‎เกาะเลย์ซาน
‎เกาะห่างไกลในมหาสมุทรแปซิฟิก
‎บ้านของลูกนกอัลบาทรอสหลังดำตัวนี้
‎มันพร้อมจะโบยบินเป็นครั้งแรก สู่ทะเลเปิด
‎แต่มันจะพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย
‎ฉลามเสือ
‎พวกมันเดินทาง 1,000 กิโลเมตรมาที่นี่
‎มาทันฤดูกาลหัดบินพอดี
‎การไปจากเกาะนี้ ‎จะเป็นการเดินทางที่อันตรายที่สุดในชีวิตมัน
‎แต่เพื่อนบ้านของมัน ลูกนกอัลบาทรอสเท้าดำ
‎ได้ออกไปลุยก่อน
‎ร่วงตกน้ำสาดกระจาย
‎คือสิ่งที่เจ้าฉลามกำลังรออยู่เลย
‎ตอนนี้ถึงตามันแล้ว
‎ด้วยลมฤดูร้อนพัดโบกมา
‎ในที่สุดสภาพอากาศก็พร้อมให้มันสยายปีก
‎และบิน
‎มันโผบินเป็นครั้งแรกในชีวิต
‎แต่เมื่อจู่ๆ เกิดแรงลมตก…
‎นกน้อยก็ตกตาม
‎เมื่อไม่มีลม
‎มันก็ไม่มีหวัง
‎โชคช่วยให้รอดมาได้
‎มันไปแล้ว
‎มันอาจไม่เหยียบผืนดินไปอีกห้าปี
‎ระหว่างเดินทางหลายแสนกิโลเมตร
‎ข้ามมหาสมุทรเพื่อหาอาหาร
‎(โลกของเรา 2)
‎(ตามแสงดวงอาทิตย์)
‎โลกของเราพึ่งพาพลังงานแสงอาทิตย์
‎แสงของดวงอาทิตย์ ‎ใช้เวลาแปดนาทีในการมาถึงเรา
‎แต่เพราะโลกเอียง ‎แสงจึงไม่ได้ตกกระทบผิวโลกเสมอกัน
‎พลังงานจากแสงอาทิตย์นั้น ‎มาในปริมาณที่แตกต่างกัน
‎ตามแต่ละช่วงของปี ขึ้นอยู่กับว่าแสงสาดไปที่ไหน
‎และในซีกโลกเหนือ
‎พลังงานที่เพิ่มขึ้นมหาศาลจากฤดูร้อน
‎ก่อให้เกิดการเดินทางนับไม่ถ้วน
‎(เดือนกรกฎาคม)
‎ช่วงต้นเดือนกรกฎาคม
‎ทุ่งดอกไม้ในยุโรปจะได้รับแสงแดด
‎มากกว่าช่วงเวลาอื่นๆ ของปี
‎เหล่าผึ้งจึงมีงานชุกมากในช่วงนั้น
‎มีสัตว์ไม่กี่ชนิดที่ทำงานหนัก ‎เพื่อกอบโกยความอุดมสมบูรณ์ในฤดูร้อน
‎เพื่อให้ได้น้ำผึ้งแค่ครึ่งกิโล
‎ฝูงผึ้งต้องบินเป็นระยะทาง 90,000 กิโลเมตร
‎และตอมดอกไม้มากกว่าล้านดอก
‎และเราอาศัยประโยชน์ ‎จากน้ำพักน้ำแรงของพวกมันมาหลายพันปี
‎รังผึ้งในประเทศเยอรมนีรังนี้
‎ผึ้ง 60,000 ตัวทำงานร่วมกัน ‎เหมือนมีร่างกายเดียว
‎และเพราะผึ้งนางพญาที่ตัวใหญ่กว่า ‎วางไข่ทุกๆ 30 วินาที
‎มันจึงเป็นอาณานิคมที่มีประชากรล้นทะลัก
‎ในรังนี้น่าจะมีผึ้งอีก 40,000 ตัวที่กำลังฟักตัว
‎และรังก็ไม่ได้มีพื้นที่เพียงพอสำหรับทุกตัว
‎ร่างเดียวร่างนี้จึงต้องถูกแบ่ง
‎กลุ่มผึ้งที่ต้องไปมาออกันอยู่ที่ปากทาง
‎และเมื่อมีจำนวนถึงจุดวิกฤต ‎พวกมันก็เริ่มแห่กันอพยพ
