No dobra.
Musi gdzieś tu być.
O nie. Okno.
Dalej, staruszko.
Nie.
To nie może być pamiętnik.
Nie.
Coś musi tu być.
Cholera.
Nie!
Przysięgam, że tu był.
- Był tu. - John B…
- Słowo daję. - Dobrze.
Nie zwariowałem. Spójrz, tam jest łódź.
- Spał w środku. Wierzysz mi, prawda? - No wiesz…
Też bym nie uwierzył.
Cześć, Sarah.
Jak… Boże!
- Chodź, Sarah. - Gdzie byłeś?
A może raczej pani Routledge?
- Witaj w rodzinie. - Dokąd poszedłeś?
Przepraszam.
Nie mogę…
- Trzeba to uczcić, synu. Chodź. - Niespodzianka.
Nie do wiary.
- Witaj w Outer Banks, Cleo. - Oszalałeś, Pope.
Rodzice nie ucieszą się ze współlokatorki.
Żartujesz? Jasne, że się ucieszą.
Heyward może ci dać robotę, ale pomoc się przyda.
Sama nie wiem. Jesteś pewny?
Tak. Może trochę marudzić, ale pogadam z nim.
Coś wymyślimy.
Tu mieszkam.
Nie ma jak w domu.
Niech mnie, Kiara. To twoja chata? Prawie jak Biały Dom.
- Bardzo będą wkurzeni? - W skali od 1 do 10?
- Dwadzieścia. - Mamy zaczekać tutaj?
Nie, muszę to przeżyć. Dzięki, że mnie odprowadziliście.
Na razie, JJ.
Nikt nie dzwonił.
Nie sądzę.
Zadzwonię później.
Cześć, mamo.
Bardzo przepraszam.
Boże.
Nic ci nie jest?
- Mike! - Nic, naprawdę.
Cześć, tato.
Przepraszam.
- Bardzo przepraszam. - Zostaw to na jutro.
ZAWIADOMIENIE O EKSMISJI NIE WCHODZIĆ
Była z nami na kontenerowcu.
Utknęła z nami na wyspie. Uratowała mi życie i możemy jej pomóc.
Proszę.
Gdy ty będziesz szukać złotego miasta,
skoczę po domu po ciuchy i może jakiś telefon.
- Do zobaczenia. Żyła złota czeka. - Wrócę.
- O szóstej. Nie spóźnij się. - Pa!
Wpadła stara znajoma.
- Skąd ją masz? - Z policyjnego parkingu. A niby skąd?
A skąd mam wiedzieć?
Czemu nie powiedziałeś o tym Sarah?
- Poważnie, tato? - Tylko my dwaj.
Świetnie.
Znalazłeś przynajmniej pamiętnik?
Żebyś wiedział. Tyle że się rozmoczył.
Okno było otwarte. Deszcz go zalał.
Mogłeś je zamknąć.
Były pewne komplikacje. Nie planowałem wyjeżdżać na tak długo.
Pamiętnik przepadł.
Mam inny pomysł. To nasz plan awaryjny.
- Super. - Bogactwa i chwała czekają.
- Idziemy. - Świetnie.
Nic jej nie będzie. Wskakuj.
Co robisz? Jedźmy.
Sam mówiłeś, żeby dbać o swoich.
ZNALAZŁEM TWINKIE. WYJECHAŁEM Z TATĄ. DO ZOBACZENIA.
Żeby było jasne,
nie ukrywamy niczego przed Sarah.
Dobrze?
Jest jedną z nas, tato.
Straciłeś złoto, prawda?
- Ma je jej ojciec. A krzyż przejął brat. - To zbieg okoliczności.
- Tylko? - Tak!
Lepiej trzymać informacje w tajemnicy.
Zaufaj mi. Boleśnie się o tym przekonałem.
Jesteśmy tylko ty i ja, Mewo. Dobrze?
Na razie.
Dokąd jedziemy?
Wpadniemy do twojego nauczyciela historii.
Pana Sunna?
To on miał oryginalny pamiętnik. Gdy rozeszła się wieść, że go ma, zniknął.
Wątpię, żeby tu był, ale nie zaszkodzi sprawdzić.
Chodź.
Szybciej.
- Nikogo nie ma. Lepiej chodźmy. - Przestań. Skoro już tu jesteśmy…
Zabawmy się trochę. Rozejrzyjmy się.
To ma być zabawa? Mówiłeś, że się ukrywa.
Nie, że zniknął.
Może się ukrywa, a może nie żyje.
