Το 2021,
ο κόσμος κοιτούσε μια οικογένεια κοιμώμενων ελεφάντων στην Κίνα,
που είχαν εξαντληθεί μετά από ένα επικό ταξίδι 400 χιλιομέτρων.
Αναγκάστηκαν να φύγουν από τα προγονικά δάση τους
λόγω της χειρότερης ξηρασίας της ιστορίας
και έφυγαν για να βρουν νέο σπίτι.
ΚΙΝΑ
Έχοντας ταξιδέψει μέσα από τεράστιες λωρίδες χωραφιών,
και πάλι δεν υπήρχε σταματημός.
Όμως, αυτό που έκαναν στη συνέχεια εξέπληξε τους πάντες.
Περνώντας κάτω από έναν αυτοκινητόδρομο,
η οικογένεια πλησίασε την πόλη Κουνμίνγκ.
Μέσα σε λίγες μέρες, οι ελέφαντες έφτασαν στα όρια της πόλης.
Και βρέθηκαν σε έναν τρομακτικό νέο κόσμο.
Τρομαγμένοι και αποπροσανατολισμένοι,
δεν είχαν άλλη επιλογή
παρά να επιστρέψουν σπίτι.
Παραδόξως, πάρα τις ζημιές που προκλήθηκαν,
οι ντόπιοι όχι μόνο ανέχτηκαν τους ελέφαντες, αλλά τους βοήθησαν,
παρέχοντας εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να φτάσουν σπίτι ασφαλείς.
Μετά από σχεδόν δύο χρόνια
και πάνω από 1.000 χιλιόμετρα στον δρόμο,
το κουρασμένο καραβάνι έφτασε πίσω στα νότια δάση,
όπου η ξηρασία είχε μετριάσει.
Ενάντια στις πιθανότητες,
αυτό το κομμάτι της ιστορίας της οικογένειας είχε αίσιο τέλος.
Αλλά μας έδειξε πως όταν τα ζώα αντιμετωπίζουν δραματικές αλλαγές,
η τάση να μετακινηθούν είναι ακατανίκητη.
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ 2
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ
Ο πλανήτης μας, που ταξιδεύει γύρω από τον ήλιο, έχει κλίση.
Και τον Ιανουάριο,
αυτό σημαίνει πως οι νότιες περιοχές έχουν καλοκαίρι.
Αν και στον πάτο του πλανήτη, δεν είναι πάντα προφανές.
Ακόμα και στο απόγειο του καλοκαιριού,
οι θερμοκρασίες στην Ανταρκτική μετά βίας ξεπερνούν την παγωνιά.
Αλλά με το 24ωρο φως της μέρας,
υπάρχει αρκετή ζεστασιά για να λιώσουν οι περιθωριακοί πάγοι της ηπείρου.
Και αυτό είναι σημαντικό για τους πιγκουίνους Τζέντου,
οι οποίοι αναπαράγονται στη στεριά.
Τις τελευταίες βδομάδες, οι ζωές τους οδηγούνται
από καθημερινό ταξίδι 30 χιλιομέτρων
προς την περιοχή της θάλασσας όπου τρώνε.
Τώρα, με τις κοιλιές γεμάτες επιστρέφουν στους νεοσσούς τους.
Μετά από μία μέρα στο νερό,
τους παίρνει λίγη ώρα μέχρι να προσαρμοστούν στο περπάτημα.
Οι πιγκουίνοι Τζέντου χρειάζονται βράχια χωρίς πάγο
για να γεννήσουν τα αβγά τους και να μεγαλώσουν τους νεοσσούς τους.
Οπότε, η διαδρομή για το σπίτι συνήθως είναι στην ανηφόρα,
προς τους ανεμοδαρμένους γκρεμούς.
Οι νεοσσοί τους εκκολάφτηκαν πριν 8 βδομάδες και τώρα έχουν μεγαλώσει.
Έχοντας πετύχει το καλοκαίρι της Ανταρκτικής,
θα έχουν φτερώσει πριν να επιστρέψει ο χειμώνας.
