NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jesteś jak kamyk w moim bucie.
Potrząsam stopą,
myślę, że wypadł,
a on znowu wraca.
Może uważaj, gdzie chodzisz.
Ten kamyk pod piętą sprawia, że chcę go zmiażdżyć.
Jasne.
Nielegalne użycie broni.
Wtargnięcie na teren strzeżony.
Zniszczenie mienia.
Ostatnie dwa tygodnie, szalejesz.
Jeśli myślisz, że będę sypał, to się mylisz.
Wiem, że to dla ciebie nie do pojęcia,
ale udajmy się na niezbadane terytorium:
w przyszłość.
Jak będziesz się czuł za pół roku w poprawczaku w Wadesboro?
Znasz tych dwóch?
Pytałam, czy ich znasz?
Oni...
Włamali się do domu Johna B i...
ścigali nas na mokradłach. Poza tym nie znam ich.
To ich ostatnie zdjęcie.
Ktoś nadział ich na osękę, a potem rzucił na przynętę.
Jak myślisz, żarłacz?
Zła wiadomość, szefie.
Ktokolwiek ich zabił, pozostaje na wolności,
i podejrzewam, że następnym celem jest twój kolega, John B.
Chyba nie myślicie, że jako jedyni szukacie Royal Merchanta?
Tak.
Też o nim wiem.
Pani szeryf Peterkin, obiecuję, że on już go nie szuka.
Tak twierdzisz.
Próbuję go tylko chronić.
Powiedz Johnowi B, by ze mną pomówił,
to może nie trafisz do Wadesboro.
Jak poszło?
Może nie jest taki głupi.
Miej oko na dom Routledge’a.
Może się nam uda.
Włączam tryb ukrycia.
- Jest pan opiekunem? - Niestety ojcem.
Przesłuchanie za dwa tygodnie.
Nie będzie go, straci pan kaucję.
Wycenę odszkodowania stanowi średnia z opinii trzech biegłych.
Odszkodowania?
Musi zapłacić za szkodę. To część ugody.
I jeszcze poproszę o podpis.
Idziemy.
Idź już!
Ciekawe, ile wyniesie odszkodowanie za Malibu rocznik 2019.
Zapłacę, przysięgam, tato.
Cholera, 30 tysięcy?
Niby kiedy, cwaniaku?
Ciągle tylko palisz trawę i obijasz się na południu.
Wsiadaj.
Jedziemy.
Przysięgam...
Trzydzieści tysięcy dolarów!
Wiesz, co mi zrobiłeś? Ty skurwy...
Skąd weźmiesz pieniądze?
Siedząc bezczynnie?
Coś ci powiem,
jesteś bezwartościowym ścierwem.
- Stul pysk! - Twoja matka to wiedziała.
Skąd weźmiesz 30 tysięcy?
Chodź tu!
Na pewno wyrzucić cię przed szkołą?
Myślałem, że cię wykopali.
Nie, to dobre miejsce.
- Dzięki. - Jasne.
- Do zobaczenia - Na razie.
Dzięki za podwózkę. Wiszę ci.
Piekło zamarzło.
Chyba tak.
Ciągle myślę o zajęciach, panie Sunn.
Potrzebujesz pieniędzy.
Ile może pan dać?
Przepraszam, żartowałem.
Właściwie to przeglądałem rzeczy ojca
i znalazłem ten list.
Od miejscowego właściciela ziemskiego.
Umiałby go pan przetłumaczyć?
To gulla. Pamiętam to z lekcji o lokalnej historii.
Cieszę się, że chociaż to.
Tak, coś zostało.
Choć połowę zajęć spędziłeś na falach.
Tylko jak były duże.
Tak.
Więc ten list.
„Rok 1844, do mojego ukochanego syna Roberta.
Czekam...
godziny mojej publicznej egzekucji
z wielkim spokojem i radością,
wiedząc, że wkrótce dostąpię chwały”.
Został zlinczowany.
„Miast przekuwać żal w zemstę
zaufaj Bogu całym swym sercem,
bo On czyni dobrze wszystkie rzeczy.
Spotkamy się w niebie,
twój kochający ojciec, Denmark Tanny”.
- I tyle? - Jest postscriptum,
ale to dziennik plantatora.
Może pan go dla mnie przeczytać?
„Sprawy dotyczące majątku ziemskiego i posiadłości.
