Snoby…
i Płotki.
Łap.
Przestań.
Dwie bandy.
Jedna wyspa.
Zaczekaj.
To wszystko?
Sądziłam, że to oczywiste.
- Wybacz… - Cicho.
Gdy pocałowałam Johna B, zrezygnowałam z bycia Snobem.
Stało się.
Trzymaj się!
Płotkolandia na zawsze.
Ale po powrocie do Kildare
wszystko się zmieniło.
Chodź tu!
- Nagle miał ojca. - Witaj w domu, tato.
Miał dom.
A ja…
nie miałam nic.
Ani rodziny…
ani dachu nad głową.
Halo?
- Ani pieniędzy. - Co robisz, Sarah?
Nic.
Ale miałam starych przyjaciół.
Snobów.
Chcieli, żebym wróciła.
Urodzona jako Snob…
zostałam Płotką.
- Póki śmierć nas nie rozłączy? - Tak.
Obudź się, Sarah!
Obudź się!
Kim jestem naprawdę?
Snobem czy Płotką?
Szczerze? W tej chwili…
nie znam siebie.
Nawet gdy leżał, John B nadal go bił.
Nigdy go takiego nie widziałam. Myślisz, że go aresztują?
Nie mogą.
Nie teraz.
W areszcie nie pomoże tacie. Muszę to naprawić.
Podwieziesz mnie do Toppera? Proszę.
To nie pogorszy sytuacji?
Nie wiem.
Nie wiem, co będzie ze mną i Johnem B.
Ale nie mogę patrzeć, jak go aresztują, gdy jego tatę porwano.
Muszę spróbować.
Coś było w jego minie.
To całe „Bez urazy”. Rozumiesz?
Trudno nie mieć urazy po czymś takim.
Chodzi o to spojrzenie. Typowe dla Snoba.
- To była prowukacja. - Prowokacja.
Właśnie. Po prostu musiałeś to zrobić.
- Nie miałeś wyboru. - Dzięki.
Wymyślmy, jak się dostać do Ameryki Południowej.
- Mają mojego tatę. - Zjemy coś na szybko?
Nie mamy paszportów. Lot rejsowy odpada.
- Potrzebne inne pomysły. - A forsa od Portisa?
- Oddałem tacie. - Łódź?
Moglibyśmy tam popłynąć, bo HMS…
Zresztą wiesz. Limbrey ma łódź!
- Może ją zabierzemy? - Odebrała ją.
HMS nie dopłynie do Port-of-Spain, więc odpada.
Czyli mówisz,
że nie mamy pieniędzy
ani łodzi, która zabrałaby nas do Ameryki Południowej.
Mam jednego znajomego.
Coś wymyśliłem.
- O nie. - Nie mów tak.
- Masz negatywne podejście. - Schyl się! Shoupe tu jest.
John B!
- Niech to. - Chodź.
Jest ktoś w domu?
- John B! - Właź tam.
- Cholera. - Dalej!
Wiem, że tam jesteś.
Cicho.
Jeśli cię zobaczy, to pozamiatane.
- Wiem. - Nie pozwól na to.
Wiem, że mnie słyszysz.
Wyjdź i pogadamy. Inaczej pogorszysz sprawę.
No dobra.
W porząsiu.
Jak chcesz!
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Spadajmy stąd.
Mam plan. Może się udać.
Choć może ci się nie spodobać.
Czekaj. Co to za plan?
Jest nieco niedopracowany. Nastawisz się na nie.
Zgodzę się nawet na bardzo niedopracowany. Nie wydawaj tego dźwięku.
To naprawdę twój dom?
Raczej pana na włościach.
Ty albo twój ojczulek, Rafe.
Na twoim miejscu
usunąłbym go z planszy, zanim rozpruje się przed psami.
- Jesteś najlepszy, Rafe! - Cześć.
I tak pozostanie.
Wybierasz się gdzieś?
Tak.
Muszę ogarnąć parę spraw, ale możesz tu zostać.
Wrócę.
Zajmuję się interesami. Przygotowuję grunt, nawiązuję kontakty.
Staram się oznaczyć mój teren.
Wróć na swoją wyspę, gdzie jesteś bezpieczny,
i przestań mnie blokować.