‎พวกมันต้องหาบ้านใหม่
‎แต่ที่แรกที่พวกมันหยุด ‎คือจุดรวมพลใกล้กับรังผึ้งนี้เอง
‎ในเวลาไม่กี่นาที ผึ้ง 30,000 ตัว ‎ก็รุมล้อมผึ้งนางพญา
‎ผู้ซึ่งตอนนี้ถูกฝูงผึ้งคุ้มกัน
‎ในที่โล่งแจ้ง พวกมันเปราะบางต่อสภาพอากาศ
‎พวกมันจึงต้องรีบเร่งหาที่อยู่ใหม่
‎ผึ้งสำรวจเริ่มออกมองหาบ้านใหม่
‎โพรงต้นไม้ที่มีขนาด ความสูง ‎และทำมุมกับดวงอาทิตย์อย่างพอเหมาะ
‎โพรงนี้น่าจะเป็นบ้านได้
‎แต่มีเงาบดบังมากไป
‎เล็กเกินไป
‎มีเจ้าของแล้ว
‎ตรงนี้ล่ะเป็นไง
‎ดูเข้าทีนะเนี่ย
‎แจ๋ว ต้องเป็นบ้านที่ดีแน่ๆ
‎มันจึงกลับมาที่จุดรวมพล
‎เพื่อชักชวนผึ้งในฝูง
‎ด้วยการเต้น
‎การโยกย้ายส่ายสะโพกของผึ้งนางนี้ ‎ทำมุมสัมพันธ์กับดวงอาทิตย์
‎เป็นการบอกแก่ชาวผึ้งว่าโพรงอยู่ทางไหน
‎ส่วนระยะเวลาการเต้นนั้นสื่อว่ามันอยู่ไกลแค่ไหน
‎และยิ่งถ้าตรงนั้นเป็นจุดที่ดี ‎การเต้นของนางก็จะยิ่งสะบัดแรง
‎ผึ้งตัวอื่นๆ ก็กลับมาพร้อมนำเสนอบ้านเช่นกัน
‎แต่ไม่มีตัวไหนพลิ้วไหวเท่านาง
‎นางได้รับความสนใจล้นหลาม
‎ผึ้งอีกหลายตัวจึงออกไปสำรวจดูโพรงใหม่
‎เรียกว่าให้คณะกรรมการไปตรวจสอบบ้านก็ได้
‎พวกมันดูจะเห็นดีเห็นงาม
‎และกลับมากระจายข่าวให้ชาวผึ้งที่เหลือได้รู้
‎การจะทำอย่างนั้น ‎ผึ้งสำรวจจะต้องสัมผัสผึ้งทีละตัวๆ
‎และไม่น่าเชื่อ เพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
‎ผึ้ง 30,000 ตัวก็พร้อมออกเดินทาง
‎ระหว่างที่มา ผึ้งแต่ละตัวปล่อยฟีโรโมนไปทั่วป่า
‎ช่วยให้ผึ้งตัวอื่นๆ เดินทางไปยังรังใหม่ได้
‎มีผึ้งมาถึงบ้านใหม่มากขึ้นเรื่อยๆ
‎ทุกตัวร่วมมือกันส่งข้อความทางเคมี
‎ภายในไม่กี่ชั่วโมง ผึ้งทั้งฝูงก็ย้ายมากันครบ
‎ผึ้งจะทำการอพยพแบบนี้ได้
‎ก็ต่อเมื่อพลังงานจากดวงอาทิตย์ ‎มอบอาหารให้พวกมันมากพอ
‎ที่จะสร้างอาณานิคมใหม่โดยเริ่มจากศูนย์
‎ดังนั้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า
‎พวกมันจะต้องยุ่ง ยุ่งเหมือนผึ้งนั่นแหละ
‎(แคนาดา)
‎ในเดือนกรกฎาคม ยิ่งขึ้นเหนือไปมากเท่าไหร่
‎ก็จะมีแสงแดดมากขึ้นเท่านั้น
‎และในช่วงเวลาสั้นๆ
‎พลังงานแสงอาทิตย์ที่เพิ่มมากขึ้นนี้
‎ทำให้ที่ราบทุนดราแถบขั้วโลกเหนือ ‎กลายเป็นทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์
‎ดึงดูดห่านหิมะมากกว่าล้านตัว