Tytoń, bawełna, kukurydza, pomidor.
Do Roberta”...
Jego syna.
„Zbieraj pszenicę blisko wody w działce dziewiątej, niezwłocznie”.
To wszystko.
W dniu swojej śmierci
pisze do syna i tłumaczy mu, jak zbierać pszenicę?
Trochę to dziwne, przyznam,
ale patrz...
Panie Sunn,
jestem panu bardzo wdzięczny.
Bardzo mi pan pomógł.
Dziękuję.
Życzę udanego lata i widzimy się jesienią.
Przepraszam.
To ja, JJ. Przestań.
- Cholera. - Co robisz?
Zamknij się.
Widzisz?
- Obserwują nas, jasne? - Kto?
Nie wiem. Chodź. Zakradniemy się do doków.
Chodźmy tędy.
Czekaj. Masz klucze do Płotki?
Tak.
John, pospiesz się.
Szybko.
Czas złowić rybkę.
Doceniam twoją pomoc w przeszłości,
ale jesteśmy kwita.
Od teraz wykonuję swoją pracę.
Wiedz o tym.
Najpierw prawie udusił mnie Snob,
a teraz wiszę 30 kawałków.
Powinniśmy uciec.
Dokąd chcesz uciec?
Na Jukatan.
- Jukatan. - Serio, mówię poważnie.
Cały dzień surfujemy. Jemy homary, które sami złapiemy.
Mamy uciekać, bo dostałeś w dupę?
Nie widziałeś zdjęć.
Więc skoro chcą zabić za złoto,
- to ono istnieje. - Zgłupiałeś?
Sto lat.
Od stu lat ludzie szukają Royal Merchanta i nikomu się nie udało.
I myślisz, że ty go znajdziesz?
Kiedy do ciebie dotrze,
że robiąc tak dalej, skończysz jak twój ojciec?
Nie mogę się poddać!
Kiedy ostatnio go widziałem, pokłóciliśmy się,
zabrał pieniądze na czynsz i ruszył za Royal Merchantem.
Powiedziałem mu, że jest gównianym ojcem.
Resztę historii znasz.
- To nie była twoja wina. - Nieważne, czyja to była wina!
Nie rozumiesz?
Nie mogę przestać szukać.
Nie obchodzi mnie, kto próbuje nas zabić.
Rozumiesz?
Wiesz o tym.
Słuchaj, mam plan.
Idziesz czy nie?
Czterysta milionów.
Ile jesteś winien?
- Nie jesteś ubrana? - Nie idę.
To noc świętojańska. Od roku o niej gadasz.
- Wielki dzień, pamiętasz? - Tak.
Mówi, że nie idzie.
Jasne, że idzie.
Twojego ojca koronują na Strażnika Rododendronów.
Idziesz.
Nie jesteś moją matką. Nie muszę cię słuchać.
Twoja córka mówi, że nie idzie.
Zrywa z nim, JoJo.
Wheezie, proszę.
Idź już, dziękuję. Co się dzieje?
Nie czuję, żeby Topper był moim groszkowym kwiatem.
Nie wiem, co to znaczy,
ale przypuszczam, że powinnaś go prawdopodobnie zostawić?
Prawdopodobnie.
Ale może nie dzisiaj.
- Może mogłabyś... - Nie chcę z nim iść.
Wiem.
Może przykleisz sobie uśmiech,
pójdziesz, będziemy się dobrze bawić,
a miłością zajmiesz się jutro?
Proszę.
Nie wiem, o co chodzi z łodzią Toppera. I szczerze, nie chcę wiedzieć.
Inne życie zajrzało ci w oczy.
Prawie mnie zabiłeś.
To by zabiło twoją mamę.
Znasz umowę!
Jak bogaty dzieciak namiesza
i tak idzie do koledżu i poznaje bogatą połówkę.
Robią więcej bogatych dzieciaków, które też dostają po cztery szanse.
Wiem, muszę się bardziej starać. Łapię.
Dobra?
Chcesz całe życie tyrać jak ja?
Tylko dzięki temu jeszcze dajemy radę.
Oczekuję od ciebie więcej.
Chcę dla ciebie lepiej.
Jeśli skończysz jak ja, uznam to za moją porażkę.
Proszę, panuj nad tym.
Przynajmniej do czasu rozmowy o stypendium.