Όσο πιο παχουλός ο νεοσσός, τόσο πιο πολύ φαγητό απαιτεί.
Και μερικοί γονείς διστάζουν να τους καλομάθουν.
Αλλά υπάρχει λόγος για αυτήν τη συμπεριφορά.
Καθώς οι νεοσσοί παλεύουν για το γεύμα τους,
οι ενήλικες εξετάζουν τη δύναμή τους,
την αντοχή τους
και τον συντονισμό τους.
Η προοπτική του φαγητού δελεάζει τους νεοσσούς να πάνε κοντά στο νερό.
Αν και δεν μπαίνουν ακόμα.
Φαίνεται ότι ακόμα και για πιγκουίνο,
το πρώτο βήμα στο κρύο νερό απαιτεί λίγο θάρρος.
Αλλά αρκεί μόνο ο πρώτος
για να ακολουθήσουν οι άλλοι.
Οι ρηχές λεκάνες είναι ασφαλής τρόπος δοκιμής των αδιάβροχων πούπουλων τους.
Και εφόσον τα καλοκαίρια είναι πολύ μικρά,
θα τα χρειαστούν πολύ σύντομα.
Σύντομα,
οι θάλασσες γύρω από την Ανταρκτική θα είναι πάλι καλυμμένες από πάγο.
Οπότε, οι νεοσσοί πρέπει να πάνε στα ανοιχτά νερά τώρα για να τραφούν.
Αλλά είναι αγχωμένοι.
Και δικαιολογημένα.
Ποιος θέλει να μπει στο νερό με μια τρίμετρη φώκια λεοπάρδαλη;
Και δεν είναι μόνο μία.
Αλλά τρεις.
Όπως υπονοεί το όνομά τους, κυνηγούν αιφνιδιάζοντας τη λεία τους.
Και οι νεοσσοί Τζέντου είναι εύκολοι στόχοι.
Όμως, ανεξαρτήτως του κινδύνου,
οι πιγκουίνοι πρέπει να τραφούν.
Οι Τζέντου είναι οι πιο γρήγοροι πιγκουίνοι του κόσμου.
Αν αποφύγουν την ενέδρα, έχουν μια ευκαιρία.
Οι νεαροί πιγκουίνοι ενώνονται για την ασφάλεια.
Αλλά μες στη σύγχυση, ένας νεοσσός μένει μόνος του.
Τώρα είναι ένας προς έναν.
Η μόνη ελπίδα του πιγκουίνου
είναι να βασιστεί στη μεγάλη ευκινησία και αντοχή του.
Όσο πιο πολλή ώρα διαρκεί το κυνήγι, τόσο πιο πιθανό να επιβιώσει.
Αυτός ο τυχερός νεαρός πιγκουίνος μπορεί να έρθει με τους άλλους.
Και ο ανοιχτός ωκεανός περιμένει.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Τον Φεβρουάριο,
ο βόρειος πόλος του πλανήτη έχει κατεύθυνση ενάντια στον ήλιο.
Οπότε, μες στο καταχείμωνο της Αρκτικής,
το σκοτάδι είναι σχεδόν ασταμάτητο,
με μόνη πηγή φωτός το Βόρειο Σέλας.
Αυτή η αιθέρια παράσταση δημιουργείται
όταν ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια από τον Ήλιο συγκρούονται
με το μαγνητικό πεδίο της Γης.
Αυτή είναι η περίοδος που αμέτρητα ζώα ξεκινούν το μακρύ ταξίδι τους
προς τις βόρειες περιοχές.
Πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα νότια,
λευκόχηνες έχουν αρχίσει την ετήσια μετανάστευσή τους.
Με επικεφαλής τους έμπειρους ενήλικες,
ακολουθούν την τήξη των πάγων, καθώς εκείνη απλώνεται βόρεια.
Και πετούν από τον Κόλπο του Μεξικού
ως τα εδάφη αναπαραγωγής στην Αρκτική.
