‎ในปี 2021
‎โลกเฝ้าดูครอบครัวช้างป่าจีนหลับใหล
‎ด้วยความอ่อนล้าจากการเดินทางครั้งใหญ่ ‎ระยะทางกว่า 400 กิโลเมตร
‎เพราะถูกบีบให้ออกจากป่า ‎ที่อยู่มาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ
‎เนื่องจากภัยแล้งที่เลวร้ายที่สุด
‎ครอบครัวนี้จึงออกเดินทางหาบ้านใหม่
‎(จีน)
‎หลังจากผ่านพื้นที่ทำการเกษตรขนาดใหญ่
‎พวกมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
‎แต่สิ่งที่พวกมันทำต่อไปนี้ทำให้ทุกคนทึ่ง
‎ผ่านใต้ถนนหลวงห้าเลนนี้ไป
‎ครอบครัวนี้ก็เข้าใกล้เมืองคุนหมิง
‎ภายในไม่กี่วัน พวกช้างก็มาถึงเขตเมือง
‎ไม่นาน พวกมันก็พบว่า ‎ตัวเองอยู่ในโลกใหม่ที่น่าหวาดกลัว
‎ด้วยความหวาดกลัวระคนสับสน
‎ครอบครัวช้างไม่มีทางเลือก
‎นอกจากหันหลังและเริ่มเดินทางไกลกลับบ้าน
‎ไม่น่าเชื่อว่าถึงพวกมันจะสร้างความเสียหาย
‎ชาวเมืองไม่เพียงแค่ยอมรับได้ แต่ยังช่วยเหลือ
‎ด้วยการใช้เงินหลายแสนดอลลาร์ ‎พาพวกมันกลับบ้านอย่างปลอดภัย
‎หลังจากผ่านไปเกือบสองปี
‎กับระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตรบนท้องถนน
‎ขบวนช้างที่อิดโรยก็กลับมาถึงป่าทางใต้
‎ที่ภัยแล้งบรรเทาลง
‎แม้จะดูเป็นไปไม่ได้
‎เรื่องราวในส่วนนี้ของครอบครัวช้าง ‎ก็จบลงอย่างมีความสุข
‎แต่นั่นแสดงให้เห็นว่าเมื่อสัตว์ ‎เผชิญกับการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวง
‎แรงกระตุ้นในการย้ายถิ่นฐานอาจเกินต้านทานได้
‎(โลกของเรา 2)
‎(อิสรภาพในการเดินทาง)
‎โลกของเราที่โคจรรอบดวงอาทิตย์นั้นเอียง
‎และในเดือนมกราคม
‎หมายความว่ามันจะเป็นฤดูร้อนทางตอนใต้
‎ถึงจะเป็นเบื้องล่างของโลก ‎อะไรๆ ก็อาจไม่ชัดเจนเสมอไป
‎แม้แต่ในช่วงที่ร้อนที่สุด
‎อุณหภูมิในทวีปแอนตาร์กติกา ‎ก็แทบไม่สูงเกินจุดเยือกแข็ง
‎แต่ด้วยแสงแดดตลอด 24 ชั่วโมง
‎ตอนนี้มันอุ่นพอ ‎ที่จะละลายน้ำแข็งในทะเลทั่วทั้งทวีป
‎และนั่นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเพนกวินเจนทู
‎ที่ต้องไปยังผืนดินเพื่อแพร่พันธุ์
‎สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ‎ชีวิตของพวกมันถูกผลักดัน
‎ให้ต้องเดินทางวันละ 30 กิโลเมตร
‎ไปยังแหล่งอาหารในทะเล
‎ตอนนี้ เมื่อมีอาหารเต็มท้อง ‎พวกมันก็จะมุ่งหน้ากลับไปหาลูกนก
‎หลังจากอยู่ในน้ำมาทั้งวัน
‎คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าขาจะชินกับการเดิน
‎เพนกวินเจนทูต้องการกองหินที่ปลอดน้ำแข็ง
