ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από 50 χρόνια,
τολμήσαμε να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά,
κοιτάμε τον πλανήτη μας.
Από τότε, ο πληθυσμός των ανθρώπων έχει παραπάνω από διπλασιαστεί.
Η σειρά θα τιμήσει τα φυσικά θαύματα που έχουν απομείνει
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε
για να διασφαλίσουμε την ευημερία ανθρώπων και φύσης.
Δελφίνια.
Σε πανικό.
Τα καταδιώκουν...
οι φάλαινες δολοφόνοι.
Τα δελφίνια είναι γρηγορότερα σε μικρά ξεσπάσματα.
Αλλά οι κυνηγοί έχουν αντοχή.
Καθώς πλησιάζουν οι φάλαινες δολοφόνοι...
τα δελφίνια κάνουν μια ξαφνική στροφή για να ξεφύγουν από τους θηρευτές.
Αυτά τα ασυνήθιστα γεγονότα λαμβάνουν χώρα μακριά από τη στεριά,
όπου λίγοι τολμάμε να πάμε.
Αυτός είναι ο ωκεανός πέρα από τα σύνορα κάθε χώρας.
Ακυβέρνητος, άγριος και άναρχος.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Τίποτα καλύτερο δεν συμβολίζει τη σχέση μας με την ανοιχτή θάλασσα,
από τη γαλάζια φάλαινα.
Με βάρος 200 τόνους και μήκος 30 μέτρα
είναι τα πιο μεγάλα ζώα που έχουν υπάρξει.
Κι όμως, η ζωή τους είναι μυστήριο για εμάς.
Οι γαλάζιες φάλαινες ζουν μακριά στη θάλασσα...
διασχίζοντας κάθε ωκεανό από τροπικά μέρη μέχρι τους πόλους.
Πρόσφατα ανακαλύψαμε
λίγα ξεχωριστά μέρη όπου πλησιάζουν στην ακτή.
Ο Κόλπος της Καλιφόρνιας...
στο Μεξικό, στην Ακτή του Ειρηνικού.
Είναι καταφύγιο για τις γαλάζιες φάλαινες.
Συναντήστε το μεγαλύτερο νεογέννητο του κόσμου.
Ένα μωρό φάλαινα.
Μόλις ενός μήνα...
είναι ήδη οκτώ μέτρα μακρύ και ζυγίζει έξι τόνους.
Η μητέρα του το προστατεύει με προστατευτικό πτερύγιο.
Αλληλοχαϊδεύονται...
εκτιμώντας το δέσιμό τους.
Αυτές είναι οι πιο οικείες εικόνες που απαθανατίστηκαν
με μια γαλάζια φάλαινα και το μικρό της.
Αυτό το θηλυκό θα γεννήσει μια φορά στα δύο με τρία χρόνια,
οπότε κάθε μωρό είναι υπερβολικά πολύτιμο.
Το μικρό μεγαλώνει τρεις τόνους τον μήνα.
Μια φορά, υπήρχαν 300.000 γαλάζιες φάλαινες,
αλλά τον τελευταίο αιώνα, τις κυνηγούσαν ανελέητα,
και μόνο μερικές χιλιάδες επέζησαν.
Οι γαλάζιες φάλαινες προστατεύονται,
κι ο πληθυσμός τους αυξάνεται.
Σύντομα, το μικρό θα φύγει από τα προστατευμένα νερά,
για να διασχίσει την ανοιχτή θάλασσα.
Κάποτε νομίζαμε ότι η ανοιχτή θάλασσα είναι πολύ αχανής για να τη βλάψουμε...
αλλά τώρα ξέρουμε ότι ο ωκεανός που μένει είναι υπό απειλή όσο ποτέ άλλοτε.
Εδώ στο απέραντο γαλάζιο, απομένουν λίγα παρθένα μέρη
για να μας υπενθυμίσουν πόσο πλούσιοι μπορεί να είναι οι ωκεανοί.