Θα φτάσουν στην τούνδρα,
καθώς οι μεγάλες μέρες του καλοκαιριού δημιουργούν τις τέλειες συνθήκες
για το μεγάλωμα των νεοσσών.
Χρησιμοποιούν φυσικά ορόσημα, όπως λίμνες και ποταμούς,
για να μένουν εντός πορείας.
Αλλά σήμερα,
ο κόσμος από κάτω τους διαφέρει πολύ
από αυτόν που διέσχισαν οι πρόγονοί τους.
Εκεί όπου υπήρχε μια ατελείωτη σαβάνα,
τώρα υπάρχουν βιομηχανικά χωράφια.
Αλλά αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη κακό για τις χήνες.
Για να φτάσουν στην Αρκτική,
τα σμήνη πρέπει να ανεφοδιάζονται τακτικά,
οπότε τα χωράφια σιτηρών της Αμερικής
έχουν γίνει σημαντικές στάσεις ανεφοδιασμού.
Αυτή η σχεδόν ατελείωτη προμήθεια τροφής
σημαίνει πως ο πληθυσμός των λευκοχήνων
έχει διπλασιαστεί μες στα τελευταία 50 χρόνια.
Αλλά το να είσαι η πιο πολυπληθής χήνα του κόσμου έχει το τίμημά του.
Στον μοντέρνο κόσμο μας, δεν είναι όλα όπως φαίνονται.
Διακόσιες πενήντα χιλιάδες χήνες πυροβολούνται κάθε χρόνο.
ΚΟΛΠΟΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ
Οι λευκόχηνες πρέπει να περάσουν τις δοκιμασίες των κυνηγών
σε πολλά μέρη της διαδρομής τους.
Αλλά μεταξύ των δύο μεταναστευτικών περασμάτων της Αμερικής
βρίσκεται ένας υγρότοπος, στον οποίο είναι προστατευμένες.
Το Λόες Μπλαφς του Μιζούρι.
Είναι από τις πιο σημαντικές στάσεις
στο μακρύ ταξίδι τους προς τον Βορρά.
Το πόσο θα μείνουν εξαρτάται από τον καιρό.
Τον Φεβρουάριο, οι παγωμένοι αέρηδες φυσούν από την Αρκτική
και ρίχνουν ξαφνικά τη θερμοκρασία.
Και αν είναι παγωμένα εδώ,
οι συνθήκες θα είναι πολύ χειρότερες στον προορισμό τους.
Οπότε, για τώρα, όλες οι πτήσεις αναστέλλονται.
Μπορεί να είναι λευκόχηνες,
αλλά δεν φαίνεται να τους ταιριάζει ο πάγος.
Η επιφάνεια της λίμνης έχει παγώσει
και τα πουλιά συγκεντρώνονται στη μέση.
Όσο πιο πολλές είναι, τόσο πιο λίγος χώρος υπάρχει.
Αυτό ευνοεί έναν άλλον επισκέπτη.
Οι φαλακροί αετοί έρχονται
από την άλλη άκρη της Βόρειας Αμερικής.
Και συγχρονίζουν την άφιξή τους με αυτή των λευκοχήνων.
Οι χήνες είναι πάρα πολύ μεγάλες για να πιαστούν εν πτήση,
οπότε οι αετοί χρησιμοποιούν διαφορετική στρατηγική.
Πετούν προς το σμήνος, ώστε τα πουλιά να τρομάξουν και να πετάξουν.
Όσο πιο στριμωγμένες είναι οι χήνες, τόσο καλύτερα για τους αετούς.
Στον πανικό τους, οι χήνες συγκρούονται μεταξύ τους
και σπάνε τα άκρα τους.
Τα τραυματισμένα πουλιά αφήνονται αβοήθητα στον πάγο
ή ανήμπορα να ξεφύγουν από το νερό.
Όλες παραμένουν ευάλωτες κατά τη διάρκεια αυτού του παγετού,
καθώς η μετανάστευσή τους εμποδίζεται από τον πάγο και το χιόνι.