Ale skoro go tu nie ma,
raczej nie miałby nic przeciwko, żebyśmy się rozejrzeli.
- Nadal to potrafię. - Włamanko z tatą.
Dopisz do listy przestępstw.
Chodź.
Panie Sunn?
- Jest tu kto? - Jak wyglądał oryginalny pamiętnik?
Skórzana oprawa, tej grubości.
Sprawdźmy wszędzie.
Skórzana oprawa.
PRZYLĄDEK STRACHU
John B!
No chodź!
Pan Sunn?
Leż. Nawet nie myśl, żeby wstać.
Tego szukasz?
Ty sukinsynu.
Przykro mi. Spóźniłeś się.
Chodźmy.
Jesteś cały?
Szybko.
Nic panu nie jest?
- Bywało lepiej. - Już dobrze.
Wyszedłem z ukrycia, żeby spotkać się z tymi panami.
Z nimi?
To przemytnicy.
Mówili, że są z towarzystwa historycznego.
Moja zawodowa próżność wzięła górę.
- Zabrali pamiętnik? - Tak.
Niech to!
- Chodź, John B! - Idź.
Odzyskamy go, panie Sunn.
Odzyskamy go.
Do zatoki jest jedna droga.
- Jedźmy pod mostem Wando. - Racja.
Czemu Singh tak bardzo tego chce, kapitanie?
Co za różnica?
Dostarczymy mu go i skończą się problemy z celnikami w Indiach Zachodnich.
Za mocno hamujesz na zakręcie. Tracisz rozpęd.
Krytykujesz moją jazdę?
Myślałem, że lepiej cię nauczyłem.
No dobra.
Cholera.
Brawo!
Szybko!
- To ta łódź. - Szybciej.
- No jedź! - Staram się.
Uciekają!
Jezu, spójrz.
Miną nabrzeże i po pamiętniku.
Mam pomysł. Trzymaj się.
Znam jednego faceta.
Chodź.
- Jesteś pewny? - Skołowałem mu lewy dowód.
WaveRunner? Chcesz wpaść do klubu żeglarskiego?
- Jest diabelsko szybki. - No dobra.
Pospiesz się, John B. Zgubimy ich.
Wsiadaj.
Płyniemy.
Jazda.
Gazu, John B!
Znam ich, są niebezpieczni. Co zrobimy?
Płyń.
To oni.
Nie uciekniemy im.
Chcemy tylko pogadać!
Zawracają. Jaki jest plan?
Pokaż ręce. Chcesz oberwać kulkę?
W porządku.
Jezu.
Co oni robią? Pozbądźmy się ich.
Czego chcecie?
- Znasz go, prawda? - Tak.
- Jak się nazywa? - Jest przemytnikiem.
- Sprzedaje temu, kto da więcej. - Tak.
No dobrze.
Żadnych nagłych ruchów.
Witaj! Chcemy tylko porozmawiać.
Nie mamy broni ani złych zamiarów.
Nie mieliśmy okazji porozmawiać u pana Sunna.
Chcemy umożliwić panu
powiększenie wygranej.
Masz 30 sekund. Mów!
Posiadacie starą księgę?
Pamiętnik, zgadza się?
Zapewne zdobyliście go na życzenie klienta,
którym jest pan Singh z Barbadosu?
Wie pan, dlaczego potężny Singh
tak bardzo chce tę starą książkę?
Nie ze względu na jej wartość fundamentalną.
- Ważne, do czego ta księga prowadzi. - Czyli?
Czegoś wartego dużo więcej niż wasza zapłata.
Chłopak ma rację.
Jesteście w wyjątkowej sytuacji, która może dać wam duży zysk.
W waszych rękach jest element bardzo cennej i starej układanki.
Rzecz w tym, że drugi element mam ja.
Jeśli złożymy je razem, ich wartość wzrośnie.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Kim jesteś?
Big John Routledge.
Ty jesteś Routledge?
Ten zaginiony poszukiwacz skarbów?
Tak jest.
A to mój syn. To on odnalazł krzyż z Santo Domingo.
Kojarzycie?
Znamy się na skarbach.
Zamiast grozić dwóm facetom, dzięki którym możecie się wzbogacić,
proponuję współpracę, na której skorzystają obie strony.
Co wy na to?
Zastrzel młodego.
Starego weźmiemy do Singha. Zapłaci więcej niż oni.
Chodźcie. Pogadamy.
W porządku.
Porozmawiamy.
Jest dobrze.
Podpłyń do nich.
