Czworo nastolatków, którzy zaginęli sześć tygodni temu,
wróciło bezpiecznie na wyspę Kildare.
Są nowe informacje prosto od szeryfa.
Po sześciu tygodniach czworo nastolatków
z hrabstwa Kildare wróciło do swoich rodzin.
Czekamy na szczegóły ich podróży,
ale na pewno opowiedzą niezłą historię.
Wiemy też, że ojciec jednego z nastolatków,
uznany rok temu za zmarłego John B. Routledge,
także wrócił cały i zdrowy.
Cuda się zdarzają.
Staramy się, żeby te dzieciaki wróciły do szkoły i swoich rodzin.
Wiele przeżyli.
Nastolatkowie przebywali na Karaibach z rówieśniczką, Sarah Cameron,
córką skompromitowanego magnata nieruchomości, Warda Camerona.
Dwa miesiące temu przyznał się on do zamordowania szeryf Peterkin.
Wszyscy nastolatkowie wrócili na wyspę Kildare,
a John Routledge wrócił do życia.
Na lepszy wynik nie mogliśmy liczyć.
W Tannyhill Rafe rozmawiał z Wardem przez telefon.
Wciąż powtarzał, że coś należy do niego.
- Musiał mówić o krzyżu. - Na bank.
Dziś o 20.00 przyjedzie do Wilmington.
Krzyż pojedzie pociągiem do Raleigh, a my mamy szansę go odzyskać.
- Masz inne informacje? - Sarah ma numer ładunku.
- To jakiś początek. - Tak jest.
Na pewno odgradzają teren.
- Zbierajmy się. - John B się odezwał?
Nie, pewnie wyjechał ze swoim tatą.
- I zabrali Twinkie. - Nasz środek transportu.
- Mogę poprosić Heywarda o auto. - Co?
- Na pewno ci da. - Nie mamy innego wyjścia.
Mowy nie ma!
To jedyna szansa na zdobycie krzyża.
Naprawdę?
- Pojadę na stały ląd… - O rany.
Tato, proszę!
Tu chodzi o nasze dziedzictwo. Naszą rodzinę.
To nasz obowiązek.
Twoim obowiązkiem jest robić, co mówimy.
Dotrzymywanie słowa. Przekraczanie oczekiwań.
Kiedyś to rozumiałeś!
Nadal to rozumiem, ale proszę cię, tato.
To nasza ostatnia szansa. Nie poproszę o nic więcej
i obiecuję, że na tym koniec.
Pozwól mi to zrobić. Mamo.
- Też jedziesz? - Trzeba kuć żelazo, póki gorące.
Złaź z mojej lady!
Wiem, że źle to dla mnie wygląda. Zrobię wszystko.
Będę pracował na trzy zmiany. Nie opuszczę domu.
Pozwól mi jechać do Wilmington twoim autem.
Zmykaj stąd.
Zanim mama przemówi mi do rozumu, ale auta nie dostaniesz.
- Nie mamy czym jechać. - Nie mój problem.
Muszę dostarczać towar. Ktoś musi zarabiać na rachunki.
W razie gdyby ci się nie powiodło.
Dziękuję. Obiecuję, że cię nie zawiodę.
- Doceniam to, tato. - Nie łam prawa.
- Trzymaj go z dala od kłopotów! - Spróbuję!
Jesteśmy. Nagroda jest konkretna.
Na bożku znajdują się wskazówki do Eldorado.
Singh chce ten pamiętnik, bo prowadzi do drugiej części.
Wykorzystamy przewagę.
Jeśli złączymy obie części i je odszyfrujemy…
Góro złota, nadchodzimy.
- Znajdźmy ten kościół. - Góro złota?
Szukamy Society Street numer 17.
Powinien tam być stary kościół z cmentarzem.
- Powiedziałeś 17? - Katolicki…
- Tak, Society Street. - To tutaj.
O nie.
Niemożliwe.
W końcu tyle razy mieliśmy rację. Czemu mielibyśmy się mylić?
Nie wymądrzaj się.
To bez sensu.
Powinien tu być kościół i cmentarz, nie tajska knajpa.