Πίσω στην Αρκτική, ο ήλιος αρχίζει να δυναμώνει.
Όμως, στα τέλη του Φεβρουαρίου,
οι ακτίνες του ακόμα μετά βίας φαίνονται στον ορίζοντα.
Σε τόσο ψυχρές συνθήκες, δεν υπάρχει πολλή τροφή
και τα περισσότερα ζώα πηγαίνουν στον Νότο
ή πέφτουν σε νάρκη.
Αλλά αυτό δεν κάνει τίποτα από τα δύο.
Ο λύγκας, ο πιο βόρειος αίλουρος του κόσμου.
Είναι προστατευμένος από το κρύο, οπότε δεν υποχωρεί.
Αλλά μπορεί να ταξιδέψει τεράστιες αποστάσεις για να βρει τροφή.
Ένας λύγκας κατεγράφη
να περπατάει πάνω από 3.000 χιλιόμετρα μέσα σε έναν μόνο χρόνο,
πιο μακριά από ό,τι νομίζαμε δυνατό.
ΒΟΡΕΙΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Αυτός ο αίλουρος βασίζεται σχεδόν ολοκλήρως σε ένα θήραμα.
Και αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχουν πολλά τριγύρω.
Οι χιονολαγοί.
Και δεν αρκεί μόνο να τους εντοπίσεις.
Οι λύγκες πρέπει να τρώνε κάθε λίγες μέρες,
οπότε η αναζήτηση δεν τελειώνει ποτέ.
Είναι τυχερός.
Ανίχνευσε κι άλλη μυρωδιά.
Ο λαγός μένει ψύχραιμος
και εμπιστεύεται το καμουφλάζ του.
Ο λύγκας δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα σε μεγάλες αποστάσεις,
οπότε πρέπει να πλησιάσει.
Επιτέλους, ένα γεύμα.
ΜΑΡΤΙΟΣ
Καθώς το Βόρειο Ημισφαίριο κλίνει ξανά προς τον Ήλιο,
φέρνοντας τις μακρύτερες μέρες του Μαρτίου,
οι ελαφοκέφαλες αντιλόπες ξεκινούν την ετήσια μετανάστευσή τους.
Θα ταξιδέψουν από τις χιονισμένες πεδιάδες του νότιου Γουαϊόμινγκ
ως τις εύφορες κοιλάδες των Βραχωδών Ορέων,
όπου και θα γεννήσουν.
Αλλά σήμερα, το μονοπάτι τους έχει γίνει αγνώριστο.
Και για να ξεκινήσουν, πρέπει να περάσουν από τις βάσεις εξόρυξης πετρελαίου.
Ένα αρσενικό δοκιμάζει την τύχη του.
Οι ελαφοκέφαλες αντιλόπες είναι προσεκτικές,
ειδικά όταν συναντούν ανθρώπους.
Μέχρι στιγμής, όλα καλά.
Τώρα, το υπόλοιπο κοπάδι.
Και… πάμε!
Μες στους επόμενους δύο μήνες,
θα ταξιδέψουν 200 χιλιόμετρα
για να φτάσουν στα εδάφη του Βορρά όπου γεννούν.
Το ταξίδι γίνεται όλο και πιο δύσκολο κάθε χρόνο.
Οι φράχτες που σχεδιάστηκαν για να κρατάνε μέσα τα ζωντανά
είναι εξίσου αποτελεσματικοί στο να κρατάνε έξω τις αντιλόπες.
Όμως, αυτή είναι η διαδρομή που έκαναν οι πρόγονοί τους.
Οπότε επιμένουν.
Πρόσφατα, μία ελαφοκέφαλη αντιλόπη πέρασε από σχεδόν 150 φράχτες
στη μετανάστευσή της.
Αλλά τα κέρατα και τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα
είναι άσχημος συνδυασμός.
Και οι φράχτες δεν είναι το μόνο πρόβλημα.
Οι αυτοκινητόδρομοι που κόβουν τη διαδρομή τους είναι πιο επικίνδυνοι.