Μακρύρυγχο ζωνοδέλφινο.
Στον Ειρηνικό,
στην ακτή της Κόστα Ρίκα, στην Κεντρική Αμερική
αρχίζουν να μαζεύονται σε τεράστιους αριθμούς.
Τα μακρύρυγχα ζουν σε λιμνούλες ομαδικά
και συνδέονται με περίπλοκες κοινωνικές σχέσεις.
Τα δελφίνια πάντα αγγίζουν και μιλάνε το ένα στο άλλο,
χρησιμοποιώντας κλικ και σφυρίγματα.
Επισκιάζονται από κιτρινόπτερους τόνους.
Οι τόνοι βασίζονται στα δελφίνια για να βρουν φαγητό.
Όλοι ψάχνουν το ίδιο θήραμα.
Λυχναρόψαρα.
Τα πολυπληθέστερα ψάρια στον πλανήτη.
Ίσα με το δάχτυλό μας,
τα λυχναρόψαρα περνούν τη ζωή τους κρυμμένα στον βυθό.
Οπότε, παρ' όλη την εκπληκτική αφθονία, δεν τα ψαρεύουμε.
Είναι από τα λίγα ψάρια που ευδοκιμούν ακόμα.
Καθώς πλησιάζουν το θήραμά τους, το κοπάδι δελφινιών ολοένα και μεγαλώνει.
Αυτό το κοπάδι μπορεί να είναι 10.000.
Για κάθε ένα στην επιφάνεια, 20 κολυμπούν από κάτω.
Χρησιμοποιώντας ηχοεντοπισμό, ένα είδος σόναρ,
τα δελφίνια βρίσκουν τα λυχναρόψαρα στον βυθό
και τα οδηγούν στην επιφάνεια.
Περιπολούν το κάτω μέρος του κοπαδιού,
για να σταματήσουν το θήραμά τους από το να πάνε στον βυθό.
Μόλις τα δελφίνια φάνε,
υπάρχουν κι άλλοι θηρευτές.
Τα διαβολόψαρα βουτάνε.
Για να μεγιστοποιήσουν την ψαριά, τα διαβολόψαρα επιτίθενται με σχηματισμό.
Ένα τοίχος από στόματα σηκώνεται προς το θήραμα.
Επειδή δεν τα ψαρεύουμε, τα λυχναρόψαρα και οι θηρευτές τους ευδοκιμούν.
Όλοι αυτοί οι θηρευτές δεν έχουν μειωθεί στα ρηχά νερά.
Η ζωή στον ανοιχτό ωκεανό συγκεντρώνεται στη λεπτή επιφάνεια,
όπου η δύναμη του ήλιου έχει τη μεγαλύτερη επίδραση.
Αυτά τα ηλιόλουστα ρηχά νερά λιπαίνονται με εκπληκτικό τρόπο.
Καθώς τα δελφίνια παράγουν απόβλητα, παίζουν σημαντικό ρόλο
στην ανακύκλωση θρεπτικών συστατικών από τον βυθό στην επιφάνεια.
Το θαλάσσιο λίπασμα
βοηθά να τροφοδοτήσει τη βάση όλης της ζωής στον ανοιχτό ωκεανό.
Φυτοπλαγκτόν.
Μικροσκοπικά κινούμενα φυτά.
Συνδυάζουν θρεπτικά συστατικά στο θαλάσσιο νερό με ηλιακή ενέργεια,
για να δημιουργήσουν τη βάση κάθε τροφικής αλυσίδας.
Οπότε, όλα τα ζώα, από το μικρότερο ψάρι μέχρι και τη μεγαλύτερη φάλαινα,
εξαρτώνται απόλυτα από αυτά τα μικροσκοπικά φυτά για να τραφούν.
Το φυτοπλαγκτόν ωφελείται από τα θρεπτικά συστατικά
που παράγονται από αυτά τα ζώα.
