Ένα εκατομμύριο γκνου,
μετά από διαδρομή 1.000 χιλιομέτρων,
αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο εμπόδιο της ετήσιας μετανάστευσής τους.
Ο ποταμός Μάρα της Τανζανίας.
Μαζί τους ταξιδεύουν ζέβρες. Μερικές είναι μητέρες με πουλάρια.
Και τους περιμένουν…
κροκόδειλοι.
Όσο μικρότερο είναι το πουλάρι, τόσο λιγότερες οι πιθανότητές του.
Και αυτό είναι από τα μικρότερα.
Προσπαθεί να μείνει όσο πιο κοντά γίνεται στη μητέρα του.
Αυτά που μένουν πίσω δεν έχουν πολλές πιθανότητες επιβίωσης.
Παλεύει για να συνεχίσει.
Μπορεί μόνο να κλοτσάει
όσο άλλοι πληρώνουν το τίμημα.
Οι περισπασμοί διαρκούν αρκετά
ώστε να φτάσει στη μητέρα του
και να συνεχίσουν την πορεία τους με το μεγαλύτερο κοπάδι του πλανήτη.
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ 2
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ
Κάποια ζώα δίνουν στα μικρά τους την καλύτερη αρχή στη ζωή τους,
κάνοντας πραγματικά εκπληκτικά ταξίδια.
Σημαντικός δεν είναι μόνο ο προορισμός αλλά και η χρονική περίοδος.
Η ακτή του Ειρηνικού του Μεξικού.
Η παραλία φαίνεται έρημη.
Αλλά κάτω από την άμμο,
κινούνται χιλιάδες ζώα.
Νεοσσοί χελώνας λεπιδόχελυς του Ειρηνικού.
Τον Οκτώβριο, η άμμος έχει την ιδανική θερμοκρασία για την ανάδυσή τους.
Τα πρώτα που φτάνουν στην επιφάνεια
μένουν ακίνητα.
Η οποιαδήποτε κίνηση μπορεί να τραβήξει την προσοχή.
Πρέπει να περιμένουν τους άλλους.
Θα ξεκινήσουν
το πιο επικίνδυνο ταξίδι της ζωής τους.
Και βοηθάει να το κάνουν μαζί.
Για τους κυνηγούς…
είναι το μεγαλύτερο συμπόσιο της χρονιάς.
Πιάνουν τους μισούς νεοσσούς της παραλίας.
Αλλά οι μικρές χελώνες βγαίνουν σε τόσο μεγάλους αριθμούς
που οι θηρευτές δεν προφτάνουν.
Και αυτή είναι η μόνη ευκαιρία τους να φτάσουν στο νερό.
Η παλίρροια βγαίνει.
Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα για τα χελωνάκια.
Η μόνη ευκαιρία τους είναι να ακολουθήσουν τους υπολοίπους.
Μερικά φτάνουν στα ρηχά νερά.
Αλλά ούτε τώρα δεν είναι ασφαλή.
Αυτά που επιβιώνουν
θα κολυμπήσουν πιο εντατικά στις επόμενες 24 ώρες
από ποτέ ξανά.
Καθώς ταξιδεύουν, το μαγνητικό πεδίο της Γης αποτυπώνεται πάνω τους.
Αποτελεί νοητικό δείκτη που θα τα οδηγήσει εδώ όταν έρθει η ώρα αναπαραγωγής.
Κάθε χελώνα λεπιδόχελυς
θα περάσει τα πρώτα 15 χρόνια της ζωής της στον Ειρηνικό,
καθώς τρέφεται και μεγαλώνει μόνη της.
Η καθεμία θα ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα
μέχρις ότου μια μέρα να αλλάξει πορεία
και να αρχίσει το μακρύ ταξίδι πίσω στην παραλία όπου εκκολάφτηκε.
Για πρώτη φορά εδώ και μία δεκαετία,
αυτή η έφηβη χελώνα
βρίσκει άλλες του είδους της.
Διακόσιες πενήντα χιλιάδες.
Η μεγαλύτερη συγκέντρωση χελωνών στη Γη.
Εδώ θα ζευγαρώσει και θα πάει στην ακτή για να γεννήσει.
Δεν είναι πια μικρός νεοσσός.
Αλλά τα ρηχά νερά ακόμα αποτελούν πρόκληση.
Η στεριά.
Πρώτη φορά αγγίζει στεριά εδώ και 15 χρόνια.