Μπορεί να είναι τα πιο γρήγορα ζώα του εδάφους στην ήπειρο της Αμερικής,
αλλά δεν αποφεύγουν πάντα τα αυτοκίνητα.
Οι αλλαγές των τελευταίων 200 χρόνων
έχουν μειώσει τους αριθμούς των ελαφοκέφαλων αντιλοπών κατά 90%.
Υπάρχουν, όμως, και καλά νέα.
Η αφοσίωση των αντιλοπών στις προγονικές διαδρομές
έχει επιτρέψει το χτίσιμο πεζογεφυρών σε κρίσιμα σημεία
και αυτό έχει σχεδόν εξαλείψει όλους τους θανάτους στην περιοχή.
Καθώς το κοπάδι συνεχίζει βόρεια, φτάνει την πραγματική άγρια Δύση.
Εδώ θα αντιμετωπίσουν όχι ανθρώπινα εμπόδια,
αλλά φυσικά.
Το χιόνι λιώνει τώρα,
δείχνοντάς τους πως θα φτάσουν εγκαίρως στα εδάφη γέννας
για να μπορέσουν να γεννήσουν.
Αλλά και οι εποχικές αλλαγές φέρνουν προβλήματα.
Μπροστά βρίσκεται ο ποταμός Γκρο Βαντρ, που έχει φουσκώσει από το λιωμένο χιόνι.
Οι αντιλόπες πρέπει να τον διασχίσουν για να φτάσουν στα εδάφη γέννας,
αλλά φαίνονται αγχωμένες.
Όχι λόγω του ίδιου του ποταμού,
αλλά των θηρευτών που μπορεί να κρύβονται στην άλλη όχθη.
Στο νερό,
η ταχύτητά τους στην ξηρά δεν θα έχει σημασία.
Όμως, οι θηρευτές, όπως οι λύκοι και τα κούγκαρ
έχουν σχεδόν εξαλειφθεί από το κυνήγι,
οπότε οι πιθανότητες επίθεσης είναι μικρές.
Οι αντιλόπες δεν το γνωρίζουν αυτό.
Και πάλι, βοηθάει να 'ναι προσεκτικές.
Έτσι έφτασαν ως εδώ.
Αρκετές βδομάδες μετά από την αρχή του ταξιδιού,
φτάνουν επιτέλους στα εδάφη αναπαραγωγής τους,
στις εύφορες κοιλάδες των Βραχωδών Ορέων.
ΒΟΡΕΙΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Η χερσόνησος Μπάχα του Μεξικού
δεν περνάει τους κρύους χειμώνες του Βορρά.
Έτσι, οι ήπιες θερμοκρασίες των θαλασσών της αυτήν την εποχή
την καθιστούν λαμπρό εποχικό καταφύγιο
για κάποιους από τους σπουδαιότερους ταξιδιώτες μακρινών αποστάσεων.
Τις γκρίζες φάλαινες.
Είναι μέσα Μαρτίου
και πριν έξι βδομάδες, αυτό το θηλυκό γέννησε εδώ.
Τα προστατευμένα νερά είναι ζεστά και δεν έχουν θηρευτές.
Πρόκειται για εξαιρετικό παιδικό σταθμό.
Αλλά αυτή η τελειότητα κοστίζει.
Δεν υπάρχει φαγητό για τη μητέρα και βρίσκεται εδώ από τον Δεκέμβριο.
Οπότε, μόλις το μικρό της δυναμώσει,
θα το ταξιδέψει 8.000 χιλιόμετρα βόρεια
έως τη Βερίγγειο θάλασσα της Αλάσκας,
κάνοντας τη μακρύτερη μετανάστευση οποιουδήποτε θηλαστικού.
Ευτυχώς, ο μικρός της μεγαλώνει γρήγορα.
Καθώς θηλάζει πάνω από 200 λίτρα γάλακτος τη μέρα,
το μωρό ενός τόνου είναι γεμάτο ενέργεια.