KOŚCIÓŁ ŚW. TRÓJCY
Może numer jest zły.
Wielki odkrywco.
Spójrz.
„Stał tu do trzęsienia ziemi w 1886 roku”.
Muzeum w Charleston?
A niech mnie. Na coś się przydałeś.
Muzeum, co?
Plan awaryjny.
Słucham cię, ale ciężko mi to ogarnąć.
Musisz mi to jeszcze raz opowiedzieć.
Myśleliśmy, że krzyż z Santo Domingo, który znaleźliśmy, przepadł na zawsze.
Właśnie odkryliśmy, że wieczorem będzie w Wilmington.
- I należy do rodziny Pope’a… - To jego dziedzictwo.
To bezcenny historyczny artefakt.
Bezcenny, a wy go znaleźliście?
Tak, a Rafe i Ward nam go ukradli.
- To jakieś szaleństwo. Ward nie żyje. - Nieprawda.
- Przerabialiśmy to milion razy! - Trudno w to uwierzyć.
- Odbył się jego pogrzeb. - Wiem, ale on żyje.
Niestety. Po co miałabym kłamać?
On żyje.
Pomożesz mi?
Ward jest gdzieś na Karaibach.
Żyje z tego, co nam ukradł, i przewozi krzyż do Wilmington.
Daj spokój.
Co ja tam wiem? Widziałem na własne oczy.
- Kiara zresztą też. - Jestem sceptyczny.
Mówiąc inaczej, myślę, że to wszystko ściema.
Sprowadzili cię na manowce, Kiaro. A ty, JJ…
Powiem ci coś szczerze.
Musisz zrozumieć, że rozumiem.
- Jasne. - Słyszysz?
Lubię cię, JJ.
Pewnie fajnie jest spędzać z tobą czas i wagarować,
bo kiedyś byłem jak ty.
Nic się nie liczyło.
Te głupie Snoby wierzyły w każdą bajeczkę, jaką wymyśliłem.
Ale potem nauczyłem się o ciężkiej pracy i o tym, co naprawdę ważne.
Zależy mi tylko na córce.
Na niczym więcej.
I było jej dużo lepiej, zanim poznała ciebie i twoich kumpli.
- Nigdy nie było mi lepiej! - Było.
Byłam żałosna.
- Na pewno nie. - Uspokój się i posłuchaj ich.
Te Płotki zniszczyły mojej córce życie!
Nie chciałem pana obrazić, panie Carrera.
- Miłego dnia. - Właśnie.
Piękny dom.
- Co ty wyprawiasz? - Ja? Chronię córkę.
- Możemy… - Zaczekaj.
Wszyscy mówią, że to kłamca i złodziej.
- Wykapany ojciec. - Przestań.
- Nie mieszaj go do tego. - Słucham?
- Nie jest jak jego tata. Nie znasz go. - Nie?
- Nie są tacy sami. - Znam ciebie. Dokąd to?
Słuchałam was, więc posłuchajcie mnie.
To nie fair. Powinniście mnie wysłuchać.
Proszę, poczekaj. Jedną chwilę.
Obiecałam sobie, że drugim razem spróbuję być inna.
Muszę iść.
Weź to.
Z tyłu jest karta kredytowa.
Jeśli będziesz miała kłopoty albo gdybyś potrzebowała pomocy, dzwoń.
Dobrze.
Zadzwonię, mamo.
Kocham cię. Muszę iść, ale wrócę.
- Ja ciebie też. Bądź ostrożna. - Wrócę.
JJ.
Przepraszam.
Zaczekaj.
- Mój tata jest najgorszy. - Nieważne.
Wiem, co o mnie myślą.
O mnie myślą to samo.
Gotowa?
Tak.
MUZEUM W CHARLESTON
No dobra.
Chodź za mną.
Popraw się trochę.
Dzień dobry. Chciałbym porozmawiać z dyrektorem do spraw zbiorów.
Dr Pierce do czerwca pracuje w terenie.
Mogę jakoś pomóc?
Mam nadzieję.
Jestem dr Marion z USC.
Zajmuje się paleogenetyką.
Chciałbym zobaczyć kilka przedmiotów z waszej kolekcji.
