‎วิลเดอบีสต์นับล้าน
‎หลังจากเดินขบวนมา 1,000 กิโลเมตร
‎พวกมันกำลังจะเจออุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ในการย้ายถิ่นฐานประจำปี
‎แม่น้ำมาราในแทนซาเนีย
‎ม้าลายได้ร่วมทางไปด้วย ‎บางตัวก็เป็นเพศเมีย มากับลูกๆ
‎และสิ่งที่รอพวกมันอยู่…
‎คือจระเข้
‎ลูกม้าลาย ยิ่งตัวเล็กโอกาสรอดก็ยิ่งต่ำ
‎และเจ้าตัวนี้ก็เป็นหนึ่งในตัวที่เล็กที่สุด
‎มันพยายามเกาะติดแม่ของมันให้ได้มากที่สุด
‎พวกที่แตกฝูงแทบไม่มีโอกาสรอด
‎มันกำลังดิ้นรนเพื่อตามให้ทัน
‎มันทำได้แต่เตะ
‎ขณะที่ตัวอื่นๆ รับกรรม
‎จระเข้เบนความสนใจนานพอ
‎ที่จะทำให้มันไปถึงตัวแม่ม้าลาย…
‎และออกเดินทางต่อไป ‎พร้อมฝูงวิลเดอบีสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎(โลกของเรา 2)
‎(รุ่นต่อไป)
‎(เดือนตุลาคม)
‎สัตว์บางชนิดมอบสิ่งที่ดีที่สุด ‎ในการเริ่มต้นชีวิตให้แก่ลูกน้อย
‎ด้วยการเดินทางแสนอัศจรรย์
‎ไม่ได้สำคัญแค่สถานที่ที่พวกมันไป ‎แต่ช่วงเวลาก็ด้วย
‎ชายฝั่งแปซิฟิกของเม็กซิโก
‎ชายหาดดูรกร้าง
‎แต่ภายใต้ผืนทราย
‎สิ่งมีชีวิตหลายพันกำลังเคลื่อนไหว
‎เต่าหญ้าที่พึ่งฟักออกจากไข่
‎ในเดือนตุลาคม ‎ทรายจะมีอุณหภูมิเหมาะกับการฟักพอดี
‎พวกแรกที่โผล่ออกมา
‎จะอยู่นิ่งๆ
‎การกระดุกกระดิกอาจดึงดูดความสนใจ
‎พวกมันต้องรอตัวอื่นๆ ก่อน
‎พวกมันกำลังจะเริ่ม
‎การเดินทางที่อันตรายที่สุดในชีวิต
‎และไปกันเป็นหมู่คณะก็ดีกว่า
‎สำหรับเหล่านักล่า…
‎นี่เป็นงานเลี้ยงมื้อใหญ่ที่สุดของปี
‎พวกมันหม่ำลูกเต่าที่เพิ่งฟักออกมา ‎บนหาดไปครึ่งหนึ่ง
‎แต่เหล่าเต่าน้อยโผล่มาเรื่อยๆ ‎เป็นจำนวนมหาศาล
‎จนพวกนักล่ากินไม่ทัน
‎และนั่นเป็นโอกาสเดียวของพวกมัน ‎ที่จะไปถึงทะเล
‎น้ำกำลังจะลด
‎สถานการณ์ยิ่งอันตรายสำหรับเต่าตัวน้อย
‎โอกาสเดียวของพวกมันคือตามตัวอื่นๆ ไป
‎บางตัวก็ไปเจอน้ำตื้น
‎แต่ถึงจะเจอน้ำแล้ว พวกมันก็ยังไม่ปลอดภัย
‎พวกที่รอดมาได้
‎ก็ยิ่งต้องว่ายสุดแรงไปอีก 24 ชั่วโมง
‎ซึ่งพวกมันไม่มีวันทำอีกซ้ำสอง
‎ระหว่างที่เดินทาง ‎สนามแม่เหล็กโลกจะทำให้พวกมันจดจำ
‎เป็นเครื่องบ่งชี้ในจิต ‎ที่จะนำพวกมันกลับมาเมื่อถึงเวลาแพร่พันธุ์
