‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เพียงเมื่อ 50 ปีก่อน
‎เราบุกเดินทางไปถึงดวงจันทร์ในที่สุด
‎เป็นครั้งแรกที่เรามองกลับมายังดาวของเรา
‎ตั้งแต่นั้นมา ประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว
‎สารคดีชุดนี้จะชื่นชม ‎สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยังดำรงอยู่
‎และเผยถึงสิ่งที่ต้องอนุรักษ์ไว้
‎เพื่อให้คนและธรรมชาติยืนยงอยู่ได้
‎ป่า
‎ต้นไม้บนโลกกว่าครึ่งอยู่ในป่าดิบและป่าผลัดใบ
‎ซึ่งขึ้นอยู่เป็นกลุ่มหนาแน่น
‎เราหลายคนอาจคิดว่าป่าเหล่านี้ ‎ทั้งลึกลับและมืดมิด
‎ป่านั้นสำคัญมากต่อสภาพอากาศ ‎และเป็นบ้านของสิ่งมีชีวิตพิเศษนับไม่ถ้วน
‎ในอดีตพวกเราทำลายป่าโดยไม่ลังเล
‎แต่ป่าก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างน่าทึ่ง
‎(ผืนป่า)
‎นี่คือชายป่าทางทิศใต้ของป่าบอเรียล
‎ป่าที่ปกคลุมพื้นที่ทางเหนือของโลก
‎มันทอดตัวไปทางทิศตะวันออก ‎ผ่านรัสเซียยาวหลายพันกิโลเมตร
‎ช่วงกลางฤดูหนาวเช่นนี้ ‎ป่าบอเรียลช่างเงียบสงัด
‎ดูเหมือนจะไม่มีสัตว์ชนิดใดอยู่เลย
‎แต่ที่นี่เป็นบ้านของสัตว์หายากชนิดหนึ่ง ‎ที่แทบจะเป็นสัตว์ลึกลับ
‎เสือโคร่งไซบีเรีย
‎พวกมันมีไม่ถึง 600 ตัว
‎นี่เป็นภาพที่ใกล้ที่สุดของพวกมันที่บันทึกได้ในป่า
‎เสือโคร่งไซบีเรียตัวผู้เดินทั่วอาณาเขต ‎เป็นบริเวณเกือบ 2,000 ตารางกิโลเมตร
‎มันต้องเดินเพื่อหาเหยื่อให้พอกิน
‎เพื่อให้อยู่รอดในฤดูหนาวอันยาวนานได้
‎แผ่นดินแห่งนี้แร้นแค้นและหาอาหารได้ยาก
‎ลูกสน
‎เมล็ดสนให้พลังงานที่จำเป็น ‎ในช่วงฤดูหนาวหลายเดือน
‎หมูป่าก็พึ่งพาเมล็ดพวกนี้
‎พวกมันต้องรีบกินรีบไป
‎เพราะพวกมันเองก็เป็นอาหารของเสือด้วย
‎การเล่นซ่อนหาแบบนี้มีอยู่ทั่วผืนป่าอันกว้างใหญ่
‎เพราะสัตว์ทุกชนิดก็หาดงต้นสน ‎เพื่อประทังชีวิตพวกมัน
‎การลักลอบล่าสัตว์ทำให้เสือโคร่งไซบีเรีย ‎ใกล้สูญพันธุ์
‎แต่ตั้งแต่ยุค 1980 พวกมันเพิ่มจำนวนอย่างช้าๆ
‎ภาพหายากของพวกมันนี้เผยให้เห็น
‎ว่าอนาคตของพวกมันยังต้องพึ่งพา ‎พื้นที่ป่ากว้างใหญ่เพื่อล่าสัตว์
‎ป่าบอเรียลทอดตัวจากทิศตะวันออกของรัสเซีย
‎ผ่านยุโรป ไปยังอเมริกาเหนือ
‎มีต้นไม้ 750 พันล้านต้น