Ευτυχώς, η μητέρα ξέρει που να τον πάει για να παίξει.
Εδώ είναι, λοιπόν.
Ένα ρηχό αμμοεπίπεδο στη μέση μιας λιμνοθάλασσας.
Προφανώς είναι δημοφιλές μέρος.
Καθώς η παλίρροια περνάει πάνω από τη ρηχή όχθη,
δημιουργεί ένα ήπιο ρεύμα,
προσελκύοντας φάλαινες από όλη τη λιμνοθάλασσα.
Είναι η πρώτη εισαγωγή του μικρού στην κοινωνία των φαλαινών.
Και φαίνεται λίγο ντροπαλός.
Θα μείνει κοντά στη μητέρα του.
Το αμμοεπίπεδο είναι καλό μέρος
για εξάσκηση στην κολύμβηση, καθώς θα τη χρειαστεί για το μακρύ ταξίδι.
Οι τσούχτρες μεταφέρονται από το ρεύμα,
αλλά εκείνος κολυμπάει ενάντιά του.
Το χρησιμοποιεί σαν διάδρομο για να χτίσει αντοχή.
Κάθε χρόνο, πάνω από 1.000 γκρίζες φάλαινες μεταναστεύουν εδώ.
Αλλά δεν είναι όλες θηλυκές με μικρά.
Πολλές είναι μεγάλα αρσενικά που έρχονται εδώ
με την ελπίδα να ζευγαρώσουν.
Τα θηλυκά με μικρά σίγουρα δεν ενδιαφέρονται,
αλλά αυτό δεν πτοεί αυτό το αρσενικό.
Καθώς εκείνη κολυμπάει μακριά του, αυτός μόνο ενθαρρύνεται.
Δεν δέχεται εύκολα την απόρριψη
όταν έχει ταξιδέψει τον μισό πλανήτη για να έρθει εδώ πέρα.
Και τώρα, ξεσπάει στο μικρό,
τον ρίχνει κάτω από την επιφάνεια.
Επιτέλους, το αρσενικό παίρνει το μήνυμα.
Ήρθε η ώρα οι δύο τους να πάνε βόρεια.
Από τότε που έφτασαν πριν τρεις μήνες,
το θηλυκό έχει χάσει ένα τρίτο του βάρους της.
Οπότε, τώρα πρέπει να ξεκινήσει το ταξίδι για την περιοχή βοσκής.
Ο μικρός της θα χρειαστεί τύχη για να ολοκληρώσει το ταξίδι.
Ένα στα τρία γκρίζα φαλαινάκια
δεν φτάνουν στον προορισμό τους.
ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ
Η κλίση της Γης καθοδηγεί όλες τις μεταναστεύσεις.
Μα ακόμα και στον ισημερινό, όπου η κλίση δεν προκαλεί πολλές εποχικές αλλαγές,
υπάρχουν ζώα που συνεχώς κινούνται.
Μυρμήγκια στρατιώτες.
Κάθε μέρα, το καθένα τους τρέχει απόσταση που αντιστοιχεί σε ανθρώπινο μαραθώνιο
για να μαζέψει φαγητό.
Αυτά τα συγκεκριμένα μυρμήγκια ειδικεύονται στις προνύμφες άλλων εντόμων.
Οι εργάτες που κουβαλούν θηράματα
λαμβάνουν βοήθεια για να περνούν από χάσματα στα φυτά,
στη μορφή ζωντανών γεφυρών.
Ίχνη φερομονών τα οδηγούν στο προσωρινό αρχηγείο τους.
Ένας καταυλισμός.
Μια φωλιά φτιαγμένη πλήρως από τα σώματα των μυρμηγκιών.
Κρυμμένο πίσω από αυτό το ζωντανό τείχος
βρίσκεται το κέντρο ελέγχου της αποικίας,
η βασίλισσα και τα νεότερα παιδιά της.
Όλος ο καταυλισμός έχει μείνει εδώ εδώ και δύο βδομάδες.
Αλλά αυτό θα αλλάξει.