‎เพื่อวางไข่และเลี้ยงดูลูกๆ
‎ดังนั้นการกลับบ้าน ‎จึงมักเป็นการเดินเตาะแตะขึ้นเขา
‎ไปยังยอดผาที่ลมโบก
‎ลูกๆ ของพวกมันฟักออกมาเมื่อแปดสัปดาห์ก่อน ‎และตอนนี้เกือบโตเต็มที่แล้ว
‎ในช่วงฤดูร้อนอันสั้นของทวีปแอนตาร์กติกา
‎ขนปีกพวกมันจะงอกทันก่อนฤดูหนาววกมาพอดี
‎ยิ่งลูกนกจ้ำม่ำ มันก็จะยิ่งต้องการอาหาร
‎และพ่อแม่บางตัวก็ดูจะไม่ตามใจพวกมัน
‎แต่การกระทำแบบนี้มีข้อดี
‎การให้ลูกนกลงแรงก่อนจะได้อาหาร
‎ทำให้พ่อแม่ประเมินพวกมันด้านพละกำลัง…
‎ความทรหด
‎และความสัมพันธ์ของอวัยวะได้
‎ความหวังจะได้อาหารดึงดูดพวกลูกนกลงน้ำ
‎ถึงจะไม่ได้ลงจริงๆ ก็ตาม
‎ดูเหมือนว่าแม้แต่กับเพนกวิน
‎ก้าวแรกในการลงน้ำเย็นๆ ‎ก็ต้องใช้ความกล้าเล็กน้อย
‎แต่แค่ตัวเดียวที่นำไป
‎ตัวอื่นๆ ก็พร้อมตาม
‎การลงแอ่งน้ำตื้นๆ ใต้ร่มเงา ‎เป็นการทดสอบขนกันน้ำที่ปลอดภัย
‎และเนื่องจากที่นี่มีหน้าร้อนที่สั้นมากๆ
‎พวกนกจะต้องได้ใช้มันในไม่ช้า
‎อีกไม่นาน
‎ทะเลรอบทวีปแอนตาร์กติกา ‎จะถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งอีกครั้ง
‎ฉะนั้นเพนกวินน้อยต้องไปยังน่านน้ำเปิดเดี๋ยวนี้ ‎ถ้าอยากจะได้อาหาร
‎แต่พวกมันหวั่นใจ
‎เนื่องด้วยเหตุผลสมควร
‎ใครจะไปอยากลงทะเล ‎ที่มีแมวน้ำเสือดาวขนาดสามเมตรอยู่
‎และไม่ใช่แค่ตัวเดียว
‎แต่เป็นสาม
‎สมชื่อเสือดาว พวกมันล่าโดยซุ่มโจมตีเหยื่อ
‎และลูกเพนกวินเจนทูก็เป็นเหยื่อที่ล่าได้ง่าย
‎แต่ถึงจะอันตราย
‎ความอยากอาหาร ‎ของเหล่าเพนกวินนั้นมิอาจต้านได้
‎เจนทูเป็นเพนกวินที่เร็วที่สุดในโลก
‎ถ้าหลบเลี่ยงการซุ่มโจมตีได้ พวกมันก็มีโอกาส
‎เพนกวินน้อยเกาะกลุ่มกันเพื่อความปลอดภัย
‎แต่ด้วยความสับสน เพนกวินตัวหนึ่งจึงแตกฝูง
‎ตอนนี้จึงเป็นหนึ่งต่อหนึ่ง
‎ความหวังเดียวของเจ้าเพนกวิน
‎คือการอาศัยความว่องไว ‎และความทรหดของตัวเอง
‎ยิ่งไล่ล่านานเท่าไหร่ โอกาสรอดก็ยิ่งมากขึ้น
‎เพนกวินน้อยดวงปังตัวนี้ไปรวมฝูงได้แล้ว
‎และทะเลเปิดก็กำลังรออยู่
‎(เดือนกุมภาพันธ์)
‎ในเดือนกุมภาพันธ์
‎ปลายเหนือสุดของโลกจะชี้ออกจากดวงอาทิตย์
‎ดังนั้นในช่วงกลางฤดูหนาวของอาร์กติก
‎จะมีแต่ความมืดแทบไม่ขาดสาย
‎แสงไฟเดียวที่โผล่มาคือจากแสงออโรรา
‎แสงสวรรค์พวกนี้เกิดขึ้น
‎เมื่ออนุภาคมีประจุไฟฟ้าจากดวงอาทิตย์
‎ชนกับสนามแม่เหล็กโลก
‎นี่คือช่วงเวลาที่สัตว์นับไม่ถ้วน ‎เริ่มต้นการเดินทางอันยาวนาน
‎สู่แถบเหนือ
‎ทางทิศใต้ ห่างไป 5,000 กิโลเมตร
