ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από μόλις 50 χρόνια...
τολμήσαμε τελικά να πάμε στο φεγγάρι.
Για πρώτη φορά...
είδαμε τον δικό μας πλανήτη από μακριά.
Από τότε, ο πληθυσμός των ανθρώπων έχει υπερδιπλασιαστεί.
Η σειρά θα τιμήσει τα θαύματα της φύσης που απομένουν...
και θα αποκαλύψει τι πρέπει να διατηρήσουμε...
για τη διασφάλιση της ευημερίας των ανθρώπων και της φύσης.
Δάση.
Πάνω από τα μισά δέντρα του κόσμου, αειθαλή και φυλλοβόλα
είναι συγκεντρωμένα σε αυτές τις μεγάλες συστάδες.
Για πολλούς από εμάς...
είναι μέρη μυστηρίου...
και σκότους.
Είναι σημαντικά για το κλίμα μας...
και σπίτι για αμέτρητα μοναδικά είδη.
Στο παρελθόν, τα καταστρέφαμε χωρίς δισταγμό.
Όμως, τα δάση έχουν την απίστευτη ικανότητα να ανακάμπτουν.
ΔΑΣΗ
Αυτή είναι η νότια άκρη του πολικού δάσους...
το δάσος που κυριαρχεί στον βορρά.
Εκτείνεται ανατολικά στη Ρωσία για χιλιάδες χιλιόμετρα...
και τώρα, εν μέσω χειμώνα, είναι ήρεμο...
φαινομενικά άδειο από ζώα κάθε είδους.
Αλλά είναι σπίτι ενός τόσο σπάνιου ζώου που είναι μυθικό.
Η Τίγρη της Σιβηρίας.
Είναι λιγότερες από 600.
Είναι τα πιο κοντινά πλάνα τους που έχουν τραβηχτεί ποτέ στην άγρια φύση.
Μια αρσενική τίγρη της Σιβηρίας περιπολεί μια περιοχή 2.000 τετρ. χιλιομέτρων...
και πρέπει να το κάνει αν θέλει να βρει αρκετή λεία
για να επιζήσει κατά τη διάρκεια του μακρύ χειμώνα.
Είναι μια φτωχή γη όπου η οποιαδήποτε τροφή είναι ελάχιστη.
Ένα κουκουνάρι.
Οι καρποί του κουκουναριού παρέχουν ζωτική ενέργεια τον χειμώνα.
Ο αγριόχοιρος τρέφεται μ' αυτούς τους καρπούς.
Αλλά πρέπει να φάνε βιαστικά
γιατί κι αυτοί αποτελούν τροφή για μια τίγρη.
Αυτό το κρυφτούλι παίζεται σε αχανείς περιοχές του δάσους...
καθώς όλα τα ζώα ψάχνουν τους ζωτικούς καρπούς του πεύκου.
Η λαθροθηρία έσπρωξε την τίγρη της Σιβηρίας
στο όριο της εξαφάνισης.
αλλά, από το 1980, ο πληθυσμός τους έχει σιγά σιγά αυξηθεί.
Αυτές οι σπάνιες, φευγαλέες εικόνες αποκαλύπτουν...
ότι το μέλλον τους εξαρτάται από τις αχανείς περιοχές του δάσους...
όπου μπορούν να κυνηγήσουν.
Το πολικό δάσος εκτείνεται από τη Ρωσία στα ανατολικά...
ως την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Περιλαμβάνει 750 δισεκατομμύρια δέντρα...
και αποθηκεύει πάνω από το 40% του άνθρακα του κόσμου...
κάνοντάς το ζωτικό στοιχείο στη μάχη εναντίον της κλιματικής αλλαγής.
Τον χειμώνα, οι μέρες είναι τόσο μικρές κι η θερμοκρασία τόσο χαμηλή...
όπου η ανάπτυξη είναι στάσιμη.
Τόσο βόρεια, το δάσος συντηρεί ελάχιστα ζώα,
σε σύγκριση με το τροπικό δάσος στις τροπικές χώρες.
Πολλά εξαρτώνται από τα συμπληρώματα που βρίσκονται στα ποτάμια.
Στη δυτική Αλάσκα, την άνοιξη και τώρα το φθινόπωρο...
ο σολομός, αφού έχει φύγει από τον ωκεανό,
κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα των ποταμιών για να φτάσει στα προγονικά μέρη γέννησης.
