Πριν από εξήντα χιλιάδες χρόνια,
οι άνθρωποι έφυγαν για πρώτη φορά από την Αφρική.
Από τότε, δεν σταματήσαμε
να ταξιδεύουμε σε κάθε γωνιά της Γης.
Αλλά το ταξίδι μας είναι ένα από τα πολλά.
Ανά πάσα στιγμή,
δισεκατομμύρια ζώα κινούνται.
Και η υγεία του πλανήτη μας εξαρτάται από αυτό.
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ 2
Η μετανάστευση είναι η πιο κρίσιμη στρατηγική επιβίωσης.
Είτε θέλεις να τραφείς,
να αναπαραχθείς
ή να βρεις νέο σπίτι.
Και ο κίνδυνος παραμονεύει.
Αυτή η σειρά ακολουθεί εντυπωσιακά ταξίδια
σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα από ποτέ.
Και μόλις τώρα αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε
πως όλη η ζωή στη Γη
εξαρτάται από την ελευθερία κίνησης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ο ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Κάθε χρόνο, αυτή η έκταση στην Μποτσουάνα μεταμορφώνεται.
Μόνο αυτά τα σημάδια δείχνουν πως η περιοχή ήταν καλυμμένη από νερό
μόλις πριν τρεις μήνες.
Τότε, ήταν εύφορη και πράσινη.
Τώρα, ξερή και άγονη.
Αυτή η αλλαγή κάνει τα ζώα να μετακινούνται μαζικά.
Οι βούβαλοι του Ακρωτηρίου διασχίζουν την έρημο Καλαχάρι,
προς το νερό που έχει απομείνει.
Οι ομάδες ενώθηκαν και έφτιαξαν ένα τεράστιο κοπάδι.
Το μεγαλύτερο στην Αφρική.
Όλα κάνουν το ίδιο ετήσιο προσκύνημα
σε έναν απομακρυσμένο βάλτο.
Άλλοι βασίζονται σε αυτήν τη μετακίνηση.
Αυτά τα λιοντάρια είναι ειδικοί κυνηγοί βουβάλων.
Και η άφιξη του τεράστιου κοπαδιού
είναι το πιο σημαντικό συμβάν της χρονιάς τους.
Εδώ και βδομάδες περιμένουν τον στρατό των βουβάλων.
Τα μάτια είναι στραμμένα στις μορφές στον ορίζοντα.
Επιτέλους.
Η ορδή που πλησιάζει αποτελεί τείχος από κέρατα και μύες.
Αλλά τα λιοντάρια πρέπει να βρουν κάποια αδυναμία.
Ίσως την βρήκαν.
Ένας μοναχικός ταύρος.
Μπορεί να είναι εκτός του κοπαδιού,
αλλά είναι τέσσερις φορές πιο βαρύς από λιοντάρι
και ένα από τα πιο επικίνδυνα ζώα της Αφρικής.
Η αγέλη πρέπει να πλησιάσει προσεκτικά.
Ένα ένα, τον πλησιάζουν ήρεμα,
λες και δεν τους ενδιαφέρει το κυνήγι.
Στην πραγματικότητα, παίρνουν θέσεις.
Οι λέαινες επιτίθενται μία μία…
κουράζοντας τον ταύρο.
Τώρα, τα πιο βαριά αρσενικά μπαίνουν στη μάχη.
Η αγέλη έχει τελειοποιήσει την τεχνική της τόσο καλά
που μόλις σε τρία λεπτά
νίκησαν τον πιο ισχυρό αντίπαλό τους.
Η μετανάστευση από την οποία εξαρτώνται τα λιοντάρια
είναι μία από τις εκατομμύρια εποχικές μεταναστεύσεις.
Και αυτές, με τη σειρά τους,
είναι συνέπεια ενός άλλου ταξιδιού.
Της ετήσιας περιστροφής του πλανήτη μας γύρω από τον ήλιο.
Καθώς ταξιδεύει,
βρίσκεται σε κλίση 23,5 μοιρών.
Αυτή η κλίση δημιουργεί τις εποχές μας.
Για να καταλάβετε το πώς πρέπει να κοιτάξετε τον Βόρειο Πόλο.