Το φυτοπλαγκτόν παράγει μισό από το οξυγόνο που αναπνέουμε.
Όπου κι αν ζείτε,
μπορείτε να ευχαριστήσετε αυτά τα υπέροχα μικρά φυτά
για κάθε ανάσα που παίρνετε.
Σε ειδυλλιακές συνθήκες, μπορούν να ανθίσουν σε τέτοιο βαθμό...
όπου λωρίδες του ωκεανού γίνονται πράσινες.
Τα φυτοπλαγκτόν παίζουν σημαντικό ρόλο στον σχηματισμό σύννεφων.
Η υγρασία που εξατμίζεται από τον ωκεανό
συμπυκνώνεται σε μικρά σωματίδια που φτιάχνονται από τα πλαγκτόν.
Αυτές οι σταγόνες συνδυάζονται για να φτιάξουν κολοσσιαία σύννεφα.
Μπορούν να σηκωθούν 20 χλμ. στην ατμόσφαιρα.
Αυτά τα ωκεάνια σύννεφα αντανακλούν την ηλιακή ενέργεια στο διάστημα,
βοηθώντας στην προστασία της γης από υψηλές θερμοκρασίες.
Οι ωκεανοί δεν παράγουν μόνο το μισό οξυγόνο που αναπνέουμε,
αλλά καθοδηγούν τον καιρό και το κλίμα,
μεταφέροντας ζωτικό νερό στον κόσμο.
Οι ανοιχτές θάλασσες είναι το σύστημα ζωής του πλανήτη μας.
Έχουν τόση δύναμη, επειδή είναι αχανείς.
Οι ωκεανοί καλύπτουν τα δύο τρίτα του πλανήτη κι είναι μόνο η επιφάνεια.
Είναι, επίσης, υπερβολικά βαθείς.
Μπορούμε να ταξιδέψουμε σ' αυτό το ανεξερεύνητο μέρος
με ειδικά υποβρύχια που αντιστέκονται στην ισχυρή πίεση.
Το μέσο βάθος των ωκεανών είναι σχεδόν τέσσερα χιλιόμετρα
και το βαθύτερο σημείο παραπάνω από δέκα.
Ο βυθός καταλαμβάνει το 95% του διαθέσιμου χώρου για ζωή.
Αυτός ο παράξενος κόσμος είναι σπίτι για παράξενα και μυστήρια πλάσματα.
Λιγότερα είναι πιο παράξενα απ' αυτό.
Για χρόνια, ξέραμε μόνο ότι υπήρχαν, χάρη σε αυτά που έβγαιναν στις ακτές.
Δεν τα έχουν δει ζωντανά.
Ένα ψάρι κουπί.
Δέκα μέτρα μακρύ.
Κρεμασμένα κάθετα...
και χρησιμοποιώντας ρυθμικά κύματα με τα πτερύγιά τους,
τα ψάρια κουπιά μετακινούνται εύκολα από την επιφάνεια στον βυθό.
Κάτω από 200 μέτρα, δεν υπάρχει αρκετό φως για να μεγαλώσουν τα φυτά,
οπότε, τα ζώα του βυθού εξαρτώνται από το να πέσει φαγητό από την επιφάνεια,
θαλάσσιοι οργανισμοί.
Μια τσούχτρα περιπλανιέται με τεντωμένα πλοκάμια,
για να παγιδεύσει το θήραμα.
Ζουν σε κάθε ωκεανό σε βάθος επτά χιλιομέτρων.
Ο βυθός είναι τόσο αχανής που μπορεί να είναι οι πιο πλούσιες τσούχτρες.
Νομίζαμε ότι ο βυθός υποστηρίζει λίγη ζωή...
αλλά τώρα οι επιστήμονες πιστεύουν...
ότι υπάρχουν δέκα φορές περισσότερα ζώα που ζουν εδώ από ό,τι νόμιζαν.
