NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Każdy dzieciak czasami myśli, że wszystko jest możliwe.
Jakbyśmy mieli nadnaturalne moce.
Czujecie, że możecie wspiąć się na El Capitan,
lecieć na Marsa albo wygrać wybory prezydenckie.
Świat leży u waszych stóp i tylko czeka, aż się odważycie.
A tu nagle i niespodziewanie
wpada jakiś Snob i pozbawia was złudzeń.
I całe to gadanie o wspinaniu, Marsie i prezydencie... bierze w łeb.
Magia dostaje raka i umiera.
Nie ma go tam.
Podciągnij drona.
Cholera.
Możemy zejść drugi raz, naładować baterię.
Możemy tam wrócić.
Robiliśmy to trzy razy. Nic tam nie ma.
- Zamknij się! - Bo to prawda!
Złoto może być zakopane.
Wtedy znalazłby je wykrywacz metalu, nie?
Ktoś nas uprzedził.
Albo nigdy go tam nie było.
Cześć, kolego.
Wiesz, Cheryl,
to zły moment na wizytę.
To nie wizyta, zabieramy cię.
Dzisiaj? Poważnie?
Na parę tygodni do czasu wywiadu.
Nie.
Cheryl, nie pójdę do rodziny zastępczej.
Nie będę częścią twojego systemu.
To zastępca szeryfa, Thomas.
Zajmuje się nieletnimi w biurze szeryfa.
Wiem, że wujek T pracuje w kasynie w Missisipi.
Nie było go tu od miesięcy.
To jest właśnie mój koszmar. Chcę usamowolnienia.
Usamowolnienia od kogo? Jesteś tylko ty.
To schroniska.
Na jakiej podstawie?
Solidnej. Podstawie wiary.
Czuję się prześladowany przez ciebie i...
zwłaszcza Wielkiego Łba.
Co się gapisz? Co zrobisz? Razisz mnie prądem?
Zatańczymy?
Chodź tu, ty mały...
Nic nie zrobiłem, zabierz swojego psa!
Dobra.
- Uspokój się John. - Poddaję się.
Widzisz to, Cheryl?
Wiesz, kto to jest?
Tak, mój tata.
Wiesz, czego chciał?
Żebym został w domu. A ty mnie z niego zabierasz.
Rozumiesz?
Takie jest prawo.
Nie, zatrzymaj się! To ostatnie zdjęcie mojego taty. Proszę.
- Nie ma mowy. - Daj spokój, Cheryl. Zatrzymaj auto.
Tylko to mi zostało.
Zatrzymaj się.
- Serio? - Po prostu się zatrzymaj.
Dziękuję.
- Cheryl, mogę pomóc mu szukać? - Znajdzie je.
To idiota. Szuka w złym miejscu.
Zniszczy się. Cheryl, proszę.
To moja ostatnia pamiątka po ojcu. Dopuścisz do tego?
Proszę.
Błagam.
Pospiesz się.
Dobrze.
Dzięki, Cheryl.
Na razie, Thomas!
Cholera.
Thomas!
- Co tam, Jorge? - Się masz.
Patrz, pantera śnieżna.
- Wybacz. - Co jest?
- Oddam go. Obiecuję. - Oby!
- Przysięgam. Będzie w parku. - Bez jaj.
Uważajcie, jadę!
Jest powiedzenie o rampie:
uda ci się, jeśli w to uwierzysz.
I jak często w przypadku miejskich mitów...
Uczcie się!
...to stek bzdur.
- Cholera! - Boże.
Kto tu zamontował łańcuch?
Czy właśnie przeleciałeś przez ten łańcuch?
O mój Boże. O cholera, twoja koszulka.
- Nie za dobrze. - Bardzo niedobrze.
- Zabierzesz mnie do szpitala? - Teraz?
Tak, teraz. Byłoby cudnie.
Dobra, ale musisz wstać.
Trzy, dwa, jeden. Boże.
Widzisz jakiś wóz? SUV-a gliniarzy? Niebiesko-biały?
