ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από 50 χρόνια...
τολμήσαμε τελικά να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά...
κοιτάζουμε τον πλανήτη μας.
Από τότε, ο πληθυσμός των ανθρώπων έχει παραπάνω από διπλασιαστεί.
Αυτή η σειρά θα τιμήσει τα φυσικά θαύματα που έχουν απομείνει...
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε...
για να διασφαλίσουμε την ευημερία ανθρώπων και φύσης.
Νερό.
Όλοι όσοι ζουν στη γη, ζώα ή φυτά...
εξαρτώνται απ' αυτό.
Όμως, μόνο το ένα τοις εκατό είναι προσιτό.
ΝΕΡΟ
Η έρημος της κεντρικής Αυστραλίας.
Ένα από τα πιο ζεστά και ξηρά μέρη της γης.
Κυριολεκτικά τίποτα δεν μπορεί να ζήσει εδώ για καιρό.
Μια φορά τη δεκαετία, αυτή η αχανής, άδεια έρημος αλλάζει.
Για να γίνει αυτό, πρέπει να προκληθεί αλυσιδωτή αντίδραση
δύο χιλιάδες χιλιόμετρα στον βορρά.
Εκεί, κάθε έτος, τα υγρά σύννεφα των μουσώνων...
αρχίζουν να δημιουργούνται.
Σταδιακά, εκρήγνυνται κι η διαδικασία ξεκινά.
Οι κοίτες των ποταμών που ήταν ξερές για χρόνια, γεμίζουν.
Οι χείμαρροι ενώνονται και διαγωνίζονται να μπουν στο εσωτερικό
και χαμηλότερο μέρος της ηπείρου.
Εδώ, κατακλύζουν την έρημο και δημιουργούν τη μεγαλύτερη λίμνη της Αυστραλίας,
τη Λίμνη Έυρ.
Τεράστια νούμερα ψαριών κολυμπούν στα πλατιά κανάλια
και στην αναπτυσσόμενη λίμνη.
Οι πελεκάνοι φτάνουν από τις ακτές της Αυστραλίας, εκατοντάδες χλμ. μακριά.
Πολλοί θα δουν τη λίμνη να γεμίζει μια φορά στη ζωή τους...
οπότε το πώς ξέρουν πώς έγινε η λίμνη κι από πού να την προσεγγίσουν
παραμένει μυστήριο.
Αυτά τα νέα νερά περιέχουν τόσο φαγητό που τα πουλιά ξεκινούν να τρώνε.
Αλλά το ρολόι χτυπάει.
Οι πελεκάνοι τρώνε...
και τρώνε...
και τρώνε.
Τα μικρά πρέπει να μεγαλώσουν γρήγορα
γιατί πρέπει να είναι αρκετά δυνατά για να φύγουν μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Αλλά ο χρόνος περνάει
και μόνο οι γονείς θα μπορούν να βρουν φαγητό
ενώ υπάρχει το νερό.
Οι μικροί πελεκάνοι ξεκινάνε για το πρώτο τους μεγάλο ταξίδι.
Θα είναι απαιτητικό, στην ακτή,
κι η πιο κοντινή είναι 500 χλμ. μακριά.
Η λίμνη θα ξεραθεί γρήγορα...
κι ίσως να μην υπάρξει ξανά νερό εδώ για μια δεκαετία.
Η έξαρση κι η ύφεση μεταμόρφωσης είναι σπάνιο γεγονός.
Αλλά παντού, η διαθεσιμότητα του νερού
γίνεται περισσότερο απρόβλεπτη και αβέβαιη.
Παρ' όλα αυτά, πολύ από το νερό του πλανήτη είναι κλειδωμένο.
Σχεδόν τα δύο τρίτα είναι παγωμένα στους πόλους.
Ο πάγος είναι πολλά χιλιόμετρα πυκνός
και μπορεί να βρίσκεται εδώ εκατομμύρια χρόνια.
Κάθε καλοκαίρι, λίγο απ' αυτό λιώνει
και χαράσσει τον δρόμο του στην καρδιά του παγετώνα.
Αυτές οι υπέροχες σπηλιές είναι όμορφες και ρομαντικές...
αλλά είναι κι επικίνδυνες γιατί οι παγετώνες κινούνται πάντα.
Ακόμα και μακριά από τους πόλους,
πολύ από το νερό της γης παγώνει κάθε χειμώνα.
Αλλά όταν φτάνει η άνοιξη, αυτή η αχανής πηγή λιώνει
κι αρχίζει ένα υπέροχο ταξίδι.