‎เต่าหญ้าทุกตัว
‎จะใช้เวลา 15 ปีแรกของชีวิต ‎ในมหาสมุทรแปซิฟิก
‎หากินและเติบโตเพียงลำพัง
‎แต่ละตัวจะเดินทางหลายแสนกิโลเมตร
‎กระทั่งวันหนึ่ง พวกมันเปลี่ยนเส้นทาง…
‎และเริ่มการเดินทางอันยาวนาน ‎กลับมายังหาดที่พวกมันฟักออกมา
‎เป็นครั้งแรกในรอบกว่าสิบปี
‎ที่เต่าวัยรุ่นตัวนี้
‎ได้พบกับสัตว์ประเภทเดียวกัน
‎สองแสนห้าหมื่นตัว
‎เป็นการรวมตัวของเต่าที่มีจำนวนมากที่สุดในโลก
‎ที่นี่ เต่าตัวเมียจะผสมพันธุ์ ‎แล้วว่ายขึ้นฝั่งเพื่อวางไข่
‎มันไม่ใช่ลูกเต่าตัวจิ๋วอีกต่อไปแล้ว
‎แต่น้ำตื้นก็ยังน่ากลัวเหมือนเดิม
‎ผืนดิน
‎ผืนแรกที่ได้สัมผัสในรอบ 15 ปี
‎ตอนนี้มันมีเรื่องเร่งด่วนต้องทำ
‎มันพร้อมวางไข่แล้ว
‎และต้องทำการขุดรัง
‎ถ้ามันวางไข่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลสูงสุด
‎ไข่ก็จะจมน้ำ
‎แต่ถ้าวางสูงขึ้นมาบนหาดมากไป
‎ไข่ก็อาจแห้งเกินไป
‎ดังนั้นพื้นที่กลางๆ จึงเป็นที่นิยม
‎เนื่องจากมีเต่าเต็มวัยมาอีกหลายพันตัว
‎ไข่ที่วางไปแล้วจึงถูกเต่าตัวเมียตัวอื่น
‎ทำลายโดยไม่ตั้งใจได้มากถึง 80%
‎แต่มีการวางไข่ไปเยอะมากๆ
‎ทำให้มีส่วนที่ไม่เสียหาย ‎ลึกลงไปในผืนทรายหลายล้านฟอง
‎ตัวเมียตัวนี้วางไปร้อยฟองได้
‎เพราะฉะนั้นงานของมันจึงเสร็จสิ้น
‎แต่ปีหน้า ในช่วงเวลาเดียวกันนี้
‎มันจะกลับมาที่หาดนี้เพื่อวางไข่อีกครั้ง
‎และจะทำอยู่อย่างนั้นไปตลอดชีวิต
‎การเดินทางเพื่อผสมพันธุ์ส่วนใหญ่
‎แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ มาพันปี
‎ในพื้นที่ห่างไกลของมหาสมุทรแอตแลนติก ‎ทางตะวันออกของทวีปอเมริกาใต้
‎มีหมู่เกาะฟอล์กแลนด์
‎แมวน้ำช้างมาที่นี่เพื่อแพร่พันธุ์
‎มาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว
‎ที่ชายหาดแห่งนี้ ช่วงปลายตุลาคม
‎มีเพียงลูกแมวน้ำเหลืออยู่
‎แม่ของพวกมันจากไปหลายสัปดาห์ก่อน ‎และตอนนี้พวกมันต้องดูแลตัวเอง
‎อีกไม่กี่วันพวกมันก็ต้องไปเหมือนกัน
‎และเริ่มต้นชีวิตในฐานะนักท่องท้องทะเลลึก
‎แต่พวกมันยังไม่รู้วิธีว่ายน้ำเลย
‎แอ่งน้ำริมหาดอันร่มเย็นนี้
‎ดูจะเป็นสถานที่ฝึกหัดที่ดี