Οπότε, θα υπάρχουν κι άλλα να ανακαλυφθούν.
Αυτό το καρκινοειδές του βυθού, το αμφίποδο είναι καθαρό όπως ένα ποτήρι.
Δεν κρύβεται εύκολα.
Σ' αυτή τη ζώνη του λυκόφωτος...
η αορατότητα μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο να βρεις ή να γίνεις τροφή.
Τα τεράστια μάτια του προσπαθούν να δουν στο σκοτάδι.
Δεν περνά φως κάτω από ένα χιλιόμετρο.
Σ' αυτό το σκοτάδι, τα ζώα δημιουργούν το δικό τους φως.
Βιοφωτισμό.
Ένα αστραφτερό δέλεαρ προσελκύει τα θύματα στο τρομακτικό στόμα του δρακόψαρου.
Στις περισσότερες αποστολές εδώ κάτω, εκπλησσόμαστε με κάτι καινούριο.
Μια πεσκανδρίτσα του βυθού.
Η ασυνήθιστη σειρά από αισθητήρες...
θα εντοπίσουν την παραμικρή κίνηση του θηράματος που προσέλκυσε.
Εδώ, στη μέση της θάλασσας, οι θηρευτές παίζουν ένα παιχνίδι υπομονής.
Σταδιακά, φτάνουμε στον βυθό...
σχεδόν ένα χιλιόμετρο κάτω.
Οι πεδιάδες του βυθού καλύπτουν παραπάνω από τη μισή επιφάνεια της γης...
και όμως, ξέρουμε περισσότερα για την επιφάνεια του φεγγαριού.
Η χίμαιρα, αρχαίος συγγενής του καρχαρία,
μέχρι δύο μέτρα μακριά.
Λίγα είδη αυτού του μεγέθους βιοπορίζονται στον άγονο βυθό.
Προχωρώντας αργά, για να εξοικονομήσουν ενέργεια,
χρησιμοποιούν ειδικούς ηλεκτρικούς αισθητήρες στο στόμα τους
για να ψάξουν λίγο θήραμα θαμμένο στο ίζημα.
Τα βραχώδη κατώτερα στρώματα που ανεβαίνουν από τον βυθό είναι οάσεις.
Ο καρχαρίας ταύρος ήρθε εδώ για καλό λόγο.
Πεντακόσια μέτρα κάτω από την ακτή της Φλόριντα...
ένα σπάνιο σημείο ζωής.
Λοφίλια. Κοραλλιογενείς ύφαλοι του βυθού.
Νομίζαμε ότι τα κοράλλια
βρίσκονται μόνο σε ζεστά, ηλιόλουστα, ρηχά νερά.
Αλλά, παραδόξως, οι ύφαλοι του βυθού καλύπτουν μεγάλη περιοχή του βυθού
αντί τα ρηχά νερά.
Αυτά τα υποβρύχια δάση
παρέχουν καταφύγιο και τροφή για μια πλούσια κοινωνία θαλάσσιας ζωής.
Υπήρχαν ζωτικά φυτώρια για πολλά πλάσματα του βυθού.
Τα κοράλλια φτιάχτηκαν από ανεμώνες,
πολύποδες που ζουν σε αποικίες συνδεδεμένες με σκληρό σκελετό.
Οι πολύποδες έχουν διαπεραστικά κελιά στα πλοκάμια τους
για να παγιδεύσουν περαστικά θηράματα, ο μόνος τρόπος τροφής.
Αλλά δεν κρατάνε πάντα την ψαριά τους.
Ένα θαλάσσιο σκουλήκι έφτιαξε ένα σπίτι μέσα στο κοράλλι.
Ελέγχει τους πολύποδες για φρέσκο φαγητό...
και το κλέβει από το κοράλλι.
Αλλά αυτή η κλοπή είναι προστατευτική ρακέτα.
