εδώ...
τώρα ξέρουν ακριβώς πού είναι η τίγρη.
Κάποιοι άκουσαν το σινιάλο της αποτυχίας της...
τα τιγράκια της.
Τα άφησε κρυμμένα στο χορτάρι.
Τα τελευταία εκατό χρόνια...
ο αριθμός της τίγρης στη φύση μειώθηκε κατά 95%.
Αλλά εδώ στην Ινδία...
παρά τη μεγάλη πίεση από τη λαθροθηρία...
κι έναν αναπτυσσόμενο πληθυσμό ανθρώπων...
οι τίγρεις αυξάνονται.
Προστατέψτε τον ανεκτίμητο χώρο που παρέχουν τα λιβάδια κι οι έρημοι...
και τα ζώα θα επανέλθουν.
Παρακαλώ, μπείτε στο ourplanet.com...
για να ανακαλύψετε τι πρέπει να κάνουμε για να προστατέψουμε τα λιβάδια.