Tak, jest niebiesko-biały SUV glin.
Cholera. A widzisz faceta bez szyi?
Jest tam. I naprawdę nie ma szyi.
Jest z nim kobieta.
Co robią?
- Po prostu jedź, dobra? - Właśnie to robię.
- Dziękuję. - Stoją przy popsutym rowerze.
Czemu ścigają cię gliny? Obrobiłeś bank?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Jesteś zbiegiem, John B?
Nie wiem, chyba raczej uchodźcą.
Wiesz co? Nie wieź mnie do szpitala.
Skręć w lewo, proszę.
Muszę coś zrobić.
Dobra.
Gazu, Sancho.
- Dawaj. - Dobrze!
Takie łodzie nie toną, dr Thornton.
Ile to będzie mnie kosztować?
Była zanurzona przez 24 godziny, więc jakieś 25-30 tysięcy.
A z ubezpieczenia?
Nic. To błąd obsługi.
Nie było korka.
- Czemu na mnie patrzysz? - A jak myślisz?
Nie zapomniałem włożyć korka, mamo. Pływała już tydzień.
Myślałam, że mając 16 lat, staniesz się odpowiedzialny.
Mamo, nie zrobiłem tego! Żartujesz?
Myślisz, że jestem tak głupi?
Czemu to moja wina?
Bo zwykle jest.
Moja matka myśli, że ja to zrobiłem,
choć nie mogłem tego zrobić.
Niby jak?
To zawsze moja wina.
Chce tylko, żebym był jej robocikiem, który wykonuje polecenia.
Łapiecie? Kurs do egzaminu? Jest.
Podawanie jedzenia w schronisku? Jest.
Robię wszystko, czego ona chce, i mam tego dość.
Wiemy, kto to zrobił. Prawda?
To ten geek Pope.
Pope, tak.
Gdybyś na niego nie napadł na polu golfowym,
nadal miałbym łódź.
Wybacz, że cię wsparłem, bo Płotka przystawiła ci spluwę do głowy.
Słuchaj, nie jestem wrogiem.
- Jestem wrogiem? - Nie.
Nie ja zatopiłem łódź, tylko Pope.
Musisz go zmusić, by wziął za to odpowiedzialność.
Zatopił łódź, tak? Tego nie można odpuścić.
Więc co z tym zrobisz?
- Musimy oczyścić tę ranę. - Nie.
Sarah, nie mogę tu być.
Musisz mi zaufać.
- Raz to zrobiłem. - Już to przerabialiśmy.
Nie wsypałam cię. Pogódź się z tym, bekso.
Twój ojciec nie będzie zadowolony,
że były pracownik zakrwawił mu dom.
Więc nie krwaw.
Jerry, nie mów mi, że nie mogę renegocjować stawki.
Oczywiście, że możemy to zrobić.
Właśnie to robimy.
- Cześć! - Co robisz?
Co masz na myśli?
Zamknij drzwi. No już.
Przepraszam.
Nie!
Zrobię to!
Wejdź, siadaj. Zaraz wrócę.
Dobra.
Podnieś koszulkę.
Trzeba to zdezynfekować.
- Alkohol izopropylowy? - Tak.
Tylko tak ją odkażę.
Zamknij oczy.
Na trzy.
Gotowy? Raz, dwa...
Żartujesz?
- Boże. - Przepraszam.
Nigdy nie słyszałam, żeby ktoś tak wył.
Przestań.
- Przeproś. - Przepraszam.
Co to za koleś na ścianie?
To Denmark Tanny, założył Tannyhill.
Założył?
Jakim cudem niewolnik założył plantację bawełny?
Był wolnym człowiekiem.
Jest owiany tajemnicą.
Pojawił się znikąd
i zapłacił za całą tutejszą ziemię złotem.
Złotem?
Nie skończyłam, Sancho.
Denmark Tanny.
Kojarzę to imię.
Był na Royal Merchancie.
Ale nikt nie przeżył.
Co jeszcze o nim wiesz?