Οι αχινοί επιτίθενται και τρώνε τα κοράλλια.
Ώρα για αντίποινα.
Ο αχινός έχει προστατευτικά αγκάθια, αλλά το σκουλήκι έχει όπλο...
και επιτίθεται.
Ο αχινός εκδιώχθηκε.
Το σκουλήκι έσωσε το σπίτι του.
Όπως πολλά ζώα του βυθού...
αυτά τα κοράλλια μεγαλώνουν πολύ αργά.
Κάποιοι ύφαλοι ίσως είναι 40.000 ετών.
Παρ' όλο που είναι κάτω από την επιφάνεια, τα κοράλλια είναι προσιτά.
Τα αλιευτικά δίχτυα για ζώα του βυθού που απομακρύνονται από τον βυθό
κάνουν τα ευαίσθητα κοράλλια θρύμματα.
Μισά από τα κοράλλια του βυθού έχουν ήδη καταστραφεί.
Θα πάρει αιώνες για να ανακάμψουν οι κοινωνίες.
Πέρα από τα σύνορα μιας χώρας,
οι ανοιχτές θάλασσες είναι άγριες και απροστάτευτες.
Πιο άγριος από όλους, ο Νότιος ωκεανός...
σπίτι των άλμπατρος.
Τα άλμπατρος ζουν μοναχική ζωή μακριά στη θάλασσα.
Ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα τη μέρα,
συχνά για εβδομάδες, ψάχνοντας φαγητό.
Ένα νεκρός θαλάσσιος λέων είναι σπάνια ευκαιρία.
Γιγαντιαίοι θαλασσοβάτες φτάνουν πρώτοι.
Χρησιμοποιούν τα ισχυρά ράμφη τους για να ανοίξουν τα κουφάρια.
Γνωστοί ως θαλάσσιοι αρπακτικά,
είναι οι κορυφαίοι ρακοσυλλέκτες στις θάλασσες της Ανταρκτικής.
Τα άλμπατρος έχουν ασυνήθιστη όσφρηση
και μπορούν να ακολουθήσουν μυρωδιά από 20 χιλιόμετρα μακριά.
Τα άλμπατρος πρέπει να αρπάξουν μια μπουκιά όταν μπορούν.
Παρενοχλούνται από τους πιο επιθετικούς γιγαντιαίους θαλασσοβάτες.
Οι θαλασσοβάτες Γουίλσον είναι μικροί για να ανταγωνιστούν
και μαζεύουν υπολείμματα από την άκρη της τρέλας.
Αυτοί οι ευαίσθητοι μικροί θαλασσοβάτες είναι οι πιο πολυάριθμοι,
επειδή υπάρχουν σε κάθε ωκεανό.
Μόνο όταν τα μοναχικά αυτά πουλιά
μαζεύονται έτσι,
μπορούμε να εκτιμήσουμε τον πλούτο της ζωής των ανοιχτών θαλασσών.
Ένα περιπλανώμενο άλμπατρος φτάνει τελευταίο.
Κάνει τα άλλα πουλιά να μοιάζουν μικρότερα και βάζει το μέγεθός του
και το τριών μέτρων άνοιγμα φτερών του, για να κυριαρχήσει.
Ακόμα και οι γιγαντιαίοι θαλασσοβάτες υποχωρούν.
Ο περιπλανώμενος παίρνει το μερίδιό του.
Προσφάτως, τα άλμπατρος και τα άλλα θαλασσοπούλια
μειώνονται.
Η ανάγκη τους να ταξιδεύουν τεράστιες αποστάσεις, τα εκθέτει
σε κινδύνους μη ελεγχόμενου και πολύ αξιοποιημένου ωκεανού.
Είναι πρόβλημα των θηρευτών των ανοιχτών θαλασσών.
Αυτοί οι γίγαντες διασχίζουν ολόκληρους ωκεανούς για να βρουν τροφή.