Κάνοντας κούρσα στις απότομες βουνοπλαγιές,
τα παγωμένα νερά μαζεύουν ένα ζωτικό υλικό.
Οξυγόνο.
Εδώ, στα ποτάμια των Άνδεων, στη Νότια Αμερική...
πρέπει να ζήσουν
αυτοί που μπορούν να αντιμετωπίσουν τα ισχυρά ρεύματα.
Κι οι πάπιες μπορούν.
Αυτές οι δροσερές πηγές ίσως είναι γεμάτες οξυγόνο,
αλλά περιέχουν λίγα θρεπτικά συστατικά.
Οι πάπιες μαζεύουν το λίγο φαγητό
κάτω από την επιφάνεια.
Προνύμφες μυγών και εφημερόπτερων έχουν βράγχια
από όπου παίρνουν οξυγόνο από το νερό.
Τα επίπεδα σώματά τους αντιστέκονται στο ανυποχώρητο ρεύμα.
Προνύμφη μαύρης μύγας.
Αγαπημένη λεία για τις πάπιες.
Το ειδικό στόμα τους φιλτράρει τα μικρά σωματίδια του φαγητού
καθώς αγωνίζονται.
Οι γάντζοι στο πίσω μέρος τις δένει στους βράχους...
αλλά το ρεύμα είναι μερικές φορές ακαταμάχητο.
Παρ' όλα αυτά, έχουν μια γραμμή προστασίας που γυρίζουν πίσω.
Κάθε έτος, επισκέπτες έρχονται στα ορμητικά, γεμάτα οξυγόνο νερά.
Σολομοί.
Έχουν περάσει τη μισή ζωή τους στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Τώρα, πλήρως αναπτυγμένοι, γυρίζουν σε ποτάμια στη Βόρεια Αμερική
όπου θα γεννήσουν τα αυγά τους.
Οι σολομοί έχουν την ασυνήθιστη ικανότητα να πηδάνε καταρράκτες...
κι αν δεν μπορούν, χωρίς βοήθεια διασχίζουν τα φράγματα που έχουμε χτίσει.
Σήμερα, οι σολομοί του Ειρηνικού είναι κατά ένα τοις εκατό λιγότεροι από πριν...
κι αυτό προκαλεί προβλήματα σε πολλά άλλα ζώα.
Οι καφέ αρκούδες της Αλάσκας τους περιμένουν στους καταρράκτες.
Χωρίς αυτά τα ψάρια...
οι αρκούδες δεν μπορούν να φτιάξουν τα αποθέματα λίπους που χρειάζονται
για να συντηρηθούν στη μακρά χειμερία νάρκη τους.
Υπάρχει έντονος διαγωνισμός για τα καλύτερα σημεία ψαρέματος.
Όπου κυλά νερό σε σκληρούς βράχους, μαζεύει θρεπτικά συστατικά...
ώστε να μεγαλώνουν λίγα φυτά.
Εδώ, στη Νότια Αμερική, παρ' όλα αυτά,
αυτό το φυτό, η Μακαρένια, καταφέρνει να ανθίσει.
Για λίγους μήνες, κάθε χρόνο...
όταν η στάθμη του νερού είναι τόσο χαμηλή που φτάνει ο ήλιος στον βυθό,
η Μακαρένια ανθίζει.
Αυτός είναι ο Κάνιο Κριστάλες, ο ποταμός ουράνιο τόξο της Κολομβίας.
Μερικές φορές, παρ' όλα αυτά, το νερό εξαφανίζεται υπογείως...
πέρα από το φως...
κι εκεί, δεν μπορεί να ζήσει κανένα φυτό.
30 τοις εκατό του νερού του πλανήτη είναι κάτω από την επιφάνεια της γης...
είτε στους πορώδεις βράχους
είτε ως υπόγειες λίμνες και ποτάμια.
Αφού γίνεται όξινο από τη βροχή...
διαλύει σιγά σιγά τον ασβεστόλιθο, δημιουργώντας σπηλιές.
Ένας λαβύρινθος περασμάτων και θαλάμων είναι θεμέλιο της πολιτείας της Φλόριντα.
Είναι άγονα στο περισσότερο μέρος.
Αλλά όπου βγαίνει νερό στην επιφάνεια, είναι γεμάτο ζωή.
Τα ψάρια είναι άφθονα.
Όπως κι αυτοί που τρώνε ψάρια.
Οι βίδρες.
