NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dziewięć miesięcy wmawiano mi, że tata nie żyje.
Mówią, że idę w zaparte.
Nieważne, nie docenia się uporu. Spróbujcie czasami.
To działa, no chyba że się mylicie.
To nie ma sensu.
Mój tata to ostatnia osoba, która zaginęłaby na ocenie.
Ten kompas do mnie wrócił.
Kompas mojego ojca, przekazywany od pokoleń.
To znak.
Mój tata wciąż żyje i znajdę go.
Wheezie, zamknij się.
Boże.
Nie jesteś Wheezie.
Zgadza się.
- Przepraszam. - Co robisz?
Podrzucam sprzęt do nurkowania.
A ty co tu robisz?
To nasza łódź.
I jedyne miejsce z klimatyzacją.
Jasne.
Napełniłeś butle?
Nie.
Nie ma prądu, kompresory nie działają.
Więc zakradasz się o piątej rano z pustymi butlami?
Wspomnę o tym Wardowi.
Dobra.
Super.
Zostawię to tylko.
Tak, na środku pokoju będzie dobrze.
Właśnie tak kazał mi zrobić.
Pa.
Właściwie to co dokładnie powiesz swojemu ojcu?
Tylko to, że podkradasz nam sprzęt do nurkowania.
Cholera.
Pożyczyłem go na kilka godzin. Zwróciłem cały i nieuszkodzony.
Minus powietrze.
Proszę, nie mów mu.
- Zwolni mnie. - Więc co zrobisz?
- Wyciągniesz broń? - Nie wiedziałem, że JJ to zrobi.
Wygodna wymówka.
Znajdź lepsze towarzystwo.
A ty lepszego chłopaka.
Takiego, który nie kradnie?
Słuchaj.
Proszę, nie mów mu.
Spokojnie.
Nic mu nie powiem.
Twój sekret jest ze mną bezpieczny.
Możesz już iść.
Dobra.
Zostawię to tutaj.
Pa.
Na razie.
WYDZIAŁ POMOCY SPOŁECZNEJ DS. DZIECI WEZWANIE
Pomoc społeczna! Wiemy, że tam jesteś!
Mam cię.
Szkoda, że nie widziałeś swojej miny.
Nie rozumiem, czemu nawet nie spróbujecie z Kiarą.
Widać, że cię lubi.
Wzdycha „Och, John B.”!
- Robi tak? - Nurkujesz, a ona cała drży i cię całuje.
W policzek.
Nawet się nie całujemy.
Masz ją na tacy, nie udawaj. Widzę to w twoich oczach.
Podoba ci się to. Rumienisz się.
- Rumienię się? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Chcę tylko popatrzeć.
Przyznaję, kompas twojego ojca na łodzi Scootera... dziwne.
Dlatego jedziemy pogadać z panią Laną i to wyjaśnić.
Na pewno będzie rozmowna.
Nie to, że jej mąż właśnie utonął czy coś.
WITAMY U DUCHÓW DRZEW W DOMU ŻYCIOWEJ ENERGII
Wiesz, jak ten dom wygląda?
Jakby jego lokator palił za dużo zioła.
Gówno prawda!
- Może wróćmy kiedy indziej. - Cicho.
Powiedz, gdzie jest, bo cię zatłukę.
Utopię cię.
To boli!
Chodź.
Gdzie on, kurwa, jest?
Nie wiem.
Jest w tym domu czy gdzie indziej?
Nic nie zrobiłam.
- Zamknij się. - Powinniśmy tu zostać?
Kompasu nie było w łodzi!
Gdzie on jest, Lana?
Nie wiem.
Nie słuchaj.
- To farba? - Tak.
Wynośmy się stąd.
- Wracajmy. Przemytnicy... - Cicho.
To muszą być przemytnicy.
Cicho.
To oni do nas strzelali.
Cofnij się.
Pani Lano?
Wszystko w porządku?
Już dobrze.
- Jest w szoku. - Potrzebuje pani lekarza?