Μπορούν να μεγαλώσουν μέχρι τρία μέτρα και ζυγίζουν μισό τόνο.
Ο ερυθρός τόνος.
Έχουν βελτιστοποιηθεί στην τελειότητα και στην ταχύτητα.
Κυνηγούν σε μεγάλα κοπάδια, εκατοντάδες.
Ο στόχος τους: ένα κοπάδι γαύροι.
Μαζεύουν μαλακά τους γαύρους σε μια σφιχτή μπάλα στην επιφάνεια...
προσεκτικά, για να μην προκαλέσουν πανικό.
Και μετά επιτίθενται.
Είναι πολύ καλά συντονισμένο κυνήγι.
Οι τόνοι, με τη σειρά τους,
επιτίθενται από την ίδια κατεύθυνση για να έχουν τους γαύρους υπό διωγμό.
Μετά από μια μπουκιά, κάθε ερυθρός τόνος φεύγει και πάει πίσω.
Κύμα με το κύμα συνεχίζουν την επίθεση.
Με τη δύναμη και τον ολέθριο ρυθμό τους,
οι ερυθροί τόνοι είναι οι πιο εντυπωσιακοί κυνηγοί των ωκεανών.
Είναι τα πιο πολύτιμα ψάρια στη θάλασσα.
Τόσο πολύτιμο που ο ερυθρός τόνος μπορεί να πουληθεί στην Ιαπωνία
για πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια.
Οπότε, είναι αναπόφευκτο
να αλιεύονται και να είναι υπό εξαφάνιση.
Οι ερυθροί τόνοι δεν είναι οι μόνοι που κινδυνεύουν.
Δεκαετίες μη βιώσιμης αλιείας
έκαναν πολλά αποθέματα ψαριών να μειωθούν σημαντικά.
Το ένα τρίτο έχει καταρρεύσει.
Η μόλυνση από το πλαστικό είναι σοβαρό ζήτημα για τους ωκεανούς μας,
αλλά η βιομηχανική υπεραλιεία είναι πιο επικίνδυνη.
Αν συνεχίσουμε να ψαρεύουμε σ' αυτές τις θάλασσες με τον ίδιο τρόπο,
δεν θα διαλυθούν μόνο οι ψαραγορές.
Θα ακολουθήσει όλο το θαλάσσιο σύστημα.
Κάθε χρόνο, σκοτώνονται 100.000.000 καρχαρίες,
για να φτιάξουμε σούπα από καρχαρία.
Το 90% των μεγάλων θηρευτών των ωκεανών έχει εξαφανιστεί.
Χωρίς αυτούς στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, όλη η θαλάσσια ζωή
μειώνεται κι γίνεται αγνώριστη.
Τα καλαμάρια αντικαθιστούν τα ψάρια.
Έχουμε μειώσει πολύ τους θηρευτές και τους ανταγωνιστές...
οπότε τα καλαμάρια αναλαμβάνουν.
Μια ένδειξη για σοβαρή ανισορροπία στους ωκεανούς.
Τα καλαμάρια αναπαράγονται γρήγορα και έχουν γρήγορα αναπτυσσόμενα μικρά.
Μπορούν να εκμεταλλευτούν τα κενά που άφησαν τα ψάρια που αλιεύσαμε.
Γεννούν τα αυγά τους στον βυθό.
Τα μικρά εξελίσσονται ακόμα πιο γρήγορα σε αυτά τα ζεστά, ρηχά νερά.
Με αυτές τις δραστικές αλλαγές στο θαλάσσιο μενού,
οι θηρευτές πρέπει να προσαρμοστούν.
Οι θαλάσσιοι λέοντες προτιμούν να τρώνε θήραμα με πολλή ενέργεια,
όπως γαύροι και σαρδέλες,
αλλά με αυτά σε μικρό απόθεμα,
αναγκάζονται να τρέφονται με καλαμάρια.