Σ' όλη την πολιτεία, το νερό αφρίζει στην επιφάνεια
από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις πηγών στη γη.
Τρέφουν ποτάμια και λίμνες, όπου ανθίζει κάθε είδος ζωής
συμπεριλαμβανομένου ενός είδους της Φλόριντα.
Οι μανάτοι.
Πολλοί περνούν τα καλοκαίρια στη θάλασσα...
αλλά όταν πλησιάζει ο χειμώνας, κολυμπούν στα ποτάμια...
που είναι σχετικά ζεστά.
Κι εκεί τρώνε άφθονα φυτά του γλυκού νερού.
Αλλά οι άνθρωποι παίρνουν πολύ νερό από τις πηγές
και μολύνουν πολλές άλλες...
που οι μανάτοι χάνουν τα χειμερινά τους σπίτια.
Τα ποτάμια, που είναι συγκριτικά ρηχά, ζεσταίνονται γρήγορα
και την άνοιξη, στην Ευρώπη,
οι υψηλές θερμοκρασίες προκαλούν ένα ξαφνικό κύμα ζωής.
Στον ποταμό της Τίσα της Ουγγαρίας, τεράστια εφημερόπτερα αναδύονται.
Για τρία χρόνια, ζούσαν υποβρύχια ως προνύμφες.
Τώρα, σε τρεις ώρες...
εκατ. φτερωτοί ενήλικες χορεύουν και ζευγαρώνουν πριν πεθάνουν.
Αυτό το ασυνήθιστο θέαμα ήταν σύνηθες στην Ανατολική Ευρώπη...
αλλά πολλά ποτάμια τώρα έχουν σταθερές κοίτες
είναι πολύ μολυσμένες...
οπότε, πολλά εφημερόπτερα έχουν εξαφανιστεί.
Αλλά όταν τα ποτάμια είναι καθαρά, η άγρια ζωή γυρίζει γρήγορα.
Η αλκυόνα, ο πιο λαμπρός δύτης.
Ο ψαραετός, ο πιο επιδέξιος στην αρπαγή.
Ο Ιγκουασού, στα σύνορα Βραζιλίας και Αργεντινής.
Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι καταρράκτες στον πλανήτη.
Χιλιάδες τόνοι νερού πέφτουν πάνω τους κάθε δευτερόλεπτο.
Πολύ από το νερό του Ιγκουασού προέρχεται από το δάσος του Αμαζονίου...
χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Εκεί, σηκώνεται ως ατμός από την επιφάνεια της φυλλωσιάς της ζούγκλας.
Ένα δέντρο δίνει χιλιάδες λίτρα τη μέρα.
Καθώς ο ατμός ανεβαίνει στον ουρανό, συμπυκνώνεται σε σύννεφα.
Είκοσι δισ. τόνοι νερού φεύγουν από το δάσος καθημερινά...
και πολύ κατεβαίνει τον Αμαζόνιο.
Αν καταστραφεί το τροπικό δάσος,
η αλυσίδα της ζωής θα διαταραχθεί.
Καθώς τα σύννεφα ταξιδεύουν στην ήπειρο, αποβάλλουν το νερό τους...
αρδεύοντας τα χωράφια και τα δάση.
Και στις πεδιάδες της Βραζιλίας,
δημιουργούν τον μεγαλύτερο τροπικό υγροβιότοπο στη γη...
το Παντανάλ.
Κάθε χρόνο, οι εποχιακές αλλαγές μειώνουν τη ροή του ποταμού...
και το Παντανάλ συρρικνώνεται σε λίγα ποτάμια.
Αυτό ταιριάζει με τον κορυφαίο θηρευτή.
Τον ιαγουάρο.
Είναι ικανός κολυμβητής, αλλά στο νερό
δεν μπορεί να κάνει το θανατηφόρο πήδημα που τον κάνει τρομακτικό θηρευτή.
Στην περίοδο της ξηρασίας...
οι κοίτες έχουν πολύ κόσμο.
Αλλά ο ιαγουάρος εντόπισε λεία στην άκρη του ποταμού.
Μια καπιμπάρα.
Πρέπει να πλησιάσει για να έχει επιτυχία.
Δύο καπιμπάρες, απρόσεκτα, στέκονται στα ρηχά.
Είδαν ο ένας τον άλλον.
Ποιος θα τρέξει πρώτος;
Κατά μήκος του ποταμού, η πυκνή βλάστηση παρέχει καλύτερη κάλυψη...
αλλά η κοίτη είναι αρκετά ψηλή.