Το ταξίδι του από τη θάλασσα στο δάσος,
είναι η μεγαλύτερη μεταφορά θρεπτικών ουσιών
από το ένα περιβάλλον στο άλλο, οπουδήποτε στη γη.
Τα ψάρια είναι σημαντική εποχιακή τροφή
για όλα τα αρπακτικά που ζουν σε αυτό το δάσος.
Οι φαλακροί αετοί ζουν εδώ όλον τον χρόνο
και κάνουν φωλιές κοντά στο ποτάμι.
Οι νέοι αετοί, χωρίς λευκά κεφάλια ακόμα...
περνούν τα πρώτα χρόνια τους ψάχνοντας για τροφή στο δάσος.
Αλλά, σαν αυτό το τετράχρονο θηλυκό...
είναι πλέον αρκετά μεγάλα για να διεκδικήσουν
τη θέση τους στο ποτάμι.
Αρχικά, μπορεί να πάρει μόνο τα αποφάγια άλλων.
Και δεν μπορεί να πάρει ούτε καν αυτά...
χωρίς να δώσει μάχη.
Πρέπει να ψάξει αλλού.
Το πολικό δάσος μπορεί να είναι αχανές...
αλλά τα μέρη που γεννούν οι σολομοί είναι γνωστά στα αρπακτικά.
Καθώς παγώνουν τα ποτάμια, ο ανταγωνισμός γίνεται εντονότερος.
Αυτή η νεαρή είναι τυχερή,
αλλά η επιτυχία της γίνεται άμεσα αντιληπτή.
Έχει ένα πλεονέκτημα.
Τα θηλυκά, ακόμα κι όταν είναι νέα, είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Κι εδώ, το μέγεθος μετράει.
Καθώς προχωρά ο χειμώνας...
νέοι και μεγάλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν την πρόκληση του έντονου κρύου.
Αν επιβιώσει...
θα έχει κερδίσει μια θέση
σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εχθρικά δάση στη γη.
Λίγο πιο νότια, βρίσκεται το τελευταίο από τα περίφημα δάση σεκόγιας.
Λίγο καιρό πριν, αυτά τα υπέροχα δέντρα
φύτρωναν σε όλη την περιοχή Βορειοδυτικά του Ειρηνικού.
Τώρα, έχει απομείνει μόνο το πέντε τοις εκατό.
Εδώ, οι συνθήκες είναι λιγότερο σκληρές.
Ο άνεμος φέρνει ζέστη κι υγρασία από τον Ειρηνικό Ωκεανό...
οπότε τα δάση μπορούν να αναπτυχθούν όλον τον χρόνο.
Κρυμμένος στη βλάστηση του υγρού δάσους
είναι ένα πολυπληθής, υπόγειος κόσμος.
Ένας σκληρόδερμος αρσενικός τρίτωνας.
Κάθε άνοιξη, παρακινείται από μια μυστηριώδη ορμή...
για να γυρίσει στη λίμνη που εκκολάφτηκε ως γυρίνος.
Και πρέπει να πάει γρήγορα εκεί.
Επειδή είναι πολλοί σαν κι αυτόν...
με την ίδια ιδέα ακριβώς.
Όλοι ψάχνουν ένα θηλυκό...
αλλά το ταξίδι εκατοντάδων μέτρων στο παλιό δάσος δεν είναι εύκολο.
Υπάρχει γερός ανταγωνισμός.
Και το θηλυκό ανυπομονεί να αρχίσουν.
Μόλις αρχίσει το ζευγάρωμα, τη γραπώνει
γιατί μπορεί να πάρει ώρες για να κάνει τα αυγά της.
Άλλα αρσενικά είναι πολύ πρόθυμα να τον αντικαταστήσουν αν μπορούν.
Ο ανταγωνισμός είναι τόσο έντονος
που τα θηλυκά που είναι στο κέντρo αυτού του τυλίγματος
μερικές φορές πνίγονται λόγω έλλειψης αέρα.
Αλλά ο πρώτος σύντροφος διατηρεί το κράτημά του.
Μέσα σε μερικές εβδομάδες, θα εκκολαφθούν οι γυρίνοι τους.
Και βιάζονται,
γιατί το δάσος πολύ σύντομα θα αλλάξει δραματικά.
Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, ο ήλιος ζέστανε τόσο έντονα το δάσος...
που τα δέντρα είναι ξερά σαν προσανάμματα.
Δυνατοί άνεμοι σπρώχνουν τις φλόγες...
κι η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 700 βαθμούς Κελσίου.
Φαινομενικά, το αποτέλεσμα είναι ολική καταστροφή.
Ο άνεμος, σαρώνοντας το πρόσφατα εκτεθειμένο έδαφος του δάσους...
σηκώνει ανεμοστρόβιλους στάχτης.
Το χώμα φαίνεται να μην έχει ζωή.
Αλλά το δάσος δεν είναι νεκρό.
Μέσα σε λίγους μήνες...
λουλούδια και σπόροι δέντρων θα ανυψωθούν από το χώμα.
Πολλά δεν θα φύτρωναν χωρίς αυτό το βάπτισμα του πυρός.
Το φως που περνάει πλέον πιο εύκολα μετά την απώλεια φυλλωσιάς των δέντρων
παρέχει την ενέργεια για ένα κύμα νέας ανάπτυξης.
Τα παλιά, εδραιωμένα δέντρα σεκόγιας έχουν επιβιώσει
προστατευμένα από τους χοντρούς, μη εύφλεκτους κορμούς τους.
Η φυσική ανθεκτικότητα είναι σημαντική για τη διατήρηση της υγείας των δασών.
Παρ' όλα αυτά, τα περισσότερα δάση δεν ανακάμπτουν από μόνα τους.
Πολλά ανακάμπτουν με τη βοήθεια των ζώων.
Τα δέντρα και ό,τι ζει εκεί, είναι αλληλοεξαρτώμενα.
Κι αυτή η εξάρτηση είναι εμφανής όσο πουθενά αλλού,
στα Δυτικά των οροσειρών Γκατ της Ινδίας.
Αυτό το παγκόσμια σημαντικό περιβάλλον
περιέχει το ένα τρίτο όλων των ειδών που βρίσκονται στην Ινδία.
Μακάκοι με ουρές σαν αυτές των λιονταριών.
Τρέφονται με τους καρπούς πολλών δέντρων...
κι έτσι, μοιράζουν τους σπόρους
που θα ξεπροβάλλουν αλώβητοι από τα περιττώματά τους.
Λίγες μαϊμούδες ταξιδεύουν μακριά.
Αν τα φυτά θέλουν να μοιράσουν τους σπόρους τους σε μεγάλες αποστάσεις...
χρειάζονται άλλον τρόπο μεταφοράς.
Φτερά.
Μεγάλοι βούκεροι έχουν φτερά που είναι σχεδόν δύο μέτρα μακριά...
και βοηθούν τα πουλιά να ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις για εύρεση φαγητού.
Οι βούκεροι τρέφονται με καρπούς 40 περίπου διαφορετικών δέντρων...
και μεταφέρουν τους δύσπεπτους σπόρους που περιέχουν...
σε όλα τα Δυτικά Γκατ.
Οπότε τα δέντρα ωφελούνται αν ελκύουν την προσοχή των βούκερων.
Τα σύκα, αν κι είναι νόστιμα...
δεν είναι τόσο θρεπτικά...
οπότε οι βούκεροι πρέπει να τρώνε μεγάλες ποσότητες απ' αυτά.
Μπορεί να γίνει κουραστικό.
Αλλά τουλάχιστον είναι ακόμα μόνος του.
Μια συκιά ελκύει μεγάλους αριθμούς βούκερων.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι έντονος.
Η εναέρια μονομαχία των αρσενικών δεν έχει κινηματογραφηθεί ξανά...
κι ο σκοπός της δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητός.
Μπορεί τα πουλιά να τσακώνονται απλώς για το φαγητό...
αλλά μάλλον συμβαίνει και κάτι άλλο.
Ο νικητής μπορεί να επιδείξει τη δύναμη και την ικανότητά του...
στα θηλυκά που κάνουν επίσκεψη.
Τα αρσενικά σίγουρα θέλουν να κερδίσουν την εύνοιά τους.
Είναι πολύ σημαντικό για τους βούκερους να κάνουν το τέλειο ζευγάρωμα...
επειδή μόλις εδραιωθεί, ο δεσμός αρσενικού και θηλυκού
θα κρατήσει μια ζωή.
Το δάσος επωφελείται απ' αυτούς τους καυγάδες...