‎และมันกักเก็บคาร์บอนของโลกไว้กว่าร้อยละ 40
‎ซึ่งทำให้มันเป็นส่วนสำคัญ ‎ในการสุู้กับภาวะสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง
‎ในฤดูหนาว กลางวันสั้นมากและอุณหภูมิต่ำมาก
‎จนป่าหยุดการเจริญเติบโต
‎ป่าทางตอนเหนือนี้ค้ำจุนชีวิตสัตว์ได้เพียงเล็กน้อย
‎เมื่อเทียบกับป่าฝนในเขตร้อน
‎สัตว์หลายชนิดพึ่งพาอาหารเสริมที่ได้จากแม่น้ำ
‎ทางทิศตะวันตกของรัฐอะแลสกา ‎ทั้งในฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วงอย่างตอนนี้
‎ปลาแซลมอนละทิ้งท้องทะเล
‎ว่ายขึ้นแม่น้ำเพื่อไปยังจุดวางไข่ ‎ที่ใช้มาตั้งแต่บรรพบุรุษ
‎การเดินทางจากทะเลสู่ป่าของพวกมันแสดงถึง
‎การถ่ายโอนสารอาหารครั้งยิ่งใหญ่ ‎จากถิ่นหนึ่งไปยังอีกถิ่นหนึ่ง
‎ในที่ใดๆ บนโลก
‎ปลาเป็นอาหารตามฤดูกาลที่สำคัญ
‎สำหรับสัตว์นักล่าทุกชนิดที่อยู่ในป่า
‎อินทรีย์หัวขาวอาศัยอยู่ในป่าตลอดปี ‎และสร้างรังใกล้กับแม่น้ำ
‎นกอินทรีย์อายุน้อย หัวยังไม่มีสีขาว
‎ในช่วงปีแรกๆ พวกมันหาอาหารในป่า
‎แต่เมื่ออายุสักสี่ปีอย่างนกสาวตัวนี้
‎พวกมันก็โตพอที่จะลองจับจอง ‎จุดล่าสัตว์ในแม่น้ำ
‎ทีแรก มันได้แต่กินของเหลือของตัวอื่น
‎และยังต้องสู้กับตัวอื่นเพื่อให้ได้มา
‎ต้องไปหาที่อื่นเสียแล้ว
‎ป่าบอเรียลอาจจะกว้างใหญ่
‎แต่จุดวางไข่ของพวกปลาแซลมอนนั้น ‎เป็นที่รู้จักของนักล่าทุกชนิด
‎เมื่อแม่น้ำเริ่มแข็งตัว การแข่งขันยิ่งเข้มข้น
‎นกวัยรุ่นตัวนี้โชคดี แต่ก็ถูกสังเกตเห็นในทันที
‎มันมีข้อได้เปรียบอยู่
‎แม้นกตัวเมียจะยังเด็ก ‎แต่มันตัวใหญ่กว่านกตัวผู้
‎ที่นี่ ขนาดตัวจำเป็น
‎ขณะที่ฤดูหนาวดำเนินไป
‎ไม่ว่าสัตว์จะอายุเท่าใด ‎พวกมันต้องเผชิญกับความหนาวสุดขั้วทั้งนั้น
‎ถ้ามันรอดได้ มันจะได้อยู่ในป่า
‎ที่ยิ่งใหญ่และแร้นแค้นที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
‎ลงไปทางใต้อีกนิด ‎จะพบกับป่าสนเรดวูดแห่งสุดท้าย
‎ก่อนหน้านี้ไม่นาน ต้นเรดวูดที่ยิ่งใหญ่เติบโต ‎ทั่วชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของสหรัฐฯ
‎ตอนนี้เหลืออยู่เพียงร้อยละห้า
‎สภาพอากาศที่นี่ไม่โหดร้ายนัก
‎ลมพัดอากาศอุ่นชื้นมาจากมหาสมุทรแปซิฟิก
‎ดังนั้นต้นไม้สามารถเติบโตได้ตลอดปี