Τώρα έχει επείγουσες δουλειές.
Είναι έτοιμη να γεννήσει τα αβγά της
και πρέπει να σκάψει φωλιά.
Αν τα εναποθέσει κάτω από το επίπεδο της παλίρροιας,
θα πνιγούν.
Αλλά αν είναι στο βάθος της παραλίας,
μπορεί να μείνουν χωρίς νερό.
Τα μεσαία εδάφη είναι πολύ δημοφιλή.
Καθώς φτάνουν χιλιάδες ενήλικες,
έως και το 80% των αβγών
καταστρέφονται κατά λάθος από άλλα θηλυκά που φτιάχνουν φωλιές.
Αλλά γεννιούνται τόσο πολλά αβγά,
που εκατομμύρια παραμένουν ασφαλή, βαθιά μες στην άμμο.
Γεννάει περίπου εκατό αβγά.
Και έτσι, η δουλειά της τελείωσε.
Αλλά την επόμενη χρονιά, την ίδια περίοδο,
θα επιστρέψει στην ίδια παραλία για να ξαναγεννήσει
και θα συνεχίσει να το κάνει για την υπόλοιπη ζωή της.
Τα περισσότερα ταξίδια που γίνονται για αναπαραγωγή
δεν έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου εδώ και χιλιετίες.
Σε ένα απομακρυσμένο μέρος του Ατλαντικού, ανατολικά της Νότιας Αμερικής,
βρίσκονται οι Νήσοι Φώκλαντ.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες έρχονται εδώ για να αναπαραχθούν
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Σε αυτήν την παραλία, στα τέλη του Οκτωβρίου,
υπάρχουν μόνο μικρές φώκιες.
Οι μητέρες τους τις άφησαν πριν βδομάδες και τώρα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνες.
Σε λίγες μέρες, θα φύγουν κι αυτές
και θα ξεκινήσουν τη ζωή τους ως θαλάσσιοι περιπλανώμενοι.
Αλλά δεν έχουν μάθει ακόμα να κολυμπούν.
Αυτή η παραλιακή λεκάνη
είναι καλό μέρος για μάθηση.
Έτσι γνωρίζουν τη θάλασσα.
Κάνουν τις σωστές κινήσεις κολύμβησης ενστικτωδώς,
αλλά δεν αντιλαμβάνονται ακόμα τον κίνδυνο.
Όρκες.
Φάλαινες δολοφόνοι.
Δεν πρόκειται για περαστικό κοπάδι.
Ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να 'ναι εδώ ακριβώς αυτήν την περίοδο.
Πριν από 20 χρόνια,
το θηλυκό αρχηγός ανακάλυψε πότε τα μικρά παίζουν στη θάλασσα.
Και πότε έρχεται η πλημμυρίδα, ώστε να μπορεί να τα φτάσει.
Μέχρι τότε, πρέπει να περιμένει.
Αν επιτεθεί τη λάθος στιγμή,
θα μείνει εγκλωβισμένη στα βράχια.
Στο μέσο ύψος της παλίρροιας,
τα νερά μόλις είναι αρκετά βαθιά για μια φάλαινα δολοφόνο.
Τα μικρά δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο,
ακόμα κι όταν αυτός τα κοιτάει στα μάτια.
Θέλει ένα μικρό να μπει στο νερό,
αλλά το νερό είναι ακόμα επικίνδυνα ρηχό γι' αυτήν.
Μια λάθος στροφή
και μπορεί να εγκλωβιστεί.
Τα μικρά βρίσκονται σχεδόν σε απόσταση αναπνοής.
Παρακολουθεί και περιμένει
μέχρι να έρθει ένα αρκετά κοντά για να το αρπάξει.
Το κουβαλάει, ακόμα ζωντανό, στην ανοιχτή θάλασσα.
Αυτή η θηλυκή όρκα είναι η μόνη που κυνηγάει με αυτόν τον τρόπο.
Και κυνηγάει για όλη την οικογένειά της.
Το μικρό μένει ζωντανό για ώρες.
Αυτές οι όρκες έχουν μάθει να εκμεταλλεύονται
τα ετήσιο ταξίδι αναπαραγωγής των φωκιών.
Και είναι εξίσου εντυπωσιακό
το ότι ξέρουν ακριβώς πότε πρέπει να επιστρέψουν εδώ κάθε χρόνο.