- Wezwijmy policję. - Żadnych glin.
Niedobrze, stary. Chodźmy.
Nie powinno was tu być.
- Wystarczy, chodź. - Czekaj.
Co pani o nich wie?
Czegoś szukali.
To ma coś wspólnego z tym?
Wie pani coś o tym?
Należał do mojego ojca, Scooter go miał.
Dlaczego?
Scooter go nie miał.
Nie mówi nikomu, że to masz.
- Nie mogą wiedzieć. - Czemu?
- Musisz uciekać! - Co pani wie o tym kompasie?
- Uciekaj! - Chodźmy.
Rany, to jakiś obłęd.
Agata to suka.
To prawda.
Myślę o tym bez przerwy. „Twój ruch, bracie”.
- Celował z półautomatu w twoją głowę. - Właśnie, to chore.
Odbezpieczony.
To cholerne Płotki.
- Załatw sobie spluwę. - Co?
Walcz ich metodami i broń domu.
Dobra.
- Lepsze to niż nic. - Słuchajcie.
Dorwę go, mam pewien pomysł.
I dobrze.
To Sarah.
Zostawiłaś ją na łodzi?
Powiesz, jak wygląda?
Ma trąbę i niebieskie uszy.
Przyniosę ci ją.
Uważaj na prąd.
Nic mi nie będzie.
Co ona robi?
Upadnie i zrobi wielkie halo.
To 14 tysięcy woltów.
Sarah, uważaj!
To chyba jakiś żart. Sarah, złaź, już!
Rose, uspokój się, jestem wysportowana. Poradzę sobie.
Porazi cię. Złaź!
- Popisuje się. - Żartujesz sobie?
To nie jest śmieszne.
Kiedy powiem o tym twojemu ojcu...
Smażona Sarah.
Rafe, twoja siostra to wariatka.
Widzę ją.
Sarah!
Powiem twojemu ojcu...
Jest odłączony.
- Na miłość boską. - Zrobiła cię.
Frajer.
Boże.
Nie widziałeś swojej miny.
Przepraszam, że mi zależy, moja wina.
Gratulacje, trzyma cię za jaja.
Już oficjalnie. Ma cię w garści.
Martwisz się jak normalny człowiek.
Przecież mogła zginąć.
Ciągle robi coś niebezpiecznego.
Upomnij ją, to powie, że jej rozkazujesz, i skończysz jak Denny.
Denny? O czym ty mówisz? Co się stało z Dennym?
Zdradzała go i poprzedniego faceta też.
Wiesz, co to znaczy?
Jesteś jej następnym frajerem.
A rano flirtowała z Johnem B.
Johnem B? Tym, który pracuje na łodzi?
Przyłapała go na kradzieży sprzętu z łodzi.
I nikomu ani słowa.
Tylko „John B, co tutaj robisz?”.
Co tam, Top?
- Sneezie. - To nie moje imię.
Niemożliwe.
Wszędzie cię szukałam.
Boże.
Byliśmy na zewnątrz i słyszymy tylko...
Aż farba ze ścian się na nas sypała.
Patrzę na niego...
Sam zobacz.
- Patrz. - Dom.
- To łupież, obrzydliwe. - Dziękuję.
Patrzcie.
To farba.
Już myślałem...
że to koniec.
Widzieliście kolesi, którzy do nas strzelali?
- Tak. - Opiszesz ich? Jak wyglądali?
- Jakieś szczegóły? - Coś, co można zgłosić policji.
Barczyści.
- Barczyści? - Tak.
- No wiecie... - Niezbyt pomocne.
Jak faceci z warsztatu mojego ojca.
Wiecie, że ukrywał narkotyki przemytników.
Tak, wiemy.
Więc mówię wam, że właśnie tacy.
Ci goście, ci mordercy…
to przemytnicy.
Przemytnicy? Narkotyków?
- Jak przemytnicy Pablo Escobara? - Tak.
Słuchajcie, to nie film akcji.