‎พวกมันทำความคุ้นเคยกับทะเล
‎ว่ายน้ำด้วยท่วงท่าที่ถูกต้องตามสัญชาตญาณ
‎แต่พวกมันยังไม่รู้ซึ้งถึงอันตราย
‎วาฬออร์กา
‎หรือวาฬเพชฌฆาต
‎ฝูงวาฬที่ไม่เคยปล่อยให้เหยื่อรอด
‎พวกมันเดินทางหลายร้อยกิโลเมตร ‎เพื่อมาที่นี่ให้ทันช่วงเวลานี้
‎เมื่อยี่สิบปีก่อน
‎วาฬตัวเมียจ่าฝูงค้นพบช่วงเวลา ‎ที่ลูกแมวน้ำจะไปที่แอ่ง
‎และช่วงน้ำขึ้นนั้นเอง ‎ที่มันจะสามารถจับพวกลูกแมวน้ำได้
‎จนกว่าจะถึงตอนนั้น มันต้องรอ
‎ถ้ามันโจมตีผิดเวลา
‎มันจะไปเกยอยู่บนโขดหิน
‎น้ำขึ้นแค่ครึ่งเดียว
‎ก็ลึกพอสำหรับวาฬเพชฌฆาตแล้ว
‎ลูกแมวน้ำไม่รู้เลยว่าภัยกำลังมา
‎แม้ว่าวาฬจะจ้องหน้าอยู่ก็ตาม
‎มันแค่ต้องให้ลูกแมวน้ำลงน้ำ
‎แต่ความตื้นของน้ำก็ยังไม่ปลอดภัยสำหรับมัน
‎เดินเกมผิด
‎ชีวิตเปลี่ยนเลยนะ
‎อีกนิดเดียวก็จะประชิดตัวลูกแมวน้ำได้
‎ปลาวาฬเฝ้าดูและเฝ้ารอ
‎ให้มีสักตัวเข้ามาใกล้พอที่จะงาบ
‎มันลากลูกแมวน้ำออกทะเลไปแบบเป็นๆ
‎ออร์กาเพศเมียตัวนี้เป็นตัวเดียวที่ล่าด้วยวิธีนี้
‎และมันทำเพื่อเลี้ยงครอบครัว
‎ลูกแมวน้ำยังมีชีวิตอยู่อีกหลายชั่วโมง
‎วาฬออร์กาเหล่านี้เรียนรู้ที่จะฉวยโอกาส
‎จากการเดินทางมาแพร่พันธุ์ของแมวน้ำในแต่ละปี
‎และที่น่าทึ่งไม่แพ้กัน
‎ก็คือพวกมันรู้ว่า ‎ควรจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ในแต่ละปี
‎สำหรับสัตว์บางชนิด การสืบพันธุ์ที่ปลอดภัย
‎คือต้องทำในที่ปลอดคน
‎ประเทศนิวซีแลนด์
‎แผ่นดินน่าอยู่ผืนสุดท้ายที่มนุษย์เราค้นพบ
‎การจะมายังที่แห่งนี้
‎ชาวพอลินีเชียต้องข้ามทะเลเปิด ‎หลายพันกิโลเมตร
‎และสัตว์อื่นๆ ก็ต้องทำเช่นเดียวกัน
‎แต่ถึงกระนั้น มีผู้มาเยือนชนิดเดียว ‎ที่เดินทางปีละ 6,000 กิโลเมตร
‎ข้ามมหาสมุทรใต้
‎ไปยังมุมที่เปลี่ยวที่สุดของเกาะ
‎พวกมันขี้อายและน่าพิศวง
‎เพนกวินทาวากิแห่งฟยอร์ดแลนด์
‎นกเพนกวินป่า
‎มันกำลังดูแลลูกเพนกวินอายุแปดสัปดาห์
‎ระหว่างที่คู่ของมันออกไปหาอาหารที่ทะเล
‎ถ้ามันทำได้ไม่ดีพอ มันอาจโดนตัวเมียทิ้งได้
‎อัตราการหย่าร้างของเพนกวินนั้นสูงมาก
‎มันจึงต้องไล่ตัวอื่นไปให้พ้น
