‎หกหมื่นปีก่อน
‎มนุษย์เดินทางออกจากแอฟริกาเป็นครั้งแรก
‎ตั้งแต่นั้นมา เราก็ไม่เคยล้มเลิก
‎การเดินทางไปยังทั่วทุกมุมโลก
‎แต่การเดินทางของเรานับเป็นเพียงเศษเสี้ยว
‎ในทุกชั่วขณะ
‎มีสัตว์หลายพันล้านตัวกำลังเคลื่อนไหว
‎และความสมบูรณ์ของโลกของเรานั้นขึ้นอยู่กับมัน
‎(โลกของเรา 2)
‎การย้ายถิ่นเป็นวิถีแห่งการอยู่รอดที่สำคัญที่สุด
‎ไม่ว่าจะเพื่อปากท้อง…
‎เพื่อแพร่พันธุ์
‎หรือเพื่อหาที่อยู่อาศัยใหม่
‎และใช่ว่ามันจะทำได้โดยไร้ความเสี่ยง
‎ซีรีส์นี้จะตามติดการเดินทางเหนือธรรมดา
‎ในโลกที่กำลังเปลี่ยนไปไวกว่าที่เคยเป็นมา
‎และบัดนี้เราจึงเริ่มเข้าใจ
‎ว่าทุกชีวิตบนโลกใบนี้
‎ต้องพึ่งพาอิสระในการเคลื่อนย้าย
‎(โลกที่กำลังเปลี่ยนไป)
‎ทุกปี ดินแดนแห่งนี้ในบอตสวานา ‎จะเกิดการเปลี่ยนแปลง
‎แผลเป็นนี้คือสัญลักษณ์บ่งบอกว่ามันเคยมีน้ำปกคลุม
‎เมื่อสามเดือนก่อนนี้เอง
‎ก่อนนี้เขียวชอุ่มเต็มเปี่ยม
‎ตอนนี้คุกรุ่นแห้งแล้ง
‎การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้พวกสัตว์ยกโขยงย้ายถิ่น
‎ควายป่าแอฟริกาตบเท้าข้ามทะเลทรายคาลาฮารี
‎ไปหาผืนน้ำแหล่งสุดท้ายที่เหลืออยู่
‎กลุ่มควายต่างมารวมกัน ‎กลายเป็นฝูงควายขนาดมหึมา
‎ฝูงใหญ่ที่สุดในแอฟริกาเลยทีเดียว
‎ทุกๆ ปี ทุกตัวต่างออกเดินทางแสวงบุญ
‎ไปยังหนองน้ำห่างไกลแห่งเดียวกัน
‎และสัตว์อีกจำพวกกำลังพึ่งใบบุญในสิ่งที่พวกมันทำ
‎สิงโตเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องควาย
‎และการมาของฝูงควายขนาดมหึมา
‎เป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดในรอบปีของพวกมันเลย
‎พวกมันรอคอยกองทัพควายมาหลายสัปดาห์แล้ว
‎สายตาจับจ้องไปยังทุกร่างที่ข้ามเส้นขอบฟ้า
‎มากันแล้ว
‎ฝูงควายที่กำลังมา ‎คือกำแพงเขาแหลมและกล้ามเนื้อ
‎แต่พวกสิงโตต้องค้นหาจุดอ่อน
‎ตัวนี้อาจพอไหว
‎กระทิงไร้ฝูง
‎มันแตกฝูงอยู่ก็จริง
‎แต่มันมีน้ำหนักมากกว่าสิงโตถึงสี่เท่า
‎และเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่อันตรายที่สุดในแอฟริกา
‎ฝูงสิงโตต้องเข้าใกล้ด้วยความระมัดระวัง
‎เดินเข้าหาด้วยลีลาเพิกเฉย ทีละตัวๆ
‎ด้วยทีท่าไม่สนใจจะล่า
‎แต่ความจริงคือเข้าประจำตำแหน่ง
‎เหล่าตัวเมียผลัดกันโจมตี…
‎ทำให้กระทิงอ่อนแรง
‎ตอนนี้สิงโตตัวผู้ก็ได้เข้ามาร่วมวงสู้
‎ฝูงสิงโตใช้กลวิธีได้อย่างมีชั้นเชิง