Kiedy się wprowadziliśmy,
znaleźliśmy pamiętnik, almanach i jakieś papiery.
Ward podarował je archiwom studenckim w Chapel Hill.
Mogę je zobaczyć?
Co?
Archiwa. Muszę je zobaczyć.
Mogę cię tam zabrać, jeśli chcesz. Ma przepustkę.
Potrzebuję jej.
Do Chapel Hill?
Tak. Teraz.
Czemu teraz?
Nie mogę ci powiedzieć.
Sprawy zbiega?
Zahacza o zbiegnięcie.
Sprawa bezpieczeństwa narodowego.
Całe życie czekałam, aż ktoś to powie.
To brzmi jak wariactwo, ale muszę pożyczyć tę przepustkę.
Im mniej wiesz, tym lepiej. Musisz mi zaufać.
Nie. Nikomu nie ufam.
Zwłaszcza komuś bez przepustki.
Muszę tam iść, teraz.
- Dobrze. Więc idę z tobą. - Nie.
Tak.
Ostatnia misja,
a potem kończę z tą brudną grą.
Chodźmy.
- JJ! - Co mówiłeś?
Tak myślałem.
Oni wiedzą.
- Co? - Wiedzą.
Dobra, wyluzuj. W porządku? Gówno wiedzą.
- Topper wie, że zatopiłem jego łódź. - Niby skąd?
Rafe i Topper czyhali pod sklepem i świdrowali mnie wzrokiem.
Weźmiesz się w garść?
Nic nie wiedzą.
Mają kamery. Mogli mnie widzieć.
Nie było prądu. Jak cię widzieli?
To Figure Eight. Mają generatory.
Nie dają stypendiów za takie wybryki.
- To źle wygląda na spisie ocen. - Skończ się żalić.
Obili ci twarz.
Walą w nas, a my w nich. Prawo dżungli.
Jeśli podejdzie do ciebie Snob i spyta, czy brałeś w tym udział,
podchodzisz do niego, patrzysz mu prosto w oczy
i...
- Zaprzeczam. - Właśnie tak. Zaprzeczasz.
Ale dla bezpieczeństwa
nie ruszamy się nigdzie bez ochrony.
Jasne?
Chcę ci coś pokazać.
Lepiej zamknę drzwi.
Przeprowadziłem małe śledztwo.
Małe rozpoznanie w czasie wolnym.
Doprawdy?
Były w pokoju motelowym Scootera Grubbsa.
To Royal Merchant.
Przynajmniej tak wygląda.
Nie wiedziałem, co o tym sądzić,
a potem tych dwóch znaleziono w sieciach.
To było w ich ciężarówce pod siedzeniem.
Utonęły trzy osoby szukające Merchanta.
Jeden to pijaczek, reszta to przyjezdni.
Nie znali prądów.
Tak, też tak myślałem.
Dopóki nie pojawiło się to.
Dostałem sprawę zabójstwa.
Raport koronera.
Kiedy ostatnio miałaś zabójstwo?
Dawno temu.
Popatrz na to.
Kto, na Boga, mógł coś takiego zrobić?
Ten facet ścigał Johna B przez miasto.
Cheryl mówiła, że zwiał, gdy wiozła go do placówki.
Wyskoczył z radiowozu.
Może dzieciak awansował w półświatku.
Dobra robota.
Dzięki.
Nie!
Przepraszam! Już wyprzedane?
Nie tylko wy stąd uciekacie.
A niech to.
Cholera.
Chodź za mną.
Dobra, jasne.
- Byłaś kiedyś na holowniku? - Na czym?
Nie mówisz poważnie.
Wkręcimy się na tę barkę.
Zajmę się tym.
- Jasne. - To moi ziomkowie. Czekaj.
Kapitanie!
Mam pytanko:
musimy z siostrą wejść na ten prom.
Możemy?
Nie.
Pomóż koledze.
Nie mogę.
Wielkie dzięki.
No i...
Więc...
nie mają miejsc.