‎คู่ของมันกลับมาที่ชายฝั่ง ‎หลังจากวุ่นหาอาหารมาทั้งวัน
‎แต่การขึ้นฝั่งไม่ใช่เรื่องง่าย
‎มันขึ้นอยู่กับช่วงเวลา
‎เกือบแล้ว
‎ทำได้ดีมาก
‎กว่าจะไปถึงตัวลูกนกผู้หิวโหย
‎แม่นกต้องข้ามโขดหินใหญ่
‎รากไม้
‎และหุบเขาลึก
‎ฟู้ดเพนกวินมาส่งอาหารแล้วจ้า
‎พ่อเพนกวินได้แต่มองด้วยความอิจฉา
‎ยิ่งลูกนกโตขึ้น ความอยากอาหารก็มากขึ้นตาม
‎เพื่อสนองต่อความต้องการ
‎นกตัวแม่ต้องเดินข้ามป่า ผ่านเส้นทางวิบาก
‎อีกครั้ง
‎และอีกครั้ง
‎เพื่อหาเลี้ยงลูก มันต้องเดิน ‎เป็นระยะทางเท่ากับมาราธอน
‎และว่ายน้ำกว่า 1,000 กิโลเมตร
‎ลดน้ำหนักได้ถึงครึ่งหนึ่งของน้ำหนักตัว
‎แต่นั่นไม่สามารถหยุดมันได้
‎และจากนั้น หลังจากสิบสัปดาห์อันยาวนาน
‎พอกันทีสำหรับแม่นก
‎เมื่อไม่มีบริการส่งอาหารแล้ว
‎ความหิวโหยก็พาลูกนกไปยังทะเล
‎มีอาหารมากมายไม่ไกลจากชายฝั่ง
‎แต่น่าแปลกที่มันว่ายออกไปพร้อมกับตัวอื่นๆ
‎และว่ายต่อไปอีกหลายพันกิโลเมตร
‎จนถึงกลางทวีปแอนตาร์กติกา
‎เป็นการเดินทางขาเดียว ‎ที่ยาวนานในบรรดานกเพนกวิน
‎และค่อนข้างจะไร้จุดหมาย
‎(ทวีปแอนตาร์กติกา)
‎เชื่อกันว่าบรรพบุรุษของพวกมัน ‎เริ่มทำสิ่งนี้เมื่อสองล้านปีที่แล้ว
‎เมื่อพวกมันเจออาหารจากที่นี่แห่งเดียว
‎และเห็นได้ชัดว่ามันเป็นกิจวัตรที่ยากจะยกเลิก
‎ในเดือนพฤศจิกายน
‎แสงแดดที่เพิ่มขึ้นในแต่ละวัน ‎ทำให้มหาสมุทรอินเดียร้อนขึ้น
‎และเริ่มเกิดลมมรสุม
‎ในเส้นทางลมนั้นมีเกาะคริสต์มาสอยู่
‎ความชื้นที่เพิ่มขึ้นทำให้กองทัพที่หลับใหลตื่นขึ้นมา
‎ปูแดงแห่งเกาะคริสต์มาส
‎ที่ปัจจุบันอาศัยอยู่ทั่วทั้งเกาะ
‎แต่ในการหายใจ
‎พวกมันต้องการความชื้นในเหงือก
‎และทะเลสำหรับวางไข่
‎พวกมันจึงถ่อไปยังชายฝั่งทุกปี ‎เหมือนที่เคยทำมา 200,000 ปี
‎อย่างไรก็ตาม ช่วงหลังๆ นี้ ‎มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย
‎แต่ตอนนี้ความช่วยเหลืออยู่ใกล้แค่เอื้อม
‎คนในท้องที่ยังสร้างสะพานพิเศษ
‎ที่ช่วยให้พวกมันข้ามถนน ‎ที่สุดแสนจะวุ่นวายได้ตามใจชอบ
‎และเครือข่ายรถไฟใต้ดินไว้ช่วยนำทาง
‎พวกมันเร่งฝีเท้า
‎เพื่อไปให้ทันกระแสน้ำขึ้น
‎ภายในคืนเดียว ปูสี่ล้านตัวก็มาถึงชายฝั่ง