Dobra, a jak wygląda przemytnik?
Nie było cię tam.
Nie masz punktu zaczepienia.
Nie strzelam ciągle głową fotek.
Byłem w stresie.
Ale mówię wam...
w krzyku pani Lany słyszałem,
że ci faceci to groźni bandyci.
To poważna sprawa.
Nie podoba mi się to.
- Po co im kompas? - To śmieć.
Nie dostalibyśmy za to pięciu dolców.
Bez urazy, to rodzinna pamiątka.
Biuro.
Biuro mojego taty.
Trzymał je zamknięte, bo bał się,
że rywale wykradną mu materiały o Royal Merchancie.
Śmialiśmy się, że chce go znaleźć,
ale kiedy zniknął...
Zostawiłem je nietknięte.
Na wypadek jakby wrócił.
Tak.
Spałem tu setki razy. Nigdy nie widziałem tych drzwi otwartych.
Patrzcie. To pierwszy właściciel.
Robert Q. Routledge.
Od 1880 do 1920 roku.
A to jego szczęśliwy kompas.
Właściwie to go zastrzelili niedługo po tym, jak go kupił.
Potem kompas trafił do Henry’ego.
Miał kompas, gdy zginął w wypadku przy oprysku pól.
Po jego śmierci kompas dostał Stephen.
Miał go przy sobie, gdy zginął w Wietnamie.
Zgaduję, poległ na polu walki?
Powiedzmy.
Przejechała go ciężarówka z bananami, gdy był na służbie.
Po Stephenie kompas przeszedł na mojego ojca.
Dostrzegam pewną powtarzalność.
Masz kompas śmierci.
- Nie. - To kompas śmierci.
Pozbądź się go. Jest przeklęty i wrócił do ciebie.
Mój tata mówił, że to skrytka. Żołnierze ukrywali tu tajne notatki.
Co to?
Nie było tu tego.
- To pismo mojego taty. - Skąd wiesz?
Bo robi to dziwne „R”. Widzisz?
Mogę zobaczyć?
Red…
- To chyba nie „A”. - Redfield.
Tak.
- Co to jest Redfield? - Poza najpopularniejszym nazwiskiem?
Może to wskazówka. Do miejsca, w którym się ukrywa.
Wskazówka? Stary...
Jeśli tak, to może to anagram?
Tak, anagram. Potrzebujesz papieru.
Proszę.
Jak możesz się skupić przy tym pianiu?
- JJ uwielbia koguta. - Ja go uwielbiam.
Niech pomyślę.
Dedfiel. Colors, nie, to głupie.
A Ritalin?
- Dreidel? Fiddler? - Skupmy się na tym, co mamy.
- Derfile. - Czy to coś znaczy?
Ludzie.
Ktoś tu jest.
Chłopaki…
To oni?
To jakiś...
John B, mówiłem. Czemu zawsze...
Spójrz na mnie.
- Gdzie jest pistolet? - Pistolet?
Teraz go nie masz, kiedy jest potrzebny?
Był w moim plecaku, a potem...
- Na werandzie. - Tak.
Leć.
John Routledge!
Wyłaź!
- Gdzie jest kompas? - Gdzie jest pistolet?
Są na werandzie.
Wyłaź!
Routledge!
Gdzie jesteś?
Okno.
- Szybko. - Szukaj.
Co się dzieje? Czemu to tyle trwa?
- Jest zaklejone farbą. - Sprawdzę kuchnię.
Routledge!
Spróbujcie tym.
Gdzie jest pieprzony kompas?
- Szybciej. - Szybciej nie mogę.
Lepiej, żeby cię tam nie było.
WYKAZY ŁADUNKÓW
ZAGINIONE ZŁOTO TAJEMNICA ROYAL MERCHANT
RĘKOPISY, ZŁOTO JEGO WYSOKOŚCI ZAGINIĘCIE ROYAL MERCHANT
KAPITAN HERMAN LIMBREY HMS ROYAL MERCHANT
Ratter, zobacz te plany statku.