Kto?
Twoi ziomkowie?
A co, masz lepszy pomysł?
Tak.
Zakładaj.
Dobra, weź butlę.
Szybko.
- Za chwilę odpływamy. - O Boże.
Muszę iść do maszynowni.
Przepraszam.
Dobra.
Płyniemy.
Tak.
Cieszę się, że ciągle to robią.
Czas się uspokoić i wyluzować.
Wracamy do życia w Outer Banks. Prawda?
- Cieszycie się, że was wyciągnęłam? - Ogromnie.
Moja kanapa była wygodna.
- To nie jest bezpieczna strefa. - Spokojnie, dobra?
Jesteśmy w Snoblandii.
- Nie powinienem tu być. - Cicho.
Cześć, poproszę dwie puszki Pepsi.
- Jasne. - Kie.
Co tam?
Jak się masz?
W porządku.
To dobrze.
Powiedz swojemu koledze, że wiemy, co zrobił.
Sorry, ale o jakim koledze mówisz?
Będzie wiedział.
Pa.
Dupek.
Widziałam Rafe’a. Powiedział, cytuję:
„Powiedz koledze, że wiemy, co zrobił”. Co to ma znaczyć?
Gdzie on jest?
Tam.
- Cały szwadron śmierci. - Nie gap się.
Ostrzegam cię, ziom.
Otoczą mnie, to będę się bronił.
Walę ich równo. Spięty i gotowy, jasne?
Jeśli to nie zadziała, mam to.
Tak. Musimy się tylko trzymać razem.
- Nie dorwą nas w grupie. - Jak w ławicy.
Nie opuszczać ławicy.
Wybacz, JJ,
ale proszę, powiedz, że nie masz ze sobą broni.
- Tu są dzieci. - Nie!
Kie, nie mam broni. Wszystko gra.
Dziękuję. To było przekonujące.
Witam na letnim pokazie filmów.
Podstawowa zasada: żadnych tajemnic między Płotkami.
O czym mówi Rafe?
Kie, wieczorem może zrobić się gorąco.
Co to znaczy?
„Może zrobić się gorąco”. Co zrobiliście?
Zaprzeczaj.
O mój Boże.
- Najgorętsze miejsce, w którym byłeś? - Teraz.
Ja też.
Może chcesz zagrać w jakąś grę?
- Nie. - Super.
Z siostrą gramy w pewną grę.
Nazywa się prawda czy wyzwanie, ale nie ma wyzwania.
Więc po prostu prawda, Sarah.
Tak.
Chcesz zagrać w prawdę?
Jasne.
Fajnie.
Pytasz pierwszy.
Czemu zabiłaś Dimitriego?
To zbyt proste. Dimitri za dużo wiedział.
Zdemaskował się.
Tak, wszyscy za dużo wiemy.
Moja kolej.
Co zobaczyłeś na tym obrazie?
Słuchaj, nie mogę ci powiedzieć. Dobra?
- Czemu? - Dla twojego bezpieczeństwa.
Ale przez coś wyrwałeś do archiwum.
Kogoś, kto powinien być martwy.
Jak twój tata?
Dobra. Zapomnij.
- Przepraszam. - W porządku.
Nie, naprawdę.
Idiotka ze mnie. To było głupie.
Nie wyobrażam sobie stracić tatę.
Cała rodzina by się bez niego rozpadła.
Wszyscy myślą, że to typowy bogacz,
ale jest z kanału, tak jak ty,
ciężko pracował na to, co mamy.
Doceniasz go.
Tak.
To prawda.
Ja tak myślę o swoim tacie.
O to tutaj chodzi?
Kojarzysz niskie dźwięki wydawane przez wieloryby?
Coś jak...
Tak?
Tak wieloryby komunikują się przez ocean.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale...
Słyszę, jak mnie woła...
Jakby mnie potrzebował.
Ale nie mogę pozwolić, by uczucia przeszkodziły w misji.
Nie. Oczywiście, towarzyszu.
Zdecydowanie.