Η ασφαλής αναπαραγωγή, για μερικά ζώα,
σημαίνει να αποφεύγουν τα πλήθη.
Η Νέα Ζηλανδία.
Η τελευταία κατοικήσιμη επιφάνεια εδάφους που πάτησε ο άνθρωπος.
Για να φτάσουν εδώ,
οι Πολυνήσιοι έπρεπε να διασχίσουν χιλιάδες χιλιόμετρα ανοιχτού ωκεανού.
Έτσι κάνουν και τα ζώα.
Παρ' όλα αυτά, ένας επισκέπτης κάνει ταξίδι 6.000 χιλιομέτρων
διασχίζοντας τον Νότιο Ωκεανό κάθε χρόνο
ως τις πιο απομονωμένες γωνιές του νησιού.
Είναι ντροπαλός και μυστηριώδης.
Ο πιγκουίνος ταγουάκι του Φιόρντλαντ.
Ο πιγκουίνος της ζούγκλας.
Φροντίζει τον νεοσσό οχτώ βδομάδων του,
όσο η σύντροφός του είναι στη θάλασσα ψάχνοντας φαγητό.
Αν δεν το κάνει σωστά, εκείνη μπορεί να τον αφήσει.
Τα ποσοστά διαζυγίου των πιγκουίνων είναι πολύ υψηλά.
Οπότε, πρέπει να τους διώξει όλους.
Η σύντροφός του έχει επιστρέψει στην ακτή μετά από τη συλλογή τροφής.
Όμως, δεν είναι εύκολο να βγεις στην ακτή.
Είναι θέμα συγχρονισμού.
Σχεδόν!
Εύγε.
Για να πάει στον πεινασμένο νεοσσό της,
πρέπει να ταξιδέψει πάνω από βράχια,
ρίζες
και ρεματιές.
Ντελίβερι από πιγκουίνο.
Ο μπαμπάς βλέπει και ζηλεύει.
Όσο ο νεοσσός μεγαλώνει, μεγαλώνει κι η όρεξή του.
Για να ανταποκριθεί στη ζήτηση,
η μαμά πρέπει να κάνει στίβο μετ' εμποδίων στη ζούγκλα
ξανά
και ξανά.
Για να μεγαλώσει τον νεοσσό της, θα περπατήσει απόσταση μαραθωνίου
και θα κολυμπήσει πάνω από 1.000 χιλιόμετρα.
Και θα χάσει έως και το μισό σωματικό βάρος της.
Αλλά αυτό δεν την εμποδίζει.
Και μετά, μετά από δέκα δύσκολες βδομάδες,
δίνει τέλος.
Οι παραδόσεις κατ' οίκον τελείωσαν
και η πείνα οδηγεί τον νεοσσό στη θάλασσα.
Υπάρχει πολλή τροφή μακριά από την ακτή,
αλλά, παραδόξως, κολυμπάει μαζί με άλλους
και συνεχίζει για χιλιάδες χιλιόμετρα
στα μισά της διαδρομής για την Ανταρκτική.
Είναι το μεγαλύτερο ταξίδι πιγκουίνου
και πιθανόν άσκοπο.
ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ
Πιστεύεται ότι οι πρόγονοί τους το άρχισαν πριν δύο εκατομμύρια χρόνια,
όταν το φαγητό τους βρισκόταν μόνο εδώ πέρα.
Και, προφανώς, η συνήθεια δύσκολα αλλάζει.
Τον Νοέμβριο,
η αύξηση του ηλιακού φωτός θερμαίνει τον Ινδικό Ωκεανό
και δίνει αρχή στους μουσώνες.
Στο πέρασμά τους βρίσκεται η Νήσος των Χριστουγέννων.
Η αύξηση της υγρασίας που φέρνουν ξυπνάει έναν κοιμώμενο στρατό.
Τα κόκκινα καβούρια της Νήσου
πλέον ζουν σχεδόν ολοκλήρως στη στεριά.
Αλλά για να αναπνεύσουν,
χρειάζονται ακόμα υγρασία στα βράγχια τους
και τη θάλασσα για να γεννήσουν τα αβγά τους.
Οπότε, κάνουν ετήσιο ταξίδι στην ακτή, εδώ και 200.000 χρόνια.
Τελευταία, όμως, πολλά έχουν αλλάξει.
Όμως, τώρα έχουν βοήθεια.
Οι ντόπιοι έχουν χτίσει και ειδικές γέφυρες
για να περνούν τους πολυσύχναστους δρόμους με τη δική τους ταχύτητα.