‎พวกมันเดินทางข้ามทวีปอเมริกาเหนือ
‎เป็นระยะทาง 5,000 กิโลเมตร
‎มาที่นี่เพื่อแพร่พันธุ์
‎ฤดูร้อนในแถบขั้วโลกเหนือนั้นสั้น
‎พวกห่านจึงเริ่มวางไข่ทันที
‎ห่านตัวเมียนั่งไม่ไหวติงบนรัง
‎ขณะที่ตัวผู้คอยจับตาดูศัตรู
‎ห่านตัวผู้รออยู่ไม่นาน
‎จิ้งจอกอาร์กติกอาศัยอยู่ที่นี่ตลอดทั้งปี
‎และพวกมันรอคอยการกลับมาของห่าน ‎อย่างใจจดใจจ่อ
‎ชีวิตจิ้งจอกขึ้นอยู่กับปริมาณไข่ที่เพียงพอ
‎แต่ห่านหิมะวางไข่เพียงปีละครั้งเท่านั้น
‎แถมยังปกป้องไข่ของมันด้วยชีวิต
‎แต่ถึงกระนั้น จิ้งจอกตัวเดียวอาจขโมยไข่ ‎ได้มากกว่า 1,000 ฟองในหนึ่งฤดู
‎แม้จะเกิดการสูญเสียเหล่านี้…
‎แต่ก็มีห่านจำนวนมากฟักออกมา
‎ฤดูร้อนอุณหภูมิสูงก็จริง ‎แต่ที่นี่ยังคงเป็นขั้วโลกเหนือ
‎ลูกห่านจึงอยู่กับแม่เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น
‎แต่ใต้ปีกแม่นั้นมีพื้นที่จำกัด
‎แต่ยังไงก็ควรหลีกทางดีกว่า
‎เวลามีชาวทุนดราที่ตัวใหญ่กว่าเดินผ่าน
‎กวางแคริบูนั้นอันตราย
‎แถมยังพาปัญหามาด้วยอีก
‎หมีกริซลีมักตามพวกกวางมา ‎เพราะคิดว่าง่ายที่จะจับกิน
‎และการปรากฏตัวของพวกหมี ‎สร้างความปั่นป่วนในฝูงห่าน
‎ลูกห่านที่ขวางทางมันโดนกวาดเรียบ
‎ด้วยอะไรๆ ที่เริ่มจะอันตราย
‎มันจึงได้เวลาที่ห่านน้อยเหล่านี้ ‎ต้องเริ่มใช้ชีวิตเคลื่อนที่
‎ห่านบ้านนี้มุ่งหน้าไปยังแหล่งน้ำที่ปลอดภัย
‎อีกแค่แปดสัปดาห์ ‎เมื่อพลังของดวงอาทิตย์เริ่มอ่อนล้า
‎เหล่าห่านน้อยจะบินลงใต้เป็นครั้งแรก
‎ไปจนถึงอ่าวเม็กซิโก
‎(อ่าวเม็กซิโก)
‎ไม่ใช่ว่าสัตว์ทุกชนิด ‎จะอพยพระหว่างที่ฤดูกาลเปลี่ยน
‎สิงโตจะคุมถิ่นเดิมๆ ปีแล้วปีเล่า
‎สิงโตแห่งเซเรนเกตีในแอฟริกาใต้ฝูงนี้ ‎ต้องอาศัยเหยื่อให้เข้ามาหา
‎ตอนนี้เป็นช่วงหน้าแล้งอุณหภูมิสูง
‎และทุ่งหญ้าสูงที่สิงโตเหล่านี้อาศัยอยู่
‎ก็ค่อนข้างว่างเปล่า
‎แต่สิ่งต่างๆ กำลังจะเปลี่ยนไป
‎ที่กำลังมุ่งหน้าไปทางพวกสิงโต ‎คือวิลเดอบีสต์นับแสนตัว
‎เมื่อนับรวมกันแล้ว มันคือการอพยพทางบก ‎ที่มีจำนวนมากที่สุดบนโลก
‎ทั้งฝูงกินหญ้าตามทางวันละเกือบ 5,000 ตัน
‎นั่นแปลว่าพวกมันต้องเดินหน้าไปเรื่อยๆ
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่สิงโตคาดหวังอยู่
‎หญ้าแห้งที่ขึ้นสูงมีคุณค่าทางอาหารน้อยนิด