Twoje aresztowanie wszystko zepsuje.
Wiedziałem, że akurat ty mnie tu znajdziesz.
Cieszę się, że jesteś.
Po wczorajszym dniu jest jasne…
że miałem rację.
Jesteś na złej drodze, Rafe.
To twoje zdanie. Nic mi nie jest.
Wciąż popełniasz te same błędy.
Te same co ja.
- Jasne. - Pomogę ci, synu.
Postanowiłem wprowadzić zmiany.
Jakie?
Odbieram ci kontrolę nad firmą.
Co?
Już nią nie kierujesz, Rafe.
Co sugerujesz?
Moi prawnicy znaleźli bardziej aktualny dokument.
Przekazałem władzę Rose.
- Rose? - Tak.
Nie sądziłeś, że całkowicie zrezygnuję z kontroli?
Że nie będę mógł tknąć steru?
- Jestem hojny dla dzieci. - Tak?
- Ale nie jestem głupcem. - Jasne.
Widzę, że cię to przerosło, więc kontrolę przejmie Rose.
- Obcinamy ci fundusze. - Co?
Sprzedamy Tannyhill. Masz opuścić dom do końca tygodnia.
Dobra.
Wiem, że to trudne.
Trudno zostawić dawne życie, ale musisz, bo zaczynamy całkiem nowe.
Odrodzimy się.
Ale do tego musimy zostawić za sobą poprzednie.
- Musimy je pogrzebać. - Odrodzenie.
- Mówisz serio? - Tak.
Mnich Cameron. Boli cię, że jestem na swoim.
Że ja tu rządzę.
Naprawdę?
Masz władzę?
Powiem policji, że tu jesteś.
- Że żyjesz. - Tak?
Więc myślę…
że mam trochę władzy.
Musiałbym im powiedzieć, że zabiłeś szeryf Peterkin.
Nie chcę tego,
ale mogłoby ci to wyjść na dobre.
Zmierzyłbyś się z pewnymi rzeczami.
Sarah by mnie poparła.
Była przy tym.
Widziałeś ją?
Oczywiście. Jest moją córką.
Zaoferowałem jej pieniądze i dom, ale…
Rafe.
Widzisz?
Diabeł cię dopadł, synu.
Chcesz mnie zastrzelić?
Nie możesz, synu.
Bo choć jesteś wściekły, jestem twoim ojcem i mnie kochasz.
Jakiś włóczęga, John B.
Nie przestawał go bić, nawet gdy był nieprzytomny.
Dasz wiarę?
Dzięki Bogu tomografia i BTI nic nie wykazały.
Oddzwonię.
Bardzo mi przykro, doktor Thornton.
Niestety przeprosiny nie uleczą mojego syna.
Wiem.
Mogę go zobaczyć?
Proszę.
Cześć.
Nie miałeś się oszczędzać?
Topper!
Wiesz, że mogłem go stłuc, prawda? Zrobiłem to już z dwa razy.
Ale wybrałem trudniejszą drogę. Nie chciałem psuć imprezy Mike’a i Anny.
- Dobrze zrobiłeś. - Tak.
Ale wyszedłem na mięczaka.
Niestety dla Johna B,
- wyrównam rachunki. - Topper, przykro mi.
Nie chciałam, żeby do tego doszło.
Jeśli naprawdę ci przykro,
złóż zeznania przeciw niemu.
Zrobisz to dla mnie?
Naprawdę wniesiesz zarzuty?
Tak. Widziałaś, co się stało?
Zaatakował z zaskoczenia i bił, gdy byłem nieprzytomny.
Wiem.
Zrobimy to dziś po południu.
Wszystko widziałaś.
Będziesz fair wobec mojego syna?
Oczywiście.
- Tak? - Spotkamy się na miejscu.
Rockfish, super. Tu rozbija się butelki na głowach ludzi.
Zawsze jest tu facet, który przerzuca sporo towaru.
Tata dla niego pracował.
Chodź.
Zaczekaj.
- Nie mów, że to Barracuda Mike. - Nie powiem.
Musi być lepsze wyjście.
Masz rację, jest.
Chociaż jednak nie.