‎ปูตัวเมียแต่ละตัว ‎จะสลัดไข่ 100,000 ฟองลงไปในคลื่น
‎ลูกปูจะฟักออกจากไข่ในทันที ‎และกลายเป็นตัวอ่อนที่ว่ายน้ำอย่างอิสระ
‎ส่วนใหญ่ในแต่ละปี ลูกปูส่วนมาก ‎จะถูกกินไม่ก็ถูกซัดลงไปในทะเลลึก
‎ไม่เหลือกลับมาสักตัว
‎แต่โชคยังดีที่ช่วงน้ำขึ้นเดือนหน้า
‎พวกมันจะถูกซัดกลับมายังชายฝั่งของเกาะ
‎(มหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้)
‎ไกลออกไปทางใต้หลายพันกิโลเมตร
‎อีกหนึ่งการเดินทางครั้งแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
‎ปลายเดือนพฤศจิกายน
‎ช่วงกลางฤดูร้อน ณ ดินแดนใต้สุดของโลก
‎ปาตาโกเนีย ภูมิภาคที่ตั้งอยู่ปลายใต้สุด ‎ของทวีปอเมริกาใต้
‎มีสัตว์บกนักล่าชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ทางใต้นี้
‎เสือพูมา
‎นี่คือมาชิโต้
‎เสือพูมาสีเทา
‎มันมีอายุหนึ่งปีและกำลังจะเผชิญ ‎การทดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
‎ที่ตัวมันเองก็ไม่เคยรู้
‎มันกับน้องสาว นีญา
‎อยู่ในวัยที่ควรแยกจากกัน ‎ไปหาอาณาเขตของตนเอง
‎การชิงดีชิงเด่นระหว่างเสือเพศผู้
‎แปลว่ามาชิโต้จะต้องเดินทางไกล ‎กว่าน้องสาวของมันมาก
‎แต่ตอนนี้แต่ละตัวต้องหัดล่าเสียก่อน
‎แม้แต่กับแม่ของพวกมัน
‎ไม่มีความท้าทายใดจะยากยิ่งไปกว่า…
‎การจับกัวนาโคตัวผู้โตเต็มวัย
‎ที่ตัวใหญ่กว่านางสามเท่า
‎แต่แม่เสือนั้นเปี่ยมประสบการณ์
‎เด็กๆ เฝ้าดูอย่างใกล้ชิด
‎การจะทำให้สำเร็จ ‎นางต้องจู่โจมจากระยะไม่กี่เมตร
‎และเกาะให้แน่นไม่ว่าเหยื่อจะบ้าคลั่งแค่ไหน
‎พวกลูกเสือควรสวาปามอาหารฟรีให้เต็มที่
‎ชีวิตอันแสนสบายกำลังจะจบลงในไม่ช้า
‎แม่เสือทำทุกอย่างเพื่อพวกมันไปหมดแล้ว
‎หลังจากอยู่ด้วยกันมาหนึ่งปี
‎อาณาเขตของนางไม่ใช่ของพวกมันอีกต่อไป
‎ถึงเวลาที่พวกมันต้องไป
‎สองพี่น้องเกาะติดกันเป็นเวลาหลายสัปดาห์
‎แต่ในไม่ช้าพวกมันก็ต้องแยกทางกัน
‎นีญา เจ้าตัวเมีย
‎สามารถอาศัยใกล้กับอาณาเขตที่แม่มันอยู่ได้
‎แต่ไม่สำหรับมาชิโต้
‎อาณาเขตของตัวผู้นั้นกว้างใหญ่กว่ามาก
‎การจะหาพื้นที่ที่กว้างพอ