‎ในสามนาทีเท่านั้น
‎พวกมันก็เอาชนะคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามที่สุดได้แล้ว
‎การย้ายถิ่นที่สิงโตต้องพึ่งพิง
‎เป็นหนึ่งในหลายล้านการโยกย้าย ‎ที่ฤดูกาลเป็นต้นเหตุ
‎และกลับกัน ฤดูกาล
‎ก็เป็นผลพวงจากอีกการเดินทางหนึ่ง
‎การโคจรรอบดวงอาทิตย์นานหนึ่งปีของโลกเรา
‎ขณะที่โลกเดินทาง
‎มันจะทำมุมเอียง 23 องศาครึ่ง
‎และสิ่งนี้เองที่ทำให้เรามีฤดูกาล
‎เพื่อให้คุณเข้าใจว่ามันเกิดขึ้นอย่างไร ‎ขอให้ดูที่ขั้วโลกเหนือ
‎มันจะทำมุมหันออกจากดวงอาทิตย์เป็นเวลาครึ่งปี
‎ก่อให้เกิดความมืดและฤดูหนาว
‎ส่วนอีกครึ่งปี มันจะหันเข้าหาดวงอาทิตย์
‎ทำให้มีกลางวันยาวนานขึ้น
‎วัฏจักรประจำปีเช่นนี้เอง
‎ที่กระตุ้นให้เกิดการเคลื่อนที่ของสิ่งมีชีวิตบนโลก
‎และในซีกโลกเหนือ สิ่งนี้ ‎นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดของปี
‎ฤดูใบไม้ผลิ
‎(เดือนมีนาคม)
‎ปลายเดือนมีนาคม ‎กลางวันจะยาวนานขึ้นไวกว่าช่วงเวลาอื่นๆ
‎มีแสงแดดเพิ่มมากขึ้น ผืนดินร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎กระตุ้นให้เกิดพายุฝน
‎ซีกโลกเหนือจะอบอุ่นและเปียกแฉะยิ่งขึ้น
‎ในบัดดล
‎เหมาะแก่การเจริญเติบโตของพืช
‎ผืนดินเปลี่ยนเป็นสีเขียว
‎และมีสัตว์ชนิดหนึ่ง ‎ที่เบียดเบียนพืชที่งอกเงยมากเป็นพิเศษ
‎สัปดาห์ก่อน
‎ตั๊กแตนทะเลทรายในเอธิโอเปียตัวนี้
‎เป็นสิ่งมีชีวิตที่เหนียมอายเปล่าเปลี่ยว ‎ซึ่งแทบไม่ขยับตัว
‎แต่ไม่อีกต่อไป
‎เมื่อปริมาณอาหารพุ่งพรวด
‎ตั๊กแตนก็เปลี่ยนโหมดเป็นรวมฝูง
‎พวกมันเริ่มเดินขบวน
‎และเร่งความเร็วสิบเท่า
‎ด้วยจำนวนที่มหาศาล
‎พวกมันรุมทึ้งจนผืนดินเปลือยเปล่า
‎ฉะนั้นการที่จะหาอาหารได้เรื่อยๆ
‎พวกมันจะอยู่ที่เดิมไม่ได้
‎ฝูงตั๊กแตนขยายใหญ่
‎และใหญ่ขึ้น
‎กัดกินพืชทุกต้นที่ขวางทาง
‎แต่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
‎ด้วยการเดินเท้า พวกมันคงไปได้ไม่ไกล
‎หากจะไปต่อ
‎พวกมันต้องแปลงร่าง
‎ปีกงอกออกมาแล้ว
‎ทีนี้ ด้วยความโหยอาหารที่มากกว่าเดิม
‎กองทัพทั้งหมดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
‎พวกมันกิน…
‎และบิน
‎กิน…
‎และบิน
‎พวกมันมารวมตัวกันเป็นอภิมหาฝูงตั๊กแตน
‎สองแสนล้านตัว
‎ฝูงใหญ่ที่สุดในรอบ 70 ปี
‎ดังนั้นหากจะหาอาหารให้พอกินทั้งฝูง