DRZEWO GENEALOGICZNE
Żyła złota.
- Zrób coś, Pope. - Ucisz go.
Co mam zrobić?
Uspokój go, mów do niego. Nie wiem.
Ratter! Gdzie się podziałeś? Jedziemy.
Chyba nie czujesz się tu pewnie.
W porządku, warto dla tego widoku.
- Masz na myśli... - Tak, ciebie też.
O rany.
Podobno rano kręciła się tu jakaś Płotka.
Kto ci to powiedział?
Nieważne.
Wiesz, musisz być ostrożna.
Te Płotki to niziny społeczne.
Nie mów tak, Topper.
- Nie znasz ich. - Przepraszam.
Przepraszam, że przystawili mi pistolet do głowy.
- Wiesz, jakie to uczucie? - Nie, ale bądźmy szczerzy.
Zadałeś pierwszy cios.
Moja wina, zasłużyłem.
Tego nie powiedziałem.
Wiesz, że próbuję cię chronić?
Wiem i doceniam to.
- Rozumiem. - Chyba jednak nie.
Zadajesz się z nimi?
John B tu pracuje.
Co mam zrobić? Czego oczekujesz? Mam machać do niego rękami?
Przepraszam, że mi na tobie zależy.
Po prostu sobie pójdziesz.
Tak, nie zniosę tego.
Cześć, Top.
Jak tam twoja rodzina? Dom cały?
Tak, wszystko dobrze.
Kilka przecieków, drzewo spadło obok domu, ale poza tym jest dobrze.
Cieszę się.
Słyszałem o dzieciaku z bronią na Cyplu.
- Tak było? - Tak.
- Boże. - Wie pan, jakie są Płotki.
Trzeba na nich uważać.
Jeszcze coś. Jeden z nich...
Trzeba ich mieć na oku, jeden dla pana pracuje.
- Jak to? - Tak, to ten John B.
Nie on miał broń, prawda?
Nie, ale słyszałem, że lubi czasami pożyczać nie swoje rzeczy.
Więc tylko...
Jakie rzeczy, Topper?
Nie chcę plotkować.
Ale ma pan wszędzie sporo fajnego sprzętu.
Upewniłbym się, że niczego nie brakuje.
Do zobaczenia, panie Cameron.
To oczywiste, prawda?
Rodzinna pamiątka.
Gdzie indziej ukryć wiadomość? Wiedział, że do mnie wróci.
Tak, to możliwe.
Możliwe też, że wymyślasz dzikie teorie,
żeby poradzić sobie z tym, co czujesz.
Wiesz, jak ja sobie z tym radzę.
Dobre zioło lekarstwem na wszystko.
Nie zmyślam.
Tata próbuje coś mi powiedzieć.
Skoro to ci pomaga, John B.
Nie potrzebuję terapii, jasne?
Nie świruję.
Nie ma w tym nic złego...
Mój ojciec zaginął.
Zaginął.
Nie wiecie, jak to jest stracić bliską osobę.
Bez jakiegokolwiek wyjaśnienia.
Budzicie się codziennie i o tym myślicie.
Minął prawie rok.
Mogli go porwać, to możliwe.
Na sowieckiej łodzi podwodnej przesłuchuje go gdzieś KGB.
Właśnie. Albo na Atlantydzie.
Czego może dotyczyć wiadomość?
Redfield.
Latarnia w Redfield. Ulubione miejsce taty.
Zrobimy tak, ty stój na czatach.
Chwila…
Czemu ja?
- Bo nie idziesz. - Czemu?
Są zmienne niezależne i zależne, jesteś nieprzewidywalny.
- Zamknij się! - Nieobliczalny.
Posłuchaj.
Pope, zostań z JJ-em. Jeśli nas rozdzielą, spotkamy się u JJ-a.
Świetnie.
Popracuję nad esejem do stypendium.
Próbuję ograniczyć przestępczość.