Musisz się obudzić, do cholery.
Znajdź sobie lepszych kumpli.
Nie mów o moich kumplach.
Co powiedziałeś?
Nic nie rozumiesz.
Przyjaciele.
Cholera.
Zobaczysz,
zobaczysz.
- Przyjacielu. - Kolego.
Spójrz na siebie.
Oto on.
No proszę.
Trzymasz się.
Nie było prądu, ale daliśmy radę.
Na szczęście.
Nie ma nocy świętojańskiej bez ostryg Heywarda.
To obrzydliwe.
Wiem. To przerażające.
Bo masz się odprężyć i dobrze bawić.
Wyglądam jak burżujska świnia.
Nie martw się nierównościami społecznymi choć jeden wieczór.
Mamo, niedaleko stąd ludzie nie mają prądu i bieżącej wody,
a my idziemy się bawić jak gdyby nigdy nic.
Wiesz, jak długo dołączaliśmy do Island Club?
Tak. Jak mogłabym zapomnieć. Płaszczyliście się przez dziesięć lat...
Dwanaście, wydaliśmy na to kupę forsy,
a wiesz po co?
By dorównać sąsiadom?
Żebyś miała tak udane dzieciństwo jak ja.
Wiesz, czym jest Island Club?
Fabryką arystokratów.
To miłe miejsce, z miłymi ludźmi, w którym robi się fajne rzeczy.
Z bogaczami nieświadomymi tego, że ich wyspa powoli tonie w oceanie.
A teraz zakładaj uśmiech, jeśli chcesz przeżyć.
Szanowny panie. Mamy sami je obierać?
Pobrudzę sobie sukienkę.
No, to by było słabe, nie?
- Słaby był ten akcent. - Mogłam sobie odpuścić.
Widziałeś tyle Snobów naraz?
Tak.
W zeszłym roku.
Jesteśmy w jaskini lwa.
Właśnie.
Jakieś wieści od JJ-a?
Nie.
Będzie dobrze. Ma instynkt przetrwania karalucha.
To moja wina.
To nie twoja wina.
Topper prawie cię zabił. Pamiętasz?
Nieźle, Ward.
Idzie Lord Kapitał i Wyzyskiwacze.
Wybije komuś tym oko.
Sarah.
Czekałem. Mówiłaś, że chcesz ze mną iść.
Tak, przyszłam z rodzicami.
Możemy porozmawiać?
Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Dobrze?
W porządku.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Gdzie wczoraj byłaś?
- Byłam poza miastem. - Poza miastem.
Gdzie poszłaś?
Do Chapel Hill.
Z rodziną czy...
- Nie. - Nie?
- Z kimś innym. - Z kim?
- Czy to ważne? - Z kim? To ważne.
To przyjaciółka?
A może to był facet?
Nie będę teraz z tobą o tym rozmawiać.
Kto to był?
- O co chodziło? - Zamknij się.
W porządku?
Wszystko gra?
Musimy się dziś schlać.
Gotowy?
Ogarniasz tę noc świętojańską?
Jasne. Robią to co roku.
Bez względu na naszą sytuację.
Dobra, jaki jest plan?
Musisz to dać Sarah.
- Mogę przeczytać? - Nie.
- Kim jest Vlad? - Głuchy jesteś?
Chwila. Podrywasz Sarah Cameron?
- Zamkniesz się? - Podrywasz!
Dobra. Robię to dla nas wszystkich.
Co?
Nic. Fajnie, że grasz zespołowo.
Dobra, słuchaj...
Możesz się chwilę nie ruszać?
Więc mam to dać Sarah.
Tak, tylko tyle.
Vlad.
Serio?
Żartujesz?
Ani trochę.
Wsadzą cię, jeśli cię z tym złapią.
Dobra, jak wpadnę w zasadzkę, to będzie twoja wina.
Znajduję kieliszki na plaży.
Może spróbuj trzymać je razem.
Podobno jesteś ochroniarzem.
Stary, nie podchodź mnie tak.
Nieoczekiwane okazanie uczuć, dr. Spock.
Też cię kocham.
Stary, mam tego dosyć.
- Nie wyglądasz. - Tak się czuję.
Jasne. Ale to nic nowego.
- Shoupe ci to zrobił? - To? Nie.
To mój ojciec. Jego prawy prosty.
