EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIREREEKS
Slechts 50 jaar geleden...
...gingen we eindelijk naar de maan.
Voor de allereerste keer keken we naar onze eigen planeet.
Sindsdien is de menselijke populatie meer dan verdubbeld.
Deze serie viert de wonderen der natuur die er nog zijn...
...en laat zien wat we moeten behouden...
...zodat mens en natuur floreren.
De wereld heeft nog steeds toevluchtsoorden.
Zo af en toe vind je daar spectaculaire samenkomsten van dieren.
Ze bieden belangrijke ruimte, maar ze verdwijnen rap.
Een vijfde van onze planeet bestaat uit woestijn.
De droogste van allemaal is de Atacama in Zuid-Amerika.
Er zijn plaatsen waar nog nooit regen is waargenomen.
Woestijnen lijken onvruchtbaar en leeg...
...maar ze zijn van cruciaal belang voor leven.
Voor diegenen die de uitdagingen aankunnen...
...bieden ze een belangrijke schuilplaats.
Arabische aalscholvers.
Ze komen uit een zandstorm in de Arabische woestijn.
Het is juist de leegte van dit landschap wat ze hier brengt.
Ze zijn in grote getale gekomen.
Vijftigduizend vogels.
Een kwart van de totale populatie.
Ze komen hier om te broeden...
...ongestoord.
Maar nestelen in een woestijn is lastig.
De temperatuur kan oplopen tot 40 graden.
Toch zijn de volwassenen en de kuikens klaar voor deze uitdaging.
Ze verliezen warmte door te hijgen.
Elke volwassene die voedsel in zijn krop lijkt te hebben, wordt aangevallen.
Een volwassene geeft alleen eten aan zijn eigen kuiken.
Die hier ergens moet zijn.
De kuikens achtervolgen een volwassene tot in de woestijn.
Helaas.
Nu moeten ze snel terug naar de veilige kolonie.
Deze woestijn biedt de aalscholvers meer dan alleen een veilige plek.
Elke morgen komt een enorme beweging op gang.
Het is spitsuur.
Een ondiepe zeearm, naast de kolonie, zit vol voedsel.
Deze rijkdom komt van de woestijn zelf.
Stof, weggeblazen van het land...
...bevat voedingsstoffen die omringende wateren vruchtbaar maakt.
Het is dus de woestijn zelf die de zee verrijkt.
In Oman, tijdens de zomermoesson, rolt de mist binnen vanuit zee...
...golvend over het Dhofar gebergte.
De mist brengt net genoeg vocht om wat planten in leven te houden.
Dit schaarse groen is belangrijk voor het aanwezig leven.
Steenbokken moeten over de bijna verticale rotswanden klimmen...
...om een van de weinige bronnen te bereiken.
Maar ze zijn nerveus.
En terecht.
Een Arabisch luipaard.
Er leven er nog minder dan 200 in het wild.
Zijn territorium reikt over meer dan 350 vierkante kilometer...
...met hoge bergen en diepe wadi's.
De zuidelijke grens van Arabië...
...is een van de weinige plaatsen met nog genoeg prooi...
...om een populatie van deze luipaarden te onderhouden.
Maar er zijn waarschijnlijk minder dan 60 luipaarden...
...op meer dan 15.000 vierkante kilometer.
Deze luipaarden zijn altijd zeldzaam geweest.
Maar door conflicten met mensen dalen hun aantallen nog verder.
Er zijn er nog maar weinig.
Wat onze verborgen camera nu vastlegt, is bijna een mirakel.
Een vrouwtjes luipaard.
Ze volgt een mannetje.
Zulke ontmoetingen worden steeds zeldzamer.
Deze korte verbintenis stelt hun toekomst op de korte termijn veilig.
Maar op lange termijn...
...zal hun lot afhangen van de bescherming van hun territorium.
Ten noorden van het Dhofar gebergte...
...ligt een gebied, bijna onvoorstelbaar leeg.
De Rub al-Khali.
Het Lege Kwartier.
De naam van het gebied...
...weerspiegelt de romantiek van het woestijnland.
Dit is de grootste zee van zand ter wereld.
Er zijn stukken waar mensen nooit komen.
Alleen de beste woestijnspecialisten kunnen hier overleven.
Arabische oryx.
Hun gebied is enorm...
...zo'n 3000 vierkante kilometer.
Dit is een van hun laatste toevluchtsoorden.
Ooit bijna uitgestorven door de jacht.
Nu hebben ze hun voorouderlijke territorium herwonnen.
Met behulp van natuurbeschermers zijn ze weer thuis.
Maar herintroductie kan niet alle woestijndieren redden.
Woestijnolifanten.
Minder dan 150 zijn nog in leven, hier in Namibië.
Deze oudste woestijn zit vol opgedroogde rivierbeddingen...
...gevormd door water wat slechts één of twee dagen per jaar stroomt.
Een volwassen olifant...
...moet zo'n 200 kilo voedsel per dag vinden om te overleven.
Dus het leven is een eindeloze trektocht voor deze laatste overlevenden.
De kudde wordt geleid door een oud vrouwtje, de matriarch.