‎พวกมันต้องบินไปเรื่อยๆ และเร็วยิ่งขึ้นอีก
‎พวกมันเดินทางวันละ 100 กิโลเมตร
‎ทุกวันไม่เว้น
‎พวกมันบินฉิวผ่านประเทศแล้วประเทศเล่า…
‎และที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ
‎พวกมันถึงขั้นข้ามทะเลแดง
‎(ปากีสถาน)
‎เป็นครั้งแรกที่ฝูงแมลง ‎ข้ามเทือกเขาหิมาลัยและไปถึงทิเบตได้
‎พวกมันไปที่ไหน
‎ก็เกิดความวุ่นวายที่นั่น
‎พวกมันจะย้ายถิ่นไปเรื่อยๆ ‎จนกว่าฤดูที่เปลี่ยนจะนำความแห้งแล้งมา
‎เพราะสุดท้าย เมื่ออาหารของพวกมันหมดไป…
‎พวกมันจะสาบสูญตาม
‎(เดือนเมษายน)
‎ในเดือนเมษายน ‎ช่วงกลางวันของทางเหนือจะยาวขึ้น
‎แสงแดดที่เพิ่มขึ้นทำให้มหาสมุทรอุ่น
‎สร้างปรากฏการณ์สาหร่ายสะพรั่ง
‎และอาหารมากมายในชั่วอึดใจ
‎สำหรับสัตว์ชนิดหนึ่ง ‎นี่คือช่วงเวลาแห่งการเดินทาง
‎กลางดึก บนเกาะห่างไกลนอกบริติชโคลัมเบีย
‎ใต้ผืนดิน…
‎บางสิ่งกำลังขยับ
‎ลูกนกเมอร์เรเล็ตโบราณตัวนี้เพิ่งฟักออกมา
‎แต่มันกำลังจะได้เผชิญ ‎กับการเดินทางที่หินที่สุดในชีวิต
‎มันยังไม่ได้กินข้าวสักมื้อ
‎และต้องการอาหารด่วนจี๋
‎หม่ามี้ส่งเสียงเรียกแล้ว
‎ลูกนกที่หิวโหยทั่วเกาะ ‎โผล่ออกมาจากโพรงของมัน
‎ตามเสียงเรียกของพ่อแม่
‎แต่ถ้าพวกมันหวังจะได้ของกินทันที
‎พวกมันก็คงต้องผิดหวัง
‎นี่คือนกทะเลชนิดเดียว
‎ที่ต้องกินอาหารกลางทะเลเท่านั้น
‎พวกลูกนกแค่ต้องไปให้ถึงที่นั่น
‎พวกมันยังบินไม่ได้
‎ดังนั้นวิธีเดียวที่จะไปถึงได้
‎คือต้องเดิน
‎ขณะที่การรอให้ถึงช่วงเริ่มมืด ‎ได้ผลในการเลี่ยงเหล่านักล่า
‎แต่มันก็ยากจะมองเห็นเส้นทางที่กำลังมุ่งไป
‎แถมขนาดตัวที่ใหญ่กว่าลูกกอล์ฟนิดเดียว
‎อะไรๆ ก็ดูเป็นอุปสรรคไปหมด
‎หนทางของพวกมันอาจถูกขวางกั้น ‎ด้วยท่อนไม้ที่สุดจะเตี้ย…
‎และสายน้ำที่เล็กที่สุด
‎กับลูกนกบางตัว การเดินทางนั้น ‎จบตั้งแต่ก่อนจะเริ่มด้วยซ้ำ
‎แต่ไม่ใช่กับลูกนกตัวนี้
‎ถึงหาดสักที
‎และนั่นคือแผ่นดินผืนสุดท้าย ‎ที่มันจะไม่ได้สัมผัสไปอีกสองปี
‎การจะหาแม่ให้เจอ
‎มันต้องส่งเสียงเรียกในความมืด
‎พบกันอีกครั้ง
‎แต่ลูกนกก็ยังไม่ได้กินอะไร
‎การจะไปถึงแหล่งอาหารที่ใกล้ที่สุด ‎พวกมันต้องว่ายโดยไม่หยุด
‎เป็นระยะทางถึง 70 กิโลเมตร
‎ที่นี่ ในที่สุดแม่นกก็สามารถดำลงไป
‎จับเคยมาเป็นอาหารมื้อแรกให้ลูกนกได้
‎แต่นี่เป็นเพียงจุดแวะพักเท่านั้น
‎ทั้งสองว่ายไกลออกไปอีกพันกิโลเมตร