‎ภายใต้พืชพรรณที่เติบโตบนพื้นป่าอันชุ่มชี้น
‎อุดมไปด้วยประชากรของโลกใต้ดิน
‎ตัวนิวต์หนุ่มผิวขรุขระ
‎ทุกฤดูใบไม้ผลิ มันจะมีแรงกระตุ้นลึกลับ
‎ให้กลับไปยังบ่อน้ำที่มันออกจากไข่เป็นลูกอ๊อด
‎มันต้องรีบไปเสียด้วย
‎เพราะว่ายังมีอีกหลายตัว
‎ที่ใจตรงกันกับมัน
‎พวกมันทั้งหมดกำลังมองหาตัวเมีย
‎แต่การตามรอยในป่าเก่าแก่ ‎ไกลหลายร้อยเมตรนั้นไม่ง่ายเลย
‎มีการแข่งขันจริงจัง
‎ส่วนเจ้าตัวเมียก็อยากจะเริ่มแล้ว
‎เมื่อจับคู่ได้ มันเกาะตัวเมียไว้
‎เพราะเธออาจใช้เวลาหลายชั่วโมง ‎ในการปล่อยไข่ทั้งหมด
‎ตัวผู้อื่นๆ ต่างพยายามเข้ามาแทนที่
‎การแข่งขันดุเดือด
‎จนบางครั้งตัวเมียที่อยู่ในวงมวยปล้ำ
‎ถึงกับขาดอากาศตายก็มี
‎แต่คู่ตัวแรกนั้นจับเธอไว้เหนียวแน่น
‎ภายในไม่กี่สัปดาห์ ลูกอ๊อดจะฟักเป็นตัว
‎และไม่นานเกินรอ ป่าก็จะเปลี่ยนไปอย่างมาก
‎เมื่อสิ้นฤดูร้อน ‎ดวงอาทิตย์ได้อบความร้อนระอุให้ป่า
‎จนแห้งราวหัวไม้ขีดไฟ
‎ลมแรงโหมให้ไฟลุก
‎และอุณหภูมิสูงขึ้นถึง 700 องศาเซลเซียส
‎ภาพหลังไฟไหม้ดูเหมือนซาก ‎ของการทำลายล้าง
‎ลมพัดบนพื้นป่าโล่งเตียน
‎จนเถ้าฟุ้งขึ้นราวปีศาจฝุ่น
‎พื้นดินดูไร้ซึ่งชีวิต
‎แต่ป่านี้ยังไม่ใกล้ตายด้วยซ้ำ
‎ในเพียงสองสามเดือน
‎ดอกไม้และเมล็ดต้นไม้จะงอกจากพื้นดิน
‎จริงๆ แล้ว พืชหลายชนิดจะไม่งอก ‎หากไม่ได้รับพรจากเปลวเพลิง
‎เมื่อร่มไม้ถูกเปิด แสงจึงส่องลงมาได้
‎ให้พลังงานแก่การเติบโตระลอกใหม่
‎ต้นเรดวูดที่แก่และแข็งแรงรอดชีวิต
‎เปลือกไม้ที่หนาและทนไฟปกป้องพวกมันไว้
‎การคืนสภาพตามธรรมชาติจำเป็น ‎ต่อการคงสภาพดีของป่าไม้เหล่านี้
‎แต่ป่าส่วนใหญ่ฟื้นตัวเองไม่ได้
‎ป่าหลายแห่งมีสัตว์เป็นตัวช่วยฟื้นฟู
‎ต้นไม้และผู้อยู่อาศัยพึ่งพากันและกัน
‎และการพึ่งพากันที่เด่นชัดที่สุด
‎อยู่ที่เทือกเขาฆาฏตะวันตกแห่งอินเดีย
‎ถิ่นอาศัยแห่งสำคัญระดับโลกแห่งนี้
‎มีสายพันธุ์สัตว์จำนวนหนึ่งในสาม ‎ของทั้งหมดที่พบในอินเดีย
‎ลิงหางสิงโต
‎พวกมันกินผลของต้นไม้ชนิดต่างๆ
‎ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงกระจายเมล็ดพันธุ์
‎ซึ่งจะออกมาในสภาพดีพร้อมอุจจาระของพวกมัน
‎แต่มีลิงไม่กี่ชนิดที่เดินทางได้ไกล
‎ถ้าต้นไม้ต้องการกระจายเมล็ดไปไกลๆ ล่ะก็
‎พวกมันต้องใช้พาหนะอีกแบบหนึ่ง