Ze leidt haar familie...
...naar een speciale plek waar voedsel zou moeten zijn, zelfs bij droogte.
Ze leerde dit van haar moeder, vele jaren geleden.
Nu leert ze haar eigen jong hoe ze er moet komen.
De olifanten zijn niet de enige die voedsel zoeken.
Woestijnleeuwen.
Ze zijn net zo zeldzaam als de olifanten.
Het jong wordt beschermd door zijn moeder.
Dus laten de leeuwen ze passeren.
De bomen in de verte zijn een teken van water.
De rivierbedding is droog.
De anabomen zijn echter nog steeds groen.
Maar er is een probleem.
In deze tijd van het jaar liggen er normaal zaaddozen op de grond.
Voedzaam eten voor de olifanten.
Maar dit jaar is de oogst mislukt.
De matriarch heeft haar kudde hier voor niets naartoe gebracht.
Zelfs de bladrijke takken hangen buiten hun bereik.
De familie heeft geen andere keuze dan verder te trekken.
Een stier, staand bijna vier meter hoog.
Hij kan tot in de bladeren reiken.
Hij kan de oplossing zijn voor hun probleem.
Het oude vrouwtje kent hem al heel haar leven...
...en vroeg hem al eerder om hulp.
Olifanten kunnen hier alleen overleven door kennis door te geven.
Maar er leven nog maar minder dan 20 matriarchen.
En als hun kennis verloren gaat, kunnen ze hier wellicht niet langer leven.
Woestijnen kunnen niet het hele jaar door grote groepen dieren onderhouden.
Zelfs dieren die zich goed hebben aangepast...
...kunnen slechts met weinige overleven.
Maar bij speciale gelegenheden...
...worden woestijnen getransformeerd.
Eens in de tien jaar...
...kan er een wolkbreuk voorkomen.
Een wolkbreuk kan de woestijn groen maken.
In het zuiden van Californië kan je de verandering vanuit de ruimte zien.
Honderden vierkante kilometers staan plotseling in bloei.
Als zulke transformaties regelmatiger worden...
...kan er een nieuwe leefomgeving ontstaan.
Graslanden.
Een van de meest productieve landschappen ter wereld.
Hier leven de grootste verzamelingen van grote dieren op aarde.
In de Serengeti leven kuddes van meer dan een miljoen gnoes.
Ze volgen de buien en eten het nieuwe gras.
Deze enorme kuddes trekken roofdieren aan.
Vijf mannelijke jachtluipaarden.
Een van de grootste samenwerkingsverbanden ooit waargenomen.
Ze domineren een territorium van 450 vierkante kilometer.
Ze patrouilleren gezamenlijk.
Dat trekt aandacht.
Er is een andere strategie nodig...
...als ze succesvol willen jagen.
Ze moeten zich verstoppen.
Een volwassen gnoe is een tegenstander van formaat.
Vier jachtluipaarden beginnen te stalken...
...en lopen in de richting van hun prooi.
De vijfde sluipt via de zijkant.
Ze moeten heel dichtbij komen voor ze de laatste sprint inzetten.
Ze zijn er bijna.
Ze komen allemaal tevoorschijn.
Elke kat jaagt op een ander doelwit.
Het is chaos.
Eén jachtluipaard is niet sterk genoeg om de buit binnen te halen.
Ze moeten samenwerken.
Deze drama's gaan alleen door omdat de Serengeti beschermd is...
...en dat ook al 65 jaar is.
Maar de Serengeti is een uitzondering.
Wereldwijd neemt de omvang van graslanden gestaag af.
Honderdtachtig jaar geleden, graasden miljoenen bizons...
...op de Great Plains van Amerika.
Ze zwierven over een prairie die 100 keer groter was dan de Serengeti.
Dit was het echte wilde westen.
Elke zomer brulden de mannetjes naar hun uitdagers.
Ze vochten om de vrouwtjes.
Als de bronst heftiger werd, werden de gevechten ook heftiger.
Tegenwoordig is het grootste deel van de prairie stil.
Mensen hebben de enorme kuddes afgeslacht.
Er zijn nog minder dan 30.000 wilde bizons over.
En 90 procent van de prairie is verloren gegaan.
Vooral aan landbouw.
Wat we eten en hoe we dat produceren...
...bepaalt de toekomst van de graslanden.
Ons verleden kan ons laten zien hoe we in voedsel kunnen voorzien...
...met voldoende ruimte voor de natuur.
De eeuwenoude hooiweiden van Hongarije, nog steeds traditioneel bewerkt...
...bieden een uitzonderlijk rijke leefomgeving.
Vlinders zijn talrijk.
Een soort heeft een bijna ongelooflijk complexe levenscyclus.
Het gentiaanblauwtje.
Elk vrouwtje moet paren en eieren leggen in één specifieke plantsoort.
De klokjesgentiaan.
De eitjes zullen rap in rupsen veranderen.
Hoog in de planten zijn ze veilig voor vijanden op de grond.
Maar dan doen de rupsen iets wat op zelfmoord lijkt.
Ze abseilen naar beneden aan draden van zijde.