Zwłaszcza z wykopalisk w kościele Świętej Trójcy
z lat 80. XIX wieku.
Może pan złożyć pisemną prośbę o dostęp do archiwum.
Liczyłem, że dziś w nim poszperam. Jest ze mną mój student.
Nie wpuszczają tam ludzi, odkąd jakiś egiptolog udowodnił,
że część kolekcji faraona to podróbki.
Pamiętam.
Musimy przestrzegać procedur.
Gdzie są archiwa? Tutaj?
Nie, w magazynie na końcu Broad Street
w pobliżu baterii.
Zabrałbym pana, ale nie dostanę karty dostępu.
Nie mam uprawnień.
Trzeba być dyrektorem, jak pani Flannery.
- Witam, pani Flannery. - Dzień dobry.
Karta?
Rozumiem.
Cóż, dziękuję za informacje.
Bardzo mi pan pomógł.
Miłego dnia.
Największy problem stanowi ochrona.
Większość ludzi będzie na stacji.
Musimy obstawić jakieś miejsce,
może w dalszej części linii. Jakąś małą stację.
Jak zwykle wyprzedzacie fakty.
Nie mamy jak przewieźć krzyża.
Czym chcecie to zrobić? Motocyklem JJ-a?
Nie moja wina.
Inne opcje?
Surfowałem na Soup Bawl. Masakra.
- Boże. - Co?
To Topper?
Dlaczego on jest wszędzie?
Świetnie.
- JJ. - Co?
- Topper na pewno może przewieść krzyż. - Pope ma rację. Ma sprzęt.
- Nie. - Tak.
- Nie ma mowy. - A jednak.
I tak za tobą szaleje. Poświęć się dla wszystkich.
Co na to powie John B?
Na pewno zrozumie.
Pomyśl o okolicznościach. Chodzi o skarb.
Zajmiemy się Johnem B.
Pogadaj z nim.
To twój mistrzowski plan? Obrabować staruszkę?
Nie obrabować.
Przywłaszczyć coś sobie.
Chwilowo przejąć dla niej bezwartościową, a istotną dla nas rzecz.
Jest.
Zaczynamy.
Co ty wyprawiasz?
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Na Stopniu Hillary’ego. O krok od samego szczytu.
Napad z bronią w ręku nie może nas powstrzymać.
- Uczyłem cię kraść. - Naprawdę to przypominasz?
- Przydało się, gdy mnie nie było. - Daj spokój.
To kolejna lekcja. Następny mały kroczek.
Zapomnij o tym, co zaszło na morzu, Mewo.
Głowa do góry.
Albo my, albo oni.
Co mam miałem zrobić?
To kolejna rzecz, którą musimy zrobić.
Lepiej ty to zrób.
- Chcesz, żeby twój syn okradł staruszkę? - Tak.
Gdy dotrzemy do Orinoko, będzie jeszcze trudniej.
Patrz.
- Pusty. - Rozumiem.
Teraz mi ufasz? Też muszę wiedzieć, że mogę ci ufać.
Nie proś konkretnie o tę kartę.
Weź cały portfel, żeby nie wiedzieli, o co chodziło.
Odjeżdża. To jedyna szansa.
Już czas, synu.
Zdobądź tę torebkę.
Dobrze.
- Proszę pani? - Ojej.
- Ale się zakradłeś. - Przepraszam.
Mogę w czymś pomóc?
No dalej.
- Zastanawiałem się… - Nad czym?
Co robisz?
Proszę mi oddać torebkę.
Nie dostaniesz jej.
Wszystko pani oddam. Proszę mi ją dać.
W życiu nie widziałam tak żałosnej wymówki u złodzieja.
Co z tobą? Mama wie, gdzie jesteś?
Wstydź się.
Jesse James to ty nie jesteś, co?
Chodź.
Dostaniemy się do archiwum w tradycyjny sposób.
Nie do wiary, że tu jesteś. Widziałem wiadomości. Pisałem do ciebie.
Nie wiedziałem, czy żyjesz.
Jak się czujesz? Wszystko gra?
Jest dosyć ciężko, Top.