‎แต่พวกมันก็ต้องผ่านไปทางนั้น
‎และพวกสิงโตก็รู้ดี
‎หญ้าแห้งเป็นผ้าคลุมล่องหนที่ใช้ได้ผลชะงัด
‎เพื่อไม่ให้เหยื่อได้กลิ่น
‎นางสิงโตเข้าประชิดจากใต้ลม
‎สะกดรอยตาม
‎และหยุด
‎ทุกการเคลื่อนไหว
‎ถูกคิดมาเป็นอย่างดี
‎สะเพร่าเพียงก้าวเดียว มันอาจถูกจับได้
‎ความผิดปกติใดๆ ในทุ่งหญ้า
‎อาจเป็นภัยคุกคามต่อฝูงสัตว์
‎แค่ไก่ต๊อกเอง
‎ตกใจโดยใช่เหตุ
‎หรือเปล่านะ
‎เกือบอยู่ในจุดที่เหมาะที่สุดแล้ว
‎ห่างจากเป้าหมายเพียง 20 เมตร
‎หลังจากหลายเดือนที่แทบไม่มีอะไรกิน ‎นี่เป็นมื้อที่สำคัญมาก
‎ฝูงสิงโตต้องกอบโกย ‎จากการย้ายถิ่นให้ได้มากที่สุด
‎ในช่วงที่พวกวิลเดอบีสต์ผ่านทาง
‎อีกไม่นานพวกมันก็จะจากถิ่นสิงโตไป
‎ขึ้นเหนือตามหาทุ่งหญ้าเขียวสด ‎มาแทะเล็มอย่างไม่มีวันจบสิ้น
‎(เดือนสิงหาคม)
‎เดือนสิงหาคมจะเป็นช่วงที่ซีกโลกเหนืออบอุ่นที่สุด
‎และที่เกาะแวนคูเวอร์ของแคนาดา
‎มีสัตว์ชนิดหนึ่งที่วงจรชีวิต ‎ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิที่สูงขึ้นแบบนี้
‎ขณะที่ดวงอาทิตย์ผุดขึ้นเหนือทะเลสาบซีดาร์
‎บางสิ่งในเบื้องลึกกำลังขยับ
‎ในเวลากลางคืน ‎ลูกอ๊อดที่นี่จะซ่อนตัวในน้ำที่ลึกและเย็น
‎ทีนี้พอพระอาทิตย์ขึ้น ‎พวกมันก็ออกเดินทางข้ามทะเลสาบ
‎เริ่มจากหลักร้อย
‎จากนั้นก็หลายพัน
‎ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังหาดตื้นที่แดดส่องถึง
‎ที่นี่ อุณหภูมิน้ำอุ่นกว่าใต้ทะเลสาบลึกห้าองศา
‎และสิ่งนั้นช่วยเร่ง ‎ให้พวกมันกลายเป็นคางคกเร็วขึ้น
‎แต่พอตกกลางคืน
‎พวกมันก็กลับไปหาน้ำลึกที่ให้ความปลอดภัย
‎จนกว่าจะถึงเช้าวันถัดมา
‎พวกมันเดินทางแบบเดิมทุกวัน
‎อาทิตย์ขึ้น
‎แหวกว่าย
‎หาอาหาร
‎วนไป
‎ดูจะเป็นวงจรที่สมบูรณ์แบบ
‎เว้นแต่ว่ามีสัตว์อื่นที่ฉวยโอกาส ‎จากกิจวัตรประจำวันของพวกมัน
‎ตัวอ่อนแมลงปอ
‎พวกมันเป็นนักล่าจอมซุ่ม
‎และมีขากรรไกรยืดหดได้
‎แถมยังมีความอยากอาหารไม่รู้จักพอ
‎ปลิงตาบอดที่เตร่อยู่ในโคลนก้นทะเลสาบ
‎เวลามันจับอะไรบางอย่างได้…
‎มันจะสูบเลือดออกหมด
‎ตลอดช่วงฤดูร้อน
‎ลูกอ๊อดยังคงเดินทางทุกวัน
‎จนหลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์…
‎พวกมันจะเริ่มดูเหมือนคางคกจิ๋ว
‎ด้วยประโยชน์จากพลังงานแสงอาทิตย์ ‎พวกมันเติบโตอย่างรวดเร็ว