‎ห่านหิมะเพิ่งเริ่มการย้ายถิ่นประจำปี
‎นำฝูงโดยห่านโตเต็มไวมากประสบการณ์
‎พวกมันบินตามน้ำแข็งละลาย ‎ที่เกิดไล่ขึ้นไปทางเหนือ
‎และบินจากอ่าวเม็กซิโก
‎ไปยังแหล่งแพร่พันธุ์ในแถบขั้วโลกเหนือ
‎พวกมันจะไปถึงทุ่งทุนดรา
‎ทันเวลาที่หน้าร้อนแสนยาวนาน ‎สร้างสภาวะที่เหมาะ
‎แก่การเลี้ยงดูลูกๆ พอดี
‎พวกมันใช้แลนด์มาร์กทางธรรมชาติ ‎อย่างทะเลสาบและแม่น้ำ
‎เพื่อไม่ให้พวกมันกระจัดกระจายออกนอกทาง
‎แต่วันนี้
‎โลกเบื้องล่างนั้นแตกต่างกันมาก
‎จากโลกที่บรรพบุรุษของพวกมันบินข้ามผ่าน
‎ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นทุ่งหญ้าสะวันนาทอดยาว
‎บัดนี้กลายเป็นพื้นที่เกษตรอุตสาหกรรม
‎แต่นั่นไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับห่านซะทีเดียว
‎การจะไปให้ถึงอาร์กติก
‎ฝูงห่านต้องเติมพลังอย่างสม่ำเสมอตลอดทาง
‎ดังนั้นแปลงเกษตร ‎ในประเทศอู่ข้าวอู่น้ำของอเมริกา
‎จึงกลายเป็นจุดแวะพักที่จำเป็น
‎แหล่งอาหารที่กินได้แทบไม่มีวันหมด
‎ทำให้ประชากรห่านหิมะ
‎เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
‎แต่การเป็นหนึ่งในห่านที่มีจำนวน ‎มากที่สุดในโลกนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย
‎ไม่ใช่ทุกอย่างในโลกยุคใหม่นี้จะเป็นอย่างที่เห็น
‎ในแต่ละปี หนึ่งในสี่ของห่านล้านตัวถูกยิง
‎(อ่าวเม็กซิโก)
‎ห่านหิมะจำเป็นต้องฟันฝ่า ‎นักล่ามหาภัยอยู่เป็นระยะ
‎ตามเส้นทางส่วนใหญ่ของพวกมัน
‎แต่สิ่งที่คั่นกลางระหว่าง ‎เส้นทางบินอพยพสองเส้นในอเมริกา
‎เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ ที่ซึ่งพวกมันจะได้รับการคุ้มครอง
‎โลเอสบลัฟส์ในมิสซูรี
‎เป็นจุดแวะพักที่สำคัญที่สุดจุดหนึ่ง
‎ในการเดินทางขึ้นเหนือของพวกมัน
‎ระยะเวลาพักจะขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ
‎ในเดือนกุมภาพันธ์ ‎ลมหนาวที่พัดลงมาจากแถบขั้วโลกเหนือ
‎อาจทำให้อุณหภูมิลดลงกะทันหัน
‎และถ้าที่นี่หนาวจัด
‎สภาพอากาศในที่ที่พวกมันจะไป ‎จะแย่กว่านี้มาก
‎ฉะนั้นตอนนี้ เที่ยวบินขึ้นเหนือทั้งหมดจึงถูกระงับ
‎พวกมันเป็นห่านหิมะก็จริง
‎แต่ดูเหมือนพวกมัน ‎ไม่สะดวกใจที่จะอยู่กับน้ำแข็งเลย
‎เนื่องจากขอบทะเลสาบกลายเป็นน้ำแข็ง
‎พวกห่านเลยมากองกันตรงกลาง
‎ยิ่งวุ่นวายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำอะไรไม่ค่อยถูก
‎และสิ่งนั้นเหมาะกับผู้มาเยือนชนิดนี้