Zamkniesz się wreszcie?
Przypomnij mi, czego szukamy?
Domyślimy się.
Dobra.
Nikogo nie ma.
Chcieliśmy zobaczyć latarnię.
Latarnia jest zamknięta.
Właściwie to nie chodzi o latarnię.
Przyszliśmy w sprawie...
Royal Merchant.
Więc dobrze trafiliście.
Wiem więcej... patrzcie pod nogi...
na temat Royal Merchanta niż ktokolwiek w hrabstwie Kildare.
Jasna cholera.
Merchant przepadł
na pobliskim cmentarzysku Atlantyku w 1829 roku.
- Z czterystoma milionami. - Tak.
Widzę, że znasz tę historię.
Coś w tym stylu.
Chodźcie za mną.
Coś wam pokażę.
Pracuję tu od 30 lat.
Widok nigdy się nie zmienił, aż do przedwczoraj.
Cypel prawie zniknął.
Kolejny taki sztorm pochłonie latarnię.
I mnie wraz z nią.
Szkopuł w tym, że aby znaleźć wrak,
trzeba wiedzieć, czy był na północnym, czy na południowym końcu,
gdy przechodziło oko cyklonu.
Większość ekspertów uważa, że był na południowym końcu.
Jeśli jest na południowym końcu,
to fale huraganu zmiotły go na głębiny.
Ale ja w to nie wierzę.
Myślę, że był na północy podczas cyklonu.
Co znaczy, że huragan pchnął go...
Bliżej brzegu.
Zgadza się.
Według moich obliczeń
Royal Merchant jest jakieś 16 kilometrów w tę stronę.
Chodźcie.
Tutaj, gdzie kiedyś był Cypel.
Według moich obliczeń Merchant jest tutaj.
Trzysta metrów pod wodą.
Tak mówił mój tata.
Tak.
Wiem, że to dziwne.
Ale czy coś pan o tym wie?
Z tyłu napisano Redfield, pismem mojego ojca.
Nie wiem, po co tu jestem, ale czuję, że powinienem tu być.
Może ma pan coś dla mnie...
Gdzie pan idzie?
Proszę zaczekać. Wiem, że to dziwne.
Po prostu myślałem,
że coś pan na ten temat wie.
Nie uwierzy pan, przez co przeszedł ostatniej doby.
Groźby, strzelanie, napad na dom.
- Napad na dom? - Zginął kogut.
Tata chciał, żebym z panem pomówił.
Więc jeśli wie pan coś, co mogłoby pomóc,
proszę powiedzieć.
Proszę!
John B.
Jeśli coś pan wie...
Wanda,
mam dwoje naćpanych dzieciaków na latarni.
Wezwij policję.
Puszczaj!
- Co ty robisz? - To był wypadek.
Musimy iść.
Przepraszam, nie chciałem.
Cholera.
Wanda, krwawię. Napadli na mnie.
Radiowóz w drodze.
Cholera.
Serio?
Cholera, tędy.
Musisz przyznać, to miało sens.
Mój tata, Royal Merchant, strażnik,
znowu Royal Merchant. Zbieg okoliczności? Raczej nie.
- To jego praca. Wie o wrakach. - Ale Royal Merchant?
To najbardziej znany wrak świata.
Redfield to popularna nazwa w Outer Banks. To może być wszystko.
Było nieźle jak na szukanie wiatru w polu.
Nie wiem, może coś przeoczyliśmy w latarni.
Powinniśmy wrócić.
Wierzysz mi, prawda?
Prawda?
W jakimś stopniu chyba sobie to wmówiłeś.
- Kie, daj spokój. - Rozumiem to.
Tęsknisz za tatą, rozumiem.
Ale po co pisałby wskazówki na kompasie?
Bo wiedział, że do mnie wróci.
Odbija ci.
Musisz wziąć się w garść.
Co to było?
Ty.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Boże, kretyn ze mnie.
W porządku.
Wszystko gra.