‎เป็นการย้ายถิ่นไปยังทะเลตอนเหนือ ‎อันสมบูรณ์ที่ใช้เวลาเป็นเดือน
‎ที่ซึ่งพวกมันจะได้อิ่มหนำ
‎เป็นการเดินทางที่ยาวนานที่สุด ‎ของลูกนกที่เพิ่งฟักออกมาก็ว่าได้
‎และเนื่องจากมหาสมุทรมีอาหารอุดมในฤดูร้อน
‎นกเมอร์เรเล็ตจึงสามารถ ‎ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตอาศัยในทะเลได้
‎(เดือนพฤษภาคม)
‎ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฮาวาย ‎ห่างไป 1,600 กิโลเมตร
‎มีผืนดินเล็กๆ อันไกลโพ้น
‎เกาะเลย์ซาน
‎บ้านของหนึ่งในนกทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎นกอัลบาทรอสหลังดำนั่นเอง
‎ลูกนกอายุหกสัปดาห์ตัวนี้
‎อนาคตจะได้เป็นนักเดินทางไกลชั้นสูง
‎ที่บินไกลหลายล้านกิโลเมตร ‎ตลอดช่วงอายุ 60 ปีของมัน
‎แต่ตอนนี้ ในวัยสี่เดือน
‎มันยังไม่ได้บินสักเที่ยว
‎และไม่ได้ไปไหนเลย
‎ต่างจากนกเมอร์เรเล็ต
‎นกอัลบาทรอสหลังดำต้องให้พ่อแม่
‎เอาอาหารมาให้
‎แต่พ่อแม่มันอาจต้องออกหาปลา ‎ไกลถึง 3,000 กิโลเมตร
‎มันจึงอาจต้องรอสักหน่อย
‎ท่ามกลางฝนที่เทลงมา…
‎ลมแรงที่พัดพา…
‎และอุณหภูมิที่ร้อนฉ่า
‎นกทุกตัวที่บินผ่านขอบฟ้าคือความหวัง
‎นกอัลบาทรอส
‎แต่หลังไม่ดำ
‎เป็นพันธุ์ตีนดำซะงั้น
‎แต่แน่นอนว่ามันมาพร้อมกับอาหาร
‎ลูกนกอัลบาทรอสหลังดำที่หิวโหยจึงลองเสี่ยงดวง
‎เห็นได้ชัดว่าสำหรับแม่นกตัวนี้ ‎ครอบครัวต้องมาก่อน
‎แต่สิ่งที่ดูเหมือนจำเป็นต่อชีวิต
‎อาจมีโทษถึงตาย
‎ลูกนกทั่วเกาะกำลังล้มตาย
‎ณ ปัจจุบันมีพลาสติกมากมายในมหาสมุทรของเรา
‎ไปจนถึงเกาะที่ห่างไกลที่สุดในโลก
‎ถูกกระแสน้ำซัดพัดพามาที่นี่
‎พ่อแม่นกเข้าใจผิดคิดว่าเศษเล็กๆ ที่ลอยอยู่ ‎คืออาหาร จึงนำไปให้เจ้าตัวเล็ก
‎คร่าชีวิตพวกมันโดยไม่ตั้งใจ
‎แทบจะพูดได้เลยว่าในท้อง ‎ของลูกนกทุกตัวบนเกาะนี้มีพลาสติกอยู่
‎ตัวที่กินพลาสติกมากเกินไปก็จะอดตาย
‎นกอัลบาทรอสหลังดำ ‎กำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างที่สุด
‎พวกมันกินพลาสติกเข้าไปมากกว่านกทะเลชนิดอื่น
‎และสถานการณ์ก็แย่ลงทุกปี
‎ในที่สุด หลังจากออกทะเลไปเกือบสามสัปดาห์…
‎พ่อของลูกนกก็กลับมา
‎เนื่องจากห่างหายกันไปนาน
‎พวกมันเลยต้องสานสัมพันธ์กันใหม่
‎นี่อาจเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ลูกนกได้กิน
‎และมั่นใจได้ว่ามีพลาสติกปนอยู่