Płyniemy.
- Powolutku. - Tak jest.
Spokojnie, wspólniku.
To tylko prosta oferta biznesowa.
- Pracujemy razem. - Zacumuj.
Przywiąż nas.
Wszyscy dobrze na tym wyjdą.
Nie!
Tato, nie.
Nie miałem wyboru.
Chcieli nam zrobić to samo.
Pomóż mi.
John B!
Pomożesz mi?
Co to za znak?
Zawiadomienie o eksmisji.
Za brak opłat czy coś takiego.
Nieważne.
To miejsce było do bani.
Fajnie wrócić do Outer Banks, co?
Posłuchaj tego.
Po powrocie czekał na mnie e-mail.
John B znalazł Big Johna.
Żyje.
Poważnie?
Tak.
Jest w dworku.
Niech to.
Jego zdaniem jesteśmy blisko znalezienia skarbu, o którym gadał Singh.
Słuchaj.
Rodzice nie chcą mnie wypuszczać z domu,
- ale musiałam sprawdzić, co z tobą. - O mnie się nie martw.
O co chodzi, JJ?
Pope coś powiedział?
Wiem, że nie ma bzika na punkcie tego, co było między nami.
Było, minęło.
Ale ciebie coś gryzie.
To, do czego prawie doszło na łodzi, było dziwne.
Po prostu dziwne.
Dla mnie…
to też było dziwne, ale…
nie w zły sposób.
Nie.
Nie w zły.
Co my robimy?
Nie powinniśmy.
- Masz rację. - Nie powinniśmy!
Skoro tak mówisz.
Wszystko się spieprzy.
Na przykład…
Spójrz na siebie. Masz nowe ciuchy.
A co ja mam?
To?
Tę norę?
Za trzy tygodnie i tak stąd wylecę.
Nie mam nawet rodziców.
Czemu miałoby cię to obchodzić? Jestem zwykłym frajerem…
JJ.
- Nie obchodzę cię. - Obchodzisz.
Twoi rodzice mieszkają w Figure Eight.
- To nie moja wina. - To twoja przyszłość.
Masz ją.
Jeśli nas potrzebujesz, pomożemy ci.
Ja ci pomogę.
Właśnie!
Łatwo ci tak mówić.
Wiesz dlaczego?
Bo jesteś Snobką.
Jesteś Snobką, Kiara!
Zgadza się.
Byłam nią,
gdy przez miesiąc mieszkałam z tobą w jaskini.
- Rozkoszując się życiem Snobów. - Nie o tym mówię.
Nie odjeżdżaj.
Co ty robisz, JJ?
Dziękuję.
Możecie odejść.
- Przestań! Złapałaś mnie? - Tato!
Tatusiu!
Chodź, Sarah!
To wyrok, Rose.
Przepraszam. Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Oczywiście, że rozumiem.
Ward.
- Jesteś dobrym człowiekiem. - Nie jestem, Rose.
Jesteś.
Zresztą, co chciałeś zrobić z tym krzyżem?
Można go zidentyfikować i namierzyć.
Myślisz, że hiszpański rząd nie będzie go szukał?
- Nic nam po nim. - Mamy złoto.
Może pomoże komuś innemu.
Znajdę jakieś muzeum.
Rose.
To będzie prezent od nas i całej rodziny.
Odliczy się od podatku.
- Choć nie dlatego to robimy. - Oczywiście, że nie.
Ward,
A Rafe?
Będzie musiał zrozumieć.
Zrobię to,
by odkupić winy nas wszystkich.
Tak, powiedzieli, że przelew będzie za dwa dni.
Jest w trakcie, więc bez obaw.
Tak.
Jestem na górze, a co?
Chciałeś o czymś pogadać. Co się dzieje?
Mówisz poważnie?
Niedawno wyjechałem. Co się zmieniło?
O czym ty mówisz?
Tato, nie.
To mój krzyż. Odbierasz mi go.
Zdobyłem go dzięki mojej pracy,
a ty chcesz go oddać, żeby poczuć się lepiej?
- I nic nie powiedziałeś? - Mówię ci teraz.
Zrobiliśmy parę złych rzeczy, Rafe.
- Boże. - Musimy za to odpokutować.
Oddanie krzyża to pierwszy krok w dobrym kierunku.
Czuję to w sercu.
- Może jeśli Sarah się dowie… - Sarah!
Zaczyna się.
Wiedziałem.
O to chodzi, tato!
Chcesz mi ukraść coś jeszcze, żeby zaimponować Sarah?