Prostuje się tak czasami.
To nie wygląda jak jeden prosty.
To nic nowego.
Pozwoliłem ci wziąć na siebie moją winę.
- To moja wina! - Nie.
- Wziąłeś ją na siebie. - Zamknij się.
- Powiem prawdę, pójdę na policję. - Zamknij się!
Choć raz w życiu komuś zaufaj.
Mamy to z Johnem B pod kontrolą.
Będziemy obrzydliwie bogaci.
Wracamy do złotej gry.
Złotej? Przecież przegraliśmy.
Jest jeszcze dogrywka.
Czwarta próba, jeden jard.
- Zaraz wracam. - Czwarta i jard?
Wytłumaczę później.
- Słucham. - Szkocką z tonikiem.
Już, panie Dunleavy.
Już idę.
Dobra jesteś.
- JJ? - Tak.
Co?
Wiadomość od Vlada.
- Od... - Tak.
Od Vlada?
Tak.
Przeczytaj.
Może przyrządzisz mi mai tai?
Tak, Płotko, zrób dwa.
Teraz jestem w pracy.
SPOTKAJMY SIĘ W PRZECHOWALNI VLAD
Może siądziecie za barem i poczekacie?
A na razie częstujcie się przekąskami.
JJ poczęstuje nas przystawkami.
Przekąski są tutaj.
Zaraz wracam, dobra?
Pójdziemy za tobą, żeby się upewnić...
Szybko.
Cholera!
No chodź, koleś!
Przepraszam.
- Przepraszam. - Stawiam klocka!
Przepraszam, spieszy mi się.
- No dawaj. - Za chwilę wyjdę!
Koleś, co robisz w szatni?
Fajne wdzianko.
Zamknij się!
Trzymaj go. To będzie żelazna czwórka?
Trzymaj jego głowę. Wymierzę.
Cały Rafe. Pięciu na jednego?
Cicho, przymierzam się do uderzenia piłki.
Naucz się etykiety.
Vlad.
Cześć.
Pięknie wyglądasz.
Cześć.
Nie uwierzysz, co się stało.
Kiedy wróciłam do domu...
Najpierw muszę coś ci powiedzieć.
Dobrze.
Znalazłem złoto.
- Tak? - Nie uwierzysz, gdzie jest.
- Gdzie? - Na Tannyhill.
Że co?
Przepraszam.
Cholera.
Słuchaj, mam przetłumaczony list.
Była tam zakodowana wiadomość. Szukam mapy katastralnej. Wiesz, co to?
To plan Tannyhill. Jest tam wszystko.
Twój ojciec ma ją w biurze.
- Jeśli się tam dostanę, znajdę złoto. - Wiem, co to za mapa.
- To ty, Sarah? - Na ziemię.
Cholera!
Idź stąd.
Hawk’s Nest o północy. Przynieś mapę.
O rany.
Cześć.
Sarah, co tam robiłaś?
Scarlet mówiła mi, że ma schowaną wódkę.
- Naprawdę? Scarlet? - Nie mogłam znaleźć.
To z nią rozmawiałaś?
Z nikim nie rozmawiałam.
Przewidziało mi się? Bo myślałem,
że z kimś tam rozmawiałaś.
Rozmawiałam z ludźmi z imprezy.
Co się dzieje?
Czuję, że jesteś dziś jakaś nieobecna.
- Wszystko gra. - Na pewno?
Tak, Topper.
- Naprawdę nie chcę robić scen. - Boże!
Nie rób scen. Powiedz, co się dzieje.
Powiedz prawdę.
- Mówię. - Powiedz, nie opowiadaj bredni.
Powiedz prawdę.
Dobrze. Mam dosyć tego przesłuchiwania.
Twoja twarz naprawdę źle wygląda.
Trochę jak twój stary.
O cholera.
- Dobra. To było... - Panowie.
Jakiś problem?
Przepraszam, panie ochroniarzu. Wszystko gra...
Tak. Jest pewien problem.
Miało miejsce bezprawne wtargnięcie.
Zgłoszenie, nie?
Rażący brak szacunku dla prywatności.
Ja jestem za to odpowiedzialny.
- A ci młodzi dżentelmeni... - Nie dotykaj mnie.
Złapali mnie i chcieli wyprowadzić.
Ale to pana praca, więc proszę.