Εμείς, επίσης, θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε τα θαλασσινά που τρώμε,
αν συνεχίσουμε να ψαρεύουμε όπως κάνουμε.
Αλλά αν ψαρεύουμε με βιώσιμο τρόπο...
οι ωκεανοί μπορούν να είναι παραγωγικοί
και θα μας παρέχουν άφθονη τροφή.
Υπάρχουν είδη σημάδια ότι ο ωκεανός έχει τη δύναμη
για να ανακάμψει απίστευτα γρήγορα.
Μεγάπτερες φάλαινες.
Ζουν σε κάθε ωκεανό,
ταξιδεύοντας στην ανοιχτή θάλασσα, από τα πολικά εδάφη τροφής
στα τροπικά, όπου αναπαράγονται.
Οι φάλαινες δεν απολάμβαναν πάντα τέτοια ελευθερία.
Κάποτε, υπήρχαν πάνω από 100.000 μεγάπτερες στους ωκεανούς,
αλλά τον τελευταίο αιώνα, τις κυνηγούν κι είναι υπό εξαφάνιση.
Μόλις μερικές χιλιάδες επέζησαν της σφαγής.
Μια τεράστια δημόσια κατακραυγή
οδήγησε τελικά στην απαγόρευση της αλιείας φαλαινών το 1986.
Από τότε, ο αριθμός των μεγάπτερων αυξάνεται σταθερά.
Επιστρέφουν στα προγονικά εδάφη τροφής
όπως αυτά στις ακτές της Νότιας Αφρικής.
Μαζεύονται για να εκμεταλλευτούν την εποχιακή αφθονία των κριλ,
των μικρών καρκινοειδών, σαν γαρίδες.
Οι φάλαινες παίρνουν μεγάλες γουλιές νερού,
παγιδεύοντας τα κριλ στο τρίχωμα
που είναι στο σαγόνι τους.
Κάθε φάλαινα τρώει πάνω από ένα τόνο τη μέρα.
Με τόσο άφθονο φαγητό, οι φώκιες διεκδικούν το μερίδιό τους.
Αυτές οι ασυνήθιστες σκηνές ήταν πέραν φαντασίας πριν χρόνια.
Σχηματίζουν μεγάλες ομάδες, εκατοντάδες.
Είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση φαλαινών εδώ κι έναν αιώνα.
Οι φάλαινες ανακυκλώνουν συστατικά που εμπλουτίζουν τα ρηχά νερά
και τροφοδοτούν την ανάπτυξη του φυτοπλαγκτόν...
και με τη σειρά τους, δίνουν τροφή στα κριλ σε έναν τέλειο αυτάρκη κύκλο.
Τώρα ξέρουμε ότι μια υγιής κοινωνία μεγάλων θηρευτών,
φαλαινών, δελφινιών, τόνων και καρχαριών
είναι απαραίτητη για έναν λειτουργικό ωκεανό.
Ένας λειτουργικός ωκεανός είναι ζωτικός για την υγεία του πλανήτη μας
και της ανθρωπότητας.
Σε μια αξιοσημείωτη ανάκαμψη,
οι μεγάπτερες φάλαινες επανήλθαν στους αρχικούς πληθυσμούς τους.
Αλλά εκείνη την εποχή,
κάναμε περισσότερη ζημιά στους ωκεανούς από όσο ποτέ στην ιστορία.
Μόνο με παγκόσμια συνεργασία,
θα ανακάμψουν και θα ευδοκιμήσουν οι ωκεανοί μας ξανά.
Σώσαμε τις φάλαινες με διεθνή συμφωνία.
Τώρα, είναι η ώρα να σώσουμε τους ωκεανούς μας.
Παρακαλώ, μπείτε στο ourplanet.com για να δείτε τι πρέπει να κάνουμε
για να προστατέψουμε την ανοιχτή θάλασσα.
Υποτιτλισμός: Ελένη Γούλα