Ze gaan het gevaar tegemoet.
Ze hebben geen bescherming tegen de mieren, die ze wegdragen.
Maar dat is precies wat de rupsen willen.
Ze produceren een geur die op die van een mierenlarf lijkt.
De mieren reageren hierop en brengen ze naar hun nest.
Daar worden ze in de broedkamer gelegd.
De paarse rupsen liggen tussen de witte mierenlarven.
En geven precies de juiste signalen af.
En de verzorgers spoeden zich om ze te voeren.
Dat is niet alles.
De rupsen bootsen nu het geluid na van een mierenkoningin.
Als gevolg daarvan worden ze koninklijk behandeld.
Als voedsel schaars is...
...zullen de mieren de rupsen zelfs voeren voor hun eigen jongen.
Ze geven ze zoveel eten, dat de rupsen enorm groot worden.
En daar, ondergronds, eten en groeien de rupsen bijna twee jaar.
Tot er op een dag niets meer te voeren is voor de mieren.
De rupsen zijn verpopt.
Maar een paar weken later kruipt er een gentiaanblauwtje uit.
Nu gaan ze het nest verlaten, wat de afgelopen 23 maanden hun thuis was.
De jongvolwassene kruipt uit het nest en kruipt in een grasstengel.
Zijn vleugels slaan uit om weg te vliegen en een partner te zoeken.
Dit complexe leven scheelt misschien werk voor de vlinder...
...maar het is riskant.
Als er iets met de mieren of de klokjesgentiaan gebeurt...
...zal het gentiaanblauwtje uitsterven.
Slechts kleine delen van deze eeuwenoude weiden...
...bestaan nog in Europa.
Maar meer naar het oosten...
...waren ooit graslanden die een vijfde van de wereld besloegen.
Van Roemenië tot China.
Er bestaan hier plekken waar er in de wijde omgeving...
...geen wegen of hekken te vinden zijn.
Omdat er geen bomen zijn, hebben adelaars nesten op de grond.
Ooit zouden deze adelaars hebben gejaagd op miljoenen antilopes.
Er zijn er nog een aantal.
Dit zijn saiga, antilopes die alleen hier leven.
Hun bijzondere neuzen zijn speciaal ontwikkeld...
...om het stof te filteren dat ooit door de enorme kuddes werd veroorzaakt.
Nu worden ze met uitsterven bedreigd.
Stropen en het verlies van leefomgeving hebben een desastreus effect gehad.
Maar pogingen tot instandhouding hebben recent tot succes geleid.
Er is nog hoop voor deze bijzondere vlaktebewoners.
Het bewijs hiervan kan verder oostwaarts worden gevonden, in Mongolië.
Hier zijn de graslanden nog grotendeels intact gebleven.
Dit zijn de Przewalskipaarden.
Vijftig jaar geleden waren ze uitgestorven in het wild...
...maar een paar volwassenen overleefden in gevangenschap.
Zorgvuldig fokken met 12 paarden deed hun aantal toenemen...
...tot er genoeg waren om vrij te laten op de vlakten.
Dit zijn hun nakomelingen.
Een hengst beschermt een harem.
Ze moeten alert zijn en rennen om de kudde te verdedigen.
Of om vrijgezellen weg te jagen die een merrie weg willen lokken.
Hun aantal is gestegen tot boven de 300.
De toekomst van deze paarden ziet er zekerder uit.
Hun herstel was alleen mogelijk...
...doordat de enorme Mongolische steppe grotendeels onaangetast is.
Deze grassen behoren tot de hoogste op de planeet.
Het is zo hoog, dat olifanten zich kunnen verstoppen.
Het zorgt dat de reuzen die er wonen er klein uitzien.
Een laatste schuilplaats voor de zwaar bedreigde Indische neushoorn.
Dit is India.
Een van de dichtstbevolkte landen op aarde.
Toch is men vastberaden deze belangrijke graslanden te beschermen.
Hoe zou het zijn om te leven in deze dichte, claustrofobische wereld?
Rondlopen kan betekenen dat je het gevaar tegemoet loopt.
Het gras verbergt tijgers.
Strepen en schaduwen lopen in elkaar over.
Lang gras kan een tijgerin verstoppen voor haar prooi.
Maar het verstopt haar prooi ook voor haar.
Ze moet tot op 20 meter komen.
En ze moet altijd precies weten waar haar prooi verstopt zit.
Ze is ze misschien kwijtgeraakt.
Ze waagt een kijkje.
Ieder hert in de buurt, weet nu precies waar de tijger is.
Andere hebben van haar mislukte poging gehoord.
Haar welpjes.
Ze had ze achtergelaten, verstopt in het gras.
In de afgelopen honderd jaar...
...is het aantal wilde tijgers met meer dan 95 procent afgenomen.
Maar hier in India...
...ondanks de enorme druk van stropers...
...en een groeiende bevolking...
...is het aantal tijgers aan het toenemen.
Bescherm de kostbare ruimte die graslanden en woestijnen bieden...
...en de dieren zullen terugkomen.
Kijk op ourplanet.com...
...om te ontdekken wat we nu moeten doen om grasland te beschermen.