Τους οδηγεί ένα δίκτυο υπογείων διαβάσεων.
Αυξάνουν τον ρυθμό τους,
γιατί πρέπει να προλάβουν την πλημμυρίδα.
Σε μια νύχτα, τέσσερα εκατομμύρια καβούρια φτάνουν στην ακτή.
Κάθε θηλυκό ελευθερώνει 100.000 αβγά στο κύμα.
Εκκολάπτονται αμέσως και γίνονται προνύμφες που κολυμπούν.
Τις περισσότερες χρονιές, τα πιο πολλά τρώγονται ή παρασύρονται στα βάθη,
χωρίς να επιστρέψουν ποτέ.
Αλλά, αν είναι τυχερά, με την πλημμυρίδα του επόμενου μήνα,
θα μεταφερθούν πάλι στις ακτές του νησιού.
ΝΟΤΙΟΣ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Χιλιάδες χιλιόμετρα πιο νότια,
άλλο ένα πρώτο ταξίδι θα ξεκινήσει.
Στα τέλη Νοεμβρίου,
μες στο κατακαλόκαιρο, στην άκρη του κόσμου.
Η Παταγονία, η πιο νότια άκρη της ηπείρου της Αμερικής.
Μόνο ένας μεγάλος χερσαίος θηρευτής ζει τόσο νότια.
Το πούμα.
Αυτός είναι ο Ματσίτο.
Ο γκρίζος.
Είναι ενός χρόνου και θα αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής του.
Δεν το γνωρίζει, όμως.
Αυτός και η αδερφή του, η Νίνια,
είναι στην ηλικία που πρέπει να χωριστούν και να βρουν δικά τους εδάφη.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ αρσενικών
σημαίνει πως ο Ματσίτο θα ταξιδέψει πιο μακριά από την αδερφή του.
Αλλά τώρα πρέπει να μάθουν να κυνηγούν.
Ακόμα και για τη μητέρα τους,
δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση
από το να πιάσει ενήλικο αρσενικό γουανάκο
που είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτήν.
Αλλά είναι ειδική.
Τα μικρά παρακολουθούν προσεκτικά.
Για να πετύχει, πρέπει να φτάσει εντός μερικών μέτρων.
Και μετά να κρατηθεί, όσο δύσκολο κι αν είναι.
Τα μικρά πρέπει να αξιοποιήσουν το δωρεάν γεύμα τους.
Η εύκολη ζωή τους θα τελειώσει σύντομα.
Η μητέρα τους έκανε ό,τι μπορεί.
Μετά από έναν χρόνο μαζί,
η περιοχή της δεν είναι πια δική τους.
Ήρθε η ώρα να φύγουν.
Για αρκετές βδομάδες, τα αδέρφια μένουν ενωμένα.
Αλλά σύντομα θα χρειαστεί να χωριστούν.
Η Νίνια, το θηλυκό,
θα μπορεί να μείνει κοντά στην περιοχή της μητέρας της.
Ο Ματσίτο όχι.
Οι αρσενικές περιοχές είναι μεγαλύτερες.
Και για να βρει αρκετό χώρο,
ίσως χρειαστεί να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα.
Για πρώτη φορά στη ζωή του,
είναι μόνος.
Μετά από βδομάδες περπατήματος,
λιμοκτονεί.
Έχει δει πώς να κυνηγάει,
αλλά έχει μάθει αρκετά;
Όχι ακριβώς.
Για να βρει τροφή, πρέπει να κινείται συνεχώς,
πηγαίνοντας στα βάθη των ξένων τόπων.
Δεν σταματάει μέχρι που…
ανιχνεύει την ξεκάθαρη μυρωδιά ενός φρέσκου κουφαριού.
Αλλά το σκότωσε
ένα τεράστιο αρσενικό.
Είναι διπλάσιος από τον Ματσίτο
και μπορεί να τον σκοτώσει σε δευτερόλεπτα.
Αλλά πεινάει πολύ για να τα παρατήσει.
Παραδόξως, το γηραιότερο πούμα υποχωρεί
και αφήνει τον νεαρό να τραφεί,
πολύ σπάνια συμπεριφορά μεταξύ αρσενικών.
Το θάρρος του Ματσίτο μπορεί να του κέρδισε λίγο χρόνο,
αλλά το ταξίδι του μόλις ξεκίνησε.