επειδή ακόμη κι ένας νικημένος βούκερος
θα απλώσει σπόρους σε αχανείς περιοχές καθώς ψάχνει για το επόμενο γεύμα του.
Η σχέση μεταξύ δέντρων και ζώων σε ένα δάσος
δεν είναι πάντα τόσο αρμονική.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο δάσος της Αφρικής, το Μιόμπο...
που έχει πάρει το όνομά του από ένα από τα πιο τυπικά δέντρα του.
Εκτείνεται χιλιάδες χιλιόμετρα,
από την Αγκόλα στα δυτικά, μέχρι τη Μοζαμβίκη στα ανατολικά.
Την εποχή της ξηρασίας,
το Μιόμπο ελκύει ζώα από όλη τη νότια Αφρική.
Οι ελέφαντες προτιμούν χορτάρι αν το έχουν. Είναι πολύ θρεπτικό.
Αν δεν υπάρχει,
τρώνε τα άφθονα φύλλα και κλαδιά του Μιόμπο.
Αλλά δεν είναι οι μοναδικοί πεινασμένοι εδώ.
Αυτά τα σκουλήκια μοπάνι...
δεν είναι σκουλήκια, αλλά κάμπιες.
Εκκολάπτονται ταυτόχρονα, και είναι πάρα πολλά.
Και καθώς το δάσος βγάζει νέα φύλλα...
αρχίζουν να επιτίθενται.
Τρώνε τόσο λαίμαργα...
που μόλις σε έξι εβδομάδες,
αυξάνονται 40 φορές σε μέγεθος.
Όταν θα έχουν αναπτυχθεί πλήρως, ένας στρατός εκατομμυρίων...
θα ξεγυμνώσει τελείως το δάσος από το φύλλωμά του.
Αλλά το Μιόμπο ανακάμπτει.
Με τη φυγή των καμπιών,
τα δέντρα παράγουν ξανά φύλλα.
Αυτό το φρέσκο, πλούσιο γεύμα ελκύει τους ελέφαντες.
Δεν είναι τόσο επιλεκτικοί όσο οι κάμπιες.
Θα φάνε κάθε μέρος του δέντρου.
Κι ένας πεινασμένος ελέφαντας μασουλάει 200 κιλά βλάστησης τη μέρα.
Ακόμη κι αυτή η καταστροφή έχει οφέλη.
Διαμορφώνει το δάσος με τρόπο που βοηθά
ένα από τα πιο απειλούμενα είδη της Αφρικής.
Τα άγρια σκυλιά Lycaon pictus.
Τα βρίσκουμε συχνότερα κι ευκολότερα στα βοσκοτόπια.
Αλλά, αυτά τα ανοιχτά δάση είναι το προτιμώμενο περιβάλλον τους.
Η περιήγηση των ελεφάντων ανοίγει την πρόσβαση στο δάσος...
κι ελκύει τα ζώα που τρώνε τα σκυλιά.
Για τα σκυλιά, το δάσος Μιόμπο είναι η τέλεια περιοχή για κυνήγι.
Είναι άριστο μέρος να μεγαλώσεις κουταβάκια.
Τα κουτάβια χαιρετούν ενθουσιασμένα τους ενήλικες που γυρίζουν από το κυνήγι.
Φαγητό.
Τους τρεις πρώτους μήνες, τα κουτάβια ζουν προστατευμένα υπογείως.
Τώρα έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση
για να περάσουν πολύ χρόνο έξω.
Και όπως όλα τα κουτάβια, περνάνε καλά.
Το παιχνίδι είναι σημαντικό για τους νέους...
γιατί αν παίξουν, καθιερώνουν κοινωνικούς δεσμούς
που θα χρειαστούν όταν ξεκινήσουν να κυνηγάνε μαζί ως ομάδα.
Το Μιόμπο ήταν πάντα σημαντικό για τα άγρια σκυλιά...
και για να βρουν θήραμα...
και για καταφύγιο.
Δεν ήταν ποτέ πιο σημαντικό από τώρα...
για την επιβίωση αυτού του απειλούμενου είδους.
Θα επιβιώσουν μόνο αν άλλα πλάσματα είναι εδώ...
για να δημιουργήσουν το περιβάλλον που χρειάζονται.
