Gdy byłem dzieckiem,
ojciec opowiadał mi o pełnych przygód misjach.
Lewis i Clark, Cabeza de Vaca,
Magellan, Marco Polo.
Opowiadał o ich zwycięstwach i odkryciach.
Ale coś dotyczącego tych przygód przemilczał.
Poszukiwanie skarbów, eksploracja…
to nie tylko parady zwycięstwa i złoto.
W każdych, nawet najsłynniejszych poszukiwaniach,
zdarza się, że wszystkie drogi prowadzą do katastrofy,
każdy krok wydaje się błędem…
a każdy wybór
to pułapka.
Wiesz, że musimy to zachować w tajemnicy.
- Nie mówimy twoim kolegom. - Są tego częścią tak samo, jak ty.
- Chcesz ich narazić? - Co?
Naraziłbyś ich świadomie, gdybyś mógł tego uniknąć?
No więc?
Nie sądzę.
Podział się nie zmienia.
Powiemy im później, ale na razie dla bezpieczeństwa…
Jasne?
Tak.
Spójrz na siebie! Urosłeś!
Chodź, JJ.
Pojechaliśmy do archiwów w Charleston.
To był ślepy zaułek.
Suchy odwiert.
Czyli najpierw złoto,
potem krzyż, a teraz Eldorado.
Trzy pudła.
Seria trwa.
Świetnie.
Na razie.
Idę na ryby. Dzięki za piwko.
- Jesteśmy razem, prawda? - Tak.
To znaczy, że zawsze mówimy sobie prawdę.
Nie kłamię, Sarah.
- Czemu tak myślisz? - Nie, po prostu…
Twoja opowieść nie do końca się klei.
Pojechaliście Twinkie do Charleston, nic nikomu nie mówiąc.
Nie rozumiem tego.
Możesz mi powiedzieć coś, o czym reszta nie może wiedzieć.
Spójrz na mnie. Co się stało?
Od powrotu taty zachowujesz się dziwnie.
- Pytasz, co się stało? - To ja. Jestem po twojej stronie.
Mój tata wrócił
i próbuje nam pomóc, za to twój chciał nas zabić.
Przykro mi, że sobie z tym nie radzisz.
Mylę się?
Zadzwoń, gdy zechcesz mówić prawdę.
- W porządku? - Fantastycznie, tato.
Chodź, mamy robotę.
Wzywa nas 500-letnia misja.
Tato?
- Słyszysz mnie? - Tak.
Krzyża nie ma w pociągu. Ktoś go ukradł.
Boże, kto?
Nie wiem, Rafe!
Ciężka sprawa.
To mógł być ktokolwiek.
Nie od końca. To mogła być jedna z niewielu osób.
I tak mieliśmy go oddać, więc co z tego?
Co za różnica?
W porządku, Rafe.
Na razie to tyle. Dokończ sprawy z listy. Podpisz umowę z East River Property.
- Potem zamknij biuro… - Właśnie chciałem o tym pogadać.
Lepiej zostawmy biura.
Co?
Może zostanę tu trochę.
Rozkręcę firmę.
To by było dla nas korzystne, prawda?
- Posłuchaj, Rafe… - Nie.
To ty posłuchaj.
Słuchasz?
Kazałeś mi się na coś przydać, pamiętasz? Właśnie to robię.
Znam się na rzeczy.
Sprawdzam różne opcje, więc dla naszego dobra
zostanę tu jakiś czas.
Jesteś tam tylko z jednego powodu.
Działasz jako mój pełnomocnik, żeby zlikwidować firmy.
To nasz jedyny plan. Jeśli tego nie potrafisz…
To co wtedy?
Przylecisz tu?
Ludzie poczują, jakby zobaczyli Elvisa. Oto Ward Cameron.
Boże, on żyje! Zmartwychwstał!
Teraz ja mam rodzinny sygnet, tato.
Założyłem go i to mój czas.
Ty nie żyjesz.
Będziesz miał mnóstwo czasu, żeby jej to wynagrodzić.