‎นกอินทรีหัวขาวมาที่นี่
‎โดยบินข้ามอเมริกาเหนือ
‎และพวกมันกะเวลามา ‎ให้ตรงกับตอนที่ห่านหิมะอยู่พอดี
‎ห่านตัวใหญ่เกินกว่าจะโฉบจับได้
‎พวกอินทรีจึงใช้กลยุทธ์ในการล่าที่ต่างไป
‎การบินเข้าใส่ห่าน ‎ทำให้ฝูงห่านกลัวและบินแตกกระเจิง
‎ยิ่งพวกห่านเกาะกันแออัด ก็ยิ่งดีสำหรับนกอินทรี
‎ด้วยความตื่นตระหนก พวกห่านจึงชนกันเอง
‎จนแขนขาหัก
‎ห่านที่บาดเจ็บถูกทิ้งไว้บนน้ำแข็งอย่างไม่ไยดี
‎ไม่ก็หนีขณะอยู่ในน้ำไม่ได้
‎ทุกตัวยังคงสุ่มเสี่ยงจนกว่าลมหนาวนี้จะผ่านไป
‎การโยกย้ายครั้งใหม่ยังไม่สามารถทำได้ ‎เพราะน้ำแข็งและหิมะ
‎กลับมาที่แถบขั้วโลกเหนือ ‎ดวงอาทิตย์เริ่มสาดแสงแรงขึ้น
‎แต่ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์
‎แสงของมันยังโผล่แทบไม่พ้นขอบฟ้า
‎ในสภาวะที่หนาวเหน็บเช่นนี้ ‎อาหารการกินมีน้อยมาก
‎และสัตว์ส่วนใหญ่ก็จะหนีลงใต้
‎ไม่ก็จำศีลไปเลย
‎แต่เจ้าตัวนี้ไม่ทำอะไรแบบนั้น
‎แมวป่าลิงซ์ แมวที่อยู่เหนือสุดของโลก
‎ความหนาวเย็นช่วยคุ้มครองมันอย่างดี ‎มันเลยไม่หนีไปไหน
‎แต่มันอาจต้องเดินทางหาอาหารไกลมาก
‎มีการบันทึกไว้ว่าเคยมีแมวตัวหนึ่ง
‎เดินมากกว่า 3,000 กิโลเมตร ‎ในเวลาเพียงหนึ่งปีด้วย
‎ไกลเกินกว่าที่คิดว่าเป็นไปได้
‎(มหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ)
‎แมวตัวนี้ดำรงชีวิตได้ด้วยเหยื่อชนิดเดียว
‎และตอนนี้ แถวนี้ก็มีน้อยมากๆ
‎กระต่ายสโนว์ชู
‎การหาเจอสักตัวเป็นแค่ครึ่งหนึ่งของภารกิจ
‎แมวป่าลิงซ์ต้องกินอาหารทุกสองสามวัน
‎มันเลยต้องล่าไม่จบไม่สิ้น
‎โชคยังดี
‎มันได้กลิ่นเหยื่ออีกตัว
‎เจ้ากระต่ายสงบนิ่ง
‎และมั่นใจในการพรางตัวของตน
‎ถ้าวิ่งยาวๆ แมวป่าลิงซ์ตามไม่ทันเหยื่อของมันแน่
‎มันเลยต้องย่องเข้าไปใกล้ๆ
‎ได้กินสักที
‎(เดือนมีนาคม)
‎ขณะที่ซีกโลกเหนือเบนกลับเข้าหาดวงอาทิตย์
‎ทำให้เดือนมีนาคมมีกลางวันที่ยาวนานขึ้น
‎พรองฮอร์นก็เริ่มการย้ายถิ่นฐานประจำปี
‎การเดินทางนี้จะพาพวกมัน ‎ออกจากที่ราบหิมะปกคลุมในไวโอมิงตอนใต้
‎ไปยังหุบเขาเขียวขจีในเทือกเขาร็อกกี
‎ที่ซึ่งพวกมันจะคลอดลูก
‎แต่วันนี้ เส้นทางของพวกมันเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้
‎และขั้นแรก พวกมันต้องหาทาง ‎ผ่านโรงผลิตน้ำมันและก๊าซไปให้ได้
‎เจ้าตัวผู้ลองเสี่ยงดวงดู
‎พรองฮอร์นเป็นสัตว์ที่ระวังตัว
‎โดยเฉพาะเวลาเจอมนุษย์
‎ตอนนี้ยังได้อยู่
‎สำหรับสมาชิกในฝูงที่เหลือ
‎เตรียมตัว… ลุย!