Τη μισή χρονιά, βλέπει αντίθετα από τον ήλιο,
φέρνοντας σκοτάδι και χειμώνα.
Την άλλη μισή χρονιά, αντικρίζει τον ήλιο,
φέρνοντας μεγαλύτερες μέρες.
Αυτός ο ετήσιος κύκλος
οδηγεί τις μεγαλύτερες μετακινήσεις της ζωής στη Γη.
Και στο Βόρειο Ημισφαίριο, αυτό φέρνει τη μεγαλύτερη αλλαγή της χρονιάς.
Την άνοιξη.
ΜΑΡΤΙΟΣ
Στα τέλη του Μαρτίου, οι μέρες μεγαλώνουν πιο γρήγορα από κάθε άλλη περίοδο.
Το φως του ήλιου αυξάνεται, θερμαίνοντας τη γη γρήγορα.
Έτσι προκαλούνται καταιγίδες.
Το Βόρειο Ημισφαίριο ξαφνικά γίνεται πιο θερμό
και πιο υγρό.
Ιδανικό για τα φυτά.
Η γη πρασινίζει.
ΣΟΥΔΑΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ
Και ένα ζώο εκμεταλλεύεται την άνθιση των φυτών πιο πολύ απ' όλα.
Μια βδομάδα πριν,
αυτή η ακρίδα της ερήμου στην Αιθιοπία
ήταν ντροπαλό και μοναχικό πλάσμα που δεν κινούνταν πολύ.
Όχι πια.
Όταν η τροφή γίνεται άφθονη,
οι ακρίδες σχηματίζουν σμήνη.
Αρχίζουν να βαδίζουν
και να πολλαπλασιάζονται δέκα φορές πιο γρήγορα.
Καθώς οι αριθμοί τους κορυφώνονται,
απομυζούν τη γη γύρω τους.
Για να βρουν όλο και πιο πολλή τροφή,
πρέπει να κινούνται συνεχώς.
Το σμήνος μεγαλώνει.
Και μεγαλώνει.
Καταβροχθίζει κάθε φυτό στον δρόμο του.
Αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή.
Με τα πόδια, μετακινούνται εντός ορίων.
Για να προχωρήσουν,
πρέπει να αλλάξουν μορφή.
Φυτρώνουν φτερά.
Τώρα, με ακόμα μεγαλύτερη όρεξη,
ο στρατός μεταβαίνει στον ουρανό.
Τρώνε…
και πετούν.
Τρώνε…
και πετούν.
Συγκεντρώνονται για να σχηματίσουν υπερσμήνος,
Το μεγαλύτερο εδώ και 70 χρόνια,
με αριθμό 200 δισεκατομμυρίων.
Για να τραφεί όλο το σμήνος,
πρέπει να κινηθεί πιο γρήγορα και πιο μακριά.
Ταξιδεύει 100 χιλιόμετρα
κάθε μέρα.
Σαρώνει χώρες…
Και το πιο εντυπωσιακό…
Διασχίζει ακόμα και την Ερυθρά Θάλασσα.
ΕΡΥΘΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΠΑΚΙΣΤΑΝ
Είναι η πρώτη φορά που ένα σμήνος περνάει τα Ιμαλάια και φτάνει στο Θιβέτ.
Όπου κι αν πάει,
φέρνει το χάος.
Θα συνεχίσει να κινείται, μέχρι οι εποχές να φέρουν ξηρασία.
Επειδή, όταν η τροφή τους εξαφανιστεί…
Θα εξαφανιστούν κι αυτές.
Τον Απρίλιο, η διάρκεια της μέρας στον Βορρά συνεχίζει να αυξάνεται.
Η αύξηση του ηλιακού φωτός θερμαίνει τους ωκεανούς,
δημιουργώντας ανθίσεις αλγών
και ξαφνική αφθονία τροφής.
Για ένα ζώο, είναι η κατάλληλη στιγμή για να ταξιδέψει.
Τα μεσάνυχτα, σε ένα απομακρυσμένο νησί της Βρετανικής Κολομβίας.
Κάτω από το έδαφος…
κάτι κινείται.
Ο νεοσσός αργυρόκεπφος μόλις εκκολάφτηκε,
αλλά τον περιμένει το πιο σκληρό ταξίδι της ζωής του.