Η Μαδαγασκάρη έχει ένα δάσος
που κυριαρχείται μοναδικά από ένα από τα πιο παράξενα δέντρα.
Τις ανδασονίες.
Το νησί είναι απομονωμένο για πάνω από 80 εκ. χρόνια.
Κατά τη μακρά αυτή περίοδο, τα ζώα και τα φυτά
έχουν αναπτυχθεί με τρόπους πολύ διαφορετικούς από αλλού.
Αυτό τα κάνει από τα πιο ανεκτίμητα δάση του πλανήτη μας.
Δεν είναι μαϊμού, αλλά μακρινός συγγενής, ένας λεμούριος.
Κι υπάρχουν τουλάχιστον 40 διαφορετικά είδη λεμούριων...
όλοι μοναδικοί στη Μαδαγασκάρη και υπό εξαφάνιση.
Οι λεμούριοι είναι σημαντικοί για το δάσος.
Χωρίς αυτούς, μερικά είδη δέντρων δεν επιβιώνουν.
Το δάσος έχει τον δικό του ειδικό κυνηγό λεμούριων.
Είναι ο κορυφαίος θηρευτής της Μαδαγασκάρης...
κι η παρουσία του προκαλεί ανησυχία.
Μπορούν να μεγαλώσουν μέχρι ενάμισι μέτρο...
και παρατηρούνται σπάνια στην άγρια φύση.
Είναι μία φόσα.
Τον περισσότερο καιρό, οι φόσες είναι μοναχικές...
αλλά την εποχή της αναπαραγωγής, μαζεύονται με έναν δικό τους τρόπο.
Κάθε ώριμο θηλυκό βρίσκει σπίτι σε ένα ξεχωριστό δέντρο για ζευγάρωμα.
Μισή ντουζίνα αρσενικών φοσών έχουν μαζευτεί από κάτω...
αλλά αυτή είναι προφανώς απασχολημένη.
Ένα από τα αρσενικά αφήνει το άρωμά του.
Μια υπενθύμιση για να της δείξει ότι την επισκέφτηκε.
Θα περιμένει εκεί γύρω και θα δει αν θα τον προσέξει.
Η τωρινή της ενασχόληση μπορεί να διαρκέσει όλη νύχτα.
Με τους κορυφαίους θηρευτές αλλού, τα υπόλοιπα ζώα του δάσους
μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητα τη νυχτερινή τους ρουτίνα.
Αυτά είναι ανώριμα έντομα του φύλλου, ένα είδος που βρίσκεται στη Μαδαγασκάρη.
Κανείς δεν ξέρει γιατί έχουν αυτό το ασυνήθιστο σχήμα.
Τρέφονται με χυμό δέντρων...
απορροφώντας το μέρος που θέλουν κι εκκρίνοντας το υπόλοιπο
ως γλυκό υγρό που κάποιοι ονομάζουν, ίσως κολακευτικά, μελίτωμα.
Και με τη σειρά του, το μελίτωμα παρέχει τροφή σε ένα είδος μικρών λεμούριων.
Ο γκρι λεμούριος ποντικός είναι μόνο 15 εκατοστά μακρύς...
ένα από τα μικρότερα πρωτεύοντα στον κόσμο.
Είναι πολύ δραστήριος και χρειάζεται τροφή πλούσια σε ενέργεια.
Κι ενώ οι σταγόνες ζάχαρης είναι προφανώς νόστιμες...
δεν είναι πολύ θρεπτικές.
Δεν θα αφήσει ούτε σταγόνα να πάει χαμένη.
Οι αρσενικές φόσες από κάτω περιμένουν ακόμα τη σειρά τους.
Έχοντας φάει όσο μπορεί...
υποχωρεί στην ασφάλεια της φωλιάς της
για να κοιμηθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Τα πράγματα δεν φαίνονται ικανοποιητικά στο έδαφος
κοντά στο δέντρο ζευγαρώματος των φοσών.
Το ζευγάρι από πάνω είναι ακόμα απασχολημένο.
Ή θα πρέπει να βρει άλλο δέντρο να ζευγαρώσει ή να είναι υπομονετικός.
Ίσως αποτύχει απόλυτα.
Το ένα τρίτο των φοσών της Μαδαγασκάρης εξαφανίστηκαν τα τελευταία 20 χρόνια...
αποτέλεσμα της συνεχόμενης καταστροφής των δασών τους από τους ανθρώπους.