Tak?
W jakim sensie?
Szukaliśmy pamiątki rodowej Pope’a.
Dlatego nas nie było.
Niestety ją straciliśmy,
ale choć to niewiarygodne, dziś mamy szansę ją odzyskać.
- W Wilmington. - Rozumiem.
- To wariactwo. - Jak mogę pomóc?
- Nie mogę cię o to prosić. - Mówię serio.
Czuję, że jeśli poproszę kogoś jak ty…
- Kogoś jak ja? - Nic złego nie miałam na myśli.
Jesteś zawsze skłonny do pomocy i czuję, że jeśli poproszę…
Taki już jestem, Sarah.
Tak mnie wychowano.
Powiedziałem ci, że dla ciebie zrobiłbym wszystko.
Pamiętasz?
Tak.
Mówiłem poważnie.
Nie jak ludzie, którzy powiedzą cokolwiek,
żeby dostać to, czego chcą.
Nie jestem taki. Gdy coś mówię, to nie żartuję.
Potrzebny mi pikap.
Mojego taty?
Zabiłby mnie. Gdy chodzi o to auto, jest do bólu pedantyczny.
To tak jak my. Dobrze się nim zajmiemy.
Niezręczna sytuacja. Wiem, co mówiłem, ale…
Przepraszam za wszystko.
Rozumiem. Nie masz powodu, żeby nam pomagać.
W sumie masz ich mnóstwo, żeby tego nie robić.
Czemu czuję, że tego pożałuję?
Wymyśliłeś, jak tam wejść bez karty?
Nie mam planu.
Czekamy, aż noc będzie w pełni. Im mniej ludzi, tym lepiej.
Zaczekam do północy i się tam zakradnę.
Zapalisz?
Nie.
Brawo.
Chcesz znać prawdę?
Pomijając wszystkie wady,
miło znów być z tobą.
To prawda.
Wiadomo.
Spójrz w prawo.
Chyba kupiłem na cichej aukcji konia wyścigowego.
Chyba jednego mi zaliczyli.
Myślałam, że to stadnina.
Jestem w zarządzie.
Niesie to pewne przywileje.
To nasza szansa.
Chodźmy.
Wolno nam tu wchodzić?
- Piękna kiecka. - Dziękuję.
Zaraz się przez nią potknę.
Około pięciu procent kolekcji jest stale wystawianych.
Reszta jest tutaj.
Naprawdę? Wolno nam?
Pięknie!
Tu jest z 1000 pociągów.
Wiemy, że to wagon 750X na torze do Raleigh.
Musimy go tylko znaleźć.
Coś ci powiem.
Nie wyjedziemy stąd niezauważeni z ogromnym krzyżem.
Nie musimy.
Możemy go przejąć gdzieś dalej. O ile jakoś zatrzymamy pociąg.
No tak.
- Zostaw to mi. - Jak to zrobisz?
Mam wujka w New Bern.
Gdy popił, rzucał na tory stary łańcuch.
Tak zatrzymał ruch kolejowy w przybrzeżnej części Karoliny.
- Łańcuchem? - Ma rację.
W szynach płynie prąd o niskim napięciu.
Rzuć łańcuch i zamkniesz obwód.
Uznają to za inny pociąg. Wyłączą przecinające się linie.
- Nauka jest fajna. - Ja mam swoją.
Ale nie mamy łańcucha.
Nie, ale tata Toppera na pewno ma kable rozruchowe.
- Nadadzą się? - Tak.
Co jest grane? Robimy to?
Zaczekajcie tutaj.
Pope i ja damy sygnał, gdy go znajdziemy.
- Mamy plan? - Na to wygląda.
- Imponujące. - Nie zapeszajmy.
Nikt mnie nigdy nie słucha.
- Przymierz to. - Nie da rady.
- Mam ramiona. - I to jakie cudowne.
Spójrz. Schody na górę.
MAGAZYN ARCHEOLOGICZNY
Masz kłopoty!
Spójrz na to miejsce.
To kopalnia złota.
Szukaj rzeczy związanych z kościołem Świętej Trójcy
z końca lat 80. XIX wieku.