- Wpadłem. - Idziemy.
Dobra. Popraw muszkę.
Ładnie ci w tym. Bawcie się dobrze, dziewczyny.
Kiara to ostra dupa jak na Płotkę.
Przestań, chodź tu! Idziemy!
Rafe, myślisz, że się ciebie boję?
- Dalej. - Szerokiej drogi do kanału.
To nie koniec.
Miło było cię znów zobaczyć, JJ!
Sam potrafię chodzić.
Mam nogi. Ślepy jesteś, koleś?
Doceniam to, co tam zrobiłeś.
Teraz pójdę sam.
Panie Dunleavy, dostał pan już drinka. To dobrze.
Dokończę go.
- Co z nim? - Pan wybaczy.
Ochrona.
Doceniam twoją dyskrecję, Daryl.
Już dobrze! Bez paniki.
Mundurowi panują nad sytuacją.
Brawa dla nich. Rose!
Jak Statua Wolności.
Miło znów cię widzieć. Mogę takie dostać?
Puść go!
Nie możesz go wyrzucić.
- Serio? - Zaprosiłam go.
- Przestań. - Jestem członkinią.
- O mój Boże! - Przepraszam.
Pijacki Twister u Rixona, Kie. Pope, ty też.
No dajecie.
Kie, dajesz. Robole świata, łączcie się.
Zrzućcie kajdany!
Nie możesz się dłużej z nimi zadawać.
- Pułkowniku. - Misja wykonana.
Nie, Pope.
- Chodź, Kie. - Dość tego, synu.
Nie rób tego.
Dokąd się wybierasz?
Nara, frajerzy!
Słuchajcie, ojciec i tak mnie zabije,
więc mówcie, po co to spotkanie?
Powiedz, zanim nas nadzieją.
Gotowi?
- Tak. - No więc…
Złoto nie zatonęło ze statkiem.
O Boże. Znowu to samo.
Zaczekaj, wysłuchaj go.
Było tu cały czas.
- Jest na wyspie. - Poważnie?
O mój Boże.
Wyrażę swój sceptycyzm.
Jasne, Pope,
ale czy mogę wam zaprezentować moje dowody?
Kontynuuj.
Dobra. W plecaku...
- mam list Denmarka Tanny’ego. - Kto to?
To niewolnik, który ocalał z katastrofy Royal Merchanta.
- Zobaczcie. - Co?
Proszę.
Lista członków załogi pomija niewolników,
ale mój tato znalazł kompletną listę.
To ważne odkrycie.
Tanny dzięki złotu z Merchanta kupił sobie wolność.
A potem
kupił farmę.
Werble proszę, bo ta farma to...
Plantacja Tannyhill.
Tannyhill?
Tak. Potem za swoje pieniądze uwolnił więcej niewolników
i sprzedał tony ryżu, co wkurzyło białych plantatorów,
więc postanowili go zlinczować.
W dniu, w którym po niego szli,
napisał list pożegnalny do syna
i w ostatniej linijce listu
zostawił zakodowaną wiadomość z miejscem ukrycia złota.
- Gdzie? - Zbieraj pszenicę w działce dziewiątej,
blisko wody.
Tyle że pszenica nie istnieje.
Bo pszenica oznacza złoto.
Zobacz.
Złoto jest w działce dziewiątej w pobliżu wody.
Jasna cholera.
Potrzebna nam tylko oryginalna mapa posesji
i znajdziemy złoto.
Dobra. Jest cień szansy, że to prawda.
Jestem geniuszem.
Uważaj! Ogień. Poparzysz się.
- Jestem z ciebie dumny. - Miło z twojej strony.
Dobra, chłopaki.
- Jaki jest plan? - Słusznie.
Sarah Cameron da nam dziś mapę katastralną.
Czekaj.
Sarah? Czemu Sarah?
To będzie dobre.
Zaprowadziła mnie wczoraj do archiwów w Chapel Hill,
stąd mam ten list.
Byłeś w Chapel Hill z Sarah Cameron?
- Tak... - Podrywał ją.
- Nie podrywałem. - Podrywałeś na całego.
Nie podrywałem jej. Potrzebowałem jej dostępu.
- Dostępu, jasne. - Powiedziałeś jej o skarbie?
Chciałem się tam dostać.
- Czyli tak? - Pominąłem szczegóły.