Η μέρα γίνεται νύχτα
και ένα μήνυμα διαδίδεται στην αποικία.
Ένα χημικό σήμα έρχεται από τα βάθη του καταυλισμού.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Ώρα να μετακινηθούν!
Αυτά τα μικρά έντομα έχουν μεγάλο στομάχι.
Και έχοντας εξαντλήσει τη λεία στο δάσος γύρω τους,
τώρα πρέπει να βρουν νέα περιοχή για να τραφούν.
Ακολουθώντας ένα από τα κύρια μονοπάτια αναζήτησης τροφής,
οι εργάτες μεταφέρουν τις νεογέννητες προνύμφες,
όσο οι στρατιώτες φυλούν τα περιθώρια.
Η αποικία ίσως να αποτελείται και από μισό εκατομμύριο μυρμήγκια
και κανένα δεν θα μείνει πίσω.
Ο λόγος που προχωρούν υπό το πέπλο του σκοταδιού
γίνεται πλέον προφανής.
Η ίδια η βασίλισσα μετακινείται.
Είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλο μυρμήγκι.
Και τις τελευταίες δύο βδομάδες,
γεννάει αβγά κάθε λεπτό,
οπότε δεν μπορεί να ταξιδέψει.
Τώρα, τα αναπαραγωγικά καθήκοντά της έχουν τεθεί σε παύση
και μπορεί να μετακινηθεί σε νέα περιοχή κυνηγιού.
Αυτή είναι η μόνη φορά που είναι ορατή σε κοινή θέα.
Και η βασίλισσα δεν είναι ο μόνος σημαντικός ταξιδιώτης του στρατού.
Ένα σπάνιο γεγονός που συμβαίνει μόνο κάθε μερικά χρόνια.
Υπερμεγέθεις προνύμφες μεταφέρονται από τους εργάτες.
Αυτά είναι τα νεαρά αρσενικά και οι μελλοντικές βασίλισσες
που σύντομα θα αφήσουν την αποικία και θα σχηματίσουν δικές τους δυναστείες.
Πριν να επιστρέψει το φως της μέρας, ο στρατός φτιάχνει βάση.
Θα συνεχίσουν να ταξιδεύουν κάθε βράδυ μέχρι να βρουν νέα εδάφη κυνηγιού.
Μέχρι τότε, η βασίλισσα θα είναι έτοιμη να γεννήσει κι άλλα αβγά
και να προσθέσει περισσότερους εργάτες στην αυτοκρατορία της.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
ΒΟΡΕΙΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Πίσω στον Βορρά,
η μητέρα γκρίζα φάλαινα και το μικρό της
έχουν ξεκινήσει το ταξίδι τους εδώ και τέσσερις βδομάδες.
Από τότε που έφυγε, ο νεαρός έχει πάρει 1.000 κιλά,
αλλά η μητέρα του έχει να φάει μήνες.
Και θα διανύσουν μεγάλες αποστάσεις
μέχρι το συμπόσιο στη Βερίγγειο θάλασσα.
Μένουν κοντά στην ακτή, καθοδηγούμενοι από ορόσημα.
Έχει κάνει αυτό το ταξίδι πολλές φορές τα τελευταία 30 χρόνια
και πολλά έχουν αλλάξει από το πρώτο της ταξίδι.
Και πάλι, δεν αποφεύγει την ανθρώπινη επαφή.
Το μικρό φαίνεται να απολαμβάνει το φως της δημοσιότητας.
Η πολυσύχναστη ακτή της Καλιφόρνια είναι πολύ διαφορετική
από τον απομονωμένο κόλπο τους στο Μεξικό.
Και όλα θα γίνουν πιο πολυσύχναστα.
Σύντομα, οι δύο τους φτάνουν στο λιμάνι του Λος Άντζελες,
το μεγαλύτερο της Βόρειας Αμερικής.
Σχεδόν 2.000 πλοία το χρησιμοποιούν κάθε χρόνο.