Słyszę tętent kopyt, to myślę o koniach, nie o zebrach.
Dwóch turystów wypada z łodzi na pełnym oceanie, tonie,
a rekiny ucztują.
Tak, rozumiem, ale jest w tym coś dziwnego.
Po pierwsze, w płucach jest za dużo wody,
co sugeruje, że byli martwi, zanim trafili do wody.
I jeszcze to.
Te same rany na obu ciałach.
Myślałem, że to ugryzienie.
Ale rany są okrągłe.
Myślę, że pochodzą od osęki wędkarskiej.
Osęki?
- Nadziewa się na nią ryby. - Wiem, co to jest.
Dobra.
Uważam, że ten, kto to zrobił, chciał zatrzeć ślady.
Nadział ich, wyrzucił za burtę,
a rekiny zrobiły resztę.
Biegiem!
Przepraszam!
Spieszy się nam!
Przepraszamy.
- Twój but. - Dzięki.
O mój Boże.
- Wyglądamy okropnie. - Co?
Nie wejdziemy tak do archiwum.
Czemu?
Nie wpuszczą nas, kiedy zobaczą, że wypełzliśmy z bagien.
Dobra.
A może ten sklep? Chodźmy na zakupy tutaj.
Wykluczone.
Sancho. To właściwe miejsce.
Nie rozumiesz.
To jak narząd ze złą grupą krwi.
- Nie działa. - Nie znam nikogo, kto tak dramatyzuje.
- Nie dramatyzuję. - A może kaszmir?
Boże. Widziałaś tę koszulę?
- Tak. - Kosztuje 190 dolarów!
Bez obaw, będę twoją sponsorką.
Sponsorką?
Może jakieś okulary?
Akcja na Clarka Kenta.
Nie rozumiesz. Nic stąd nie chcę.
Jak mogę pomóc?
Tak, panie...
- Ike. - Jestem Sarah.
To Jonathan.
Mój przyjaciel Jonathan potrzebuje pilnej pomocy.
- Widzę. - Tak.
Jesteś gotowy na szkolny bal.
Jakby wykopali mnie z kwartetu golibrodów.
Panie Ike, a może coś z kory?
- Nie założę kory. - Doskonały wybór.
Różową koszulę i derby?
Derby? Co to jest?
Wezmę parę.
Pogódź się z losem.
- Nie wyjdę. - Czemu nie?
Bo pewnie to kupisz?
I pewnie masz rację.
- Przeglądasz się? - Nie, no co ty?
- Przestań. - Wyluzuj, John B.
Widziałam już chłopca w bieliźnie.
Mam brata. Skończ z kosmatymi myślami, John B.
Dobra.
Szykownie.
O rany.
Rozporek.
Jasne.
- Gdyby ktoś mnie w tym zobaczył... - To by ci dopiekł.
Tak.
Ale jesteśmy na tajnej misji,
więc musimy przybrać inne tożsamości.
Nie powinniśmy używać prawdziwych imion.
Więc pseudonimy. Co proponujesz?
Vlad z...
Wiednia.
A mój?
Dobra. Valerie z Quebecu.
Valerie du Quebec?
Parlez-vous français?
Oui, oui, monsieur. Et toi?
Nie. To wszystko.
Skoro ty ubrałaś mnie i czuję się elegancko,
- to teraz moja kolej. - Dawaj.
Rany, wygląda świetnie.
Pierwszy występ futbolmamy.
Jak to się zakłada?
To lawendowy czy śliwkowy?
Nie.
Ta sukienka ma nunczako.
Nie.
Wyglądasz...
Niezła z ciebie laska, Val.
Pięknie się wysławiasz, Vlad.
Mamy zwyciężczynię?
Myślę, że tak.
Chyba tak.
Tak.
Mogę o coś spytać?
Czemu popłynęłaś?
- By dokończyć misję. - Pytam poważnie.
Ponieważ...
mam 16 lat i już wiem, jak będzie wyglądać moje życie.