‎พ่อของมันกลับไปใช้ชีวิตท่องมหาสมุทรแปซิฟิก
‎ทิ้งลูกน้อยเอาไว้ตามยถากรรม
‎แต่ชีวิตมันยังไม่จบ
‎ปกตินกอัลบาทรอสจะสำรอกส่วนที่ย่อยยากออกมา
‎เช่นจะงอยปากและกระดูกปลาหมึก
‎แต่การจะขย้อนไฟแช็ก ‎และฝาขวดออกมาได้นั้นยากยิ่งกว่า
‎แต่เจ้าลูกนกตัวนี้
‎มันเป็นนักสู้
‎และด้วยเหตุนั้น
‎เขาจึงเข้าใกล้การทะยานขึ้นฟ้าไปอีกก้าว
‎อีกไม่กี่สัปดาห์ เมื่อแรงลมพอเหมาะ
‎มันก็จะได้ออกโรงครั้งใหญ่เสียที
‎ในฐานะหนึ่งในนักท่องมหาสมุทรที่เกรียงไกรที่สุด
‎แนวโคจรในอวกาศของโลกเอียงๆ ของเรา
‎ส่งผลต่อสถานที่แห่งหนึ่งมากเป็นพิเศษ
‎(เดือนมิถุนายน)
‎ฤดูร้อนทางตอนเหนือ
‎เป็นช่วงที่ขั้วโลกเหนือหันเข้าหาดวงอาทิตย์
‎และอาบแสงแดดตลอด 24 ชั่วโมง
‎ทำให้น้ำแข็งที่ปกคลุมมหาสมุทรละลาย
‎การจะอยู่รอดในโลกที่เปลี่ยนแปลงนี้ได้
‎ชีวิตจะต้องเคลื่อนที่ไปกับมัน
‎บ้านของหมีขั้วโลกหนุ่มตัวนี้ ‎เปลี่ยนไปมากในแต่ละปี
‎จนมันไม่สามารถอยู่ในอาณาเขตที่จำกัดได้
‎มันจึงต้องออกเดินทางหลายพันกิโลเมตร
‎เพื่อตามล่าหาแมวน้ำ
‎แต่พอถึงฤดูร้อนของทุกปี เมื่อน้ำแข็งเริ่มละลาย
‎มันต้องเดินให้น้อยลง…
‎และว่ายน้ำให้มากขึ้น
‎เป็นวันละเกือบแปดชั่วโมง
‎มันสามารถได้กลิ่นเหยื่อ ‎ที่อยู่ห่างไป 30 กิโลเมตร
‎ดังนั้นมันจึงรู้ว่าแมวน้ำเคราตัวนี้อยู่แถวนี้
‎เจ้าแมวน้ำไม่รู้เลยว่าภัยกำลังมา
‎และเจ้าหมีต้องไม่ทำให้มันเปลี่ยนความคิด
‎อัตราความสำเร็จของการล่าจากในน้ำนั้นต่ำมาก
‎โชคอาจจะช่วยในรอบที่สาม
‎เจ้าหมีหนุ่มตัวนี้ยังไม่ชำนาญ ‎การย่องตามเหยื่อจากในทะเล
‎แต่มันสำคัญที่ต้องฝึกปรือ
‎มันอาจต้องพึ่งฝีมือมากขึ้นในแต่ละปี
‎สภาพอากาศของเรากำลังร้อนขึ้น
‎และไม่มีที่ไหนได้รับผลกระทบ
‎มากไปกว่าขั้วโลกเหนือแล้ว
‎ปีนี้อุณหภูมิพุ่งสูง
‎ถึง 38 องศาเซลเซียส…
‎น้ำแข็งในทะเลละลายเร็วกว่าที่เคย
‎และมีสัตว์ขั้วโลกชนิดหนึ่ง ‎ที่ได้รับผลกระทบมากกว่าส่วนใหญ่
‎ในการหาอาหาร
‎วอลรัสต้องการที่ที่ก้นทะเลตื้น
‎อุดมไปด้วยหอยกาบ
‎และมีแพน้ำแข็งให้ขึ้นไปพักผ่อน
‎แต่เดี๋ยวนี้สถานที่แบบนั้นเหลือน้อยลง
‎ทำให้หน้าร้อนในแต่ละปีอยู่ยากกว่าปีที่ผ่านมา
‎โดยเฉพาะสำหรับคุณแม่มือใหม่
‎สามวันก่อน มันต้องจากฝูงมาคลอดลูกโดยลำพัง
‎และตั้งแต่นั้น มันก็ไม่เคยห่างลูกของเธอไปไหน
‎วอลรัสแม่ลูกอ่อน ‎ต้องการอาหารมากขึ้นเกือบสองเท่า