Nie mamy wiele czasu, a twój tata pilnie potrzebuje pomocy.
Ten facet to klucz do szybkiego dotarcia do Ameryki Południowej. Zaufaj mi.
Ja będę mówił.
Siema, Mike!
Pamiętasz mnie?
- Masz to na końcu języka. - Syn Luke’a!
Może być.
Zwany też JJ-em, a to mój dobry przyjaciel, John B.
- Cześć. - Routledge!
- We własnej osobie. - Słyszałem o was.
To zimnokrwisty zabójca glin.
Nieprawda.
Powiem wprost, co tu robimy.
Mamy trochę kłopotów
i chcemy wyjechać do Ameryki Południowej…
Przykro mi, bystrzaku, ale zamknąłem biuro podróży.
Nie szukamy jałmużny. Wiemy, że to działa w dwie strony.
- Pełna symbioza. - Tak.
Tego chcemy. Proponuję perkreacje…
- Chodzi mu o pertraktacje. - Na osobności.
Jeśli to nie problem.
- Zostań tu. - Nie wyjdziesz z nim sam.
Przepraszam.
Wiem, że dostajesz samolotami trawkę z Ameryki Południowej
i trzeba ją wyładować.
To robił dla ciebie tata. Ja też mogę, Mike!
Chwalił się, że w jedną noc zarabiał dziesięć patoli.
To spora kasa. My zrobimy to za mniej.
Za darmo.
- Nie ma nic za darmo. - Też tak uważam.
Będę szczery.
Chcemy tylko trochę miejsca w ładowni,
gdy polecisz po nową dostawę.
- Chcecie podwózki. - Tak. W ładowni.
W zamian masz za darmo dwie pary rąk i kolejne 20 tysięcy w kieszeni.
Nie wiem, co ty myślisz, ale dla mnie to darmoszka.
Co ty na to?
Co tu łapiecie?
Forsę.
- O 17.30. - Będziemy.
- Miło było poznać. - Chodź.
- Co mamy zrobić? - Taką drobnostkę.
- Drobnostkę? - Tak.
Zawsze tak mówisz i to nigdy nie jest drobnostka.
Najłatwiejsza fucha świata.
Zwykły rozładunek.
Wiesz, jak wyciągają bagaże w Delcie i United…
Zrobimy to samo.
Potem skasujemy bilety
i wypijemy piña coladę w Ameryce Południowej.
To będzie bułka z masłem, John B.
Ty prowadzisz.
DELTA ORINOKO, WENEZUELA
Orinoko. W końcu, John.
Brama do Eldorado.
Cmentarzysko imperiów.
Wielu zginęło.
Może kilku dopiszemy do listy.
Powitaj nowego przewodnika rzecznego.
Do przesilenia zostały cztery dni.
Tej nocy zostaniesz częścią historii.
Wiemy,
że to jakiś klucz do tłumaczenia, tak?
Nie rozumiem.
Spójrz.
To słońce,
a to symbol słońca.
A to złoto
i symbol złota, ale to nie jest słownik.
Nie masz uczucia,
że ustawione we właściwej kolejności będą znaczyć coś konkretnego?
Zaczekaj.
Już to gdzieś widziałem.
Słońce.
Słońce…
Wiesz, czego nie rozumiem?
Ten człowiek miał jedną okazję, by wysłać list do córki,
i przesłał jej taki miszmasz?
Pomyśl. Tłumaczenie z języka Kalinago?
Musiał mieć powód.
To dziedzictwo.
To jest to, Cleo.
Chciał, żeby znalazła Eldorado.
- Musimy to sprawdzić. - Zróbmy to.
Wiem, dokąd musimy jechać.
- Tu jest twój tata? - Ja tu bym się zatrzymała.
Na pewno chcesz to zrobić?
Nie, ale muszę pomóc Johnowi B i jego tacie.
Jeśli usłyszę przerażające krzyki, udokumentuję miejsce zbrodni.
Jesteś najlepsza.
Powodzenia.
Cześć, kochanie.
Modliłem się, żebyś przyszła.
Powiedziałeś, że zrobiłbyś wszystko, żeby naprawić nasze relacje.
Oczywiście.
Mówiłem szczerze.