Głupie kluby jachtowe pełne pustych ludzi
i pogaduszek o niczym.
Jeśli teraz nie wyjdę z tej bańki, już nigdy tego nie zrobię.
A po trzydziestce będę alkoholiczką
i nawet tego nie zauważę.
Chciałbym żyć w takiej bańce.
Uważaj, czego sobie życzysz.
Bądźmy profesjonalni. Zadanie czeka. Chodź.
Archiwa. Już.
Biblioteka nie jest czynna całą noc, więc się pospieszmy.
- JJ? - Co?
Muszę się odlać.
Trzymaj.
Nie mogę trzymać. Za dużo wypiłem.
- Jesteśmy na widoku. Zobaczą nas. - Muszę.
Blokują toalety.
Myśli pan, że ten spodek...
Dobra. Chodź. Wiem gdzie.
Wiemy tyle, co ty, Larry.
Dokąd idziecie?
Odcedzić kartofelki.
Będziecie sobie trzymać?
Zamordowano go... I ktoś jest za to odpowiedzialny.
Pan teraz dowodzi, poruczniku.
Konwój wojskowy wyruszył do akcji.
Jakby ktoś mi robił loda.
Bo znasz to uczucie.
To pewnie lepsze niż moje wyobrażenie o lodziku.
Najważniejszą decyzję w karierze.
I zrobił to.
- Pułkownik Edwards wydał rozkaz ataku. - Masz broń?
Cholera, zapomniałem.
- Zapomniałeś? - Pospiesz się!
Stary, miałeś jedno zadanie. Tylko o to cię prosiłem.
- Wiem, ale wracajmy. - Co jest, Płotki?
- Co tam, Rafe? - Jak leci?
- Nie śpisz jeszcze? - Pogadajmy.
Zluzuj, Topper.
Nieźle załatwiłeś moją łódź.
- Nie wiem, o co chodzi. - Tak.
Bez spluwy już dygacie?
Jeszcze krok, a rozwalę tę twoją niedojrzałą gębę.
Pope, lubisz kraść? Mama jest z ciebie dumna?
- Tata jest z ciebie dumny? - Zuch!
Dobra robota. I pięści w ruch.
- No chodź, Płotko. - Dawaj!
No dalej!
Bierz go.
- Wal. - Już.
Dajesz, Płotko.
Dokop mu, Top!
Dawaj, Rafe!
To wszystko?
Puść go, Topper! Faszystowskie dupki!
Słuchaj, Pope.
- Przestań. - Musisz wziąć za to odpowiedzialność.
Wal się, Snobie!
Puszczaj, Rafe!
- Nie wtrącaj się, Kiara! - Kie, w porządku?
Daj spokój. Przyznaj się!
Zrobiłeś to, zasrańcu!
Przyznaj!
Nie zadzieraj ze mną, Płotko! Słyszysz?
Dam ci jedną szansę.
Jedną, Pope!
Jedną szansę. Mów!
Chcesz coś powiedzieć?
No już! Chcesz coś powiedzieć?
- Pope? - Wykończ go, Top!
Statek płonie!
- Ludzie! Pożar! - Zostaw go!
Kelce, puść JJ-a!
Wynośmy się stąd.
Cholera, prawie go zabiłeś!
Idziemy, Kelce!
Żyjesz?
W porządku.
Ty idiotko.
Uratowałam twój tyłek. Chodź.
To nie koniec tych...
Dziękuję.
Biblioteka jest po drugiej stronie domu studenckiego.
- Byłeś już tu kiedyś? - Nie chodziłem do koledżu.
Luka w twoim szkoleniu.
Jak ci się podoba?
Jest dobrze.
Mój tata chodził do tej szkoły, jego tata też.
I tata jego taty.
Srogo.
Wiem, żyłka by mu wyskoczyła, jeśli miałabym tu nie chodzić.
To irytujące, ale co mogę zrobić?
A ty?
Nigdy nie myślałem o koledżu.
Mój opiekun.
Myśli, że spędzam wieczór w domu Scarlet.