Siedliska, bioróżnorodność, butelki, antyki.
Fajne, ale nie tego szukamy.
Kafelki, obrzeża trawnikowe.
Skały z podziemnej rzeki. Co tu mamy? Mundur, płaszcze, guziki?
Miecze, pochwy.
Porcelana, srebra.
Ceramika.
Religijne.
NIEZIDENTYFIKOWANE
John B.
Kościół Świętej Trójcy.
- To jest to. - Nie gadaj.
Spójrz na to, chłopcze.
Żyła złota.
To może być to, Mewo. Trwało to 500 lat.
Mamy to.
To ten tor.
Pamiętaj, wagon 750X.
Dobra, dwa, zero, cztery, pięć.
Dwa, zero, jeden, siedem.
Co tak długo?
Będzie dobrze.
Siedem, dwa, sześć.
Zaczekaj.
Jest. 750X.
To nasz wagon!
- Powiedz reszcie. - Bądź ostrożny.
Dalej, Pope.
To ten. Możemy ruszać.
- Co jest? - Słyszycie?
- Pociąg rusza. - Cholera.
Wsiadaj, Cleo! Szybko!
- Masz kable? - Wkręciłaś mnie w coś nielegalnego.
- Nie aż tak bardzo. - Nie uśmiecha mi się to.
Po co ci te kable?
Jeśli nie chcesz iść, weźmiemy auto.
- Auto? - Tak.
Na pewno nikt z was nie ma nic przeciwko odsiadce?
Dla Pope’a bym to zrobił.
No dalej.
Tak tego pragnąłem.
- Przestań, tato. - To koniec!
- Uspokój się. - To ostatnie!
Już dobrze, tato. Spokojnie.
Po co? To ostatnie pudło dotyczące kościoła!
To koniec.
Koniec.
To i tak był strzał w ciemno.
Niech to szlag!
Tyle rozczarowań.
Po prostu…
Tato, coś przegapiliśmy.
Jest jeszcze jedno pudło.
Co to?
Jakiś kamień?
- Spójrz. - Jak to opisali?
„Kościół św. Trójcy, różne”.
Tato?
To…
To Kalinago.
Wymarły tubylczy lud.
Tato?
To może być to, John B.
Kamienie są tego samego koloru.
O cholera.
Sprawdźmy, czy pasuje.
Spójrz.
Tato!
Tato.
Spójrz. To wąż.
A to chyba świetlik.
Mewko.
Co to ma być?
Spójrz tylko na to, chłopcze.
Udało się nam.
Razem.
Tak jak zapowiadałem. Znaleźliśmy to, chłopcze.
Dokonaliśmy tego.
Co?
Muszę ci powiedzieć,
że zwykle nie jestem taki szalony.
Ale odzyskanie tego krzyża wiele dla mnie znaczy.
Muszę to zrobić.
- To jest tego warte. - Po tym wszystkim? Oby tak było.
- Tu chyba wystarczy. - W porządku.
- Wszystko gra? - Tak.
Boże, słychać pociąg.
- Usmażmy to cholerstwo. - Dobra.
Trzeba tylko…
- Rób swoje. - Zmienić prąd.
- Dajemy. - Tylko się nie usmaż.
Nie gwarantuję. Trzy, dwa, jeden…
I czerwone.
Chwila prawdy.
No dalej!
Dokładnie tak zrobił wujek. Światło zmieniło się na czerwone.
Myśl… A może zablokujemy tory?
Położymy na nich drzewo?
Pociąg dotyka kołami obu szyn.
No dalej.
Proszę, nie mamy planu awaryjnego.
- Tak! - I o to chodzi!
- Jesteś geniuszką. - Nauka. I to twoja zasługa.
Teraz czekamy.
Uda się.
Pociąg się zatrzymuje. Udało im się.
- Cholera. - Chodź.
- Zwalnia. - Zatrzymaliśmy ich.
Centrala, czerwone światło na odcinku 247. Czekam.
Sprawdźcie to.
To jest to. Zbliżamy się.
- Jesteśmy na tropie. - Świetnie.
Żebyś wiedział, chłopcze!
Zaczekaj.
Tato.