Możesz coś zrobić.
Wszystko.
Nie jestem przekonany.
Za dużo się martwisz, brachu.
To tylko rolnicy kupujący ziarna z Ameryki Południowej,
które rozładujemy.
- To przemyt narkotyków. - Chcesz ratować tatę?
Chcę! To się musi udać. Wątpiłem w niego i go obwiniałem.
A on cały czas próbował mnie chronić.
Teraz go porwano, więc potrzebny mi plan…
Wiem. Słuchaj…
Wiesz, komu musisz zaufać? Papa J-owi.
Ogarnę to. Uda się na sto procent.
Wystarczyłoby sześćdziesiąt.
- Spójrz na to! - To jak kamper ze skrzydłami.
- Już rozładowują. - Niech to.
Chyba się nie spóźniliśmy?
Nie, ale zaszła zmiana planów.
Jasne.
Zawieziecie towar ciężarówką do Elizabeth City.
Adres jest w kabinie.
Wrócicie podstawionym autem.
- Samolot będzie czekał. - Mamy jechać ciężarówką?
Zgadza się.
Mogę z nim zamienić słowo?
Nie o tym była mowa. To dużo bardziej niebezpieczne.
Nieważne, co mówiliśmy. Nie możecie się wycofać.
- Zróbcie to i macie transport. - Ale…
Jeśli nie,
wiecie, co będzie.
Właśnie zmieniają się patrole na autostradzie.
To dobry czas. Zawieźcie towar na Prospect.
Wskazówki są w środku.
Wrócicie przed zachodem słońca.
No dalej.
Weź kluczyki.
Nie ma sprawy.
Wsiadaj.
- Wiesz, co jest na pace? - Tak, wiem, John B.
- Będzie dobrze. - Mam dość twoich planów.
Cholera!
To może przebić radę, żeby udawać zapalenie wyrostka w pace.
Prawie się udało. Wyciągnij mapę. Nie wiem, dokąd jadę.
Musimy jechać drogą numer 158.
To ta. Właśnie ją podarłeś.
Chryste Panie.
- To będzie spokojna… - Tam jest gliniarz.
- Cholera. - Wyluzuj.
- Ty się denerwujesz. - Jestem opanowany.
Ja też.
- Co robisz? Przestań. - Tylko pomacham.
- JJ, co ty… - Witam.
Co robisz?
Nie machasz do glin, jadąc wynajętą ciężarówką!
- Jedziemy pięć minut. - Wsiada.
Zachowuj się spokojnie.
Ruszył! Niech to!
Tryb goblina. Musimy go zgubić.
- Co to znaczy? - To, co musimy zrobić! Trzymaj się!
- Zajmę się tym. - JJ!
Wysiadaj i biegnij!
Jeśli z tego wyjdziemy, zabiję cię.
Spoko, Barracuda Mike zabije nas pierwszy.
Pizzaro.
Sir Walter Raleigh.
Oni też płynęli tą rzeką
i ich również dopadła gorączka,
przez którą armie toczyły boje i dochodziło do nieopisanych okrucieństw.
Tyle śmierci z powodu czegoś, o istnieniu czego mówiły tylko plotki.
Czego nikt nigdy nie znalazł.
Mój dziadek umarł na tym statku.
Razem z wieloma innymi.
I po co?
Na próżno.
Zawiedli.
Zamordowałeś mojego przyjaciela.
Dlaczego?
Żeby twój dziadek nie zginął na próżno
ponad 100 lat temu?
Zgadza się.
A co z tobą?
Od dawna doskwierała ci ta gorączka.
Poświęciłeś karierę akademicką. Jednak ruszyłeś dalej. Dlaczego?
Chyba dla dzieciaka.
Robiliśmy to razem. Nie było ważne, co inni o mnie myślą.
Chciałem, żeby wiedział, że…
nie jestem nikim.
Nie różnimy się tak bardzo, John.
Nie tak bardzo.
Myślałem nad tym bez przerwy.
Sam powiedziałeś, że tylko mój tata może wszystko spieprzyć.
Musimy zdusić problem w zarodku i się go pozbyć.
Kto się dowie?
Już nie żyje. Nie można zabić trupa.