‎ตอนนี้พวกมันหยุดกิจวัตรประจำวัน
‎และเตรียมตัวเดินทางเข้าป่า
‎ที่นี่ก็เช่นกัน
‎มีสัตว์นักล่ารอคอยอยู่
‎งูกาเตอร์ถนัดกินสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเป็นพิเศษ
‎แต่มันก็ไม่มีตัวเลือกมากเท่าไหร่นอกจากสิ่งนี้
‎สุดท้ายจำนวนคางคกวัยกระเตาะ ‎ก็มากเกินกว่าที่งูจะกินได้หมด
‎คางคกที่รอดตายกระจายกันเข้าป่า
‎ที่ซึ่งพวกมันจะอยู่ไปอีกสี่ปี
‎จนกว่าจะถึงเวลากลับมาวางไข่ที่ทะเลสาบ
‎ช่วงกลางฤดูร้อน แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ‎ของอเมริกามีหิมะเหลือเพียงเล็กน้อย
‎หิมะละลายทำให้แม่น้ำปริ่ม
‎พร้อมที่จะนำพานักเดินทาง ‎ผู้ซึ่งสร้างสิ่งที่อาจเรียกได้ว่า
‎เป็นการเดินทางที่มหัศจรรย์และท้าทายที่สุด
‎เกินกว่าที่สัตว์ใดจะทำได้
‎ปลาแซลมอนซ็อกอาย
‎พวกมันจะว่ายไปยังต้นน้ำเพื่อขยายพันธุ์
‎(อะแลสกา)
‎หลังจากหากินในทะเลเบริงมาสามปี
‎พวกมันหาทางข้ามมหาสมุทร ‎ระยะหลายร้อยกิโลเมตร
‎นำทางโดยสนามแม่เหล็กโลก
‎บวกกับความสามารถอันน่าทึ่ง ‎ในการจดจำรสชาติของแม่น้ำ
‎ที่พวกมันฟักตัวออกมา
‎พวกมันเป็นหนึ่งในปลาไม่กี่ชนิดในโลก ‎ที่โยกย้ายจากน้ำเค็มไปสู่น้ำจืดได้
‎และในเดือนหน้า
‎พวกมันจะว่ายทวนน้ำ 200 กิโลเมตร
‎ผ่านทะเลสาบอิลิแอมนา ‎ไปยังแหล่งน้ำถัดไปที่พวกมันใช้วางไข่
‎มันคือการเดินทางครั้งสุดท้าย ‎ของปลาแซลมอนเหล่านี้
‎พอพวกมันเข้าสู่แม่น้ำ พวกมันจะหยุดหากิน…
‎และทุ่มสุดตัวเพื่อต่อสู้กับกระแสน้ำ
‎กระแสน้ำเชี่ยวกรากและน้ำตกสูงชัน ‎ไม่อาจหยุดพวกมันได้
‎จากการเดินทางสี่สัปดาห์
‎ร่างกายของพวกมันเริ่มเปลี่ยน
‎สีข้างเริ่มมีประกายสีแดงปรากฏ
‎เป็นสีของพวกมันในระยะแพร่พันธุ์
‎ยิ่งมีสีแดงเข้ม แปลว่าพวกมันยิ่งแข็งแรง
‎อีกไม่กี่สัปดาห์ ‎พวกมันจะเปลี่ยนโฉมไปแทบจะสิ้นเชิง
‎ขากรรไกรของปลาตัวผู้ ‎กลายเป็นจะงอยปากงองุ้ม
‎ที่พวกมันจะใช้ต่อสู้ช่วงชิงคู่ครอง
‎แต่แหล่งวางไข่ของพวกมัน ‎ยังห่างไปเกือบ 100 กิโลเมตร
‎และที่ต้นน้ำนั้นเอง
‎มีนักล่าที่พร้อมสกัดกั้นพวกมันอยู่
‎หมีต้องอาศัยการเดินทางประจำปีของแซลมอน
‎เพื่อขุนตัวเองให้อ้วนพร้อมรับฤดูหนาวที่จะมา
‎และตอนนี้พวกมันก็หิวกระหายสุดๆ
‎ในช่วงย้ายถิ่น
‎หมีที่โตเต็มวัย ‎สามารถกินแซลมอนได้ 40 ตัวต่อวัน
