Cleo, wiesz, dokąd idziesz?
Możemy się tu zaszyć. To nie żaden pałac, ale…
Styknie.
Biorę największy pokój.
Tam!
Szybko!
Pospieszcie się.
Tu nikogo nie ma!
Ruszamy!
- To na pewno bezpieczne? - Masz lepszy pomysł?
To stary hotel. Pomieszkiwałam tu z Terrance’em.
Pięć gwiazdek.
Uwaga pod nogi.
Ale wielka dziura.
Nie ma jak w domciu.
Musimy uwolnić Kiarę. Jakieś pomysły?
Szturm na fort i wezwanie gliniarzy odpada.
- Nie pomagasz. - Negocjacje też. Nie wiemy, czego chcą.
Musi chodzić o krzyż albo złoto.
Takim jak Singh zawsze chodzi o forsę.
O czym myślisz?
Sam nie wiem. Musimy się wydostać z tej cholernej wyspy.
Muszę rozmawiać z panem Singhem.
Idź po niego.
Co robisz?
- Muszę pomówić z panem Singhem! - Cicho! Co ty wyprawiasz?
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Zastanów się! Co robisz, Kie?
- Halo? - Co robisz?
Nie odzywaj się do mnie.
Kłamiesz o pamiętniku.
Wiesz, gdzie jest.
Nie wiem.
Nie? Na twoim miejscu też bym mi nie powiedział,
ale on nigdy nie uwierzy, że nic nie wiemy.
Singh zabił tego…
Rozejrzyj się, Kie.
Masz tylko mnie.
Muszę pomówić z panem Singhem.
Muszę mu coś przekazać. To pilne.
Dobrze.
Cholera!
To już czwarty pikap.
Nadal szukają, więc ich nie znaleźli.
Byłam u mojego człowieka na komisariacie.
Jeśli pierwsi dotrą do Johna B, oddadzą go nam.
- Dokąd mógł pójść? - Nie wiem.
- Do kogo by zadzwonił? - Nie wiem.
- Nie znasz syna? - Nie!
Powinniśmy go teraz szukać!
Boże!
Zawsze byłeś zbyt emocjonalny, John.
Dlatego Ward cię pokonał.
Nie dbasz o szczegóły.
Jeśli cię złapią, nie skorzystam na tym.
Piłka jest nadal w grze.
Co to?
Pamiątka, którą skubnąłem Portisowi z kieszeni.
- Masz telefon? - Zapomniałem.
- Był w kieszeni. - No co ty.
Odpuścisz sobie kiedyś kradzież?
- Znasz odpowiedź. - Pokaż.
- Brawo, niegrzeczny chłopcze. - Kradnę. To moja praca.
- Jak go odblokowałeś? - Portis nie miał kodu.
- Czego szukasz? - Porywacza.
Informacji, które pomogą nam negocjować.
Tyle że nie widzę w kontaktach Carlosa Singha.
Jest to problem.
- Same ksywki. - Czekaj.
Portis nie nazwał go inaczej?
Tak, gdy wpadł w naszą zasadzkę.
- Coś z rybą… - Nie pamiętam.
- Cholera! - Wielka ryba?
- Jak to szło? - Gruba ryba.
- Właśnie. - Gruba ryba.
Jest.
Mamy to.
Etap drugi. Napisz do niego.
Co dokładnie?
Sam mówiłeś, żeby negocjować.
Udawaj Portisa i poproś o spotkanie na osobności!
To bardzo ważne. Ma być sam.
Zaatakujemy go i zwiążemy.
Uwolni Kiarę, a my darujemy mu życie.
- No to mamy plan. - Uda się.
- Niezły pomysł. - Znakomity!
Dobra, powiem to. Przemyślmy sprawę.
Pierwsza zasada.
Myślenie nie pomaga, gdy masz już pomysł.
Pope ma rację.
To może pogorszyć sytuację naszą i Kiary.
A może być gorzej?
- Mam parę pomysłów. - Super.
To myśl, a w międzyczasie pisz.
Dziękuję.
Proszę.
Kłamałam.
Wiem o pamiętniku.
Nie mam oryginału.
Mogę zdobyć kopię.
Ulżyło mi.
- Zje coś pani? - Nie jestem głodna.
Spokojnie. Nic się pani nie stanie.