Δεν έχει φάει το πρώτο γεύμα της ακόμα
και χρειάζεται επειγόντως φαγητό.
Η μαμά επικοινωνεί.
Σε όλο το νησί, πεινασμένοι νεοσσοί βγαίνουν από τα λαγούμια τους
και ακολουθούν τα καλέσματα των γονιών τους.
Αλλά αν περιμένουν να φάνε τώρα,
θα απογοητευτούν.
Αυτό είναι το μόνο θαλασσοπούλι
που τρέφεται αποκλειστικά στη θάλασσα.
Οι νεοσσοί πρέπει να βρουν τρόπο να πάνε στη θάλασσα.
Δεν μπορούν να πετάξουν ακόμα,
οπότε ο μόνος τρόπος να φτάσουν τον ωκεανό
είναι με τα πόδια.
Η αναμονή μέχρι το σούρουπο βοηθάει στην αποφυγή θηρευτών,
αλλά έτσι βλέπεις πιο δύσκολα πού πηγαίνεις.
Και όταν έχεις μέγεθος σαν μπαλάκι του γκολφ,
το καθετί μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο.
Μπορεί να τους εμποδίσει ακόμα και το πιο χαμηλό κούτσουρο
και το πιο μικρό ρυάκι.
Για κάποιους, το ταξίδι τελείωσε πριν καν ξεκινήσει.
Αλλά όχι γι' αυτόν τον νεοσσό.
Επιτέλους, η παραλία.
Είναι η τελευταία φορά που θα ακουμπήσει το έδαφος για δύο χρόνια.
Για να βρει τη μαμά του,
καλεί στο σκοτάδι.
Ενωμένοι ξανά.
Αλλά ο νεοσσός ακόμα δεν έφαγε.
Για να βρουν φαγητό, πλατσουρίζουν ασταμάτητα,
για 70 ολόκληρα χιλιόμετρα.
Εδώ, η μητέρα μπορεί να βουτήξει επιτέλους
για να μαζέψει κριλ, το πρώτο γεύμα του νεοσσού.
Αλλά πρόκειται για μια στάση μόνο.
Οι δύο τους πλατσουρίζουν για άλλα 1.000 χιλιόμετρα.
Πρόκειται για μετανάστευση ενός μήνα προς τις εύφορες βόρειες θάλασσες,
όπου θα φάνε πλουσιοπάροχα.
ΚΟΛΠΟΣ ΤΗΣ ΑΛΑΣΚΑΣ
Ίσως είναι μακρύτερο ταξίδι από κάθε άλλο νεοσσό πουλιού.
Και επειδή οι ωκεανοί είναι τόσο παραγωγικοί το καλοκαίρι,
οι αργυρόκεπφοι μπορούν να περάσουν όλη τη ζωή τους στη θάλασσα.
ΜΑΪΟΣ
Χίλια εξακόσια χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Χαβάης,
ΧΑΒΑΗ
βρίσκεται μια κουκκίδα εδάφους.
Το Λέισαν.
Το σπίτι ενός από τα μεγαλύτερα θαλασσοπούλια.
Το άλμπατρος του Λέισαν.
Αυτός ο νεοσσός είναι έξι εβδομάδων
και θα γίνει ταξιδιώτης μεγάλων αποστάσεων,
πετώντας εκατομμύρια χιλιόμετρα στις έξι δεκαετίες της ζωής του.
Τώρα, όμως, στους τέσσερις μήνες,
δεν πετάει ακόμα
και δεν πηγαίνει πουθενά.
Αντίθετα με τον αργυρόκεπφο,
εξαρτάται από το φαγητό που του φέρνουν
οι γονείς του.
Αλλά μπορεί να ψαρεύουν 3.000 χιλιόμετρα μακριά.
Οπότε, θα περιμένει για αρκετή ώρα.
Μέσα στην καταρρακτώδη βροχή…
στις ριπές των ανέμων…
και στην ανυπόφορη ζέστη.
Κάθε πουλί που βλέπει στον ορίζοντα του δίνει ελπίδα.
Ένα άλμπατρος.
Αλλά διαφορετικό είδος.
Μαυροπόδαρο άλμπατρος.
Σίγουρα έφερε φαγητό, όμως.