‎ปลาแซลมอนนั้นว่องไวปราดเปรียว
‎แต่พอน้ำเริ่มตื้น…
‎พวกหมีเลยได้เปรียบ
‎ทวนน้ำไปอีกหลายกิโลเมตร
‎พวกปลาก็ถึงทะเลสาบอิลิแอมนาสักที
‎หนึ่งในแหล่งน้ำบริสุทธิ์แหล่งสุดท้ายในอเมริกา
‎แหล่งวางไข่ของพวกมันอยู่เหนือน้ำนี้เอง
‎ในตอนนี้ ฝูงซ็อกอายจะไม่รีบร้อน
‎ระหว่างที่ไข่ของตัวเมียพัฒนาโดยสมบูรณ์
‎แต่ปัญหาของพวกมันไม่หมดแค่นี้
‎แหล่งน้ำนี้เป็นที่อยู่อาศัยของแมวน้ำน้ำจืด ‎จำพวกเดียวในอเมริกา
‎ฝูงแซลมอนไม่ได้กินอะไรมาแปดสัปดาห์
‎แต่นักล่าก็ยังว่ายตามพวกมันไม่ทัน
‎แมวน้ำเปลี่ยนกลยุทธ์
‎และเริ่มซ่อนตัวในจุดที่คาดไม่ถึง
‎เป็นพฤติกรรมที่หาดูยาก
‎พวกมันรอให้แซลมอนเข้ามาหา
‎ไม่น่าเชื่อว่าพวกมันจะเมินปลาตัวผู้ที่อยู่ตรงหน้า
‎และเล็งจับตัวเมีย
‎ที่มีไข่เปี่ยมแคลอรีเต็มท้อง
‎แต่ถึงแม้แซลมอนหลายตัวจะถูกจับ
‎แซลมอนหลายพันก็รอดมาได้
‎สะบักสะบอมและบอบช้ำจากการเดินทางไกล
‎ในที่สุดพวกมันก็มาถึงแหล่งวางไข่
‎เมื่อมาถึง ปลาตัวผู้และตัวเมียจะจับคู่กัน
‎ร่วมกันสู้เพื่อให้ได้ตำแหน่งรังที่ดีที่สุด
‎ในที่สุดพวกมันก็ผสมพันธุ์
‎พวกมันจะทำแบบนี้แค่ครั้งเดียวในชีวิต
‎พวกมันทุ่มเททุกอย่าง ‎เพื่อให้การอพยพครั้งสำคัญนี้เสร็จสมบูรณ์
‎ชีวิตของพวกมันจบลงแล้ว
‎สารอาหารจากร่างที่เน่าเปื่อยของพวกมัน ‎เป็นแร่ธาตุให้กับน้ำ
‎เป็นการเสียสละที่ทำให้มั่นใจได้ว่าปลารุ่นต่อไป
‎จะเริ่มต้นชีวิตได้อย่างดีที่สุด
‎(มหาสมุทรอาร์กติก)
‎เดือนสิงหาคมในไฮอาร์กติก
‎หลังจากสามเดือนที่เจอแสงแดดอย่างต่อเนื่อง
‎น้ำแข็งที่ปกคลุมทะเลเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย
‎และนั่นทำให้ชีวิตหมีขั้วโลกตัวนี้ ‎กับลูกหมีวัยแปดเดือนของมัน
‎ยากลำบากมาก
‎สามเดือนก่อนพวกมันยังออกล่า ‎แมวน้ำอ้วนเผละบนแพน้ำแข็งอยู่เลย
‎ตอนนี้พวกมันถูกบีบให้ว่ายน้ำตะพึดตะพือเป็นวันๆ
‎เพื่อหาอาหารเท่าที่จะหาได้
‎หมีขั้วโลกใช้พลังงานในการว่ายน้ำ ‎มากกว่าการเดินห้าเท่า
‎และมันเริ่มจะส่งผลต่อลูกคนเล็กของมัน
‎เจ้าตัวน้อยรู้สึกว่าจะตามไม่ทัน
‎แต่แม่ของมันหิวเกินกว่าจะมามัวรอ
‎มันได้กลิ่นอาหารที่ไหนสักแห่งบนเกาะนี้
‎และนกนางนวลที่โฉบหัว ‎สื่อได้ว่าอาหารอยู่ใกล้แค่เอื้อม