Współpracuje pani.
Nie chcę, by czuła się pani niekomfortowo.
Chcę dać panu to, co pan chce, a potem odejść.
Wiem, gdzie to jest.
Ale muszę iść tam osobiście.
Sama.
Skąd mam wiedzieć, że pani wróci? Potrzebuję zabezpieczenia.
Jest tu Rafe.
- Zatrzyma go pan. - Rafe.
Jak ktoś tak młody
wpakował się w takie kłopoty?
Wiem, gdzie jest pamiętnik.
Jeśli mnie pan puści, obiecuję go panu dać.
Sam dorobiłem się fortuny.
Zaczynałem od zera.
Nie miałem kompletnie nic.
Wie pani, jak mi się udało?
Zapewniam, że nie dzięki byciu głupcem.
Proszę nie tracić mojego czasu.
Pamiętnik zawiera klucz do jedynej w swoim rodzaju zdobyczy,
a ona, droga panno Carrero, jest moim przeznaczeniem.
Powie mi pani, gdzie on jest,
albo…
Niesamowite. Napisał pani przyjaciel, Jimmy Portis.
Wiadomość zza grobu.
Wygląda na to, że schwytał pani przyjaciół.
MAM TYCH DWOJE
Ryan!
Odpisuje!
Co pisze?
- Na razie jest ikonka z trzema kropkami. - Co…
- „Gdzie jesteś? Przyjadę”. - Pyta o miejsce?
Wszystko zgodnie z planem. Spójrz.
- I co odpiszemy? - Podajmy jakieś inne miejsce.
Gdzie go wyślemy?
Widziałem tor wyścigów konnych. To otwarta przestrzeń.
To ułatwi obserwację.
W końcu współpracujemy! Mnie to pasuje.
W razie czego uciekniemy na koniach.
- Strzelając! - Żadnej jazdy konnej z bronią.
- Wykreśl konie. - Możemy to dobrze zaplanować.
- Co myślisz? - Kolejna wiadomość.
JJ może robić za przynętę.
Ustawimy go na środku pola.
Małe ogłoszenie. „Nieważne. Namierzyłem cię.
Wysyłam moich ludzi. Przyjadą po ciebie za dziesięć minut”.
Chwila. Wyłączyłeś lokalizację?
- Czekajcie… - Nie wyłączyłeś?
Wyłącz ją!
- Mam samsunga! - Ja też!
Mogę pomóc!
Właśnie dlatego potrzeba planu!
Uspokójcie się na chwilę! Pomyślmy!
- Co zrobimy? - Stało się.
- Wymyślmy coś. - I liczmy, że przeżyjemy.
- Kończy nam się czas. - Co robimy?
Nie wiem, myślę.
Pewnie nie chcecie o tym słyszeć,
ale mamy przewagę, bo to nasz teren.
Zastawimy pułapkę.
Nie uciekamy przed nim. To nasza szansa na odbicie Kiary.
Uda się. Mamy dziesięć minut!
Za trzy minuty wyjeżdżamy.
- Jasne. - Świetnie.
- Zabierz pannę Carrerę. - Proszę ich nie krzywdzić!
- Proszę tego nie robić! - To zależy.
Porozmawiamy później.
- Czekam na to. - Proszę!
Do środka!
Co się stało?
Musisz w końcu ze mną pogadać.
Muszę ci przypomnieć, co zrobiłeś?
Zabiłeś Peterkin.
Pamiętasz? No i Sarah tyle przez ciebie przeszła.
Chroniłem ojca.
Zrobiłem, co musiałem,
więc daruj sobie.
Jestem ofiarą jak ona.
Pomyśl o tym. Co mi dało zastrzelenie Peterkin?
Nic.
Nic do niej nie miałem. Lubiłem ją.
Myślisz, że chciałem dokonać tego wyboru?
To był prezent dla mojego ojca,
przez który mam przesrane!
Nie patrz tak na mnie, gdy mówię, że jestem ofiarą.
Bo jestem!
Ale przyznaję, że to, co zrobiłem Sarah…
Co próbowałem zrobić…
było złe.
Wiem o tym.
Nie musisz mi przypominać.
To rodzina. Nie powinienem jej tknąć, ale w takich chwilach tracę panowanie.
Nie wiem, co się stało. Próbuję się pozbierać.
To nieistotne.