Πεινασμένος, ο νεοσσός Λέισαν δοκιμάζει την τύχη του.
Προφανώς, για τη μητέρα, η οικογένεια προηγείται.
Αλλά αυτό που φαίνεται ως σανίδα σωτηρίας,
μπορεί να 'ναι θανατική ποινή.
Σε όλο το νησί, νεοσσοί πεθαίνουν.
Υπάρχει τόσο πολύ πλαστικό στους ωκεανούς μας πλέον,
που φτάνει ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα νησιά της Γης.
Μεταφέρεται εδώ από τα ρεύματα.
Οι γονείς νομίζουν πως τα μικρά κομμάτια είναι τροφή και τα φέρνουν στους νεοσσούς,
σκοτώνοντάς τους κατά λάθος.
Είναι σχεδόν σίγουρο πως κάθε νεοσσός στο νησί έχει πλαστικό στο στομάχι του.
Εκείνοι που τρέφονται πάρα πολύ με αυτό, λιμοκτονούν.
Τα άμπατρος του Λέισαν βρίσκονται σε ύστατο κίνδυνο.
Καταναλώνουν περισσότερο πλαστικό από κάθε άλλο θαλασσοπούλι.
Και χειροτερεύει κάθε χρόνο.
Επιτέλους, μετά από τρεις βδομάδες στη θάλασσα…
ο πατέρας του νεοσσού επιστρέφει.
Πέρασαν τόσο καιρό χωρισμένοι,
που πρέπει να ανανεώσουν τον δεσμό τους.
Ίσως είναι το τελευταίο γεύμα που του φέρνουν.
Και σχεδόν σίγουρα περιέχει πλαστικό.
Ο πατέρας του επιστρέφει σε μια ζωή ταξιδιών στον Ειρηνικό.
Και ο νεοσσός αφήνεται στη μοίρα του.
Αλλά δεν έχει τελειώσει η ιστορία του.
Τα άλμπατρος συνήθως κάνουν εμετό αχώνευτα κομμάτια,
σαν τα ράμφη καλαμαριών και τα κόκαλα.
Το να αποβάλεις αναπτήρες και καπάκια είναι πιο δύσκολο, όμως.
Όμως, αυτός ο νεοσσός
είναι επιζών.
Και έτσι,
βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην απογείωση.
Σε λίγες βδομάδες, με τον σωστό άνεμο,
θα καταφέρει επιτέλους να κάνει ντεμπούτο
ως ένας από τους σπουδαιότερους ταξιδιώτες του ωκεανού.
Η διαδρομή του γερμένου πλανήτη μας στο διάστημα
επηρεάζει ένα μέρος πολύ περισσότερο από όλα τα άλλα.
ΙΟΥΝΙΟΣ
Καλοκαίρι στον Βορρά.
Η Αρκτική τώρα βλέπει τον ήλιο
και λούζεται ασταμάτητα από ηλιακό φως,
το οποίο λιώνει τον παγωμένο ωκεανό.
Για να επιβιώσει σε αυτόν τον κόσμο που αλλάζει,
η ζωή πρέπει να κινηθεί μαζί του.
Το σπίτι αυτής της νεαρής πολικής αρκούδας αλλάζει τόσο πολύ κάθε χρόνο
που δεν μπορεί να μείνει στην ίδια περιοχή.
Αντί αυτού, πρέπει να περιφέρεται για χιλιάδες χιλιόμετρα
αναζητώντας φώκιες.
Αλλά κάθε καλοκαίρι, καθώς ο πάγος αρχίζει να λιώνει,
πρέπει να περπατάει λιγότερο
και να κολυμπάει περισσότερο.
Τώρα, κολυμπάει σχεδόν οχτώ ώρες τη μέρα.
Μυρίζεται τη λεία από 30 χιλιόμετρα μακριά.
Οπότε ξέρει πως αυτή η γενειοφόρος φώκια βρίσκεται κοντά.
Η φώκια δεν αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο.
Και η αρκούδα πρέπει να μη φανερωθεί.
Το ποσοστό επιτυχίας κυνηγιού μέσα στο νερό είναι πολύ χαμηλό.
Ίσως να σταθεί τυχερή την τρίτη φορά.