Będziesz pchał ten wózek całe życie.
Zaufaj mi.
Teraz mamy ważniejsze sprawy.
Nie lubię jej okłamywać.
Wiem, ale chodzi o Eldorado.
Skup się.
Obiecuję, że sam jej to wynagrodzę.
Do kogo jedziemy?
Mojej koleżanki ze studiów. Nazywa się Kelly Kepler.
Pojechaliśmy razem do piramid w Chichén Itzá,
gdzie się napruliśmy.
Oszalała na punkcie Majów, gdy zobaczyła symbole na boisku.
Może nam to przetłumaczy.
Ostrożnie.
Co tu się dzieje?
- Cześć, Eric. To ja, John Routledge. - Cześć.
Przeprowadzka?
Gdzie dr Kepler?
- Lepiej stąd jedźmy. - Dlaczego?
Boże, tak mi przykro.
- Jak zmarła? - Atak serca. Nic tego nie zapowiadało.
Nie mogę tu zostać. Zbyt wiele wspomnień.
Co za tragedia.
Przykro mi.
Kepler nic nie mogło zabić.
Wróciła właśnie z ekspedycji, gdzie dokonała dużego odkrycia.
Jakiego?
Ruiny w dżungli. Gdzieś w Ameryce Południowej.
Wiesz, gdzie dokładnie?
Nie powiedziała.
Członkowie wyprawy obiecali zachować ich położenie w tajemnicy
do czasu publikacji.
Możesz mi chociaż powiedzieć, kiedy wyjechali i kto jej towarzyszył?
Szefem ekspedycji był profesor Sowell.
Mieszka niedaleko stąd.
Czekaj, chyba znasz tego Sowella.
- Znasz wszystkich na Kildare. - Był moim mentorem.
- Zainteresował mnie Eldorado. - Świetnie, może pomóc to rozszyfrować.
Dlatego nie poszedłem do niego od razu. Nie był szczęśliwy, gdy opuściłem program.
- To złodziej. Czemu ukradł mój portfel? - Nie wniesiemy zarzutów, dobrze?
Tato, proszę.
Dobrze.
Nie wniosę, ale zrywasz kontakt z tym bandziorem.
Zgoda?
Wiem.
- Okradł cię. - Świetnie.
Wycofam się.
Jestem z ciebie dumny, Kie. To pierwszy krok. Przejrzałaś na oczy.
- Sarah? - Otworzę.
Przepraszam, nie chcę przeszkadzać.
Nie przeszkadzasz.
Co się dzieje?
Pokłóciłam się z Johnem B.
Odkąd wrócił jego tata, zachowuje się dziwnie.
Nie mam się gdzie zatrzymać, a Rafe jest w Tannyhill.
Pomyślałam, że mogłabym zostać u ciebie.
- Jasne. - Nie ma mowy.
O czym rozmawialiśmy, Kie? Są granice.
Musisz szanować nasz czas, skarbie.
- My staramy się szanować twój. - Zawsze jesteś tu mile widziana,
ale przyjdź jutro.
- Potrzebujemy czasu dla siebie. - Jasne, rozumiem.
Przykro mi.
Po prostu uderzę do JJ-a.
- Nic się nie stało. - Na razie.
ZAWIADOMIENIE O EKSMISJI
Halo?
JJ?
ZAMKNIĘTE – WRÓCĘ O 17.00
PIWO
Sarah?
Co robisz?
Cześć, Top.
Chyba chce ci się pić. Tam jest piwo, częstuj się.
Nie sądziłam, że będę podkradać piwo jak żul.
Ale wstyd.
Myślałem, że wolisz napady z górnej półki.
Na przykład okradanie pociągów.
- Przepraszam. - Nie oceniam.
Nie winiłabym cię.
Wiem, że jesteś pod ścianą.
Mogę cię podrzucić do Tannyhill i pogadać z Rafe’em w twoim imieniu.
- Nie. - W porządku.
Gdzie mieszkasz?