- Gdzie samochód? - Ktoś musiał go ukraść.
Czemu ktoś ukradłby Twinkie?
Mam tylko ten samochód, tato.
- Co? - Carla nas znalazła.
- Limbrey ukradła Twinkie. - Chodź. Wiem, gdzie mieszka.
Niech to.
Prawie złamałem rękę.
- Umiesz forsować zamki? - Jasne.
Potrzebujemy tego.
Cofnij się.
- Niech to. - Tego nie było w planie.
- Kończysz? - Prawie.
- Cholera. - Nie ruszać się!
Co tu robicie?
Przepraszam. To nie tak.
Wyglądamy na pospolitych przestępców, ale tak nie jest.
Co tu się dzieje?
- Pojęcia nie mam. - Co to ma być?
Widzisz?
- Co robicie? Tu jest niebezpiecznie. - Jedziemy do następnego miasta.
Uciekliśmy z domu.
Coś ci nie wierzę. Wzywam wsparcie.
Proszę. Widzę, że jest pan żonaty. My się kochamy.
Chcemy tam dojechać i się pobrać, bo tu nie możemy.
Odłącz tamten kabel.
Co tu się dzieje?
To moja narzeczona.
- Proszę. - Rodzice nie pozwolą nam być razem, ale…
W tym mieście nie możemy się pobrać, ale bardzo ją kocham.
Jeśli pozwoli nam pan jechać do następnego miasta, znajdziemy księdza.
Chcemy zacząć wspólne życie.
- Wrzuć to do bagażnika. - Dobrze.
Proszę.
Jazda na gapę pociągiem jest nielegalna, ale…
nie powstrzymam, czego nie widzę.
Idźcie.
Dziękujemy. Jak ma pan na imię?
Jimmy.
Tak nazwiemy nasze dziecko.
Przez to, co pan zrobił. Dziękujemy.
Dobra, idźcie już.
- Dzięki. - Nie chcę was widzieć.
Gotowe.
Jakiś dupek przypiął kable rozruchowe do szyn.
Świetnie.
Wyrobili się, prawda?
Gotowe.
Udało ci się!
Otworzę.
Musi tu gdzieś być.
Szukaj.
Pomóż mi.
Kim my jesteśmy, Sarah? To niedorzeczne.
Tutaj.
- Znaleźliście? - Szukamy.
Tu będzie dobrze.
Widzisz go?
- Co? - Ten opisano „Cameron”.
- Może to ten. - Cameron Development.
To krzyż. Mamy go!
Co robimy?
- Ładujemy to na pikapa. - Zarysujecie lakier.
- Starczy na tysiąc wizyt u lakiernika. - Pomóż go asekurować.
- Trzymam. - Topper, pomóż.
- Pomóż z drzwiami. - Pchaj w tę stronę.
- Tata mnie zabije. - Kieruj.
- Cholera. - To się nie uda.
- Szybko! - No dalej!
Co w tym jest? Zaklinował się, do tyłu.
- Uważajcie na krzyż! - I na auto!
Możemy odjeżdżać.
- Pociąg rusza. - Jedziemy po nich.
Musimy im pomóc.
Szybko.
Niech to.
Upuściłeś…
Skąd to masz?
Skoro robią ze mnie złodzieja, niech coś z tego mam.
- Dajesz im argumenty. - Jakie, Kie?
I tak są przeciw mnie.
- Dajesz im powód. - Co z tego, Kie?
Nie mamy czasu. Wsiadaj.
- Którędy chcecie go podać? - Centrala, trwa kradzież.
Stać!
Przestańcie!
- Musimy jechać. - Nie ruszać się.
Chodźcie.
- Gliny! - Gazu, Chewie!
Jedź!
Jak możesz tak żyć, Sarah? Jesteś z dobrej rodziny.
Jedź!
Stójcie!
Zabrali coś z pociągu. Gliniarze ich ścigają.
Wsiadaj na motocykl, Kie.
To Top.
I krzyż. Wskakuj!
- Ktoś za nami jedzie. - To JJ i Kie.
- JJ! - Wiem.
Co ten dzieciak robi?
Co on robi?
Nie wiem.