Nie jestem taki zły, jak myślisz.
A nawet gdybym był tym złym Rafe’em Cameronem,
nie masz wyboru.
Może i nie chcesz mi ufać, ale nie masz lepszej opcji.
Słuchaj.
Mam łódź. Możemy odpłynąć z tej wyspy.
Ale musimy się stąd wydostać i będzie lepiej,
jeśli będziemy współpracować.
Wyjeżdżają?
Jadą znaleźć Johna B
i twoją siostrę.
No dalej!
Mają pecha.
Za to my mamy szczęście.
To może być jedyna szansa na ucieczkę.
- Dziękuję, ojcze. - Ja też.
Możesz uderzyć w dzwony o pełnej godzinie w zamian za datek.
- Zwrócę ci. - Chcę tylko jednej zapłaty.
Wiesz o tym.
Są gdzieś tam.
- Znajdź ich. - Tak jest.
Wy trzej przeszukacie dół, zespół B środkowe piętra, a ja górę.
O cholera!
Ruszaj.
Portis?
Jesteś tu?
Mam dwoje z nich na górze!
Idę tam.
Zostańcie na dole.
Gdzie jesteś?
- Portis? - Skręć w lewo.
Schody są po twojej prawej.
- Idzie. Gotowi? - Tak.
Pamiętaj, atakuj nogi, a ja go rozbroję.
Jesteś za wolny. Ja zajmę się bronią, a ty nogami.
Nie, broń zostaw mnie.
Czemu o wszystko się kłócisz?
- Portis! - Idzie.
Na górze! Jeszcze jedne schody.
Prawie jesteś!
- Idziesz? - Tak.
Portis?
Nadal tu jestem! Musisz tylko tu przyjść!
No dobra.
- Wejdź! - Idę!
- Rozwiąż nas. - Pomocy!
Ręce nieruchomo.
O cholera.
Niech to szlag.
Stój! Nie ruszać się!
Odłóżcie to.
- Dobra, tym razem… - Nie ruszaj się!
Nawet o tym nie myśl.
Spokojnie! Zrób to powolutku.
Teraz wy się nie ruszajcie.
Zwiąż ich.
Pokażcie mordy. Wyślemy to waszemu szefowi. Uśmiech.
Powiem wam, że ich zdaniem plan miał nie wypalić.
Wysyłam to waszemu szefowi.
Czas na etap trzeci.
Wymianę zakładników. Dzwonimy do szefa.
Panie Portis.
Ma pan przyjaciół panny Carrery?
Tak, znaleźliśmy ich.
Nazywam się John Booker Routledge.
Twoi ludzie są związani
i czekają ich bardzo,
bardzo,
bardzo ciężkie chwile,
jeśli natychmiast nie oddasz nam Kiary.
Mówię poważnie.
Zabij ich.
Co?
Zabij ich.
Śmiało, zrób to, Johnie Bookerze Routledge’u.
Mnie to nie obchodzi.
Ale uprzedzam, hotel jest otoczony.
Każdy, kto jest w środku, zginie.
- Musimy iść. - Tak.
I to już!
Szybko!
- Balkon. Kiepsko. - Chodźmy!
Do głównego wejścia!
- Trzymaj. - Jaki masz pomysł, Pope?
Musi być lepszy sposób.
- Ale wysoko. - Ja tego nie zrobię.
Pomyślmy o tym z perspektywy ryzyka i nagrody.
Idź pierwszy, złagodzisz mój upadek.
- A może nie? - Jak chcecie. Walić to!
No dobra.
Sarah, nie!
- Idziesz pierwszy. - Co? Ty idź.
Sprawdzić następne piętro! Tędy!
Cholera!
Jednocześnie.
- Dalej! - Gdzie John B?
Pospiesz się!
John B, do domu!
Idę, tato!
John B!
- Nic ci nie jest? - Uciekajmy!
- Chodź, John B! - Musimy iść!
No dalej!
- Ruszajcie się! - Boże.
Stójcie!
Czekajcie chwilę.
Idziemy.
Zostaw mnie!
Mam tego dość! Zabiję cię, Kie!
Nie!
Na pomoc!
Hej, wy!
Co tam robicie?
Co to ma być?
Nie wstawaj, jasne?
Leż.
Nie ruszaj się!
To duży błąd.