Jeśli mój tata tu zostanie,
nasz układ, interesy, wykorzystanie firmy do prania forsy
i ten równy podział
nie mają szans.
Prosisz mnie o coś,
czego nie da się już cofnąć.
Nie będzie odwrotu.
Mowa o twojej rodzinie. Twoim ojcu, krewnym.
To komplikuje sprawę.
Hipotetycznie
załóżmy,
że to zrobię.
A ty z jakiegoś powodu
się rozmyślisz.
Wydasz mnie.
Nie.
Minęło sporo czasu.
Zawsze mnie ograniczał.
Wstrzymywał mnie.
Wkrótce się to skończy.
Nie zmienię zdania.
Tata jest gdzieś w Ameryce Południowej,
trzymają mu nóż na gardle, a my co?
Przewozimy towar
- w trybie goblina? Co to znaczy? - Pomagam go ratować, a ty narzekasz.
Robisz coś odwrotnego!
Masz rację.
Całkowitą.
Ale wiesz, czyja to wina? Twoja i twojego obłąkanego ojca.
Spoko!
- Tego chcesz? - Tak.
Dobra.
No to załatwione. No chodź!
Tak jest! Czekałem na to!
Puszczaj!
Witam!
- Co tam, Shoupe? - W porządku?
Tak, my tylko…
Wszystko gra.
Lokalizator.
Dzięki niemu łatwiej was pilnować, łobuzy.
Technicy jadą do porzuconej furgonetki. Odbiór.
- Przyjąłem. - Obowiązki wzywają. Nie zatrzymujemy,
Właśnie znaleźliśmy furgonetkę pełną narkotyków
niedaleko drogi 158.
Nie macie z tym nic wspólnego?
- To się nazywa profilowanie. - Wiem.
Nie podoba mi się to. Masz nas za dilerów, bo jesteśmy Płotkami?
Nie jesteśmy tak zdesperowani.
Byliście zajęci biciem ludzi na imprezach.
- Jest wytłumaczenie… - Zmartwię cię,
- ale mam nakaz. - Co?
- Topper wnosi zarzuty. - Za co? Sam zaczął!
- Właśnie! - Mówię prawdę.
- Co ja zrobiłem? - Ręce na auto.
Tym razem nic nie zrobiłem, Shoupe.
- Wiesz, co Topper zrobił Johnowi B? - Nie, ale wiem, co zrobił twój kumpel.
- Sprał go na oczach całego miasta. - Co jest…
Bił go, gdy już leżał. Może i Topper to dupek,
ale stać cię na więcej.
Uderzał do dziewczyny Johna B. Zrobiłbyś to samo.
Rozumiem, ale nie mogę teraz iść siedzieć.
Mogłeś wcześniej o tym myśleć.
Daj spokój. Znowu to robisz?
- Nie mam na to czasu. - Przestań.
- Proszę cię, JJ. - Nic nie zrobił.
- Wiesz o tym! - Trzymaj się z dala od kłopotów.
John B.
Słuchaj, naprawimy to.
Pojedziemy do Ameryki Południowej i ocalimy twojego tatę. Słowo.
Cofnij się. Jedziemy.
Coś wymyślę. Uratujemy twojego tatę.
Słyszysz? Odbijemy go!
Myślałam, że to już za nami.
Robiłaś coś podobnego. Nie musisz co dzień siedzieć za biurkiem.
- Ona maluje kamienie. - Dobrze, więc to odpada.
Ale spójrz na to. Zajęcia w dziczy.
Robiłaś to samo, ale tu jest hierarchia i spokój.
Jeśli chcesz płynąć przez ocean, najpierw zbuduj łódź.
Jeszcze tego nie zrobiłaś.
Nie znasz niezbędnych podstaw.
Bez tego nigdzie się nie ruszysz. Rozumiesz?
Tacie chodzi o to, że musi być jakiś plan
gwarantujący twoje bezpieczeństwo.
Rozumiem i na waszym miejscu też bym się wahała.
Nie było mnie kilka tygodni, nie wróciłam do szkoły i wciąż zwlekam…
ale wiele się wydarzyło.
Porwano mnie. Myślałam, że zginę!
Dużo się zmieniło!