‎ปีก
‎นกเงือกแสนสง่ามีปีกที่ยาวเกือบสองเมตร
‎ปีกคู่นี้ทำให้นกเงือกบินระยะไกลเพื่อหาอาหารได้
‎นกเงือกกินผลของต้นไม้ประมาณ 40 ชนิด
‎และขนส่งเมล็ดพืชที่พวกมันย่อยไม่ได้
‎ไปทั่วเทือกเขาฆาฏตะวันตก
‎ดังนั้น การดึงดูดนกเงือก ‎จึงเป็นประโยชน์ต่อต้นไม้
‎ผลมะเดื่อแม้มีรสชาติดี
‎กลับมีสารอาหารไม่มาก
‎นกเงือกจึงต้องกินผลมะเดื่อจำนวนมาก
‎กินมากก็เหนื่อยได้
‎แต่ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็ได้กิน
‎ต้นมะเดื่อที่มีผลหนึ่งต้น ‎จะดึงดูดนกเงือกจำนวนมาก
‎พวกมันแข่งขันกันอย่างดุเดือด
‎การดวลกลางเวหาของนกตัวผู้เช่นนี้ ‎ยังไม่เคยมีการบันทึกภาพมาก่อน
‎และเหตุผลของการดวลยังไม่ชัดเจน
‎พวกมันอาจแค่กำลังแย่งอาหารกัน
‎แต่ดูเหมือนมีอะไรมากกว่านั้น
‎ผู้ชนะได้แสดงความแข็งแกร่งและทักษะ
‎เพื่อให้ได้เข้าถึงตัวเมีย
‎ตัวผู้ดูกระตือรือร้นที่จะเอาใจตัวเมียมาก
‎การได้คู่ที่ดีที่สุดเป็นเรื่องสำคัญเป็นพิเศษ ‎สำหรับนกเงือก
‎เพราะเมื่อจับคู่กันแล้ว ‎ตัวผู้และตัวเมียจะครองคู่กัน
‎ตลอดชีวิต
‎ผืนป่าได้รับประโยชน์จากการแย่งชิงเช่นนี้
‎เพราะแม้นกตัวที่แพ้
‎ก็ยังกระจายเมล็ดไปทั่วบริเวณกว้าง ‎ระหว่างที่มันหาอาหารมื้อต่อไป
‎ความสัมพันธ์ระหว่างต้นไม้กับสัตว์ในป่า
‎ไม่ได้เป็นไปอย่างสมานฉันท์เสมอ
‎นี่คือป่าที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา ป่ามิออมโบ
‎ชื่อป่าตั้งตามต้นไม้หาง่ายชนิดหนึ่ง
‎มันทอดตัวยาวกว่าพันไมล์
‎จากทิศตะวันตกของประเทศแองโกลา ‎ไปถึงทิศตะวันออกของโมซัมบิก
‎ในช่วงที่แห้งที่สุดของฤดูแล้ง
‎ป่ามิออมโบดึงดูดสัตว์จากทั่วแอฟริกาตอนใต้
‎ถ้ามีหญ้า พวกช้างก็เลือกที่จะกิน ‎มันมีสารอาหารมาก
‎เมื่อไม่มีหญ้า
‎ช้างต้องกินใบไม้และกิ่งไม้ ‎ที่มีอยู่มากมายในป่ามิออมโบ
‎แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่ช้างที่หิวอยู่
‎หนอนโมเพนเหล่านี้
‎จริงๆ แล้วเป็นตัวอ่อนผีเสื้อ
‎พวกมันจำนวนมหาศาลฟักเป็นตัวพร้อมๆ กัน
‎และเมื่อป่าผลิใบไม้ใหม่ออกมา
‎พวกมันก็จู่โจมทันที
‎พวกมันกินอย่างตะกละตะกลาม
‎จนตัวโตขึ้นถึง 40 เท่าภายในแค่หกสัปดาห์
‎พอถึงวันที่พวกมันโตเต็มที่ กองทัพหนอนนับล้าน