Ona ma cię w dupie.
Wilmington, jutro wieczorem.
Weź długopis. Podam ci dane ładunku.
Żeby była jasność, to jakieś bzdury. Krzyż jest mój.
Ale oczywiście możesz na mnie liczyć.
Więc słuchaj.
Chwileczkę. Dobra, Wilmington.
Jutro wieczorem.
Wagon 750X. Jasne.
Zaczekaj chwilę.
Halo?
Tak, z nabrzeża na stację kolejową.
Tak, rozumiem.
Tak jest.
Cholera!
Byłem na samym szczycie dźwigu
na wielkim kontenerowcu pośrodku oceanu.
Z dołu słyszałem tylko…
- O nie! - Strzelali do mnie.
- Tak było. - Z prawdziwej broni, mamo.
Wiedziałem, że nie opuścimy tego statku z krzyżem.
No więc…
- zrzuciłem go do oceanu. - Że co?
To było najlepsze wyjście. Ale słuchajcie.
Gdy już odpływałem od statku, spojrzałem za siebie.
- Wciągali go z powrotem. - Kto?
- Rafe. - Rafe?
Cieszę się, że go ma.
Brałeś coś?
Zgadzam się z Cleo.
Przynajmniej nie jest na dnie oceanu.
Jest nadzieja, że go odzyskamy.
Oby nie. Mam dość poszukiwań skarbów.
Chcę, żeby ludzie znali historię Denmarka Tanny’ego, tato.
Zdobył drogocenny przedmiot i przekazał go kościołowi z wyzwolonymi niewolnikami.
Był ich własnością.
To piękna historia.
Trzeba ją przekazać dalej.
Bardzo dziękuję
za pomoc mojemu synowi.
Pomogliśmy sobie nawzajem. Prawda, Pope?
Tak.
Będziesz mieszkać tutaj.
Przeniosę się na dół, więc cała góra jest twoja.
Gdybyś mnie potrzebowała, zapukaj.
Jest jedna łazienka, więc będziemy ją dzielić,
ale to nic, bo biorę szybkie prysznice.
To mój pokój, czyli twój nowy pokój.
Mama przygotowała świeże ubrania.
To mój?
Tak. Przepraszam, że taki mały, ale ma świetny widok.
Nigdy nie miałam swojego pokoju.
Teraz masz.
Będę na dole. Gdybyś mnie potrzebowała…
Miłego pobytu.
Dziękuję, Pope.
Chodź. Zmywajmy się stąd.
Wróciłam po ubrania i telefon. Nie uwierzysz, kogo widziałam.
Rafe wrócił.
Widziałam go w domu.
On mnie chyba nie, ale jutro wieczorem krzyż wraca do Wilmington.
- Co? - Zgadza się.
- Pope wie? - Powiem mu w dworku.
- Ma szlaban. - No dobra.
Więc skontaktuję się z Pope’em,
a ty jedź do dworku i powiedz Johnowi B.
A JJ?
I tak muszę z nim pogadać.
W porządku. Rodzice mnie zabiją.
A niech mnie.
Kogo my tu mamy?
Pan Dziedzic się zjawił!
Jak leci, Rafe?
Przychodzę w pokoju. Mam coś do obgadania.
W pokoju?
Przez ciebie prawie beknąłem za morderstwo.
- Zgadza się. - Jestem gotowy zostawić to za sobą, a ty?
Jasne.
To o co chodzi?
Moja rodzina chce oddać coś, co należy do mnie.
To historyczny artefakt.
A co mnie to obchodzi?
Ten przedmiot jest wart fortunę.
I to ogromną.
Nie mogę ich powstrzymać, nie wycofując się z danego słowa, więc…
Chcę, żebyś go ukradł.
Ode mnie.
Od mojej rodziny.
Coraz lepiej, prawda?
Masz mnie chyba za najgłupszego sukinkota pod słońcem.
Albo próbujesz mnie wrobić,
albo to ty jesteś głupi. Pozwól, że zapytam.
Skąd pewność, że go nie zatrzymam?
Gdybyś wywinął mi taki numer, przyjdę po ciebie.
Nie rozumiem, dlaczego miałbyś się stawiać.
Proponuję ci robotę. Duże ryzyko, duży zarobek.
Chodzi o to, Barry,
że gdy ten cenny i niezastąpiony przedmiot zostanie skradziony,
ja będę podejrzany.
Będę miał niepodważalne alibi,
więc będą szukać osoby, którą zatrudniłem, ale nikt nie będzie podejrzewał ciebie.