Co by pomyślał, gdyby wiedział, że jesteś ze mną?
Powiesiłby mnie za zdradę.
Za wspieranie Płotek?
Wielkie nieba.
Bądź ostrożna, bratając się z wrogiem.
Czekaj. Czy on cię porwał? Odurzył?
Nie, podjęłam trop na własną odpowiedzialność.
Znam tego wroga?
Tak.
Pracował dla ciebie.
Nie. To chyba nie ten złodziej sprzętu?
Nie jest tym, kim myślisz.
Na litość boską, on tobą manipuluje, Val.
To przebiegły szpieg.
Nieprawda.
Jest bardzo niezdarny.
Za często strzela pistoletami z palców.
I nie ma pojęcia, kiedy zrobić pierwszy krok.
Ale chyba uda mi się przeciągnąć go na moją stronę.
Lepiej uważaj, Valerie.
Raz Płotka, zawsze Płotka.
Dobra, Vlad, czas na grę w prawdę.
Znowu?
Co tu robimy?
Sarah, już mówiłem. Nie mogę ci powiedzieć.
Tylko za informacje wywiadowcze kupisz bilet.
Wejdziesz tylko dzięki mnie.
Twój wybór.
Muszę wiedzieć.
Dobra.
Przysięgasz?
Szukam skarbu.
Co?
O rany, mówisz poważnie.
Sądzę, że Denmark Tanny jako jedyny ocalał z katastrofy Merchanta.
To brzmi dziwnie, ale jestem przekonany,
że uciekł z 400 milionami w złocie i tak kupił Tannyhill.
A miejsce ukrycia skarbu jest w tych dokumentach.
Dlatego tu jesteśmy.
Powiedziałeś 400 milionów?
To duża bańka.
Porozmawiam z bibliotekarką.
Świetny pomysł.
Jesteśmy naprawdę wdzięczni
za materiały o Tannym od pani ojca.
- Nie ma za co. - Są tam.
Dziękuję.
Dziękujemy.
Dobra.
- No to działamy. - Zaczynamy.
Za pieniądze zarobione na Tannyhill Denmark miał kupować niewolników
i zwracać im wolność.
Oskarżono go o podżeganie do buntu.
To było przed wojną secesyjną.
Dlatego go powiesili.
Pokaż mi to.
To jest Biblia.
Zobacz.
- To daty urodzin. - Denmark Tanny.
Cecilia, Robert, Lewis i Abraham. Jego trzej synowie.
Tak.
Chwileczkę.
- Czy to zdjęcie... - Złota.
Tak kupił ziemię. To brytyjskie złoto.
Było na Merchancie.
Bingo.
Znaleźliśmy to, kiedy się wprowadziliśmy.
Co to jest?
To ostatnia korespondencja.
To gulla,
dawny język kreolski.
Znasz go?
Nie.
Chciałbym, ale nie.
Więc Denmark dowiedział się, że ludzie chcą go powiesić.
Jaka jest data listu?
Trzeci maja 1844 roku.
Zaraz.
Tego dnia umarł.
Zaadresowany do Roberta.
Więc w dniu swojej śmierci pisał list do swojego syna?
W języku, który tylko oni znali.
Zaraz.
Co?
Mamy szczęście.
Na panelu słonecznym jest kamera.
Nie widzimy twarzy, ale rozpoznaliśmy tę łódź.
Do kogo należy?
Jest zarejestrowana na Heywarda.
To był pewnie jego syn.
A ona myślała, że to byłem ja, prawda panie zastępco?
Nie wszystko to moja wina.
Porozmawiamy o tym później.
Co dalej?
Jeśli wniesie pani oskarżenie,
sprawa trafi do sądu dla nieletnich.
Pope ma 16 lat. Może byłby sądzony jak dorosły.
Odsiedziałby wyrok.
Wnosimy oskarżenie.
Heyward to...
Proszę wnieść oskarżenie.
Dobrze. Zajmiemy się tym.