- Co ty wyprawiasz? - Top, jedź prosto!
- Uważajcie. - Topper, jedź równo.
Próbuję.
- Szykuj się do skoku. - Co?
Co?
- Odbiło ci? - Pewnie tak! Przygotuj się.
Dalej! Złapię cię.
Kie, co robisz?
Ostrożnie.
O rany!
Co jest?
- Nic ci nie jest? - Nic.
W porządku?
Udało się jej?
Co on zamierza?
Nie wiem. On chyba też nie.
Chce się zabić.
Może chce się tylko pozbyć glin.
Zatańczmy.
No proszę.
Niech to!
- Udało mu się! - Masakra.
Boże.
- Zatrzymaj się, Topper. - Mowy nie ma.
- Stój! - Zatrzymaj auto!
- Zabierzemy JJ-a. - No dalej!
- Nie pójdę za was siedzieć! - Proszę, zatrzymaj się.
Cholera! No dobra.
- Zawróć! - No już!
- Nie pójdę do więzienia. - Spójrz na mnie.
Aresztują go. Nie możemy go zostawić.
Niech to.
- Jedź szybciej. - Próbuję.
- Dalej! - Gazu!
- Ryzykuję życiem. - Będzie dobrze.
- W lewo! - Nie…
- Tak! - Spadam stąd.
Co on wyprawia?
- Skręć w prawo. - Dobra.
Wjeżdża na wiadukt.
O kurwa!
- Szybko, Pope! - Biegiem!
JJ.
Gdzie on jest?
- Cholera! - O nie.
- Rany… - Jesteś cały?
Chyba tak.
Gdzie on jest?
- Może jest na moście. - Nie.
Nic panu nie jest?
- Boli mnie szyja. - Proszę się nie ruszać.
Chciałbym powiedzieć, że to było zamierzone,
ale to był najbardziej odlotowy ślizg, jaki w życiu zrobiłem.
Żyjesz!
- Wiem, też się dziwię. - To było niebezpieczne.
Było grubo. Jezu…
Myśleliśmy, że tym razem po tobie.
- Wezwałeś karetkę? - Tak.
Pomoc już jedzie. Spokojnie.
Miło pożartować, ale jedźmy już.
Zwijamy się.
Nigdy więcej tego nie rób.
- Nie ruszać się! - Biegiem!
Stać, mówię!
Potrzebne wsparcie. Piątka dzieciaków w dodge’u ram.
Jadą na południe. Niech to!
W zamian za pomoc w odszukaniu ciebie obiecałem Limbrey całun.
Uzdrawiającą z wszelkich chorób szatę, podobno ukrytą w krzyżu.
- To masz na myśli? - Tak. Ale nie było go w nim. Sprawdziła.
Tak ją przekonałem,
- że mam na niego namiary. - A masz?
Obecnie żadnych.
Nie mam magicznej szaty, leczącej z każdej choroby.
Na marginesie, ten całun to znane oszustwo.
- Mogłem się domyślić. Masz jakiś plan? - Jasne, zawsze mam.
Jakoś wyjdziemy z tego kompociku, śliweczko.
- Nie rozumiem. - Zrozumiesz.
- Udawaj, że się zgadzasz. - Gdybym wiedział, o co chodzi…
Witam.
Cześć.
Masz moje auto.
Śledziłam cię. Najpierw łódź, potem telefon.
- Musiałam przyciągnąć twoją uwagę. - I tak do ciebie szedłem.
Czyżby?
Tak.
Ale najpierw spójrz tam.
Witam, panno Limbrey.
Znalazłeś syna.
A ty ojca.
Co za szczęście.
Ta więź jest taka cenna
i ulotna.
Zapraszam.
Pomogę.
- Chodź. - Nie załatwimy tego na werandzie?
- Ze spokojem. - Słucham?
Już dobrze.
Gdy Hiszpanie wpłynęli do rzeki,
zostali zaatakowani.
Wojownicy Kalinago zaczęli łupić statek.
Kapłan bał się,
że tubylcy zabiorą krzyż, a całun przepadnie,
więc go z niego wyciągnął.