‎ในอีกสองสามเดือน
‎พวกมันจะเดินทาง 200 กิโลเมตร
‎เพื่อไปยังจุดตกลูกทางเหนือ
‎เป็นการเดินทางที่ท้าทายมากขึ้นทุกปี
‎รั้วที่ออกแบบมาเพื่อไม่ให้สัตว์เลี้ยงหนี
‎กันพรองฮอร์นออกไปได้ชะงัดพอกัน
‎แต่นี่เป็นเส้นทางที่บรรพบุรุษของพวกมันผ่าน
‎พวกมันจึงต้องฟันฝ่าไปให้ได้
‎ล่าสุด พรองฮอร์นหนึ่งตัวข้ามรั้วเกือบ 150 ครั้ง
‎ในการอพยพขึ้นเหนือ
‎แต่เขาง่ามกับลวดหนาม
‎เป็นการผสมผสานที่ไม่น่าพอใจ
‎และรั้วก็ไม่ใช่ปัญหาเดียว
‎ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือทางหลวง ‎ที่ตัดผ่านเส้นทางของพวกมัน
‎พวกมันอาจเป็นสัตว์บกที่เร็วที่สุดในอเมริกา…
‎แต่ไม่ใช่ว่าจะหลบรถทันเสมอไป
‎การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในช่วง 200 ปีที่ผ่านมา
‎ได้ลดจำนวนพรองฮอร์นลงไปกว่า 90%
‎แต่ก็มีเรื่องดีอยู่บ้าง
‎การที่พรองฮอร์นยึดมั่นในเส้นทางของบรรพบุรุษ
‎ทำให้เราสามารถสร้างสะพานลอย ‎ที่จุดผ่านสำคัญๆ ได้
‎และนั่นทำให้การตายบนท้องถนนแถวนั้น ‎ลดลงเกือบหมด
‎ขณะที่ทั้งฝูงเดินทางขึ้นเหนือต่อ ‎พวกมันก็มาถึงป่าตะวันตก
‎ที่นี่ พวกมันต้องเผชิญกับอุปสรรค ‎ที่ไม่ได้มาจากฝีมือมนุษย์
‎แต่มาจากธรรมชาติ
‎ตอนนี้หิมะกำลังละลาย
‎สื่อได้ว่าพวกมันใกล้ถึงจุดตกลูก
‎ทันกำหนดคลอดพอดี
‎แต่การเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาล ‎ก็นำมาซึ่งปัญหาเช่นกัน
‎ข้างหน้านี้คือแม่น้ำโกรวอนต์ของไวโอมิง ‎ที่ตอนนี้เอ่อล้นเพราะหิมะละลาย
‎พรองฮอร์นต้องข้ามให้ได้ เพื่อไปให้ถึงจุดตกลูก
‎แต่พวกมันท่าทางกังวล
‎ไม่ใช่แค่เพราะแม่น้ำอย่างเดียว
‎แต่อาจมีสัตว์นักล่าซ่อนตัวอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วย
‎ในน้ำ
‎ความเร็วของพวกมันบนบกใช้การที่นี่แทบไม่ได้
‎แต่นักล่าอย่างหมาป่าและเสือคูการ์
‎ตอนนี้ก็ถูกล่าจนใกล้สูญพันธุ์
‎ดังนั้นโอกาสที่จะถูกโจมตีที่นี่จึงน้อยมาก
‎แต่แค่พวกพรองฮอร์นไม่รู้เรื่องนี้
‎ยังไงระวังไว้ก่อนก็ดีกว่า
‎ทำให้พวกมันมาไกลได้ขนาดนี้
‎หลังจากออกเดินทางมาหลายสัปดาห์
‎ในที่สุดพวกมันก็มาถึงแหล่งแพร่พันธุ์
‎หุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ของเทือกเขาร็อกกี
‎(มหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ)
‎คาบสมุทรบาฆาของเม็กซิโก
‎ไม่ได้สัมผัสฤดูหนาวเย็นยะเยือก ‎เหมือนทางตอนเหนือ
‎ดังนั้นอุณหภูมิน้ำทะเลที่ไม่หนาวจัดในช่วงนี้ของปี
‎ทำให้มันเป็นสถานที่พักผ่อนตามฤดูกาลอันดีเยี่ยม
‎สำหรับนักเดินทางไกล ‎ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกจำพวกหนึ่ง
‎วาฬสีเทา
‎ตอนนี้คือกลางเดือนมีนาคม
‎และเมื่อหกสัปดาห์ก่อน ‎วาฬเพศเมียตัวนี้ให้กำเนิดลูกน้อยที่นี่
‎น่านน้ำที่ประชิดเขตกำบังคลื่นลมนั้น ‎อุ่นและปลอดสัตว์นักล่า
‎เป็นสถานอนุบาลที่ดีเลิศ