Że co?
Zdradziłeś Snobowi naszą tajemnicę?
A co z Życiem Płotek i firmą produkującą koszulki?
Wykorzystałem ją dla informacji.
Jakoś ci nie wierzę.
Chcę, żebyśmy byli bogaci.
Żebyśmy spłacili łódź,
posłali cię do szkoły krojenia ludzi i badania martwych.
Znacie mnie.
Czy wyglądam na kogoś, kto zakocha się w Sarah Cameron?
- Mamy odpowiedzieć czy... - Przestań.
Nie znasz jej jeszcze. A ja tak!
Nie można jej ufać.
Jej brat tłukł mnie kijem.
Rafe i Sarah to inne osoby.
Co ci zrobiła?
Jest jak kobra plująca.
- Oślepia cię, a potem... - To złe porównanie.
Posłuchaj!
Cokolwiek osiągniemy, ona spróbuje nam to odebrać.
Co robisz?
Szukałam mapy katastralnej.
Mapy katastralnej.
- Tannyhill. - Tak.
Nie interesowały cię, kiedy ci je pokazywałem.
Ale od tamtej pory nauczyłam się doceniać tę piękną posiadłość,
którą nazywamy domem. To piękny teren.
Pomyślałam, że może ją oprawię i powieszę w pokoju.
Dobra. Sarah, poważnie. Chodzi o coś do szkoły?
Nie, jest lipiec.
Chodzi o Toppera?
Nie chodzi o Toppera,
ale też o chłopaka.
O chłopaka.
Zna się na rzeczy.
Polubisz go.
Kto jest tym tajemniczym fanem historii?
To jakiś kartograf?
Jeśli ci powiem, będzie po tajemnicy.
Tak?
Podejmij słuszne decyzje.
Dobrze.
Bądź ostrożna.
Obiecuję.
Dziękuję, jesteś najlepszy.
Lepiej ci bez niej. Zaufaj mi. Mieszkam z tą suką.
Rafe, nie nazywaj swojej siostry suką. Przestań.
Będę ją nazywał, jak chcę, jasne?
Daj spokój, stary.
- Pij. - Jedziemy.
- Wyluzuj. - Dobry pomysł.
Muszę ją zobaczyć. Coś jest nie tak.
Zamknij się.
To zły pomysł, muchacho.
Trzymaj się piwa.
Jeśli tam pojedziesz, to się rozkleisz.
- Właśnie. - Nie rozkleję się.
Wyczuwam rozklejenie. A ty?
Dobra. Jak tam sobie chcesz.
Co jest, stary? Rany.
Gówniany pomysł.
Pijacka odwaga.
- Nie nawal. - Jedziemy.
- Pospiesz się. - Spoko.
Idź. Szybko, dobra?
Wygląda okropnie.
Zostawimy cię tu, jeśli się nie pospieszysz.
Wyglądasz do dupy.
- Uściskaj Sarah ode mnie. - Luz.
Cholera.
Zamknijcie się.
O mój Boże.
Cholera.
Sarah?
Nie śpisz?
Chcę pogadać.
Wiem, że to dziwna pora.
Nie chcę cię wystraszyć. Chcę tylko pogadać...
Dam ci spokój, jeśli chcesz.
Mogę się stąd zaraz zmyć.
Tylko powiedz i już...
Dobra. Muszę coś powiedzieć, Sarah.
Przepraszam, że sprawiłem,
że poczułaś się zaszczuta na imprezie.
Nie obchodzi mnie, z kim byłaś w Chapel Hill.
Gdybym wiedział, kto to był,
na pewno bym go zatłukł, ale wcale nie jestem zazdrosny.
Nie obchodzi mnie to.
Po prostu słuchaj...
To miał być nasz wielki wieczór.
Mieliśmy się pokazać na imprezie i się wkurzyłem.
Myślę o tobie, kiedy się budzę,
kiedy idę spać...
Nie wiedziałem, że miłość jest takim niepokojem.
Czuję, że coś między nami nie gra,
i muszę z tobą pomówić, Sarah.
Sarah, słuchaj, ja...
Nie chcę zrywać.
Nie chcę tego robić.
Kocham cię.
Sarah, powiedziałem, że cię kocham. Nic nie odpowiesz?
Cześć, Top.
Co do...
- Co jest... Wheezie? - Wszystko gra?