Το καπιμπάρα έχει οξεία ακοή.
Ένα θορυβώδες βήμα...
και χάνεται η ευκαιρία.
Κι άλλη αποτυχία.
Ίσως είναι ώρα να δοκιμάσει διαφορετικό θήραμα.
Να τα βάλει με ένα απ' αυτά είναι ριψοκίνδυνο...
αλλά ο ιαγουάρος πεινάει πολύ.
Αν ο ιαγουάρος πιάσει κάιμαν,
πρέπει να δαγκώσει τον λαιμό του και να τον κρατήσει για να αποφύγει επίθεση.
Πρέπει να πάρει θέση πάνω από το θήραμα.
Αυτό είναι επικίνδυνο.
Ο κάιμαν κυλάει και προσπαθεί να πνίξει τον ιαγουάρο.
Θηρευτής και θήραμα ταίριαξαν.
Ο ιαγουάρος δεν το αφήνει.
Μετά από 20 λεπτά, και σχεδόν κατάκοπος, ο ιαγουάρος κερδίζει.
Μερικές φορές, ένα καθοδικό ταξίδι στο ποτάμι διακόπτεται από λίμνες.
Μαζί, περιέχουν 40 φορές περισσότερο νερό από όλα τα ποτάμια του κόσμου.
Η λίμνη Ταγκανίκα στην Αφρική...
κατέχει σχεδόν το ένα πέμπτο του προσβάσιμου νερού στη γη.
Αλλά, δεδομένου του μεγάλου μεγέθους, η Ταγκανίκα έχει λίγη ζωή.
Είναι σχεδόν ένα χιλιόμετρο και μισό βαθιά...
αλλά στον βυθό, το νερό δεν κινείται και δεν υπάρχει οξυγόνο.
Είναι κοντά στην επιφάνεια, στην κορυφή 150 μέτρων...
που το νερό περιέχει αρκετό οξυγόνο για τη ζωή που υπάρχει.
Αλλά εδώ, ανθίζει άφθονα.
Διακόσια πενήντα είδη κιχλίδων αναπτύχθηκαν εδώ
όπου πολλά απ' αυτά βρέθηκαν εδώ.
Ο ανταγωνισμός στα γεμάτα νερά είναι έντονος.
Η αρσενική καλίπτερη κιχλίδα μαζεύει όστρακα.
Όσα περισσότερα όστρακα έχει ένα αρσενικό, τόσα περισσότερα θηλυκά θα προσελκύσει.
Κι αυτό τα πάει καλά.
Ο γείτονάς του έχει έναν μικρότερο σωρό.
Κι ο γείτονας είναι κλέφτης.
Καθώς γυρίζει την πλάτη του...
ο κλέφτης βουτάει...
και κλέβει ένα όστρακο.
Ο σκληρά εργαζόμενος ιδιοκτήτης του μεγάλου σωρού δεν το πρόσεξε.
Οπότε, ο κλέφτης διαπράττει ξανά το έγκλημα...
και ξανά.
Μέχρι να χτίσει τον μεγαλύτερο σωρό.
Τα όστρακα δεν είναι μόνο για επίδειξη.
Θα χρησιμοποιηθούν ως κούνια για τα θηλυκά.
Ένα φτάνει.
Είναι μικρή, το ένα δέκατο του μεγέθους του.
Είναι τόσο μικρή που μπορεί να γλιστρήσει σε ένα όστρακο.
Εδώ γεννά τα αυγά της και το αρσενικό τα γονιμοποιεί γρήγορα.
Μετά θα μείνει μέσα να τα προστατέψει για 15 μέρες μέχρι να εκκολαφθούν.
Ο αυτοκράτορας...
η μεγαλύτερη κιχλίδα στην Ταγκανίκα.
Σχεδόν ένα μέτρο μακριά, αυτό το θηλυκό πρέπει να μεγαλώσει το μικρό της έξω.
Η προστασία τους είναι πλήρης απασχόληση για τους γονείς.
Αλλά το μέλλον όλων των ψαριών είναι αβέβαιο.
Καθώς ανεβαίνουν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες, η Ταγκανίκα θερμαίνεται.
Τα νερά δεν ανακατεύονται όπως πριν...
οπότε, η κορυφαία οξυγονωμένη στρώση μειώνεται.
Ο ποταμός Μεκόνγκ στη Νοτιοανατολική Ασία.
Τέσσερα χιλιόμετρα μακρύς και με τους πιο μεγάλους καταρράκτες παντού.