‎สำหรับสัตว์บกกินเนื้อที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก
‎ลูกนกเหล่านี้แทบไม่อยู่ท้อง
‎แต่ก็ถือว่าเป็นเครื่องเพิ่มพลัง ‎ที่จำเป็นสำหรับพวกเด็กๆ…
‎ถ้ามันทันกินก่อนที่จะหมดน่ะนะ
‎ลูกหมีที่อ่อนแอกว่าเดินไม่ค่อยมั่นคง
‎พอไปถึง มันก็สายไปซะแล้ว
‎ด้วยอาหารที่ขาดแคลน
‎เวลาหยุดพักจึงไม่มี
‎การปีนกลับขึ้นไปควรเป็นเรื่องง่าย
‎แน่นอนว่าพี่ของมันดูจะทำได้สบายๆ
‎แต่หลังจากว่ายน้ำมานาน ‎ลูกหมีที่อ่อนแอกว่าแทบไม่เหลือแรง
‎พอตามไปไม่ได้ มันเลยตื่นตระหนก
‎และหันผิดทาง
‎ลื่นไถลตรงนี้เท่ากับร่วง ‎ที่ความสูง 15 เมตรสู่โขดหินเบื้องล่าง
‎แม่ของมันไม่สังเกตเห็นถึงปัญหา
‎เพราะเอาแต่มุมานะหาอาหารอีกมื้อ
‎ลูกหมีอยู่รอดได้ด้วยการอยู่ใกล้ๆ แม่ของมัน
‎ถ้ามันตามไปไม่ได้ แม่หมีก็ต้องจำยอมทิ้งมัน
‎มันทำสำเร็จ
‎มันได้เรียนรู้ว่าต้องเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ
‎เป็นการเดินทางที่หมีน้อยอาจไม่รอด
‎การที่น้ำแข็งที่ปกคลุมทะเล ‎ละลายไปไวเกินคาดในฤดูร้อน
‎ปีนี้หมีขั้วโลกต้องใช้เวลาว่ายน้ำนานขึ้น
‎สำหรับสัตว์ที่เคยชินกับการเดินทางข้ามน้ำแข็ง
‎การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ‎พิสูจน์แล้วว่ามันมากเกินไป
‎(เดือนกันยายน)
‎จากขั้วโลกเหนือลงมาทางใต้ 6,000 กิโลเมตร
‎แดดฤดูร้อนก็ทำให้น้ำตื้นในอ่าวเปอร์เซีย ‎ร้อนขึ้นด้วยเช่นกัน
‎ทำให้ที่นี่เป็นทะเลที่ร้อนที่สุดในโลก
‎และสิ่งนั้นดึงดูดปลาที่ใหญ่ที่สุดในมหาสมุทร
‎ฉลามวาฬ
‎หลังจากเดินทางมาหลายพันกิโลเมตร
‎มาทันหนึ่งในงานเลี้ยงแห่งปี ‎ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมันพอดี…
‎และมันก็กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดจุดหนึ่ง
‎น่านน้ำในแหล่งขุดเจาะน้ำมัน อัล ชาฮีน
‎แท่นขุดเจาะทำหน้าที่เป็นแนวปะการัง
‎มอบที่อยู่อาศัยให้แก่สัตว์หลายร้อยชนิด
‎ห้ามเรือผ่านในระยะครึ่งกิโลเมตร ‎ของแท่นขุดแต่ละแท่น
‎ทำให้เกิดเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ ‎ที่ซึ่งปลาสามารถวางไข่ได้อย่างปลอดภัย
‎หนึ่งในนั้นคือปลาทูน่า
‎พวกมันแพร่พันธุ์ได้ต่อเมื่อน้ำ ‎มีอุณหภูมิ 25 องศาเซลเซียสขึ้นไปเท่านั้น
‎ดังนั้นในฤดูร้อน เมื่ออ่าวมีอุณหภูมิร้อนที่สุด