Przepraszam. Nie chcę się wtrącać w twoje sprawy.
Nie, nie…
Wiem, że masz chłopaka. Ja też mam teraz dziewczynę.
- Masz kogoś? - Tak.
Zaskoczona?
Jasne, że masz.
Kto to?
Elena.
Reedy?
Nie lubisz jej?
Nie, po prostu… Sama nie wiem.
Gdy byliśmy ze sobą, zawsze cię denerwowała.
- Dziwiło mnie to… - Czujesz zazdrość.
- Nie jestem zazdrosna. - Jesteś, ale rozumiem to.
Zawsze była gotowa do ataku.
Wyjechałaś i ze mną zerwałaś.
Co tam, Top?
Cześć.
- O rany. - Cześć, Kelce.
To Sarah Cameron?
Powiedz, że też płynie.
- Dokąd? - Płyniemy do Mase.
Będzie Kelce, Phebes, Eleny nie będzie…
Posurfujemy i poopalamy się.
Grupka znajomych korzystająca z wolnego. Dołącz do nas.
- Będzie fajnie. - Właśnie, Sarah.
Zgódź się.
Chcę, żebyś płynęła.
Dobrze?
- Tak. - Zgadzasz się?
Jest z nami!
Pani Hunter, jestem gotowy wrócić do gry.
Straciłem trochę czasu, ale jestem gotowy szybko go nadrobić
i mamy szansę na nagrodę VanderHorsta i Model UN.
Coś, co pomoże odbudować moje CV.
I tak wyprzedzałem program, więc to nie problem.
Pope, opuściłeś 27 dni szkoły. Prawie sześć tygodni.
Pójdę do szkoły letniej. Zrobię, co trzeba.
To krytyczny moment.
Masz za małą frekwencję, żeby przejść do następnej klasy.
Nawet jeśli zaliczysz zajęcia.
- Zdam testy. - Testy?
Przejdźmy do możliwych opcji.
Oto one.
SEMESTR JESIENNY
Na te zajęcia chodziłem w ósmej klasie.
Miejsca na bardziej zaawansowanych
zajęli uczniowie, którzy nie opuścili połowy semestru.
Wierzę w ciebie, Pope.
Ale musisz się skupić.
DORADCA
Każdy z was ma swojego selera
i może obserwować, jak zachodzi ten proces.
Właśnie tak powinno się dziać.
Dokąd idziesz, Pope?
Potrzebujesz przepustki do toalety.
EDUKACJA DROGĄ DO LEPSZEJ PRZYSZŁOŚCI
Wróciłem i to odrobię. Zrobię wszystko.
Będę szorował łodzie, oczyszczał ryby, tankował.
Jestem do usług, ale toalety odpadają,
bo mam odruch wymiotny.
Cała reszta? Luz.
- No nie wiem. - Przestań, Billy. To ja.
To ja.
Wiesz, że ogarnę. Możesz na mnie liczyć.
Widzisz te łodzie? Należą do Snobów.
Oni płacą moje rachunki.
I nie ufają tobie i twoim przyjaciołom.
To ich słowa. Wiesz, że to bzdury.
- Postrzeganie tworzy rzeczywistość. - Rany.
Chodzą plotki, że między innymi ukradłeś tamten katamaran.
Byłem na tej łodzi z Sarah Cameron.
- Należała do jej rodziny! - Jest zarejestrowana na Rafe’a
i mówi, że ją ukradłeś.
Trzyma ją tutaj z obawy przed tobą.
Daj spokój. Musisz coś mieć.
Przykro mi.
Guffy się nie zgadza.
Mogę znaleźć taniego pomocnika, który nie rozjuszy klienteli.
Muszę iść.
Niech cię, Rafe. Dalej, Panie Dziedzicu!
Masz coś takiego i nic nie mówisz?
Jest tu cholerna siłownia.
Barry! Czas pomyśleć. Musimy wykonać ruch.
Nic innego nie robimy.
Nie mamy dużo czasu.
Chodź na dół. Nie uwierzysz.