Wheezie, co, do cholery, robisz w łóżku Sarah?
- Nie mogę powiedzieć. - Czemu?
Powiedziała, że będę zmyłką.
Zmyłką. Co ona robi?
Gdzie jest?
Poważnie, gdzie?
- Nie mogę... - Gdzie, do cholery, jest Sarah?
Dobra.
Działamy.
Zwiad.
Dam sobie radę sam...
dziś.
Serio?
- Co? - Nic.
Nie chcę straszyć Sarah tą ekipą.
Czemu ją do tego mieszamy?
Kie, nie mieszam jej do tego.
To jak spotkanie w interesach.
Da nam, co trzeba, i pozbędziemy się jej.
Potrzebujemy mapy.
Obiecaj, że nic między wami nie ma.
Nie ma niczego.
Mówię poważnie.
Nie chodzi o ciebie i nie chodzi o nas.
Chodzi o nią.
Ona namiesza ci w głowie.
Obiecaj, że nic między wami się nie dzieje.
Obiecuję.
- To było wiarygodne. - Na sto procent.
W każdym razie zajmę się tym.
Aż się rwiesz, by się tym zająć.
Posiedzimy w gorącym samochodzie przy błyskawicach.
Nie żyw urazy, to jak picie trucizny
i życzenie Sarah śmierci.
Cześć.
Mam mapę. Chcesz zobaczyć?
O cholera.
A niech mnie.
Tak.
Powiedziałeś ekipie, że jesteś ze mną?
- A ty? - Nie. Ale zrobię to.
Mam to gdzieś.
I zrywam z Topperem.
Naprawdę?
Tak.
Myślisz, że to zły pomysł?
Nie...
Dobra.
Jasne.
Dobra.
Co my tu robimy?
Nie wiem. Chcesz zejść?
Nie.
Ja też.
Wiedziałem, Sarah, że mnie okłamujesz.
Topper!
Jesteś głupią, kłamliwą dziwką. Wiesz?
Najpierw jestem cnotką, teraz dziwką.
- Właśnie tak. - Przestań.
Ty przestań.
Nie zaczynaj teraz.
Powiedz, by się cofnął, bo skopię mu dupę...
Odejdź, idź do domu.
Wiesz, co zrobię? Utopię cię jak twojego starego.
Powiedz swojemu chłopakowi, żeby się cofnął.
- Porozmawiajmy. - Nie chce gadać.
Co ci mówiłem?
Cholera. Co jest, kurwa?
Sarah.
Balustrada musiała być zgniła.
Ledwo go dotknąłem.
Stracił równowagę...
John B!
O mój Boże.
Otworzysz oczy?
Pomocy!
- Rafe i Kelce za mną poszli. - Słyszycie?
Co?
Pomocy!
Słyszę coś.
Co jest?
Już dobrze. Jestem przy tobie.
Co się stało?
Nie wiem, co robić.
Topper go popchnął.
Gdzie on jest?
Sprowadźcie pomoc. Nieważne kogo. Zadzwońcie.
- Wezwij pomoc. - Pomocy.
Pope, pospiesz się.
John B, zostań ze mną.
Nie zostawiaj mnie.
John B?
Pope! Rusz się!
Cześć.
Gdzie jestem?
W St. Olive.
Spadłeś z Hawk’s Nest.
Masz wstrząśnienie mózgu i złamany nadgarstek.
Nieźle.
Muszę stąd wyjść.
- Znajdzie mnie pomoc społeczna. - Spokojnie.
Wyjaśniła mi wszystko.
Twoją przygodę, ucieczkę przed pomocą społeczną,
jak jej broniłeś na punkcie widokowym.
John, jestem ci winien przeprosiny.
Byłeś ze mną szczery na temat drobnostki,
a ja i tak cię zwolniłem.
Nie powinienem był.
Ale czasami reaguję wybuchowo.
Spytaj ją.
To prawda.
Wynagrodzę ci to, jeśli pozwolisz.
Rozmawiałem z szeryf Peterkin...
Zgodziłem się być twoim prawnym opiekunem. Jeśli zechcesz.
Co?
Miałbyś dach nad głową i przestałbyś uciekać przed urzędami.
Jasne.
Brzmi nieźle.
Więc ustalone.
Witaj w rodzinie.
Napisy: Paweł Zatryb