‎ก็ได้ริบใบไม้ไปจากป่าจนหมดสิ้น
‎แต่ป่ามิออมโบก็ฟื้นกลับมา
‎พอหนอนผีเสื้อไปแล้ว
‎ต้นไม้ก็ผลิใบรอบที่สอง
‎อาหารสดใหม่นี้ดึงดูดช้าง
‎ช้างไม่จุกจิกเหมือนพวกหนอน
‎มันจะกินทุกส่วนของต้นไม้
‎และช้างหิวหนึ่งตัวสามารถเคี้ยวพืชผัก ‎ได้ถึง 200 กิโลกรัมต่อวัน
‎การทำลายล้างนี้ก็ยังมีผลดี
‎มันทำให้สภาพป่าเอื้อต่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ที่สุด ‎ชนิดหนึ่งของแอฟริกา
‎หมาใน
‎พวกมันถูกพบเห็นได้บ่อยที่สุด ‎และง่ายที่สุดในทุ่งหญ้า
‎แต่แท้จริงแล้ว พวกมันชอบอยู่ ‎ในป่าเปิดแบบนี้มากกว่า
‎ช้างที่กินใบไม้ช่วยเปิดทางในป่า
‎และดึงดูดสัตว์ที่เป็นเหยื่อของพวกหมาใน
‎สำหรับพวกหมา ป่ามิออมโบ ‎เป็นแดนล่าเหยื่อที่สมบูรณ์แบบ
‎และยังเป็นที่เลี้ยงดูลูกๆ อันยอดเยี่ยม
‎ลูกหมาออกมาต้อนรับหมาใหญ่ที่กลับมาจากการล่า
‎อย่างตื่นเต้น
‎อาหาร
‎ลูกหมาใช้สามเดือนแรกของชีวิต ‎ไปกับการหลบอยู่ใต้ดิน
‎ตอนนี้พวกมันมั่นใจมากขึ้น
‎ที่จะอยู่ข้างนอกนานขึ้น
‎และก็เหมือนลูกหมาทั่วไป พวกมันเล่นสนุกกัน
‎การเล่นนั้นสำคัญสำหรับหมาเด็ก
‎เพราะขณะเล่น พวกมันสร้าง ‎ความสัมพันธ์ทางสังคมไปด้วย
‎ซึ่งจำเป็นเมื่อพวกมันเริ่มล่าสัตว์ด้วยกัน
‎ป่ามิออมโบสำคัญสำหรับพวกหมาในเสมอ
‎เป็นทั้งที่ล่าเหยื่อ และเป็นที่หลบภัย
‎ตอนนี้ป่าสำคัญที่สุด
‎สำหรับการอยู่รอดของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ชนิดนี้
‎แต่พวกมันจะรอดได้ก็ต่อเมื่อมีสัตว์อื่นๆ อยู่ที่นี่ด้วย
‎เพื่อสร้างถิ่นอาศัยแบบที่จำเป็นสำหรับมัน
‎ป่าแห่งหนึ่งในมาดากัสการ์
‎มีต้นไม้แปลกประหลาดชนิดหนึ่งขึ้นปกคลุมไปทั่ว
‎ต้นเบาบับ
‎เกาะแห่งนี้แยกตัวออกจากแผ่นดินใหญ่ ‎ไปกว่า 80 ล้านปีแล้ว
‎ในช่วงเวลายาวนานนั้น สัตว์และพืช
‎ได้วิวัฒน์ไปเป็นรูปแบบ ‎ที่ค่อนข้างแตกต่างไปจากที่อื่น
‎นี่จึงเป็นป่าที่มีค่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
‎นี่ไม่ใช่ลิงแต่ใกล้เคียง มันคือลีเมอร์
‎มีลีเมอร์อยู่อย่างน้อย 40 ชนิด
‎ทุกชนิดมีเพียงในมาดากัสการ์ ‎และใกล้สูญพันธุ์ทั้งสิ้น
‎ตัวลีเมอร์สำคัญต่อป่า
‎หากไม่มีพวกมัน ต้นไม้บางชนิดจะอยู่ไม่ได้
‎ป่านี้มีกระทั่งนักล่าตัวลีเมอร์โดยเฉพาะ