Rozumiem, czego ode mnie oczekujecie.
Po prostu nie chcę iść teraz do szkoły.
A już na pewno nie chcę do żadnej wyjeżdżać.
Dobrze.
Dzień dobry.
- Zajmę się tym. - Kiara.
Wróć.
Co się dzieje?
To kiepski moment.
Toczę z rodzicami walkę o moją przyszłość.
To potrwa chwilę.
Masz zdjęcie obrazu, które zabrałaś Singhowi?
Jasne.
- Dziękuję. - To było niegrzeczne.
- Pogubiła się. - Stracimy ją, naciskając.
- Czego szukacie? - Cleo coś znalazła.
To.
- List Tanny’ego do córki. - Znaleźliśmy go wczoraj.
W pamiątkach rodzinnych.
Trafiliśmy na związek z bożkiem.
Spójrz. Widzisz symbol Króla Słońca?
Tak.
Pasuje do tego z obrazu u Singha.
- Może jest popularny? - Nie.
To język Kalinago. Nie odszyfrowano go.
- Nigdy? - Przenigdy.
Zgadza się.
Niektórzy sądzą, że kapitan San Jose znalazł kogoś,
kto umiał przetłumaczyć symbole, bo odnalazł Eldorado.
Eldorado.
Ksiądz gadał z Tannym. Ten był na Royal Merchant.
Właśnie.
Każdy symbol w tym liście
jest na artefakcie.
To nie jest jakiś kamień z Rosetty.
To bezpośredni klucz do tłumaczenia bożka!
Może nam pomóc ocalić Big Johna.
Musimy natychmiast zabrać to do Johna B.
Dokąd idziesz?
Idziemy sprawdzić fale.
Możemy dokończyć później?
W porządku. Baw się dobrze.
Jasne.
- Spóźnia się już 15 minut. - Przyjdzie. Wierzę jej.
Nie można na niej polegać.
- Cześć. - Widzisz? Nie jestem idiotą. Jak leci?
- Dobrze. - Miło, że jesteś.
Może nie słyszałaś, ale złapali go.
Jest na komisariacie.
- Jest tam? - Tak.
Shoupe namierzył go na drodze numer 12.
Dzięki Bogu.
Prawda?
Możemy pogadać?
Jasne. O co chodzi?
Przejdźmy się.
- Daj nam chwilę. - Spóźnimy się.
No tak.
No dobra, Sarah.
Domyślam się, co chcesz powiedzieć. Stoisz po mojej czy jego stronie?
Powiem coś zwariowanego,
ale musisz mnie wysłuchać.
Tata Johna B, Big John,
jest w Ameryce Południowej.
Wpadł w ogromne kłopoty i John B musi mu pomóc,
ale nie zrobi tego z aresztu.
- Więc o to chodzi. - Nie, Topper.
- Mam nie wnosić zarzutów? - To nie tak.
Po prostu poczekaj dzień.
Potem możesz zrobić, co chcesz,
bo John B opuści wyspę.
Rozumiesz?
Może na zawsze.
Na zawsze.
Czyli jeśli poczekam jeden dzień,
John B zniknie.
Zgadza się?
Tak.
A ty pojedziesz z nim?
Zostanę.
Obiecasz mi to?
Obiecuję.
W porządku.
Ufam ci.
Dam ci dzień.
Dziękuję.
Odezwę się wieczorem.
Jasne.
Kocham cię.
- Topper, gdzie Sarah? - Wsiądź do auta, mamo.
- Czekają na nas. - Jedziemy.
To było do przewidzenia.
Jesteś jak ojciec.
Słaby.
Ciężko pracowaliśmy na naszą reputację.
Outer Banks. Raj na Ziemi.
Jedna strona dla Płotek.
Druga dla Snobów.
Od chwili narodzin słyszysz, do której strony należysz.
Ale myślę, że nie jesteś tym, kim każą ci być inni.
Sam wybierasz stronę.
Po której stronie jest twoje serce.
Ty mnie wyciągnęłaś?
Kupiłam ci dzień.
Masz mało czasu.
Wszyscy są w dworku.
Jesteś na mnie zły,
ale uwolniłam cię i mogę cię zabrać do Ameryki Południowej.