Tata mnie zabije, nie wróciłam na noc do domu.
Ale przynajmniej wykonaliśmy misję.
Tak.
I muszę przyznać, że misja poszła ci lepiej, niż myślałem.
- Czego się spodziewałeś? - Mam odpowiedzieć?
Domyślam się.
Może księżniczki Snobów?
Królowej w bańce?
Coś w tym stylu.
Ubliżającej kelnerom i tak dalej.
To boli.
Tak tylko mówię.
Też okazałeś się inny.
Dużo dziwniejszy.
Zacznijmy od tego, że masz totalne ADD.
To prawda.
Myślałam, że jesteś wyluzowanym surferem,
a okazuje się, że prowadzisz krucjatę ojca.
Tak, próbuję tylko przetłumaczyć ten list.
Za koniec złudzeń.
- Salud. - Salud.
Więc…
jak to będzie po powrocie?
Z czym?
No...
wiesz...
- Z tym? - Tak.
Nic się nie zmieni, chyba?
Prawda?
Ja wrócę do swojej bańki.
W sensie do bańki z Topperem?
Tak.
A ty pewnie wrócisz do...
bycia zbiegiem.
Tak.
Wspaniale się bawiłam.
Ja też.
Nie myśl o tym. Ich jest trzech, nas dwóch.
- To typowa akcja ze Snobami. - Tak.
Czemu walnąłeś go z bani?
Nie wiem.
Działałem instynktownie.
Jak osaczone zwierzę.
Pope, ktoś do ciebie.
Dobry wieczór.
Mam nakaz aresztowania za zniszczenie mienia.
Co?
Trzymaj ręce na widoku.
Młoda damo, z drogi.
- Shoupe, co zrobił? - Zobacz nakaz, Heyward.
- Aresztujesz mi syna? - Na jakiej podstawie?
Shoupe, słyszysz?
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciw tobie.
- Masz prawo do adwokata. - Ile ci zapłacili?
To nie był on!
Ja to zrobiłem.
Chciał mi to wybić z głowy,
ale byłem wściekły, kiedy go pobili.
Miałem już dość dupków z Figure Eight i poniosło mnie.
Nie weźmiesz na siebie mojej winy.
Masz za dużo do stracenia.
- JJ, co robisz? - Mówię prawdę.
Choć raz w swoim cholernym życiu powiem prawdę.
- Wziąłem też łódź jego ojca. - Co?
- JJ... - Zamknij się, Pope!
Zamknij się.
To dobry dzieciak.
Zna mnie pan.
Tak.
To moja wina.
Tak było?
Tak było, przysięgam.
Znam twoją wersję. Pytam Pope’a.
W sumie to tak.
- Pope. - Cholera!
Pope?
Wchodź, twardzielu.
Więc...
Tak?
Skoro wróciliśmy do naszej ojczyzny,
musimy przybrać prawdziwe tożsamości.
Widząc mnie na ulicy...
Tak, oczywiście, jestem profesjonalistą.
Miło było współpracować, towarzyszu.
Mnie również.
Czekaj!
Naprawdę?
I tyle?
Odejdziesz, jakby to się nie wydarzyło?
Tak robią profesjonaliści.
To był najlepszy dzień w moim życiu!
- John B, zdemaskujesz nas. - Mam to gdzieś, Sarah.
Nie dbam o to, że dowiedzą się moi znajomi i twój chłopak z pasemkami.
Wczoraj nawet cię nie znałem.
Dziś już wiem,
Sarah Cameron.
Szczerze, to niespotykane doświadczenie.
Rzadkie jak zaćmienie.
Jakby ślepy widział kolor po raz pierwszy,
jak dowód istnienia Wielkiej Stopy, jak zorza polarna.
Nie mogę udawać, że tego nie ma,
że nigdy się nie stało.
- Wybacz... - Zamknij się.
Też nie mogę udawać.
Wynajmijcie pokój.
To mała wyspa.
Więc musimy uważać.
Dobra.
Napisy: Paweł Zatryb