Dlatego nie było go tam, gdy sprawdzałaś.
Ten ksiądz
zatrzymał krzyż.
Uciekł i się ukrył.
W końcu…
Tata chce powiedzieć, że ksiądz trafił
na Royal Merchant jako jedyny ocalały z pożaru San Jose.
Zgadza się.
Wiemy to dzięki pamiętnikowi Denmarka,
który odnalazł mój syn.
Z małą pomocą.
Jaki ojciec, taki syn.
Później ksiądz zachorował na czerwonkę
i zmarł.
Pochowano go w Charleston.
Skoro miał całun, dlaczego…
nie dotknął go, żeby się uleczyć?
Słuszne pytanie. Też o tym myślałem.
- To część historii. - Właśnie, mów dalej.
Był tak pobożny,
że nie mógł się doczekać,
aż spotka Ojca w Niebie.
W muzeum w Charleston wygrzebaliśmy jego rzeczy.
I tak,
mamy go.
Mamy całun.
Jechaliśmy ci go dać, gdy zostawiłaś nam swoje…
zaproszenie.
Zapakowałem to najlepiej, jak mogłem.
To właśnie…
ten całun.
Czekał tysiące lat, by trafić w twoje ręce.
Oto on. Coś magicznego.
Czujesz?
Dostałem gęsią skórkę. Spójrz.
O rany.
Tak jest.
Czujesz tę moc?
Wezmę to. Albo i nie.
Nie potrzebuję pomocy.
Jestem zdrowa.
Alleluja.
Spójrz tylko na siebie.
Zaczęła chodzić. Zadziałało.
Co to było?
Jeśli chcesz cudów, musisz w nie wierzyć.
Cudem będzie, jeśli auto odpali.
Miej wiarę, chłopcze. Ja wierzyłem.
Eldorado, nadchodzimy!
- Na pewno to zgłosili. - Top, skręć tutaj!
Nie dotykaj kierowcy.
- Skręcaj, Topper. - Mówił, żeby go nie dotykać.
- To obowiązek. - Więc jedź szybciej.
Przyciągnę tym uwagę.
To już raczej się stało.
Jesteście straszni. Kłócicie się o wszystko?
- Tak! - Gaz do dechy!
Możesz trochę przyspieszyć. Jedziesz 100 km/h.
- Pieprzyć to, proszę bardzo. - Jedź szybciej.
O tym właśnie mówię!
Stój!
- Zgubiliśmy krzyż! - Cholera.
- Brawo, Topper. - Kazaliście przyspieszyć.
- Co jest? - Niech to.
To zmyłka.
Cholerna zmyłka.
Oczywiście. Ukradliśmy nie to, co trzeba.
Tak mi przykro, Pope.
Słyszycie? Nie mogę tu być. Mój dziadek jest sędzią.
Brachu, wyluzuj.
Nie uwierzą, że typ w japonkach jest rabusiem.
Tyle że obok mojego auta leży ta skrzynia.
Pope, musimy jechać.
- Jedziecie? - Chodź.
Pope!
Czas na nas.
Później go znajdziemy.
- Uciekamy. - Znajdziemy go.
Chodź.
Prosto ze skarbca Pope’a.
Nie zarobimy na nim więcej w tej formie?
Jest żywcem wyjęty z kościoła.
Tak zmienimy go w forsę nie do namierzenia.
Nie do namierzenia?
Wczoraj w nocy były jakieś chore akcje.
Czyżby?
- Pamiętasz fałszywy krzyż z pociągu? - Tak.
Skradziono go.
- Robota Płotek? - Bez wątpienia.
Zapłaciłbym połowę wartości, żeby zobaczyć ich miny,
gdy otworzyli skrzynię.
Nie wątpię.
Znasz temperaturę topnienia złota, Panie Dziedzicu?
Tysiąc sześćdziesiąt cztery stopnie.
Ty i ja też byśmy się stopili.
Będę szczery. Nie wiem, czy chcę to zrobić.
A ja tak.
Wiem.
Zostawiam ci go, Panie Dziedzicu.
Pali się.
Jedno jest pewne. Pójdziemy do piekła.
Napisy: Karol Radomski