Αφού καταγράφηκαν αυτές οι εικόνες...
αυτό το δάσος κι η μοναδική ζωή που εμπεριείχε...
εξαφανίστηκαν εντελώς.
Απομένει το τρία τοις εκατό των ξηρών δασών της Μαδαγασκάρης.
Παγκοσμίως, έχουμε καταστρέψει πλέον
πάνω από τα μισά δάση που κάποτε άκμαζαν στον πλανήτη μας.
Όχι μόνο χάνουμε τα ζώα που ζούσαν εκεί...
αλλά αλλάζουμε το κλίμα σε όλον τον πλανήτη.
Αλλά τα δάση του πλανήτη μας, αν τους δοθεί η ευκαιρία...
είναι απίστευτα ανθεκτικά.
Ίσως το καλύτερο στοιχείο που έχουμε για την ικανότητά τους να ανακάμπτουν...
φαίνεται στον χώρο μιας εκ των μεγαλύτερων καταστροφών.
Το Τσέρνομπιλ.
Το 1986, ένας από τους τέσσερις αντιδραστήρες στο Τσέρνομπιλ εξερράγη.
Μετέτρεψε το ουτοπικό όραμα του μέλλοντος, σε πόλη φάντασμα.
Πάνω από 100.000 άτομα εγκατέλειψαν άμεσα την περιοχή
και δεν επέστρεψαν ποτέ.
Η ζώνη των ραδιενεργών κατάλοιπων κηρύχτηκε ακατοίκητη για 20.000 χρόνια.
Παρ' όλη τη ραδιενέργεια, υπάρχει μια αξιοσημείωτη ανάκαμψη.
Μέσα σε μόλις μια δεκαετία...
άρχισε να ανθίζει η βλάστηση στην κατεστραμμένη πόλη.
Κι αφού αποκαταστάθηκε το δάσος, άρχισαν να εμφανίζονται ζώα.
Αρχικά νομίζαμε ότι είναι σπάνιοι επισκέπτες...
αλλά έγινε ξεκάθαρο ότι η πρώην πόλη...
καταλήφθηκε από μια παγιωμένη και ακμάζουσα κοινωνία άγριων ζώων.
Μέσα σε 20 χρόνια, η επιστήμη έχει καταγράψει πληθυσμούς ζώων
όμοιους μ' αυτούς στα πιο άγρια μέρη της Ευρώπης.
Τα ζαρκάδια είναι κοινό θέαμα και περιπλανώνται στα προάστια.
Αγέλες από τα Μογγολικά άλογα
περιπλανώνται ελεύθερα στην πάλαι ποτέ γεμάτη πόλη.
Ίσως το πιο εκπληκτικό απ' όλα...
είναι ότι επανεμφανίστηκε ο κορυφαίος θηρευτής των δασών.
Οι λύκοι.
Κυνηγοί σαν κι αυτούς θα επέστρεφαν
μόνο αν η λεία τους και το περιβάλλον δάσος ακμάζουν.
Τώρα, οι μελέτες δείχνουν
ότι υπάρχουν επτά φορές περισσότεροι λύκοι μέσα στη ζώνη αποκλεισμού παρά έξω.
Κανένας απροστάτευτος άνθρωπος
δεν μπορεί να μείνει για πολύ εδώ, χωρίς να ρισκάρει τη ζωή του.
Αλλά διώχνοντας εμάς...
η ραδιενέργεια έχει δημιουργήσει χώρο για την επιστροφή της άγριας ζωής.
Η δραματική επαναποίκηση του Τσέρνομπιλ μέσα σε 30 χρόνια...
είναι απόδειξη της απίστευτης ανθεκτικότητας των δασών.
Αν επιλέξουμε να δώσουμε στα δάση χρόνο και χώρο...
μπορούν να ντύσουν ξανά τη γη...
με πολλές πλούσιες και ποικίλες κοινότητες ζώων και φυτών...
που τόσο πρόσφατα τους έχουμε στερήσει.
Ένα μέλλον με περισσότερα δέντρα είναι κρίσιμο
για τη διατήρηση του πλανήτη μας.
Παρακαλώ, μπείτε στο ourplanet.com.
για να ανακαλύψετε τι να κάνουμε τώρα για να επαναφέρουμε τα δάση μας.
Υποτιτλισμός: Ελένη Γούλα