To dlatego, że wariuję z powodu mojego taty i pomocy społecznej.
- Czasem brak mi tchu. - Wiem. Nie mam nic przeciwko.
Co?
Chodzi o zasady.
- Tak. - Płotki się nie podrywają.
Dobra. Zasady.
Routledge.
Mam cię.
Zachowaj spokój i nie każ mi cię ścigać.
Ręce na widoku.
Współczuję ci, naprawdę.
Nie znaleźli twojego taty,
więc część ciebie myśli, że kiedyś wróci.
- Nie winię cię. - Wie pan, że jestem nieletnia?
Ale błazenada go nie przywróci.
Zaginął dziewięć miesięcy temu.
Twój ojciec nie żyje.
Tego nie wiesz.
Wiem to.
To niełatwe, ale lepiej to zaakceptować i żyć dalej.
Wplątujesz się tylko w sprawy,
które cię nie dotyczą.
I narobiłeś sobie kłopotów.
Nie chodzi tylko o rodzinę zastępczą.
Napaść.
Pobicie.
Poprawczak.
Nadal mogę ci pomóc, ale coś za coś.
I tym razem musisz się bardziej postarać.
Wiem, że masz kompas.
Nie wiem, o czym mówisz.
Wiem, że zabrałeś go z wraku.
Rzadko w Outer Banks zdarza się coś, o czym bym nie wiedziała.
Po co ci ten kompas?
To dowód w śledztwie.
Potrzebuję go, synu.
W przeciwnym razie postawię ci zarzuty.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie mam kompasu.
Jeżeli uciekniesz i stracę kaucję, znajdę cię i obedrę ze skóry.
- Tato! - Cicho.
- Dziękuję, panie C. - Nie dziękuj.
Dobrze.
Wsiadaj.
Daj mi chwilę.
Wszystko będzie dobrze.
Kiara.
Przepraszam.
Mówiłem: spędzasz czas ze śmieciami, to się brudzisz.
Pracowniku miesiąca, gdzie byłeś?
Zrobiłeś sobie wolne?
Ward C wszędzie cię szuka.
Wiesz, że nie lubi czekać.
Siadaj, John.
Dobrze.
Kto ci podbił oko?
Wypadek na desce.
To był dla ciebie bardzo ciężki rok.
Zrobiłem, co mogłem, żeby ci jakoś pomóc.
Zgadzasz się?
Tak, proszę pana.
Mówiłem, że pomogę, jeśli czegoś będzie ci trzeba.
Prawda?
Tak, mówił pan, że pomoże mi z pomocą społeczną.
Odpowiedz mi na pytanie i bądź ze mną szczery.
Wziąłeś wczoraj sprzęt z Druthers?
Tak, proszę pana.
Panie C, nie jestem złodziejem.
To stęchłe powietrze za dwa dolce.
Nie podałby go pan córkom...
Chodzi o zasady.
Nie mogę mieć pracowników, którym nie ufam.
Nie chcę tego robić, ale nie dajesz mi wyboru.
Muszę cię zwolnić.
Cześć, John B.
Co to miało być?
Żadnego „co słychać”?
Czy „pocałuj mnie w dupę”?
„Twój sekret jest ze mną bezpieczny?”
O jakim sekrecie...
O tym.
Przez ciebie wyleciałem.
Pewnie tego nie wiesz, ale niektórzy zarabiają pracą na jedzenie.
Co, do cholery?
Jesteś taka, jak myślałem, Sarah Cameron.
Dupek.
Czas minął.
Cholera!
Nie uciekaj!
John B!
Stój!
Trzeba uważać na kable pod napięciem po burzy.
Teraz dasz mi to, czego chcę.
To jak ci się układa?
Bezpieczniej będzie, jeśli dasz go mnie niż komuś innemu.
To pewnie uratowało ci życie.
Zneutralizowało wstrząs.
Szczęśliwie.
Może przyjaciele mieli rację.
Powinienem odpuścić.
Żyć dalej.