‎มันอาจต้องเดินทาง ‎เป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร
‎เป็นครั้งแรกในชีวิต
‎ที่มันต้องโดดเดี่ยว
‎หลังจากเดินทางมาหลายสัปดาห์
‎ตอนนี้มันโหยอาหาร
‎มันเคยเห็นวิธีการล่าสัตว์แล้ว
‎แต่มันได้เรียนรู้มามากพอไหม
‎ท่าทางจะไม่
‎การจะหาอาหาร เจ้าเสือต้องมุ่งหน้าต่อ
‎ลึกเข้าไปในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย
‎มันเดินไม่หยุดจนกระทั่ง…
‎มันได้กลิ่นเหยื่อที่เพิ่งถูกฆ่ามาสดๆ
‎ทว่าผู้ลงมือ…
‎คือเสือเพศผู้ร่างใหญ่
‎มันใหญ่กว่ามาชิโต้สองเท่า…
‎และอาจฆ่ามาชิโต้ได้ภายในไม่กี่วินาที
‎แต่ตอนนี้มันหิวเกินกว่าจะยอมแพ้
‎ไม่น่าเชื่อ เสือพูมาเฒ่ายอมถอย
‎และยอมให้เจ้าเสือหนุ่มได้กิน
‎เป็นพฤติกรรมที่หาได้ยากมากในหมู่ตัวผู้
‎ความอาจหาญของมาชิโต้ซื้อเวลาได้ก็จริง
‎แต่การเดินทางของมันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น
‎เสือพูมาตัวผู้เดินทางได้ไกลและรวดเร็ว
‎ทำให้ไม่ค่อยมีใครรู้ ‎เกี่ยวกับชีวิตเสรีของพวกมัน
‎เข้าใจว่ามีไม่กี่ตัวที่รอดชีวิตได้ ‎ในปีแรกที่ต้องอยู่ลำพัง
‎ถ้าโชคดี มันจะได้เป็นหนึ่งในนั้น
‎(เดือนธันวาคม)
‎วันคริสต์มาสอีฟมาถึงแล้ว
‎และชายฝั่งเกาะคริสต์มาสเป็นสีแดงสด
‎ครั้งเดียวในรอบสิบปี
‎ที่กระแสน้ำในมหาสมุทรนั้น ‎เหมาะแก่การกลับมาของลูกปู
‎และรอบนี้เป็นฝูงลูกปูที่ใหญ่ที่สุดฝูงหนึ่งเลย
‎ปูหลายพันล้านตัวเบียดเสียดในแนวปะการัง…
‎ทำเอาเจ้าถิ่นงงงวย
‎พวกมันพยายามไปยังผืนดินแห้ง
‎อย่างสุดความสามารถ
‎พวกมันต้องไปให้ถึงป่าที่พ่อแม่มันมา
‎ที่ที่พวกมันจะปลอดภัย ‎ห่างไปเพียงสองกิโลเมตรเท่านั้น
‎แต่พ่อแม่พวกมันไม่ได้ตัวเท่าหัวเข็มหมุด
‎ตอนนี้พวกมันลอกเปลือก ถอดชุดประดาน้ำออก
‎จะได้หายใจสะดวกขึ้น
‎พร้อมแล้ว
‎แต่ก่อนที่พวกมันจะไปจากหาด…
‎พวกมันถูกสิ่งที่ไม่คาดคิดโจมตี
‎แม่เหรอ
‎ชัดเลยว่าปูแดงที่โตเต็มวัยเกลียดเด็ก
‎ได้เวลาออกจากหาดแล้ว รีบเลย
‎นั่นคือต้องปีนเขื่อนกั้นน้ำทะเล
‎ที่สูงตระหง่านเยี่ยงตึกระฟ้าสำหรับเรา
‎เมื่อถึงข้างบนแล้ว พวกมันต้องคืบคลานผ่านเมือง
‎แต่มันยากที่จะไม่เป็นจุดเด่น
‎ในเมื่อเราเป็นส่วนหนึ่งในกองทัพปูหลายพันล้าน