Τα αρσενικά πούμα ταξιδεύουν μακριά και γρήγορα.
Κατά συνέπεια, ελάχιστα είναι γνωστά για την ανεξάρτητη ζωή τους.
Πιστεύεται ότι λίγα επιβιώνουν τον πρώτο χρόνο μόνα τους.
Αν είναι τυχερός, θα 'ναι ένα από αυτά.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Είναι παραμονή Χριστουγέννων
και οι ακτές της Νήσου των Χριστουγέννων είναι κατακόκκινες.
Μια φορά κάθε δεκαετία,
τα ωκεάνια ρεύματα είναι ιδανικά για την επιστροφή των μικρών καβουριών.
Και αυτό είναι από τα μεγαλύτερα ρεύματα της ιστορίας.
Δισεκατομμύρια γεμίζουν τους υφάλους…
συγχύζοντας τους ντόπιους.
Προσπαθούν να φτάσουν στην ξηρά
με όποιον τρόπο μπορούν.
Πρέπει να φτάσουν στο δάσος από όπου ήρθαν οι γονείς τους
και όπου θα είναι ασφαλή, μόνο δύο χιλιόμετρα μακριά.
Όμως, οι γονείς τους δεν είχαν μέγεθος πινέζας.
Τώρα αποβάλλουν τα κελύφη τους, αλλάζουν τα μαγιό τους
και βάζουν κάτι που βοηθάει στην αναπνοή.
Έτοιμα.
Αλλά πριν να φύγουν από την παραλία,
δέχονται επίθεση από κάποιον απροσδόκητο.
Μαμά;
Προφανώς, τα ενήλικα κόκκινα καβούρια δεν συμπαθούν τα παιδιά.
Πρέπει να φύγουν γρήγορα από την παραλία.
Αυτό απαιτεί αναρρίχηση στα βράχια.
Για αυτά είναι τόσο ψηλό όσο για εμάς ένας ουρανοξύστης.
Μόλις φτάσουν στην κορυφή, πρέπει να γλιστρήσουν μέσα από την πόλη.
Αλλά δύσκολα μένεις κρυφός
όταν είσαι μέρος ενός στρατού των πολλών δισεκατομμυρίων.
Ο κόσμος είναι πάρα πολύ επικίνδυνος
όταν είσαι πάρα πολύ μικρός.
Οπότε, πρέπει να προσέχουν που βαδίζουν.
Τα όρια του δάσους.
Η ασφάλεια είναι στον ορίζοντα.
Αλλά δεν μπορούν να χαλαρώσουν ακόμα.
Είναι κίτρινα "τρελά" μυρμήγκια,
που τρώνε καβουράκια.
Αυτά που τα καταφέρνουν,
έρχονται σπίτι για τα Χριστούγεννα.
Θα περάσουν τα επόμενα πέντε χρόνια τρώγοντας και μεγαλώνοντας,
πριν να κάνουν το ταξίδι επιστροφής στη θάλασσα
για να κάνουν τα δικά τους καβουράκια.
Το πρώτο ταξίδι ενός ζώου
σχεδόν πάντα είναι το πιο δύσκολο.
Αλλά μερικά είναι εξαιρετικά δύσκολα.
Οι νεαροί νυφογερανοί
αντιμετωπίζουν μία από τις πιο δύσκολες μεταναστεύσεις πτηνών.
Φεύγοντας από την παγωμένη Μογγολία,
ταξιδεύουν νότια για να περάσουν τον χειμώνα στην Ινδία.
Αλλά το ταξίδι προς εκεί δεν ήταν πάντα τόσο δύσκολο.
Πριν 45 εκατομμύρια χρόνια,
η γη από κάτω τους ήταν σχετικά επίπεδη.
Τότε, συνθλίφτηκε και πιέστηκε σχηματίζοντας δίπλες,
δημιουργώντας αυτό που έγινε η υψηλότερη οροσειρά της Γης.
Τα Ιμαλάια.
Για να περάσουν, οι γερανοί πρέπει να πάνε στα 8.000 μέτρα πάνω από τη θάλασσα.
Όσο πιο ψηλά πετούν, τόσο πιο χαμηλό το οξυγόνο.
Είναι εξαντλημένοι και ευάλωτοι στην επίθεση.
Οι χρυσαετοί, που ανωθούνται από τον ζεστό αέρα των πλαγιών,
πετάνε πάνω από τους γερανούς.