‎แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นต้องแลกมาด้วยบางอย่าง
‎แม่วาฬตัวนี้ไม่มีอาหาร ‎และมันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เดือนธันวาคม
‎ทันทีที่ลูกของมันแข็งแรงพอ
‎มันจะพาลูกขึ้นเหนือ 8,000 กิโลเมตร
‎ไปยังแหล่งอาหารของพวกมัน ‎ที่ทะเลเบริงในอลาสกา
‎เป็นการย้ายถิ่นที่ยาวนานที่สุด ‎ในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
‎โชคดีที่ลูกของมันโตไว
‎เพราะบำรุงด้วยน้ำนมกว่า 200 ลิตรต่อวัน
‎เจ้าหนูน้ำหนักหนึ่งตันจึงมีพลังงานเต็มเปี่ยม
‎โชคดีที่แม่ของมันรู้จักที่ ‎ที่มันสามารถระบายอารมณ์ได้
‎และนั่นก็คือที่นี่
‎สันดอนทรายเตี้ยๆ กลางทะเลสาบ
‎และเห็นได้ชัดว่ามันเป็นที่ที่ควรมา
‎เมื่อน้ำซัดมาโดนแนวทรายเตี้ยๆ
‎จะทำให้เกิดกระแสน้ำบางเบา
‎ดึงดูดวาฬจากอีกฟากของทะเลสาบ
‎ลูกวาฬจึงได้ทำความรู้จักชุมชนวาฬเป็นครั้งแรก
‎และมันดูเขินอายนิดหน่อย
‎อยู่ใกล้ๆ แม่ไว้ดีกว่า
‎สันดอนทรายเป็นสถานที่ที่เหมาะ
‎ในการฝึกทักษะการว่ายน้ำ ‎ที่จำเป็นต่อการเดินทางขึ้นเหนือ
‎แมงกะพรุนถูกพัดพาตามกระแสน้ำ
‎แต่เจ้าลูกวาฬว่ายทวน
‎ถือซะว่าเป็นลู่วิ่งใต้น้ำที่ช่วยเสริมสร้างความอึด
‎แต่ละปี วาฬสีเทากว่า 1,000 ตัว ‎จะอพยพมาที่ทะเลสาบแห่งเดียวแห่งนี้
‎แต่ไม่ใช่ทุกตัวจะเป็นตัวเมียที่มีลูก
‎ตัวผู้หลายตัวก็เดินทางไกลมาที่นี่เช่นกัน
‎ด้วยความหวังว่าจะได้เจอคู่ครอง
‎แน่นอนว่าแม่วาฬลูกติดนั้นไม่สนใจ
‎แต่ตัวผู้คลั่งรักตัวนี้ยังคงตามตื๊อ
‎และการว่ายหนีดูจะทำให้เจ้าตัวผู้ได้ใจ
‎ชัดเจนว่าการถูกปฏิเสธเป็นสิ่งที่ทำใจรับยาก
‎เมื่อเดินทางมาตั้งครึ่งโลกเพื่อมาที่นี่
‎และตอนนี้ดูเหมือนมัน ‎จะระบายความหงุดหงิดใส่ลูกวาฬ
‎กดลูกวาฬลงไปจากผิวน้ำ
‎ในที่สุดวาฬตัวผู้ก็เข้าใจความนัย
‎ได้เวลาที่สองแม่ลูกต้องขึ้นเหนือแล้ว
‎ตั้งแต่มาถึงที่นี่เมื่อสามเดือนก่อน
‎วาฬตัวเมียน้ำหนักลดลงหนึ่งในสามส่วน
‎ฉะนั้นตอนนี้มันต้องเริ่มเดินทางไกล ‎กลับไปยังแหล่งอาหาร
‎ลูกของมันต้องพึ่งดวงในการเดินทางไปให้ถึง
‎หนึ่งในสามของลูกวาฬสีเทา
‎ไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง
‎(มหาสมุทรแอตแลนติก ‎เส้นศูนย์สูตร)
‎การที่โลกเอียงก่อให้เกิดการย้ายถิ่น
‎แม้แต่ที่เส้นศูนย์สูตร ‎ที่ซึ่งความเอียงส่งผลทางฤดูกาลน้อยมาก
‎ก็ยังมีสัตว์บางชนิดที่เคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา
‎มดกองทัพ
‎แต่ละวัน มดแต่ละตัวจะวิ่งเป็นระยะทาง ‎เท่ากับการวิ่งมาราธอนของมนุษย์
‎เพื่อสะสมอาหาร
‎มดชนิดนี้ถนัดเข้ายึดตัวอ่อนของแมลงอื่นๆ
‎มดงานที่แบกเหยื่ออยู่
‎จะข้ามช่องโหว่ของเศษใบไม้ ‎ด้วยความช่วยเหลือจากมดตัวอื่นๆ
‎ที่ประกอบร่างเป็นสะพานที่มีชีวิต
‎ร่องรอยฟีโรโมน ‎นำทางพวกมันไปยังฐานทัพชั่วคราว
‎รวงชั่วคราว
‎เป็นรังที่สร้างขึ้นจากร่างกายมดล้วนๆ