‎สุดยอดสัตว์นักล่าแห่งเกาะมาดากัสการ์
‎และใครที่เห็นมัน เป็นต้องแตกตื่น
‎มันสามารถโตได้จนยาวหนึ่งเมตรครึ่ง
‎และมันไม่ค่อยถูกพบเห็นในป่า
‎มันคือตัวฟอสซา
‎ในหนึ่งปี ตัวฟอสซามักอยู่ตัวเดี่ยว
‎แต่ในฤดูผสมพันธุ์ พวกมันมารวมตัวกันเอง
‎ตัวเมียเต็มวัยแต่ละตัวมาอาศัยอยู่บนต้นไม้ ‎เพื่อผสมพันธุ์โดยเฉพาะ
‎ฟอสซาหนุ่มประมาณหกตัวมารออยู่ที่พื้น
‎ทว่า เจ้าหล่อนยังไม่ว่าง
‎ตัวผู้ตัวหนึ่งจึงทิ้งกลิ่นไว้
‎เป็นจดหมายให้รู้ว่ามันมาเยี่ยมแล้ว
‎มันต้องรออยู่แถวนี้เพื่อดูว่าตัวเมียจะเห็นมันไหม
‎การผสมพันธุ์อาจกินเวลาทั้งคืน
‎เมื่อยอดนักล่ากำลังไข้วเขว สัตว์อื่นๆ ในป่า
‎ก็ออกไปทำธุระยามดึกได้อย่างสบาย
‎นี่คือแมลงใบไม้ที่ยังไม่โตเต็มวัย ‎มีแค่ที่มาดากัสการ์เท่านั้น
‎ไม่มีใครรู้ว่าทำไมพวกมันมีรูปร่างพิเศษแบบนี้
‎มันกินน้ำเลี้ยงต้นไม้
‎ดูดซึมส่วนที่ต้องการไว้แล้วขับส่วนที่เหลือออกมา ‎เป็นของเหลวรสหวาน
‎บางครั้งเรียกอย่างไพเราะได้ว่า "น้ำดอกไม้"
‎และน้ำดอกไม้นี้ก็เป็นอาหาร ‎ของตัวลีเมอร์พันธุ์เล็กชนิดหนึ่ง
‎ลีเมอร์หนูสีเทามีขนาดเพียง 15 เซนติเมตร
‎เป็นไพรเมทชนิดที่เล็กที่สุดในโลกชนิดหนึ่ง
‎มันตื่นตัวมาก และต้องการอาหารพลังงานสูง
‎แม้น้ำหวานนี้จะแสนอร่อย
‎แต่มันไม่อยู่ท้องมากนัก
‎จะปล่อยให้เสียของไม่ได้แม้แต่หยดเดียว
‎พวกฟอสซาหนุ่มยังคงรอผสมพันธุ์อยู่ด้านล่าง
‎ดังนั้น เมื่อมันได้กินจนหนำใจแล้ว
‎มันจึงกลับเข้าโพรงที่ปลอดภัย
‎เพื่อหลับในตอนกลางวัน
‎สถานการณ์บนพื้นดินไม่ค่อยน่าพอใจนัก
‎ที่ใต้ต้นไม้ของตัวฟอสซา
‎เจ้าสองตัวยังคงไม่เสร็จกิจ
‎มันจะต้องไปหาต้นไม้ใหม่ หรือจะทนรอ
‎แต่ก็อาจล้มเหลวได้ทุกทาง
‎หนึ่งในสามของจำนวนฟอสซาในมาดากัสการ์ ‎หายไปในช่วง 20 ปีมานี้
‎เป็นผลจากการที่ผู้คนทำลายป่าอย่างต่อเนื่อง
‎ตั้งแต่มีการบันทึกภาพเหล่านี้
‎ป่าแห่งนี้ และชีวิตสุดพิเศษในนี้
‎ได้หายไปพร้อมๆ กัน
‎ป่าแห้งในมาดากัสการ์เหลืออยู่เพียงร้อยละสาม
‎ทั่วโลก เราได้ทำลายป่า
‎ไปกว่าครึ่งหนึ่ง ‎จากที่เคยอุดมสมบูรณ์อยู่บนโลกเรา
‎เราไม่เพียงกำลังสูญเสียสายพันธุ์สัตว์ ‎ที่เคยอาศัยบนโลก
‎แต่เรายังกำลังเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศทั่วโลก