Σήμερα, πάνω από 60 εκ. άνθρωποι εξαρτώνται απ' αυτό για την επιβίωσή τους.
Οι βροχές των μουσώνων δημιουργούν ένα κολοσσιαίο κύμα νερού...
όπου οι καταρράκτες σχεδόν εξαφανίζονται.
Το νερό είναι γεμάτο ίζημα
που συλλέχθηκε στο μακρύ ταξίδι του Μεκόνγκ στο Οροπέδιο του Θιβέτ.
Ακόμα και πριν την πλημμύρα, το νερό καλύπτει τεράστιο τμήμα γης.
Αυτές οι εκτεθειμένες ρίζες είναι στοιχεία
της μεγάλης αύξησης της στάθμης του νερού που έπεται.
Όταν πλησιάζει η κύρια πλημμύρα,
τα δέντρα βυθίζονται στα κλαδιά τους.
Για λίγους μήνες, τα νερά της πλημμύρας δημιουργούν τα καλύτερα εδάφη αναπαραγωγής
για ψάρια του γλυκού νερού.
Ένα είδος έχει μια ευρηματική λύση
στα προβλήματα του να ζεις σε ρηχά, φτωχά σε οξυγόνο νερά.
Το ψάρι μονομάχος.
Το αρσενικό αναπνέει καταπίνοντας αέρα από την επιφάνεια
και την εποχή της αναπαραγωγής, με την ικανότητα αυτή
χτίζει ένα σωρό από φυσαλίδες.
Δουλεύει καθημερινά.
Ένα θηλυκό, περιμένοντας κοντά, σηκώνεται να εξετάσει τον σωρό.
Τυλίγονται ο ένας με τον άλλον σε μια τρυφερή αγκαλιά.
Αυτή η ένωση την ενθαρρύνει να ελευθερώσει τα αυγά της.
Καθώς βυθίζονται, τα αρσενικά τα γονιμοποιούν.
Τα μαζεύουν προσεκτικά...
και μετά τα φυσάνε ένα προς ένα στη φωλιά των φυσαλίδων.
Το οξυγόνο είναι ελάχιστο στα λιμνάζοντα νερά
αλλά τα αυγά θα πάρουν πολλές φυσαλίδες
που θα τα βοηθήσουν να αναπτυχθούν.
Η κορύφωση της πλημμύρας αναμένεται.
Σταδιακά, πολύ νερό εκτοξεύεται στον Μεκόνγκ...
κι η λίμνη Τόνλε Σαπ επεκτείνεται πέντε φορές στο μέγεθος της ξηρασίας.
Μεγάλοι αριθμοί ψαριών κολυμπάνε σ' αυτά τα εδάφη τροφής.
Οι άνθρωποι μαζεύουν τη σοδειά εδώ και χιλιετίες.
Βάζουν δίχτυα στο μισό ποτάμι...
αφήνοντας ελεύθερο το άλλο μισό
για να κολυμπήσουν και να αναπαραχθούν τα υπόλοιπα ψάρια.
Ο Μεκόνγκ υποστηρίζει τη μεγαλύτερη αλιεία της ενδοχώρας.
Το ένα πέμπτο των ψαριών του γλυκού νερού που πιάστηκαν από ανθρώπους παγκοσμίως...
προέρχεται απ' αυτό το σύστημα ποταμιού.
Αλλά το μέλλον του Μεκόνγκ,
όπως και πολλών ποταμών στον κόσμο,
είναι αυξανόμενα σε κίνδυνο.
Αλλάξαμε τη φυσική ροή
πάνω από τα δύο τρίτα των μεγαλύτερων ποταμών στον κόσμο
με, μέσα στ' άλλα, το χτίσιμο φραγμάτων γύρω.
Τώρα, πολλά ποτάμια σ' όλον τον κόσμο δεν ρέουν.
Εδώ, στην ανατολική Αφρική, στη Ρουάχα, στην Τανζανία...
αυτοί οι ελέφαντες ψάχνουν για νερό.
Πρέπει να πίνουν 200 λίτρα νερό τη μέρα και δεν φαίνεται να υπάρχει εδώ.
Οι ελέφαντες ξέρουν ότι το ξύλο μπάομπαμπ περιέχει πολύ υγρασία.
Και σε ώρα ανάγκης, τρώνε μεγάλες ποσότητες.
Και τα λιοντάρια χρειάζονται νερό.
Και βολικά για τα λιοντάρια, το νερό είναι εκεί που μαζεύεται το θήραμά τους.