Wziąć się w garść.
Pozbierać do kupy.
Przestać się oszukiwać.
Zapomnieć o przeszłości.
I pogrzebać zmarłych.
DRZEWO GENEALOGICZNE ROUTLEDGE’ÓW
Jedziemy.
Oby było warto.
Mówi, że nie jedzie.
Czemu?
- Co jej zrobiłeś? - Cholera.
Zaczekajcie. Zajmę się tym.
Co robisz?
A jak myślisz?
Tynkowanie może poczekać. Musimy przejść do historii.
Znowu coś wymyślasz?
Tak, wymyślam.
Wymyślam więcej niż kiedykolwiek.
Wiem, że jesteś dobrą przyjaciółką,
która nie pozwala mi zatracać się w urojeniach,
i że twój ojciec nie chce mnie widzieć, ale posłuchaj, proszę.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką i potrzebuję cię teraz.
Przepraszam, że cię pocałowałem. Strasznie mi teraz głupio.
Słuchaj, potrzebuję cię i błagam.
Błagam cię. Chcę tylko chwilę porozmawiać.
Boże, zamknij się już!
- Co? - Rozumiem.
Przyjaciele.
Przyjaciele. Dobrze.
Wracam do strefy przyjaźni.
Mogę sobie zapalić?
To był długi dzień i wydarzyło się wiele dziwnych rzeczy.
Muszę się wyluzować. Chcesz spróbować?
Wolę mieć jasny umysł.
Stary, masz problem, brakuje ci kreatywności.
Na kreatywności możesz...
Wiem, myliłem się co do latarni.
I myliłem się w innych kwestiach.
Ale w jednym miałem rację.
Ojciec stara się coś mi powiedzieć.
Chodźcie.
Idę.
To przerażające miejsce.
- Co my robimy? - Cicho.
Nie możecie sobie czasami przypomnieć piosenki?
Tak.
Redfield. Cały czas myślałem, że to miejsce.
Ale to nie jest miejsce.
To osoba.
O ja cię voilà.
Moja praprababcia, Olivia Redfield.
Jej panieńskie nazwisko.
Pomóżcie mi z drzwiami!
Dobra.
- Dalej. - Dwa, trzy...
- Pchasz? - Tak.
No dawaj.
Zajmę się tym.
Ważą ze 300 kilogramów, nie drgną.
Nie przeszliśmy tyle po nic.
Damy radę.
To mokasyn.
Tak zwany grzechotnik.
Śmierć w wysokiej trawie.
JJ, zamknij się!
- Obudzisz zmarłych. - Boją się psów.
Każdy to wie, zaczekaj.
Jeśli był jeden, to jest ich więcej.
Przestaniesz? Straszysz mnie.
Przestań szczekać na węże.
- Upewniam się, że ich nie ma. - Zamknij się.
John, nie uda nam się tam wejść.
Drzwi ani drgną.
Powinniśmy już iść.
- Przecisnę się. - Co?
Chyba nie myślisz, że zmieścisz się w dziurze?
- W tej? - Chodzi o twojego tatę.
Nie wierzę w to, ale zasługujesz, żeby poznać prawdę.
Zrobię to.
Chodźcie.
Pomożecie mi z tym?
Gotowe?
Dawaj.
- Trzymam. - Gotowe?
Tak, gotowe.
- Podsadź ją. - Podsadzę cię.
Widziałem to w filmach. Gotowa?
Przypomnij mi, czego szukamy.
Zorientujesz się.
Potrzymaj latarkę.
Złap się rękami.
Teraz stopa.
Dobra. Na trzy.
Nieważne.
Mniejsza z trzy.
Mam.
Latarka?
Proszę.
Żyjesz? Bije ci jeszcze serce?
Jak na razie.
- To dobrze. - Tak.
Potrzebuję więcej światła.
Jasne, mam.
Znalazłaś coś?
- Jest tam złoto? - O mój Boże.
Napisy: Paweł Zatryb