‎แต่ถ้าเราให้โอกาสป่าบนโลกเรา
‎มันจะฟื้นตัวได้อย่างน่าอัศจรรย์
‎หลักฐานที่ชัดที่สุดที่จะพิสูจน์ว่าป่าฟื้นตัวได้
‎อาจดูได้จากสถานที่เกิดหายนะร้ายแรงที่สุด ‎แห่งหนึ่งของเรา
‎เชอร์โนบิล
‎ปี 1986 เครื่องปฏิกรณ์ตัวหนึ่งจากสี่ตัว ‎ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิลระเบิด
‎ทำให้ภาพอนาคตในฝันกลายเป็นเมืองร้าง
‎ผู้คนกว่าแสนคนต้องอพยพออกไป
‎และไม่กลับมาอีก
‎เขตฝุ่นกัมมันตรังสีถูกประกาศว่า ‎จะอยู่อาศัยไม่ได้ไปอีก 20,000 ปี
‎แม้ว่ารังสียังคงอยู่ ‎กลับมีการฟื้นฟูที่รวดเร็วเกินคาด
‎ในเวลาเพียงสิบปี
‎พืชพรรณเริ่มงอกงามในเมืองร้างแห่งนี้
‎และเมื่อป่าก่อร่างสร้างตัวขึ้นใหม่ ‎สัตว์ก็เริ่มปรากฏตัว
‎ในตอนแรก ภาพแบบนี้ดูเหมือนหาชมได้ยาก
‎แต่ไม่นานก็เป็นที่เข้าใจว่าอดีตเมืองแห่งนี้
‎กลายเป็นที่อยู่ของชุมชนสัตว์อันรุ่งเรือง
‎ภายใน 20 ปีเท่านั้น ‎จำนวนประชากรสัตว์ที่บันทึกได้ทางวิทยาศาสตร์
‎เทียบเท่ากับในเขตป่าในทวีปยุโรป
‎กวางโรที่เพ่นพ่านอยู่ตามชานเมือง ‎เป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไป
‎ฝูงม้าเชวัลสกีที่ใกล้สูญพันธุ์
‎เดินเตร่อย่างเสรีในนครที่เคยพลุกพล่าน
‎สิ่งที่อาจจะน่าแปลกใจที่สุด
‎คือการปรากฎกายอีกครั้ง ‎ของนักล่าชั้นบนสุดของป่า
‎หมาป่า
‎ผู้ล่าเหล่านี้จะกลับมา
‎ก็ต่อเมื่อเหยื่อและสภาพแวดล้อม ‎ของป่าอุดมสมบูรณ์
‎การศึกษาแสดงให้เห็นว่า ตอนนี้
‎มีหมาป่าอยู่ในเขตอันตราย ‎มากกว่าด้านนอกถึงเจ็ดเท่า
‎ถ้ามนุษย์ไม่ป้องกันตัวเอง
‎จะอยู่ที่นี่นานไม่ได้เพราะมีอันตรายถึงตาย
‎แต่การที่เราต้องหนีรังสีออกไป
‎ก็ทำให้พื้นที่กลับเป็นของสัตว์ป่าอีกครั้ง
‎การกลับมายึดครองเชอร์โนบิลได้อย่างน่าทึ่ง ‎ในเวลาเพียง 30 ปี
‎เป็นบทพิสูจน์ความสามารถในการฟื้นตัวของป่า
‎ถ้าเราเลือกที่จะให้เวลาและสถานที่แก่ป่า
‎มันอาจห่อหุ้มโลกได้อีกครั้ง
‎ด้วยชุมชนสัตว์และพืช ‎อันอุดมสมบูรณ์และหลากหลาย
‎ที่เราได้เคยปล้นมันมา
‎อนาคตที่มีป่าเพิ่มขึ้น จำเป็นต่อการฟื้นฟูโลกทั้งใบ
‎โปรดเข้าไปที่ ourplanet.com
‎เพื่อดูว่าเราต้องทำอย่างไร ‎เพื่อคืนชีพให้ป่าของเรา
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