Pożałujecie tego.
Dawaj telefon.
Zwiąż go.
Nie ruszaj się.
Nawet nie piśnij, jasne?
Tędy.
Rafe.
- Co? - Pokaż ten telefon.
- Po co? - Daj mi go.
Dobra. A ty daj mi spluwę.
Gotowa?
Niech to.
Tędy.
- Co robisz? Chodź! - Czekaj.
DO: KIARA
Chodź, Kie!
Widzisz coś?
Mam pomysł. Chodź!
Dalej!
Szybko!
Zwalniają. Chodź!
Biegiem!
Chodźmy.
Nie!
Rafe!
- Proszę, nie! - Przestań!
Szybko!
Cholerny łobuz.
Chodźcie tu!
Tędy.
Cholera.
- Wie, dokąd idzie? - Nie wiem.
Idą?
Nic nie widzę.
Jaki jest plan awaryjny?
Rozpętaliśmy wojnę. Wymyślmy coś szybko.
- Spokojnie. - Że co?
My zrobimy coś im, oni zrobią coś Kiarze.
- To był twój pomysł! - Wiem.
Mój błąd! To moja wina.
Po co opuszczaliśmy tę wyspę?
A może zaproponuję, że ja zostanę zakładnikiem?
Wysłuchajcie mnie.
Mógłbym odegrać rolę konia trojańskiego.
- Nie. - Tak wygrywa się wojny!
Koń trojański tak nie działa!
Dobra, to co proponujesz? W takich chwilach z czymś wyskakujesz.
Pamiętasz Spocka? Przydałby się nam teraz.
Co się stało w hotelu? Myślałam, że cię złapali.
Coś usłyszałem.
Co?
To.
Słyszysz?
Dzwony kościelne?
Dzwony?
Tata tak wołał mnie do domu.
John B, do domu.
Do domu.
Pobiegli na południe. Złapiemy ich.
Wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Ale skoro mówisz, że ich złapiesz, to mogę być spokojny.
Prawda?
Tak.
Ruszamy!
Witaj, przyjacielu.
W porządku.
Przepuśćcie go!
Mówiłem, że musimy współpracować.
Dobra, ja idę na moją łódź.
Mogę cię zabrać i wysadzić, gdzie chcesz.
Ale jedna sprawa.
Spójrz na mnie.
Wiem, że twoi przyjaciele i moja siostra są na wyspie.
Nie pomogę im. Nie mogę im ufać.
Ciebie zabiorę, ale ich nie.
Chcę się wydostać z wyspy.
Mądrze.
Nigdy nie uważałem cię za Płotkę.
A za kogo?
Zawsze cię lubiłem, Kie. Jesteś w połowie Snobem.
I jak?
Nic.
To definicja desperackiej próby.
Musisz wierzyć w cuda, John, jeśli chcesz, by do nich doszło.
Zabierz to, człowieku!
Chodź. Tam jest moja łódź.
Tylko zdejmij buty.
Paliwa wystarczy na wydostanie się z Saint Lucii.
Wsiadaj na pokład.
Kie!
Nie wywiniesz jakiegoś numeru?
Nie. Chcę ci wyświadczyć przysługę.
Chcesz wrócić do Singha czy płynąć w bezpieczne miejsce?
Pomożesz z liną?
Dziękuję.
Dobra.
Nie mogę rozwiązać.
Co?
Musisz mi pomóc!
Muszę wszystko robić sam?
Przesuń się.
Kie!
Dokąd płyniesz?!
Muszę pomóc przyjaciołom!
Nie wiesz, co robisz!
Niech to szlag! Znajdę cię, Kie!
Pożałujesz tego!
Kiara!
Już po tobie!
SPOTKANIE TUTAJ O 6.15. PG.
Patrzcie.
Obudźcie się, mam coś! „Spotkanie o 6.15. PG”.
Mamy wierzyć, że to Kiara?
To może być pułapka. Tak nas ostatnio podeszli.
Wie, że mamy telefon, którego nie namierzy…
Pójdziemy tam, a on nas dorwie.
- Czasem jesteście tacy głupi. - Słucham?
Tyle obrywacie, że wzdrygacie się, gdy ktoś chce wam pomóc.
„PG”. Płotki górą. To Kiara!
Wolałaby zginąć, niż wysłać to na przynętę.