Ο συνεχής θόρυβος των μηχανών ταράζει τους ήχους των νερών,
αποπροσανατολίζοντας τις φάλαινες και αυξάνοντας τον κίνδυνο πρόσκρουσης.
Δεκάδες φάλαινες πεθαίνουν κάθε χρόνο από συγκρούσεις με πλοία σε αυτά τα νερά.
Αυτή η γκρίζα φάλαινα
ήταν από τις πιο ατυχείς.
Η μητέρα και το μικρό έχουν αποφύγει τους πολυσύχναστους διαύλους.
Αλλά το πιο επικίνδυνο μέρος του ταξιδιού τούς περιμένει.
Ο Κόλπος του Μοντερέι.
Τριάντα πέντε χιλιόμετρα ανοιχτών νερών.
Το να μείνεις κοντά στην ακτή εδώ θα κόστιζε πολύτιμο χρόνο.
Οπότε, οδηγεί το μικρό της στα βάθη του κόλπου.
Αλλά είναι ριψοκίνδυνο.
Ξέρει τι παραμονεύει.
Κινείται κρυφά,
σταματάει τα τακτικά καλέσματά της
και έρχεται στην επιφάνεια όσο πιο σπάνια γίνεται.
Οι όρκες.
Φάλαινες δολοφόνοι.
Ξέρουν καλά αυτά τα νερά
και κυνηγάνε.
Βρήκαν τη μητέρα και το μικρό.
Μια ενήλικη γκρίζα φάλαινα έχει δεκαπλάσιο βάρος από μια όρκα
και αποτελεί ισχυρό αντίπαλο.
Οπότε, το κοπάδι τους περιτριγυρίζει προσεκτικά, ψάχνοντας για μια ευκαιρία.
Δεν θέλουν αυτήν.
Θέλουν το μικρό της.
Πέφτουν πάνω στην πλάτη του και τον βυθίζουν κάτω απ' το νερό,
προσπαθώντας να τον πνίξουν.
Με τη στήριξη της μητέρας του,
επέζησε της πρώτης επίθεσης.
Αλλά είναι τραυματισμένος.
Και τώρα, το κοπάδι φωνάζει ενισχύσεις.
Ένα τεράστιο αρσενικό πέντε τόνων.
Έχοντας λάβει ενισχύσεις,
οι όρκες κάνουν κατά μέτωπο επίθεση.
Η μητέρα δεν μπορεί να κάνει κάτι.
Όταν έρχονται με πλήρη ταχύτητα,
είναι σαν σύγκρουση λεωφορείου.
Το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο.
Αυτή η μητέρα θα συνεχίσει μόνη της το ταξίδι.
Πολλά ζώα
κατακυριεύονται από το ένστικτο της μετακίνησης,
παρά όλους τους κινδύνους.
Αλλά για κάθε ταξίδι που γίνεται τραγωδία,
αμέτρητα εκατομμύρια άλλα ζώα φτάνουν στον προορισμό τους.
Έτσι, αποκομίζουν τα οφέλη των καλύτερων συνθηκών
και των νέων ευκαιριών.
Και αυτές οι μεταναστεύσεις είναι σημαντικές και για άλλους.
Ωστόσο, πλέον έχουμε αλλάξει τον πλανήτη.
Αποκόπτοντας τις προγονικές διαδρομές
και επηρεάζοντας ακόμα και τις πιο απομονωμένες γωνιές της Γης.
Αλλά υπάρχει ελπίδα.
Ξέρουμε πιο πολλά για αυτά τα ταξίδια από ποτέ.
Και με τη βοήθειά μας,
πολλά ζώα ξεπερνούν τις προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου μας.
Για έναν υγιή και ενωμένο πλανήτη, πρέπει να συντηρήσουμε την ελευθερία κίνησης.
Και αν τα καταφέρουμε,
τα ζωτικά ταξίδια κάθε ζώου
θα συνεχίσουν για τα επόμενα χρόνια.
Υποτιτλισμός: Κωνσταντίνος Μουτζουβής