Wszyscy czekają.
Idziesz?
Jasne.
Dzięki, że czekaliście.
Spójrzcie, kto wrócił do domu.
Witamy z powrotem!
Dobrze cię widzieć.
Bez jaj.
Dokonałam wyboru.
Nie wiedziałam, czy Płotki przyjmą mnie z powrotem.
Chcę się czymś z wami podzielić.
Mogę nas zabrać do Orinoko.
- Poważnie? - Tak.
Fajnie. Jak to możliwe?
- Mój tata pożyczy swój samolot. - Ward?
Tak.
Dziś się przyczaimy i odlecimy z samego rana.
Sporo do przetrawienia. Twój tata nam pomaga.
- Rozmawiałam z nim. Zrobi to. - Ufamy Wardowi?
Ufamy Sarah.
- No dobrze. - Tyle mi wystarczy.
Muszę powiedzieć coś jeszcze.
Odkąd wróciliśmy z wyspy,
zrobiłam rzeczy, których żałuję.
Bardzo.
No tak.
Chyba wszyscy czegoś żałujemy.
I nie…
Płotkolandia, ludzie.
Cały czas o tym myślę.
Byliśmy razem na tej wyspie
i było to coś dobrego, czego nie chcę niszczyć.
I…
czy wszyscy są jej częścią?
Jesteśmy razem?
Bo ja tak.
Tak.
Zostawcie trochę miejsca!
Kocham cię.
- Nie wierzę, że mamy samolot. - Wiem!
Szaleństwo.
Lećmy po Big Johna. Co ty na to, zasrańcu?
Trzeba to przypieczętować. Długo chcesz udawać, że nie podejdziesz?
Wchodzisz w to?
- Chodź, śmieszku. - Nie gryziemy.
- To rozumiem! - Naprawdę to robimy.
Żebyś wiedział!
Mówi Sarah. Wiesz, co robić.
Spróbujmy jeszcze raz.
Mówi Sarah. Wiesz, co robić.
Dobra.
Do kogo dzwonisz 50 razy?
Kto nie odbiera?
Sam nie wiem, Rafe.
Twoja siostra kiedyś robi to, co zapowiada?
Nie bardzo.
- Jak tym razem cię wydymała? - Wyświadczyłem jej przysługę.
Mama mnie ochrzaniła. Mówię ci, kabaret.
Obiecała, że odezwie się wieczorem. Jest wieczór.
Cisza. Dzwoniłem do niej i nic.
Ignoruje mnie,
- Sam nie wiem. Zbiła mnie z tropu. - Słuchaj.
- Usiądźmy. - Cholera.
- Manipuluje tobą. - Nie.
- Od zawsze to robiła. - Teraz jest inaczej.
Wiesz, czemu się nie odzywa?
- Jest z Johnem B. - Słuchaj, Rafe.
- Nie jest z nim. - Dobra.
- Nie zrobiłaby tego. - Uważa się za Płotkę.
A Płotkom nie można ufać. Choć jej nigdy nie można było.
Jest z Johnem B,
a ty patrzysz na mnie jak na tego złego.
Będzie tak robić raz za razem.
Zobaczymy się później.
Spoko, Top.
Miło było spotkać.
Co to za samolot?
Należy do Warda, więc pewnie coś fajnego.
O to chodzi. Prywatny lot, skarbie.
- Dzięki. - Spoko.
Czego naprawdę chcesz?
Szczerze? Zanim zobaczyłam,
jak wychodzisz z komisariatu, nie znałam odpowiedzi na to pytanie.
Ale teraz znam.
Nad morzem gwiazdy lśnią na niebie, John B.
BENZYNA
Koniec z tym.
Kie?
Jeśli chodzi o akcję z pieniędzmi twojego taty.
Tak?
No więc…
to nie było fajne.
Trochę owijam w bawełnę, ale…
Tak?
Co to?
Ogień.
Powiedz im.
- Pożar! - Ludzie!
Sorki, ale pali się.
- Jak to? - O czym ty mówisz, Kie?
- Wszyscy na zewnątrz. - Dom się pali.
- O cholera! - Sarah, odsuń się od drzwi.
Napisy: Karol Radomski