- Akurat. - Widziałeś jakichś kupców?
Z tobą zawsze chodzi o interesy.
Nie zawsze tak żyję.
Musimy poważnie podejść do tematu.
Muszę sobie zrobić z tego ząb.
Nie dotykaj. Odłóż to.
- Masz paranoję. - Mam gdzieś krzyż. Chcę zarobić.
Moja ciotka ma kontakty. Pomoże nam opylić te maleństwa.
Całe te stopione cacko.
Klejnoty są warte fortunę. Złoto sprzedamy w sztabkach.
Nie handluję jakimiś odrzutami od taniego jubilera.
Wyrażaj się o mojej ciotce.
Nie o niej mówię.
Co zrobiłeś?
- Rzuciłem szkołę. - A stypendium?
Przepadło.
Nie zaliczą mi zajęć. Będzie dobrze, jeśli dostanę promocję.
Moje papiery nadają się do podtarcia. Wszystko, co miałem, przepadło.
Wiesz, czemu mam przerąbane? Bo chciałem postąpić, jak należy.
Pomóc Johnowi B ze skarbem, odzyskać rodzinne dziedzictwo.
I co z tego mam?
Wykopali mnie. Mam tego dość.
Nie możesz się poddać, Pope.
Mam bombę.
Co się stało? Wyczuwam napiętą atmosferę.
Pope rzucił szkołę.
- Plan bycia koronerem był dziwny. - Cicho.
Super, czyli to zły moment.
- Cholera. - Co jest?
Byłem u Guffy’ego. Chciałem odzyskać pracę.
Zobaczyłem łódź, a na niej Rafe’a i Barry’ego.
Podsłuchałem ich rozmowę.
On ma krzyż.
Stopił go.
Przykro mi, brachu.
Wiem.
Kurwa!
Rafe. No jasne.
Mogliśmy się domyślić.
Krzyż z Santo Domingo zbezczeszczony!
Dla forsy?
Wiem.
Na spokojnie obmyślmy plan…
Coraz lepiej.
To porąbane.
- Nawet jak na nich. - Wiem.
- Zgadzam się w pełni. - Ujdzie im to na sucho.
- Będą to robić dalej. - To dla ciebie nowość?
Nie.
Ale mam dość bycia tym dobrym.
Pope.
Dokąd idziesz?
- Co ten facet do ciebie ma? - Nic.
Tyle że odmówiłem bycia trybikiem w zepsutym systemie akademickim.
Jasne. Czyli co?
Zmądrzałeś, ruszyłeś w świat
i w ramach sprzeciwu zacząłeś głodować?
Jeszcze możemy się obłowić. W końcu mamy bożka.
Sowell w trzech stanach jest ekspertem od prekolumbijskich symboli.
Cholera.
Był pedantem, zwłaszcza w kwestii trawnika.
Trawnikowy dziwak. Dziwne, że się nie dogadaliście.
Może wrócimy, gdy będzie w domu?
Spójrz na to miejsce. Coś jest nie tak.
Może mieć kłopoty. Sprawdźmy.
Pamiętasz, gdy ostatnio przetrząsaliśmy cudze domy?
- Jak przez mgłę. - Nie wyszło to nam na dobre.
Możemy się nad tym chwilę zastanowić?
Szybka minutowa rozmowa byłaby ekstra.
Tato?
Nie ma odwrotu. Nie zatrzymamy się, póki nie trafimy na żyłę złota.
Jesteś tu, Tommy? Profesorze!
Halo?
Jest tu kto?
Jest ktoś w domu?
Tommy?
Tato.
Dziwne. Sowell nie zostawiłby domu w takim stanie.
W życiu nigdy.
Sprawdź tam.
Przestań! Wyluzuj.
Co jest grane?
- Przepraszam. - Co się dzieje?
- Tato, to Sowell. - Tommy?
To ja, Johnny Routledge.
Twój student. Pamiętasz mnie?
Routledge nie żyje.
Żyję. To ja we własnej osobie.