Αυτός ο νεαρός αρκούδος δεν έχει τελειοποιήσει το θαλάσσιο κυνήγι.
Αλλά πρέπει να το κάνει.
Θα βασίζεται στο θαλάσσιο κυνήγι όλο και πιο πολύ με κάθε χρόνο.
Το κλίμα μας θερμαίνεται.
Και κανένα άλλο μέρος δεν πλήττεται
όπως η Αρκτική.
Φέτος, η θερμοκρασία εκτοξεύεται
στους 38 βαθμούς Κελσίου,
λιώνοντας τους πάγους πιο γρήγορα από ποτέ.
Και ένα αρκτικό ζώο επηρεάζεται πιο πολύ από άλλα.
Για να τραφούν,
οι θαλάσσιοι ίπποι χρειάζονται ρηχούς πυθμένες,
αφθονία μυδιών
και παγονησίδες για να ξεκουράζονται.
Αλλά τώρα υπάρχουν λιγότερα κατάλληλα μέρη.
Κάθε καλοκαίρι είναι πιο δύσκολο από το προηγούμενο.
Ειδικά για μια νέα μητέρα.
Πριν από τρεις μέρες, έφυγε από το κοπάδι για να γεννήσει μόνη της.
Από τότε, έχει μείνει στο πλάι του μικρού της.
Οι θηλάζουσες μητέρες χρειάζονται σχεδόν διπλάσιο φαγητό.
Αλλά δεν μπορούν να αφήσουν τα μικρά τους μόνα τους όσο τρέφονται αυτές.
Οπότε, πρέπει να βρει άλλους
για να φροντίσουν το μικρό της.
Ένας νεογέννητος θαλάσσιος ίππος κολυμπάει αμέσως.
Αλλά δεν είναι αρκετά δυνατός για να ταξιδέψει μακριά.
Οπότε, για το πρώτο ταξίδι του,
κάνει οτοστόπ.
Με λιγότερες παγονησίδες κάθε χρόνο,
πρέπει να κολυμπήσουν πιο μακριά για να βρουν βοήθεια.
Και μέχρι τότε, η μητέρα του δεν μπορεί να τραφεί.
Ακόμα κι όταν βρουν άλλους,
ο πάγος πρέπει να 'ναι αρκετά χαμηλός ώστε να σκαρφαλώσει το μικρό.
Πολύ ψηλός.
Φαίνεται να κάνει.
Αλλά δεν περισσεύει πολύς πάγος
και ο χώρος είναι πολύ περιορισμένος.
Δεν είναι το καλωσόρισμα που χρειάζονται.
Ακόμα κι όταν υπάρχει αρκετός πάγος,
χωρίς βοήθεια, δεν μπορεί να τραφεί
και πρέπει να μείνει με το μικρό της.
Η έρευνά τους συνεχίζεται.
Το μικρό θα εξαρτάται από αυτή για τα επόμενα τρία χρόνια.
Όπου κι αν πάει αυτή,
θα πάνε μαζί.
Στην επόμενη δεκαετία, ο καλοκαιρινός πάγος μπορεί να εξαφανιστεί πλήρως.
Αν συμβεί αυτό,
ακόμα και οι πιο έμπειροι ταξιδιώτες της Αρκτικής
μπορεί να μην έχουν πού να πάνε.
Στα τέλη του Ιουνίου,
ο Βορράς νιώθει τον αντίκτυπο της κλίσης της Γης
και λαμβάνει πιο πολύ φως της ημέρας από κάθε άλλη περίοδο.
Και, σε μια γωνιά του Ειρηνικού,
αυτό δημιουργεί τη μεγαλύτερη ευκαιρία της χρονιάς.
Για έξι μήνες,
η Βερίγγειος θάλασσα της Αλάσκας φαίνεται άγονη και άδεια.
Τότε, μια μέρα τον Ιούνιο…
όλα αυτά αλλάζουν.
Μεγάπτερες φάλαινες εμφανίζονται,
μετά από ταξίδι ενός μήνα,
για τη μεγαλύτερη εκδήλωση στην ατζέντα τους.
Χιλιάδες φάλαινες.
Διασχίζοντας τον Ειρηνικό,
κι άλλοι ταξιδιώτες έρχονται.