‎โลกนี้อันตรายไม่น้อย
‎เมื่อเราตัวเล็กกระจ้อยร่อย
‎พวกมันจึงต้องไปอย่างระมัดระวัง
‎มาถึงแนวป่า
‎ความปลอดภัยอยู่ข้างหน้า
‎แต่อย่าเพิ่งโล่งอกไป
‎มดน้ำผึ้งกำลังมา
‎และพวกมันกินลูกปู
‎พวกที่รอดมาได้
‎จะได้กลับบ้านในวันคริสต์มาส
‎พวกมันจะหากินและเติบโตไปอีกห้าปี
‎ก่อนจะเดินทางกลับไปยังทะเล
‎และให้กำเนิดปูน้อยของตัวเอง
‎การเดินทางครั้งแรกของสัตว์ตัวหนึ่ง
‎มักจะเป็นอะไรที่ท้าทายตัวมันที่สุด
‎แต่สำหรับบางตัว มันจะน่ากลัวเป็นพิเศษ
‎นกกระเรียนเล็กแรกรุ่น
‎ต้องเจอกับการโยกย้ายที่หินที่สุดในหมู่มวลนก
‎เพื่อหนีออกจากมองโกเลียอันหนาวเหน็บ
‎พวกมันจะเดินทางลงใต้ ‎ไปใช้ชีวิตช่วงฤดูหนาวที่อินเดีย
‎แต่เมื่อก่อน การไปที่นั่นไม่ได้ยากเย็นขนาดนี้
‎เมื่อสี่สิบห้าล้านปีก่อน
‎แผ่นดินเบื้องล่างของพวกมันค่อนข้างราบเรียบ
‎จากนั้นเกิดการเคลื่อนที่ชนกัน ‎และดันให้พื้นผิวโลกโก่งตัวขึ้น
‎ก่อให้เกิดสิ่งที่กลายเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุดในโลก
‎เทือกเขาหิมาลัย
‎การจะข้ามได้ นกกระเรียนต้องบินขึ้นไป ‎ที่ความสูง 8,000 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
‎ยิ่งบินสูงเท่าไหร่ ออกซิเจนก็ยิ่งน้อยลง
‎เมื่ออ่อนกำลัง พวกมันก็ถูกโจมตีได้ง่าย
‎นกอินทรีทองบินร่อนลมอุ่นที่ลอยขึ้นจากเนินสูงชัน
‎บินถลาอยู่เหนือพวกนกกระเรียน
‎จากนั้นก็โฉบลงมาหาฝูงนก
‎การจะล้มเหยื่อตัวใหญ่
‎นกอินทรีต้องทำงานเป็นคู่
‎การเดินทางครั้งแรกของลูกนกตัวนี้
‎ได้กลายเป็นครั้งสุดท้าย
‎จริงๆ แล้วมีเส้นทางที่ต่ำกว่าและปลอดภัยกว่านี้
‎แต่สัญชาตญาณของนกกระเรียน
‎บอกให้บินไปในทิศทางเดิมๆ
‎จนกระทั่งพักหลังที่พวกมันถูกล่า
‎และแหล่งอาหารที่เคยมีหลายแห่งเสียหาย
‎หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของอินเดีย
‎ก็ได้เปลี่ยนชะตาของพวกมัน
‎คนในหมู่บ้านขีจัน ‎เริ่มให้อาหารและปกป้องนกกระเรียน
‎ในฤดูหนาวแต่ละปี ‎มีนกกระเรียนมามากขึ้นเรื่อยๆ
‎ตอนนี้มีนกมาหมู่บ้านขีจันถึงปีละ 15,000 ตัว
‎เป็นสายพันธุ์ที่มารวมตัวกันเป็นจำนวนมากที่สุด