Big John, twoja największa porażka.
Zmarnowana młodzieńcza obietnica, genialne początki, katastrofa i tak dalej.
- Zostawiłem cię w Meksyku. - Na wykopaliskach Majów. Pamiętam.
Mieliśmy techniczne…
- Opuściłeś nas. - Mocne słowo.
Krótkofalówka mi padła. Pojawiły się nieoczekiwane komplikacje.
Wszystko sobie przypominam.
Te wymówki.
- Jesteś Routledge’em. - Tak.
A to mój syn, John B.
Przepraszam, dr. Sowell.
Co to za strój, Tommy? Spodziewasz się boga słońca?
Myślałem, że ktoś się włamuje.
Musiałem się jakoś bronić.
Odwróć uwagę i atakuj. U Majów działało.
Przepraszam za wielkie wejście.
Pomyliłem was z kimś.
- Coś oficjalnego? - Nie.
Kochałaś się w Topperze, a teraz w jego najlepszym kumplu.
Nie nadążam.
Dobrze, Topper!
Boże, umarłabym.
Przyznaję, zwykle mamy różne gusta, ale Topper…
- Wymiatasz. - Dzięki.
Nie chcę być wścibska, ale naprawdę byłaś na bezludnej wyspie?
Tak, przez miesiąc.
O cholera. Jedyna zaleta to brak rodziców, co?
I szkoły?
Na szczęście byłaś ze swoim chłopakiem.
Wyluzujcie, błagam.
Zasypujecie ją pytaniami jak gestapo.
Dajcie jej odetchnąć, co?
Sarah, chcę ci coś pokazać.
Teraz?
- O ile to nie problem. Spodoba ci się. - Dobrze.
- Zaraz wrócę. - Baw się dobrze.
Spokojnie z tymi pytaniami.
- To nic takiego. - Były w porządku?
Tak, czemu miałyby nie być?
- Są o ciebie zazdrosne. - O bezdomną?
Wyjaśnię ci to.
Ty, Sarah Cameron, przeżyłaś niesamowitą przygodę.
Byłaś na bezludnej wyspie.
To obłęd! Zazdroszczą ci. Ja i wszyscy inni też.
Jak jadłaś, spałaś, kąpałaś się?
Mam tak wiele pytań.
Dla mnie to coś ekstra.
Płotkolandia.
Płotkolandia?
Tak.
Tak ją nazwaliśmy. JJ to wymyślił.
Byłam za głosowaniem, ale Płotkolandia się przyjęła.
Zrobił flagę z kurczakiem palącym jointa i ubranym w stanik z kokosów.
Codziennie polowaliśmy na ryby.
Cleo prawie straciła palec.
Wtedy Pope odkrył, że z liści figowca można robić opatrunki.
Kie zna się na liściach, ziołach i roślinach, więc…
jakoś razem przetrwaliśmy.
A John B?
Też tam był.
- Nie musimy o tym rozmawiać. - Spoko.
Chcę, żebyś miała miły dzień.
To strefa bez zmartwień, Sarah.
Widzisz to? Tam płyniemy.
- Do latarni? - Tak.
Gotowa?
Chodźmy na łódź.
- Dasz radę? - Może. O rany.
- Niesamowite. - Prawda?
O Boże.
Uważaj. Usiądźmy.
- Nie jest źle. - Ekstra.
Prawda?
- Nie wiedziałam, że można tu wejść. - Nie jest to bezludna wyspa,
ale fajnie tu, co?
Cieszę się, że ci to pokazałem.
Ja też.
- Doceniam waszą pomoc. - Nie chcę przegapić, jak pani gotuje.
Nie to co mój syn. Powinien już tu być.
Za chwilkę wróci, pani Heyward.
Ktoś z was brał mój pistolet?
Ten, który mam pod ladą?
- JJ? - Nie ruszyłem go.
Ktoś ruszył.
Bo zniknął!
To nie ja.
Niech to! Muszę go znaleźć.
Na pewno gdzieś jest.