Θηρευτές και θηράματα πάνε στο ποτάμι.
Μέχρι πριν 30 χρόνια,
τα ποτάμια σ' αυτό το μέρος της Αφρικής δεν ξεραίνονταν ποτέ.
Τώρα, η γεωργία κόντρα στο ποτάμι παίρνει μεγάλες ποσότητες
και την περίοδο ξηρασίας, τα ποτάμια γίνονται απομακρυσμένες λιμνούλες.
Οι ιπποπόταμοι βασίζονται στο νερό που τρέχει για να δροσίζονται τη μέρα...
αλλά τώρα θα το κάνουν με λάσπη.
Καθώς η στάθμη του νερού πέφτει, στριμώχνονται.
Αρχίζουν να μαλώνουν.
Κάθε μέρα, οι λίμνες λάσπης συρρικνώνονται κι άλλο κι ο γολγοθάς χειροτερεύει.
Τα βουβάλια ψάχνουν απεγνωσμένα για νερό.
Τα λιοντάρια είναι ήδη σ' αυτή την τρύπα νερού.
Παρ' όλα αυτά, τα βουβάλια παρακινούνται από την ανάγκη τους για νερό.
Πρέπει να πίνουν καθημερινά.
Κάθε γουλιά είναι ένα ρίσκο...
αλλά τα βουβάλια δεν έχουν επιλογή.
Καθώς συνεχίζεται η ξηρασία, τα βουβάλια αρχίζουν να αποδυναμώνονται.
Οι πιθανότητες αλλάζουν, υπέρ των λιονταριών.
Οι ελέφαντες φτάνουν στο ποτάμι.
Δεν υπάρχει κάτι άλλο εδώ...
γιατί είναι ξερά.
Αλλά οι ελέφαντες βρίσκουν νερό εκεί που άλλοι δεν μπορούν.
Με τις προβοσκίδες τους ανοίγουν τρύπες στην άμμο της κοίτης.
Η ασυνήθιστη αίσθηση της μυρωδιάς
που τους βοηθά να βρίσκουν νερό από χιλιόμετρα μακριά...
και τους βοηθά να εντοπίζουν μέρη υπόγεια...
όταν βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια.
Σε έντονη ξηρασία, τα πηγάδια που σκάβουν είναι σανίδα σωτηρίας.
Οι δυσκολίες της ξηρασίας ήταν πάντα μέρος της ζωής
των πεδιάδων της ανατολικής Αφρικής...
αλλά καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται
και εμείς παίρνουμε νερό για δικούς μας σκοπούς...
η ξηρασία γίνεται συχνότερη και πιο έντονη.
Ο ποταμός Πλάτε, στη Νεμπράσκα, στη Βόρεια Αμερική.
Κάθε χρόνο, οι γερανοί της άμμου φτάνουν καθώς ταξιδεύουν βόρεια στην Αμερική...
σε ένα από τα μεγαλύτερα κύματα μετανάστευσης από ζώα.
Είναι ένας σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός.
Το ποτάμι πλημμύρισε την πεδιάδα για ένα χλμ. σε όλες τις κατευθύνσεις.
Ήταν ένα τέλειο μέρος για να φάνε και να ξεκουραστούν.
Τώρα, φράξαμε το ποτάμι...
και παίρνοντας πολύ νερό για δική μας χρήση...
δεν μένει πολύς χώρος για τους γερανούς.
Αλλά οι οικολόγοι διαχειρίζονται τη ροή του ποταμού με τέτοιον τρόπο...
που δημιουργούνται οι αμμώδεις σωροί που χρειάζονται οι γερανοί.
Δεν είμαστε μόνοι στην ανάγκη για νερό...
αλλά έχουμε την ικανότητα να διασφαλίσουμε ότι το νερό στον κόσμο κυλάει...
και μόνοι μας να καθορίσουμε πώς να μοιράζεται.
Μπείτε στο ourplanet.com για να δείτε τι πρέπει να κάνουμε
για να διασφαλίσουμε ότι θα κυλάει φρέσκο νερό.
Ακούω όλο τον κόσμο Να τραγουδάει μαζί
Ακούω όλο τον κόσμο Να λέει είναι τώρα ή ποτέ
Γιατί δεν είναι αργά Αν αλλάξουμε συμπεριφορά
Και βρούμε λύση στα προβλήματά μας
Ακούω όλο τον κόσμο Να λέει ότι είμαστε μαζί σ' αυτό
Είμαστε μαζί σ' αυτό