‎สำหรับพวกลูกนก
‎การเดินทางลงใต้ ‎ข้ามเทือกเขาที่สูงที่สุดในโลกของพวกมัน
‎ได้จบลงเสียที
‎จนกว่าจะถึงปีหน้า
‎ในโลกที่ผันแปรตลอดเวลานี้
‎สัตว์ที่ต้องย้ายถิ่นต้องการความช่วยเหลือ ‎จากเรามากกว่าที่เคยเป็นมา
‎ป่าเขตร้อนของยูนนาน
‎เป็นบ้านหลังสุดท้ายของช้างป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ในจีน
‎ในเดือนมีนาคม ปี 2020
‎ภัยแล้งครั้งใหญ่และยาวนานที่สุดในประวัติการณ์ ‎สร้างความเสียหายแก่ป่า
‎ต้นไม้ตาย
‎และช้างก็อดอยาก
‎เพราะสมาชิกใหม่ของครอบครัวกำลังจะเกิด…
‎ทั้งโขลงจึงตัดสินใจย้ายถิ่น
‎แต่นี่ไม่ใช่การเดินทางธรรมดา
‎เรื่องราวของพวกมันทำให้โลกตะลึง
‎ที่เห็นอยู่นี้คือสัตว์บกที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎พยายามหาที่พักอาศัย
‎ในประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลก
‎ช้างโขลงนี้มุ่งหน้าไปทางเหนือ
‎ไปยังภูมิภาคของจีน ‎ที่ต่างกับบ้านที่พวกมันจากมาโดยสิ้นเชิง
‎(จีน)
‎เป็นเวลาแปดเดือนที่พวกมัน ‎เดินทางข้ามผ่านดินแดนแปลกใหม่
‎หากแต่ยังหาที่ปักหลักไม่ได้
‎สมาชิกใหม่จึงเกิดมาระหว่างทาง
‎มันผิดวิสัยอย่างมากสำหรับช้าง
‎เป็นการเริ่มต้นชีวิตที่น่าจะเหนื่อยมาก
‎แต่ครอบครัว 17 ตัวนี้ต้องเดินทางต่อไป
‎และสำหรับตัวที่เพิ่งหัดเดิน
‎สิ่งกีดขวางทุกอย่างคือปัญหา
‎และทุกทางลาด
‎เรียกว่าชันหมด
‎พวกมันเดินทางต่อไปอีก 400 กิโลเมตร
‎และยิ่งเดินย่ำไปทางเหนือ
‎ก็ยิ่งเจอแต่ที่ที่พวกมันไม่ควรอยู่
‎ไม่ว่าจะกินหรือดื่ม
‎พวกมันถูกบีบให้ต้องขโมย
‎แต่ที่น่าสังเกตคือ
‎แทนที่จะไล่พวกมันไป
‎ผู้คนให้พวกมันผ่านทางอย่างปลอดภัย…
‎แถมให้ปล้นสะดมด้วย
‎หลังจากเดินทางมาหนึ่งปี
‎พวกมันก็หมดแรง
‎ปกติช้างจะยืนหลับ
‎และจะนอนลงเมื่ออ่อนเพลียอย่างที่สุดเท่านั้น
‎ถ้าเราทำให้โลกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
‎ก็จะยิ่งมีสัตว์อื่นๆ
‎ถูกบีบให้เดินทางสายใหม่แบบนี้
‎แต่ก้าวต่อไปของพวกมันต่างหาก
‎ที่น่ามหัศจรรย์เหนือสิ่งอื่นใด
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์