‎ที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงที่มีชีวิต
‎คือศูนย์ควบคุมอาณานิคม
‎ราชินีและทารกแรกเกิดของนาง
‎รวงชั่วคราวแขวนอยู่ที่นี่มาตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน
‎แต่มันกำลังจะเปลี่ยนไป
‎กลางวันผันเป็นกลางคืน
‎และมีกระแสสัญญาณส่งไปทั่วทั้งอาณานิคม
‎สัญญาณเคมีมาจากส่วนลึกภายในรวง
‎สารที่ส่งมานั้นชัดเจน
‎ถึงเวลาย้ายรวงแล้ว
‎แมลงจิ๋วเหล่านี้มีความอยากอาหารล้นเหลือ
‎และกวาดเอาเหยื่อในป่ารอบข้างไปหมดแล้ว
‎ตอนนี้พวกมันต้องย้ายและหาแหล่งอาหารใหม่
‎ตามเส้นทางหาอาหารหลักๆ เส้นหนึ่ง
‎มดงานขนย้ายตัวอ่อนที่เพิ่งฟักออกมา…
‎ระหว่างที่มดทหารคุ้มกันอยู่รอบนอก
‎อาณานิคมนี้อาจมีมดมากถึงครึ่งล้านตัว
‎และจะไม่มีตัวไหนถูกทิ้ง
‎เหตุผลที่พวกมันเดินทางในความมืด
‎ตอนนี้กระจ่างแล้ว
‎เพราะราชินีเดินทางด้วยตนเอง
‎นางตัวใหญ่กว่ามดตัวอื่นๆ
‎และตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎นางวางไข่ทุกนาทีเลยก็ว่าได้
‎นางจึงไม่สามารถเดินทางได้
‎ตอนนี้ในเมื่อหน้าที่แพร่พันธุ์ของนาง ‎ถูกพักไว้ชั่วคราว
‎นางจึงสามารถเดินทาง ‎ไปยังสนามล่าเหยื่อแห่งใหม่ได้
‎นี่เป็นเวลาเดียวที่นางจะปรากฏตัวในที่โล่งแจ้ง
‎และราชินีไม่ใช่นักเดินทางสำคัญ ‎เพียงคนเดียวของกองทัพ
‎ในสถานการณ์ที่ยากจะพบเห็น ‎ซึ่งไม่กี่ปีจะเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง
‎ตัวอ่อนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น และแบกโดยมดงาน
‎นี่คือมดหนุ่มและราชินีในอนาคต
‎ที่จะออกจากอาณานิคม ‎ไปก่อตั้งราชวงศ์ของตนเองในไม่ช้า
‎กองทัพจะต้องรีบสร้างค่ายทหาร ‎ก่อนที่แดดจะกลับมา
‎พวกมันจะเดินทางต่อไปทุกคืน ‎จนกว่าจะถึงพื้นที่ล่าสัตว์แห่งใหม่
‎พอถึงตอนนั้น ราชินีก็พร้อมที่จะวางไข่อีก
‎และเพิ่มมดงานในอาณาจักรนาง
‎(เดือนเมษายน)
‎(มหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ)
‎กลับมาทางตอนเหนือ
‎แม่วาฬสีเทาและลูกของมัน
‎เดินทางอพยพมาเป็นเวลาสี่สัปดาห์แล้ว
‎ตั้งแต่จากมา น้ำหนักของเจ้าวาฬน้อย ‎เพิ่มขึ้นกว่า 1,000 กิโล
‎แต่แม่ของมันไม่ได้กินอะไรมาหลายเดือนแล้ว
‎และยังต้องข้ามมหาสมุทรอีกไกล
‎กว่าจะได้กินมื้อใหญ่ในทะเลเบริง
‎พวกมันว่ายเลียบฝั่ง ใช้สิ่งที่มองเห็นนำทาง
‎มันเดินทางแบบนี้มาหลายครั้ง ‎ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
‎และหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป ‎จากการเดินทางครั้งแรกของมัน
‎แต่มันยังคงไม่หลบเลี่ยง ‎การเป็นเป้าสายตาของมนุษย์
‎และท่าทางลูกวาฬก็ชอบใจที่ได้เป็นจุดสนใจ
‎ชายฝั่งแคลิฟอร์เนียที่พลุกพล่านดูต่างกันสุดขั้ว
‎กับอ่าวอันร่มเย็นของพวกมันในเม็กซิโก
‎และจากตรงนี้ไปมันจะยิ่งวุ่นวาย
‎ในไม่ช้าทั้งสองก็มาถึงท่าเรือลอสแอนเจลิส