Prawda?
To ty mnie podkablowałeś.
Jesteś idealny do tej roboty.
To pewna fucha.
Jeśli nic nie zawalisz,
wyjdziesz z tego bogatszy o solidną sumkę.
Lubię pieniądze.
Moje warunki są takie. Dasz mi połowę tego przedmiotu.
Dzielimy się po równo. Nie zadowolę się drobniakami, Rafe.
- Jasne? - Zgoda.
Jeśli mamy to zrobić,
lepiej, żeby nikt nie widział, jak ze mną rozmawiasz.
On płaci.
Proszę.
John B!
Cześć, JJ.
John B tu jest?
Nie.
Co tam?
Chodzi o Rafe’a.
To znaczy?
Wrócił na wyspę.
Sarah go widziała.
Cudownie.
To nie wszystko.
Podsłuchała, że jutro wieczorem krzyż wróci do Wilmington.
Pewnie próbuje go sprzedać.
Ekstra. Pope wie?
Sarah poszła mu powiedzieć.
Trzymają go pod kluczem, A John B z tatą pojechali gdzieś Twinkie.
Bóg raczej wiedzieć, gdzie są.
Akurat, gdy ich potrzebujemy.
Zaczekaj.
Wiemy, gdzie będzie krzyż. Nadal jest szansa.
Możemy go przechwycić.
Zbierzemy wszystkich i obmyślimy plan.
Jedźmy do Wilmington…
Zanim wymyślimy jakiś szalony plan, możemy pogadać?
Tak.
Możemy.
Na łodzi coś się między nami prawie wydarzyło.
Wiem, że cię to przeraża.
Mnie też to zaskoczyło.
Znam cię całe życie.
Wiem, że panikujesz, gdy ktoś się do ciebie zbliża.
Nie winię cię.
Ale nigdy nie mów, że mi na tobie nie zależy.
Nazwałeś mnie Snobką.
- Zaczekaj. - Słabo.
- Wiem. - To było nie na miejscu.
- Cios poniżej pasa. - Słuchaj, Kie.
Masz rację.
Odbiło mi.
Wiesz, jaki jestem.
Po prostu…
posłuchaj.
Ogłośmy rozejm.
Wymażmy te złe chwile.
Zacznijmy od nowa.
Rozejm?
Rozejm.
Jak zwędzimy krzyż?
Nie wiem.
Tata powtarzał, że dobre rzeczy nie przychodzą łatwo,
a te wartościowe nie są nam dane.
Nieważne, co można zyskać.
Ważne, ile zaryzykujesz.
Nie utrzymam!
Czekaj!
Jak daleko się posuniesz,
żeby zdobyć skarb?
W pamiętniku napisano, że jakiś ksiądz z San Jose przeżył.
Kapitan Limbrey uważał, że zabijanie kleru przynosi pecha,
więc wsadził go do ładowni.
„Ksiądz cierpiał na gorączkę bagienną.
Bredząc, błagał mnie, bym przekazał papiestwu list
i kamienny przedmiot”.
Dlatego Singh chciał mieć pamiętnik. Piszą tu o bożku.
Boże. „Kapitan odmówił,
a sługę Bożego pochowano z rzeczami osobistymi”.
Cumowali w Charleston. Był tam tylko jeden kościół katolicki.
Obstawiam, że księdza pochowano na jego terenie.
Razem z brakującym fragmentem bożka. Jeśli złożymy go do kupy i przetłumaczymy…
Żartujesz?
To jest to, John B. Charleston prowadzi do Eldorado!
Ja odpadam.
John!
Zaczekaj.
- John B. - Zabiłeś ich, tato.
- Nie miałem wyboru. - Strzeliłeś pierwszy!
U Singha zrobiliby z nami to samo.
- Przestań! - Chciał cię zastrzelić.
Nie mogłem na to pozwolić.
To nie takie fajne, jak się wydaje.
Nie mogłem znów cię stracić.
Nie mogłem.
Jeśli chcesz się o to gniewać, śmiało.
Zrobiłem to.
- Będę musiał z tym żyć. - Przestań.
Ale co się stało, to się nie odstanie.
Mamy robotę.
Bez ciebie nic nie ma znaczenia, rozumiesz?
Możesz pójść tą drogą
i wrócić do domu
albo pojechać ze mną do Charleston po liczący 500 lat skarb.
Co ty na to?
Jedźmy.
Zuch chłopak.
Napisy: Karol Radomski