- To on. - Chce dopaść Rafe’a.
- Sprawdzę w Tannyhill. - A ja w przystani.
Jesteś jakiś nerwowy.
Na moim miejscu też byś był.
W zeszłym roku udałem się w podróż
w góry Wenezueli.
Do dorzecza Orinoko.
- Tak jest. - W Solanie, skąd jest drogowskaz?
On wie?
Gdzie dokładnie są te wykopaliska?
Znaleźliśmy to miejsce w piątkę. Od powrotu troje zginęło.
- Zostało nas dwoje. - Byliśmy u Kepler.
Mówią, że miała atak serca. Proszę cię, biegała triatlony.
Ktoś chce nas uciszyć.
Idźcie stąd dla własnego dobra.
Słyszeliśmy o tym. Dlatego tu jesteśmy.
O nie.
- Nie chcę tego widzieć. - Myślę, że pan chce.
Może…
poświęci pan chwilę i rzuci okiem?
Przestań, Tommy.
Pamiętasz, czemu porzuciłem studia doktoranckie.
Komisja rewizyjna zarzucała mi obsesję na punkcie teorii spiskowych o Eldorado.
Nie są już tak niewiarygodne. Nawet mój największy krytyk mnie popiera.
Myślałem, że to wszystko fantazje, a tata ma urojenia. Ale znaleźliśmy to.
To gnomon z Solany.
- To twoje słowa. - Sądziłem, że go zniszczono.
Jedynie przepołowiono i rozdzielono.
Znów jest cały.
Niesamowite.
Znalazłeś go.
To brakujący element układanki.
Musimy tylko ustalić, gdzie go umieścić. Myślę, że ty wiesz.
Profesor nazwał go gnomonem z Solany.
Czym jest gnomon?
To słup, który rzuca cień.
Jak wskazówka zegara słonecznego.
Cień daje dużo informacji o porze dnia i miesiącu.
Legenda głosi, że umieszczony w odpowiednim miejscu
i obserwowany o konkretnej porze może wskazać drogę do…
Eldorado.
Co się dzieje?
John, trzymaj się od tego z dala.
Wiem, że rozbudziłem ciekawość w tobie i Kepler,
ale spójrz na efekty.
Działają tu pewne siły.
Powiedz, gdzie jest Solana i co znaczą te symbole.
- Potem sobie pójdziemy. - Nie rozumiesz.
Tommy?
Co tam jest napisane?
Przecież wiesz. Odczytujesz to.
No co?!
Nie ukrywaj tego!
- Przestań! - Dobrze, powiem.
Usiądź. Niech robi swoje.
To ruiny Solany w temalacatl.
Tu umieść gnomona. Zada pytanie.
Gnomona?
Co zrobi gnomon, Tommy?
Co?
- Co to? - Kalinago.
Padnij!
- O cholera! - Już!
Nie!
- Biegiem! - Niech to.
Bądź cicho i ani drgnij, Mewo.
Jest.
Mam.
- Poszukaj tych dwóch. - Co robisz, tato?
Zaczekaj.
Ufasz mi, prawda?
Tak.
Znajdę gnomona.
John B, pomóż profesorowi.
- Tylko sprawdź piwnicę! - Jasne.
Dobrze.
Profesorze?
Nevil.
Kto?
Co to znaczy?
Tak mi przykro.
Uciekaj, Johnie B!
Tato!
John B!
Nie wstawaj, bo strzelę.
Dziękuję za znalezienie drugiej połowy gnomonu, John.
Mimo swoich wad jesteś pomysłowy.
To prawie wynagradza fakt, że mnie okradłeś.
Wykończ go.
Zaczekaj!
Wstrzymaj się. Jak przetłumaczysz napis z bożka?
To nie język Majów, tylko Kalinago.
Nikt w pełni go nie przetłumaczył. Wiesz o tym.
Tylko ja mogę to zrobić.
Innych zabiłeś.
Zabij też mnie, a nigdy nie znajdziesz Eldorado.