‎ที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ
‎มีเรือเกือบ 2,000 ลำมาที่นี่ทุกปี
‎เสียงเครื่องยนต์ที่กระหึ่มไม่หยุด ‎รบกวนภูมิทัศน์ทางเสียงใต้น้ำ
‎ทำให้ปลาวาฬสับสนและเพิ่มความเสี่ยงต่อการชน
‎มีวาฬจำนวนมากเสียชีวิตทุกปี ‎จากการถูกเรือชนในน่านน้ำเหล่านี้
‎วาฬสีเทาตัวนี้
‎เป็นหนึ่งในผู้โชคร้าย
‎วาฬแม่ลูกหลีกเลี่ยงเส้นทางขนส่งที่พลุกพล่านที่สุด
‎แต่ส่วนที่อันตรายที่สุด ‎ของการเดินทางนั้นรออยู่ข้างหน้า
‎อ่าวมอนเทอร์เรย์
‎สามสิบห้ากิโลเมตรจากน่านน้ำเปิด
‎การอยู่ใกล้ชายฝั่งจะทำให้เสียเวลาอันมีค่า
‎แม่วาฬจึงนำลูกข้ามส่วนลึกของอ่าว
‎แต่มันมีความเสี่ยง
‎แม่วาฬรู้ว่าที่นั่นมีอะไร
‎มันเข้าสู่โหมดพรางตัว
‎หยุดการส่งเสียงเรียกใดๆ
‎และขึ้นสู่ผิวน้ำให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎วาฬออร์กา
‎หรือวาฬเพชฌฆาต
‎พวกมันรู้จักน่านน้ำเหล่านี้เป็นอย่างดี
‎และพวกมันกำลังตามล่าหาเหยื่อ
‎วาฬแม่ลูกถูกพบตัวแล้ว
‎วาฬสีเทาโตเต็มวัยมีน้ำหนักสิบเท่าของออร์กา
‎และอาจเป็นศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว
‎ฝูงออร์กาจึงว่ายวนเวียน ‎อย่างระแวดระวังเพื่อหาโอกาส
‎พวกมันไม่สนแม่วาฬ
‎แต่จะเอาวาฬตัวลูก
‎พวกมันโดดขึ้นหลังลูกวาฬและดันมันลงไปใต้น้ำ
‎พยายามทำให้มันจม
‎ด้วยความช่วยเหลือจากแม่
‎มันจึงรอดจากการโจมตีครั้งแรกมาได้
‎แต่มันก็บาดเจ็บ
‎และตอนนี้ฝูงออร์กาก็เรียกกำลังเสริมมา
‎ออร์กาเพศผู้ตัวมหึมา ขนาดห้าตัน
‎เมื่อมีพี่เบิ้มมาเสริมทัพ
‎ฝูงออร์กาจึงเปลี่ยนมาโจมตีสุดกำลัง
‎แม่วาฬช่วยอะไรไม่ได้เลย
‎ด้วยการพุ่งชนสุดกำลัง
‎มันเหมือนกับการถูกรถบัสชน
‎ผลลัพธ์เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
‎แม่วาฬตัวนี้จำต้องเดินทางต่อไปเพียงลำพัง
‎สำหรับสัตว์หลายชนิด
‎สัญชาตญาณในโยกย้ายนั้นเกินต้าน
‎แม้จะมีอันตรายตรงหน้า
‎แต่ทุกการเดินทางที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรม
‎ก็ยังมีผู้ไปถึงจุดหมายจำนวนนับไม่ถ้วน
‎ทำให้พวกมันได้เพลิดเพลินกับสภาวการณ์ที่ดีกว่า
‎และโอกาสใหม่ๆ
‎การย้ายถิ่นฐานเหล่านี้ ‎เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสัตว์อื่นด้วยเช่นกัน
‎อย่างไรก็ตาม ปัจจุบัน ‎โลกเปลี่ยนไปเพราะฝีมือมนุษย์
‎ขัดขวางเส้นทางที่ใช้มานมนาน…
‎และสร้างผลกระทบไปไกลถึงสุดขอบโลก
‎แต่ความหวังยังมี
‎เรารู้เรื่องราวการเดินทางเหล่านี้ ‎มากกว่าในอดีต
‎และด้วยความช่วยเหลือจากเรา
‎ตอนนี้สัตว์หลายชนิดจึงก้าวข้าม ‎ความท้าทายของโลกสมัยใหม่ได้
‎เพื่อโลกที่สมบูรณ์และสัมพันธ์กัน ‎เราต้องรักษาเสรีภาพในการเดินทาง
‎และเมื่อเราทำเช่นนั้น
‎การเดินทางอันจำเป็นของสรรพสัตว์ทุกตัว
‎จะยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายปี
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์