Οι αιθαλόμυχοι βιάζονται για να φτάσουν εγκαίρως,
πετώντας 1.000 χιλιόμετρα τη μέρα χωρίς σταματημό.
Η περίσταση είναι τόσο σημαντική,
που έρχονται από την άλλη μεριά του κόσμου.
ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ
Αποτελεί απόσταση 65.000 χιλιομέτρων
και είναι η μακρινότερη ζωική μετανάστευση του πλανήτη.
Ένα εκατομμύριο αιθαλόμυχοι έρχονται μαζί με τις φάλαινες.
Όλοι ήρθαν για να τραφούν.
Είναι από τις σπουδαιότερες ζωικές συγκεντρώσεις στον πλανήτη.
Εδώ, πριν πέντε μήνες,
υπήρχαν μόνο επτά ώρες φωτός ανά μέρα.
Τώρα, υπάρχουν 17.
Η αλλαγή πυροδοτεί κορύφωση στους πληθυσμούς πλανκτόν και κριλ.
Για τις φάλαινες, ίσως είναι η μόνη φορά που θα τραφούν όλη τη χρονιά.
Σε ένα καλοκαίρι,
κάθε φάλαινα τρώει 900 τόνους τροφής.
Έχουν μόνο 90 μέρες για να φάνε όσο πιο πολύ μπορούν.
Σύντομα, οι μέρες θα μικρύνουν
και θα φέρουν τέλος στο τεράστιο τσιμπούσι.
Τότε, όλοι θα επιστρέψουν στον Νότο.
Οι ευκαιρίες που εμφανίζονται από το ταξίδι του πλανήτη μας
είναι τεράστιες, αλλά εφήμερες.
Μετά από έναν μήνα μεγάλων καλοκαιρινών ημερών,
οι θερμοκρασίες στον Βόρειο Ειρηνικό κορυφώνονται.
Ένας θηρευτής του ωκεανού διέκρινε την αλλαγή
και άδραξε νέα πορεία.
Ένας καρχαρίας τίγρης
που κάνει οδύσσεια χιλίων χιλιομέτρων στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Καθοδηγούμενη από το μαγνητικό πεδίο της Γης,
κολυμπάει σε ίσια πορεία προς τον στόχο της…
ΧΑΒΑΗ ΛΕΪΣΑΝ
Το νησί Λέισαν.
Και δεν είναι η μόνη.
Αυτό το είδος κάνει μερικά από τα μεγαλύτερα ταξίδια καρχαριών.
Και κυνηγάει πιο μεγάλη ποικιλία ζώων από κάθε άλλο είδος.
Ακόμα και πουλιά.
Ο νεοσσός άλμπατρος Λέισαν δεν έχει φάει
από τότε που οι γονείς του τον παράτησαν πριν δύο βδομάδες.
Για να βρει φαγητό,
πρέπει να φύγει από το νησί.
Αλλά το μεγαλύτερο θαλασσοπούλι του πλανήτη χρειάζεται μεγάλη άντωση.
Μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή.
Τον Ιούλιο, οι υψηλές θερμοκρασίες δημιουργούν τροπικές καταιγίδες στο νερό,
φέρνοντας άνεμο στο νησί Λέισαν,
ο οποίος θα βοηθήσει το άλμπατρος να φύγει από το νησί.
Το αεράκι μεγαλώνει όλο και πιο πολύ,
μέχρι να είναι αρκετό για να σηκώσει ακόμα κι ένα άλμπατρος.
Οι μαυροπόδαροι νεοσσοί πάντα φεύγουν πρώτοι.
Η πρώτη πτήση ενός νεοσσού ποτέ δεν κρατάει πολύ.
Και εδώ, συχνά είναι η τελευταία τους.
Οι καρχαρίες τίγρεις έφτασαν.
Και είναι πολύ αποτελεσματικοί.
Το νεαρό άλμπατρος δεν ενθαρρύνεται.
Αλλά είναι τώρα…
ή ποτέ.
Αν φτάσει τον ανοιχτό ωκεανό,
μπορεί να μην ξαναγγίξει έδαφος για πέντε χρόνια.
Αλλά δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη.
Ώρα να σφίξει τα δόντια.
Ώρα να πετάξει.
Υποτιτλισμός: Κωνσταντίνος Μουτζουβής