Και μετά, βουτούν κατά πάνω τους.
Για να ρίξουν τόσο μεγάλα θηράματα,
οι αετοί συνεργάζονται σε ζευγάρια.
Το πρώτο ταξίδι αυτού του νεοσσού
έγινε το τελευταίο του.
Υπάρχουν χαμηλότερες και πιο ασφαλείς διαδρομές.
Αλλά το ένστικτο των γερανών
είναι να πάρουν την κατεύθυνση που έπαιρναν πάντα.
Μέχρι πρόσφατα, ήταν θύμα κυνηγιού
και έχασαν πολλά παραδοσιακά εδάφη τροφής.
Ώσπου ένα μικρό χωριό στη Βόρεια Ινδία
άλλαξε την τύχη τους.
Οι άνθρωποι του Κιτσάν άρχισαν να ταΐζουν και να προστατεύουν τους γερανούς.
Όλο και περισσότεροι γερανοί άρχισαν να έρχονται κάθε χειμώνα.
Δεκαπέντε χιλιάδες από αυτούς έρχονται πλέον στο Κιτσάν κάθε χρόνο.
Είναι η σπουδαιότερη συγκέντρωση αυτού του είδους σε όλο τον πλανήτη.
Για τους νεοσσούς,
το ταξίδι προς τον Νότο, μέσα από την ψηλότερη οροσειρά της Γης
επιτέλους τελείωσε.
Μέχρι του χρόνου.
Σε αυτόν τον μεταβαλλόμενη κόσμο,
τα ζώα που μετακινούνται χρειάζονται τη βοήθειά μας πιο πολύ από ποτέ.
Τα τροπικά δάση της Γιουνάν
βρίσκεται το τελευταίο καταφύγιο των υπό εξαφάνιση ελεφάντων της Κίνας.
Τον Μάρτιο του 2020,
το δάσος χτυπήθηκε από την πιο έντονη και πιο μακροχρόνια ξηρασία της ιστορίας.
Τα δέντρα πέθαναν
και οι ελέφαντες λιμοκτόνησαν.
Η οικογένεια θα αποκτήσει νέο μέλος
και το κοπάδι αποφάσισε να μετακινηθεί.
Αλλά αυτό δεν είναι συνηθισμένο ταξίδι.
Η ιστορία τους ενθουσίασε τον πλανήτη.
Το μεγαλύτερο χερσαίο ζώο
προσπαθεί να βρει τόπο για να ζήσει
μες στην πιο πολυπληθή χώρα της Γης.
Η οικογένεια πήγε βόρεια
μέσα σε μια διαφορετική Κίνα από αυτήν που είχαν αφήσει πίσω.
ΚΙΝΑ
Για οκτώ μήνες, πέρασαν από περίεργα νέα εδάφη,
αλλά δεν βρήκαν πού να εγκατασταθούν.
Έτσι, το νέο μέλος τους γεννήθηκε στο ταξίδι.
Αυτό είναι πολύ ασυνήθιστο για τους ελέφαντες.
Η αρχή της ζωής του είναι πολύ κουραστική.
Αλλά τώρα η οικογένεια 17 μελών πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι.
Και για όσους μόλις έμαθαν να περπατούν,
κάθε εμπόδιο ήταν πρόβλημα.
Και κάθε πλαγιά
ήταν απότομη.
Συνέχισαν για άλλα 400 χιλιόμετρα.
Κι όσο πιο βόρεια περνούσαν,
τόσο λιγότερο ανήκαν.
Για να φάνε ή να πιουν,
αναγκάστηκαν να κλέψουν.
Αλλά, παραδόξως,
αντί να τους διώξουν,
οι άνθρωποι τους παρείχαν ασφαλή δίοδο
και τους επέτρεψαν να λεηλατήσουν.
Έχοντας περπατήσει για έναν χρόνο,
ήταν εξαντλημένοι.
Οι ελέφαντες συνήθως κοιμούνται όρθιοι
και ξαπλώνουν μόνο όταν είναι εντελώς εξαντλημένοι.
Αν συνεχίσουμε να αλλάζουμε τον πλανήτη μας,
όλο και περισσότερα ζώα
θα αναγκαστούν να κάνουν νέα ταξίδια σαν κι αυτό.
Αλλά η επόμενη κίνησή τους
ήταν και η πιο εξαιρετική.
Υποτιτλισμός: Κωνσταντίνος Μουτζουβής