‎พวกมันจะมารวมตัวกัน ‎และปล่อยไข่ออกมาหลายร้อยล้านฟอง
‎ผิวน้ำหนาขึ้นเพราะไข่ปลาลอยฟ่อง
‎และนั่นคือสิ่งที่ฉลามวาฬข้ามมหาสมุทรมาหา
‎การสูดน้ำเข้าทางปากที่กว้างเป็นเมตร
‎ทำให้ได้ไข่ไปด้วย
‎มีฉลามมาร่วมงานเลี้ยงมากขึ้น
‎แต่นี่คือทะเลที่ร้อนที่สุดในโลก
‎และในเช้าแต่ละวัน ‎หลังจากหาอาหารไปไม่กี่ชั่วโมง
‎ฉลามวาฬจะต้องกลับไปยังน้ำลึกที่เย็นกว่า
‎ในช่วงฤดูวางไข่
‎อาจมีไข่มากกว่า 100 ฟองต่อตารางกิโลเมตร
‎เป็นหนึ่งในการชุมนุม ‎ครั้งใหญ่ที่สุดในโลกของฉลามวาฬ
‎และที่น่าทึ่งไปกว่านั้นคือ ‎มันเพิ่งถูกบันทึกเป็นครั้งแรกในปี 2010 นี้เอง
‎(ทะเลทรายซาฮารา)
‎กลับมาที่เซเรนเกตี
‎วิลเดอบีสต์และม้าลายนับล้านยังคงเคลื่อนไหว
‎ตามแสงแดดและสายฝนเพื่อค้นหาหญ้าสดใหม่
‎และภายในฝูงสัตว์แน่นขนัด
‎ชีวิตใหม่ได้บังเกิด
‎ลูกม้าลายตัวนี้กับครอบครัวของมัน ‎เดินทางปนไปกับฝูงวิลเดอบีสต์เพื่อความปลอดภัย
‎ตัวมันเพิ่งมีอายุได้สี่สัปดาห์
‎และการตามฝูงสัตว์ให้ทันคือสิ่งที่ต้องฝ่าฟันทุกวัน
‎แต่อุปสรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมันรออยู่ข้างหน้า
‎แม่น้ำมารา
‎ที่มีกระแสน้ำไหลเชี่ยว
‎คร่าชีวิตสัตว์ไปมากกว่า 6,000 ตัวต่อปี
‎การข้ามแม่น้ำนี้เป็นการทดสอบครั้งสำคัญ ‎สำหรับลูกม้าลายที่ไม่เคยว่ายน้ำมาก่อน
‎ฝูงสัตว์ออกันอยู่ริมแม่น้ำ
‎ไม่มีตัวไหนอยากข้ามไปเป็นตัวแรก
‎แต่ด้วยจำนวนที่เพิ่มขึ้น
‎แรงกดดันจึงมาตกกับพวกที่อยู่ด้านหน้า
‎เมื่อตัวหนึ่งลงมือ
‎ที่เหลือก็ทะลักลงน้ำ
‎แต่ลูกม้าลายกับครอบครัวยังไม่ไป
‎วิลเดอบีสต์ไม่น้อยถูกเหยียบจมน้ำตาย
‎พวกม้าลายยังคงดูเชิง
‎และพวกมันมีเหตุผล
‎จระเข้แม่น้ำไนล์ยาวห้าเมตร
‎หนึ่งในสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา
‎สัตว์เลื้อยคลานยักษ์เหล่านี้ ‎อาจยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ช่วงนี้ของปีที่แล้ว
‎ด้วยเป้าหมายมากมายให้เลือกสรร
‎พวกมันเลยพอจะมีเวลา
‎น่าจะอีกไม่นาน
‎ที่จระเข้หาอาหารได้เต็มท้อง
‎ไม่โชคดีขนาดนั้นหรอก
‎เหล่าม้าลายจะรอช้าไม่ได้แล้ว
‎พวกมันต้องเกาะฝูงวิลเดอบีสต์ไป
‎ตอนนี้ม้าลายน้อยต้องว่ายน้ำเอาชีวิตรอด
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์