‎แต่พวกมันทิ้งลูกตัวเองแล้วออกไปหาอาหารไม่ได้
‎คุณแม่เลยต้องไปหาวอลรัสตัวอื่น
‎ให้มาช่วยเลี้ยงลูกหน่อย
‎วอลรัสแรกเกิดว่ายน้ำได้ตั้งแต่วันแรก
‎แต่มันยังไม่แข็งแรงพอที่จะเดินทางไกล
‎ฉะนั้นในการเดินทางครั้งแรกของมัน
‎จึงต้องเกาะแม่ไป
‎เนื่องจากแพน้ำแข็งร่อยหรอลงในแต่ละปี
‎พวกมันต้องว่ายไปไกลขึ้น ‎เพื่อขอความช่วยเหลือ
‎และจนกว่าจะถึงตอนนั้น ‎แม่วอลรัสก็ให้นมลูกไม่ได้
‎ถึงจะเจอวอลรัสตัวอื่นก็ตาม
‎น้ำแข็งก็ต้องต่ำพอให้ลูกวอลรัสปีนขึ้นไปได้
‎สูงเกินไป
‎ตรงนี้ดูจะพอดี
‎แต่ในเมื่อน้ำแข็งขนาดเหมาะๆ นั้นหายาก
‎พื้นที่จึงมีจำกัดจำเขี่ย
‎นี่ไม่ใช่การต้อนรับที่พวกมันต้องการ
‎ถึงจะมีน้ำแข็งมากพอ
‎แต่ถ้าไม่มีใครช่วย แม่วอลรัสก็ไปหาอาหารไม่ได้
‎และต้องอยู่กับลูกของตน
‎การค้นหาต้องดำเนินต่อไป
‎ลูกวอลรัสจะต้องพึ่งแม่มันไปอีกสามปี
‎ไม่ว่าแม่มันจะไปที่ไหน
‎ก็ต้องไปด้วยกันทั้งคู่
‎ในอีกทศวรรษ น้ำแข็งที่ปกคลุมทะเล ‎ในฤดูร้อนอาจมลายหายไปหมด
‎ถ้าเป็นอย่างนั้น
‎แม้แต่นักเดินทางมือฉมังแห่งขั้วโลกเหนือ
‎ก็คงไม่มีที่ไหนเหลือให้ไป
‎ปลายเดือนมิถุนายน
‎ทางตอนเหนือจะรู้สึกถึงผลกระทบ ‎จากการเอียงของโลกเต็มๆ
‎และได้รับแสงแดดมากกว่าช่วงเวลาอื่นๆ
‎และในมุมหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิก
‎สิ่งนี้ได้ช่วยสร้างโอกาสครั้งใหญ่แห่งปี
‎เป็นเวลาหกเดือน
‎ที่ทะเลเบริงในอลาสก้า ‎ดูไร้ชีวิตชีวาและว่างเปล่า
‎แล้ววันหนึ่ง ในเดือนมิถุนายน…
‎ทุกอย่างก็เปลี่ยน
‎วาฬหลังค่อมปรากฏตัว
‎หลังจากเดินทางนานหนึ่งเดือน…
‎เพื่อมาร่วมงานที่ใหญ่ที่สุดในปฏิทินของพวกมัน
‎มันมากันหลายพันตัว
‎จากอีกฟากของมหาสมุทรแปซิฟิก
‎นักเดินทางตัวอื่นๆ ก็กำลังเดินทางมาเช่นกัน
‎นกจมูกหลอดซูตี้กำลังแข่งกันไปให้ทันเวลา…
‎ด้วยการบิน 1,000 กิโลเมตรแบบไม่มีพัก
‎(นิวซีแลนด์)
‎งานนี้สำคัญมาก
‎พวกมันมาจากอีกฟากหนึ่งของโลกเลยทีเดียว
‎ด้วยขบวนที่ยาว 65,000 กิโลเมตร
‎นี่ถือเป็นการย้ายถิ่นของสัตว์ที่ยาวที่สุดในโลก
‎พวกมันหลายล้านตัวเข้าไปร่วมวงกับวาฬ
‎ทุกตัวต่างโฉบหาอาหาร
‎นี่คือหนึ่งในการชุมนุมของสิ่งมีชีวิต ‎ที่อลังการที่สุดในโลก
‎ณ ที่แห่งนี้ เมื่อห้าเดือนก่อน
‎มีแสงสว่างเพียงวันละเจ็ดชั่วโมง
‎ตอนนี้มี 17 ชั่วโมง