O ile nie jesteś pewny, że wszystko rozgryzłeś,
lepiej mnie oszczędź.
Zabrać go na łódź.
- Nie, tato! - Idę, Johnie B!
Przyprowadź chłopaka.
Puść go! Nie ma z tym nic wspólnego!
- Tato! - Chodź.
Przetłumaczę ci to, Singh! Puść go!
Wypuść go!
Niedokończona sprawa. John Booker Routledge.
Twój ojciec dołączy do moich poszukiwań,
a ty dostąpisz zaszczytu śmierci w dawnym stylu.
- Ruszaj. - Nie.
No już.
Proszę, Singh.
Nie róbcie tego!
Nie!
Proszę, nie!
Jeszcze jeden! Pijemy!
Na kolana.
Klękaj!
Nie ruszaj się.
Patrz przed siebie. Nic nie poczujesz.
Moje oczy! Stój!
Zatrzymaj się!
Miło wrócić na Mase.
Być ze wszystkimi.
Myślisz, że sprawy wyglądałyby inaczej,
gdyby nie ta bójka w Boneyard?
Co masz na myśli?
Zaraz…
O co pytasz?
Byłem zazdrosny
i teraz nie mam problemu przyznać, że byłem…
w tobie szaleńczo zakochany.
To sprawiło,
że trochę mi odbiło.
A ja nie znoszę szaleńców.
Żałuję niektórych rzeczy.
Przepraszam.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
Wie pan, panie Singh,
nie potrafię tego odczytać jak gazety.
To skomplikowane.
Tłumaczenie jednego symbolu może trwać tydzień.
Na twoje szczęście minie tydzień, nim dotrzemy do Orinoko.
Jeśli nie przetłumaczysz tego, nim dotrzemy do ruin,
będę wiedział, że nie potrafisz.
Jeśli to zrobisz, przeżyjesz.
Jeśli nie, zginiesz.
Cześć, brachu. Dawno nie gadaliśmy.
Słuchaj, sprawa wygląda tak.
Mam je tutaj. Jest w sztabkach.
Spoko.
Mam też klejnoty.
Wiem, gadaliśmy o tym wcześniej.
Na pewno chcesz to zrobić?
Poczujesz się świetnie.
Ale tylko na chwilę.
Mam to gdzieś.
Matki nie masz gdzieś.
Ojca też nie.
Co sobie pomyślą?
Zrozumieją, co czuję.
Choć raz przegra, jak my przegrywamy za każdym razem.
To już bez znaczenia.
Wszystko straciłem.
Żartujesz?
Masz rodzinę.
Dom.
Oddanych przyjaciół.
Oddałabym wszystko, żeby to mieć.
Masz dużo do stracenia, nim zostaniesz z niczym.
Odpuść.
Po prostu…
oddychaj.
Odpuść.
Jestem z tobą.
Poradzisz sobie.
Dziękuję.
Dobranoc.
Kogo my tu mamy?
Miło, że się zjawiłeś.
Wydusisz coś z siebie?
Powiesz prawdę, co się dzieje?
Wiem, że zachowywałem się podejrzanie.
I…
- trochę naginałem prawdę. - Czyli kłamałeś.
Wiem.
- Co jest grane? - Tata zabił dwóch facetów.
- Próbował mnie chronić. - Moment.
- Mówisz serio? - Tak.
To byli chłopaki z Costal Venture.
Szukali pamiętnika Denmarka.
- A on ich kropnął. - Zjawił się Singh.
Zabrali tatę do Ameryki Południowej, a mnie chcieli zabić.
- Dokąd? - Jadą tam.
Co potem? Zabiją go?
- Nie wiem, co robić. - Czekaj!
Oddychaj.
Muszę pomyśleć.
Nie wiem, co robić, JJ.
Jak dotrzemy do Ameryki Południowej?
Nie wiem.
Ale…
coś wymyślimy.
Jasne.
Jesteśmy Płotkami.
Zawsze coś wymyślimy.
Napisy: Karol Radomski