Musimy jej pomóc.
No co wy! Siedzicie i się trzęsiecie.
Chodźmy.
Sam nie wiem. To może być pułapka.
To jedyna opcja.
- Musimy sprawdzić. - Idziemy.
Kryć się.
- Obserwujesz łodzie? - Tak, a ty okna?
- Tak. - Ludzie Singha mogą być gdziekolwiek.
Poważnie?
To ona?
Nie sądzę.
Daj telefon.
Zajmę się tym.
Pinezka pokazuje tę łódź.
Tamtą białą.
- Co robisz? - Trzeba sprawdzić.
JJ!
- Stary! - Zostańcie.
Zostańmy tu, bo może potrzebować pomocy.
JJ?
Cieszę się, że jesteś bezpieczna.
Nie sądziłam, że cię znów zobaczę.
Jestem tu. Już dobrze.
Cześć!
Myśleliśmy, że nie żyjesz.
Żartujesz sobie?
- To twoja łódź? - Co…
I tak mi nie uwierzycie. Chodźcie.
Jasna cholera!
- Dokładnie. - Podoba się wam?
Chodź, John B!
Zauważono ich w marinie. Mówiłem, że ich dorwiemy.
Dobrze.
Nigdy w ciebie nie wątpiłem.
Mam parę pytań.
- Dawaj. - Lagoon 620 z dwoma silnikami od Volvo.
Wiesz, że ta łódź może nas zabrać wszędzie.
- Wiem, to niezła łajba. - Dobrze, że byłaś dyskretna.
Czego oni chcieli? Nie zrobili ci krzywdy, prawda?
Nie.
Nie zgadniesz, czego chciał Singh.
Pamiętnika Denmarka.
- Po co? - Nie wiem.
Prowadzi do większego skarbu niż ten z Merchanta.
Mówisz, że istnieje większy skarb?
Ja się piszę.
Orientuj się!
- Chcesz mnie tym walnąć? - Musisz ćwiczyć refleks.
Musimy ruszać!
Refleks mam w porządku.
Ma rację. Pospieszmy się.
Słyszałaś to, prawda?
Teraz tak.
W ten sposób tata wołał mnie do domu.
To ten sam sposób bicia w dzwony.
To on mnie wzywa!
Wiem…
To…
naprawdę dziwne.
Ale to nie on.
- Skąd wiesz? - Przecież wiesz.
- Nie, słuchaj. - Przykro mi.
Może po tylu porażkach nie dostrzegasz cudu.
Dokładnie tak wołał mnie do domu.
Może to on,
a wszechświat próbuje dać mi prezent…
- W porządku. - Co?
Rozumiem.
- Chcesz iść do wieży i to sprawdzić? Idź. - Jesteś pewna?
Mówię serio.
Pospiesz się.
- Weź to ze sobą. - Na pewno?
Tak.
Myślisz, że nie wiem, jak to jest?
Zwariujemy przez ciebie, jeśli nie sprawdzisz.
Zaczekaj.
Kocham cię, Sarah Cameron.
- Wrócę. - Idź już.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- John B, co robisz? - Niedługo wrócę!
- Co? - Kocham cię, Sarah!
Co jest?
Tata powtarzał, że po każdej burzy wychodzi słońce.
Ma to swoje plusy i minusy.
Czasem słońce może cię oślepić.
A czasem cuda niosą cierpienie.
Nie do wiary, że tam pobiegł.
Ktoś jedzie!
O nie!
To ludzie Singha!
Są tam!
Gdzie John B?
- Miał zaraz wrócić. - Ale go nie ma!
- Co zrobimy, JJ? - Stawiamy opór.
Nie mamy wyjścia.
- Co? - Nie rozdzielamy się!
Widziałam, jak zabił Portisa! Nie możemy tu zostać!
- Zostajemy! - Płotki nie zostawiają swoich.
- Co wy… - Są tutaj!
- Zbliżają się! - Niech to!
- Nie rozdzielimy się znowu! - Nie mamy wyboru!
- Płyń. - Musimy zabrać Johna B!
Znajdziemy go później!
Nie możemy go tak zostawić!
JJ, schyl się!
Wstrzymać ogień!
Cholera.
Niech to!
Przykro mi, John B.
Proszę, oby to był on.
Napisy: Karol Radomski