‎การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้จำนวนแพลงก์ตอน ‎และเคยเพิ่มขึ้นระเบิดระเบ้อ
‎สำหรับปลาวาฬ นี่อาจเป็น ‎มื้อเดียวของทั้งปีที่พวกมันได้กิน
‎ในช่วงฤดูร้อน
‎แต่ละตัวจะเขมือบอาหารมากถึง 900 ตัน
‎พวกมันทุกตัวมีเวลาแค่ 90 วัน ‎ในการกินให้ได้มากที่สุด
‎อีกไม่นาน ช่วงกลางวันจะสั้นลง
‎และงานเลี้ยงครั้งใหญ่ก็จะสิ้นสุดลง
‎เมื่อนั้น พวกมันทุกตัวจะกลับไปทางใต้
‎การโคจรของดาวเคราะห์เอียงๆ ของเรา ‎ทำให้เกิดโอกาส
‎ที่ใหญ่ยิ่ง แต่ก็แค่ชั่วคราว
‎หลังจากเผชิญวันอันยาวนาน ‎ในฤดูร้อนมาหนึ่งเดือน
‎อุณหภูมิในแปซิฟิกเหนือก็กำลังเข้าใกล้จุดสูงสุด
‎นักล่าแห่งมหาสมุทร ‎สังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลง
‎และทำการเปลี่ยนเส้นทาง
‎ฉลามเสือ
‎กับมหากาพย์การเดินทางพันกิโลเมตร ‎ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
‎เพราะถูกชักนำโดยสนามแม่เหล็กโลก
‎มันว่ายเป็นเส้นตรง มุ่งสู่เป้าหมายของตน…
‎เกาะเลย์ซาน
‎และไม่ได้มีแค่มันตัวเดียว
‎ฉลามเสือเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ฉลาม ‎ที่เดินทางได้ไกลที่สุด
‎และล่าสัตว์ได้หลากหลายกว่าฉลามสายพันธุ์อื่น
‎นกมันก็ล่าได้นะ
‎ลูกนกอัลบาทรอสหลังดำยังไม่ได้กินอะไร
‎ตั้งแต่ถูกพ่อกับแม่ทิ้งไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
‎ถ้าจะหาอาหาร
‎มันจะต้องไปจากเกาะนี้
‎แต่นกทะเลที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก ‎ต้องการลมที่มีแรงยก
‎ซึ่งอาจพัดมาได้ทุกเวลา
‎ในเดือนกรกฎาคม อุณหภูมิของมหาสมุทรที่สูง ‎ทำให้เกิดพายุโซนร้อนในทะเล…
‎นำกระแสลมมาสู่เกาะเลย์ซาน
‎และนกอัลบาทรอสน้อยจะได้ตีตั๋วออกไปจากที่นี่
‎กระแสลมก่อตัวอย่างต่อเนื่อง
‎จนแรงถึงขั้นยกนกอัลบาทรอสได้
‎และลูกนกอัลบาทรอสตีนดำได้ไปก่อนเสมอ
‎การบินครั้งแรกของลูกนกไม่เคยไปได้ไกล
‎และในจุดนี้ มันก็มักเป็นการบินครั้งสุดท้าย
‎ฉลามเสือมาถึงจนได้
‎และพวกมันเก็บเรียบ
‎สำหรับลูกนกอัลบาทรอส แน่นอนว่าต้องใจเสีย
‎แต่ถ้าไม่ไปตอนนี้
‎ก็ไม่ได้ไปตลอดกาล
‎ถ้ามันไปถึงทะเลเปิดได้
‎มันอาจไม่เหยียบผืนดินไปอีกห้าปี
‎แต่มันจะพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย
‎ได้เวลาท้าลมแล้ว
‎ต้องบินกันสักที
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์