Może to wadliwy przewód.
Dom był z drewna.
Niczym beczka prochu.
Stanął w ogniu.
Bum.
Werdykt zapadł.
Ktokolwiek jest na górze,
nie lubi cię.
Przykro mi.
Sarah, kiedy pilot miał być gotowy?
Pewnie w ciągu godziny.
Tata mówi, że gdy tu dotrze, możemy od razu wylecieć.
Choć chciałbym znów porzucić swoich rodziców, nie mogę.
Pope, tu chodzi o Eldorado.
Nie możesz wymknąć się tyłem?
- Świetna rada. - U mnie działało.
Podstawy unikania niemiłych sytuacji.
Jeśli nie chcesz mierzyć się z problemem, odwróć się i idź w inną stronę.
Ja tak nie robię.
Chcę tylko, żebyś tam był.
Będę. Widzimy się za godzinę na pasie startowym?
- Tak. - Za godzinę, Pope. A ani sekundy później.
Pozwól mi mówić, Pope. Twoja mama mnie lubi.
To nie będzie dla nas przyjemne.
Przejdę się do szopy. Przez wzgląd na dawne czasy.
Ameryka Południowa to moje marzenie. Super fale, tania trawka.
- Widzimy się na pasie. - Spakuję się
i przekażę wieści rodzicom.
JJ, zaczekaj.
Wczoraj wieczorem zacząłeś coś mówić,
zanim wybuchł pożar.
Wiesz co?
Powiem ci w samolocie. Chcę być pewny, że w nim będziesz.
Jasne.
Trzymam za słowo.
- Nie wątpię. - Fajnie, że nie grasz na zwłokę.
To coś, czego nie da się już cofnąć.
Nie będzie odwrotu.
Mowa o twoim ojcu, krewnym.
Nie zastrzelisz mnie?
Musisz wyjechać.
Już o tym rozmawialiśmy, Rafe.
Żyj sobie na Gwadelupie,
a mi pozwól żyć tutaj.
Nie zrobię tego.
Rozumiesz…
co może się stać, jeśli zostaniesz?
- Co takiego? - Co?
Policja może cię z łatwością znaleźć.
A wtedy koniec.
Dostaniesz dożywocie.
Albo gorzej.
Dużo gorzej.
Co zrobiłeś, synu?
Jeśli zostaniesz, źle to się skończy.
Proszę o przysługę. Dla Sarah zrobiłbyś wszystko.
Teraz ja proszę.
Jak syn ojca.
Nie wiem, czy możesz grać tą kartą.
Zostaję.
Cokolwiek się stanie, to twoja wina.
Tak jest.
Cokolwiek zrobisz, to moja wina.
Zawsze wiedziałeś, czego chcesz, Pope.
Jesteś ode mnie mądrzejszy,
ale nie ma szans, żebyśmy pozwolili ci
uciec do południowoamerykańskiej dżungli z tymi chuliganami.
Proszę, tato.
Denmark Tanny chciałby, żebym to zrobił.
A ty, Cleo? Rób, co tylko chcesz.
Ale on nie decyduje sam o sobie.
Rozumiem. Chcecie go chronić, bo go kochacie.
Właśnie!
Nauczył go pan wszystkiego, co musi wiedzieć.
Ale pański syn jest gotowy, by opuścić gniazdo. Ma rację.
Chodzi o Tanny’ego i wasze rodzinne dziedzictwo.
Muszę to zrobić. To ważne.
To jest to.
Poza tym ja też jadę.
Zaopiekuję się nim. Będę go chronić.
Co jest?
Cholera.
Szlag by to.
JJ! To ja, Mike!
Straciłeś mój ładunek. Czas zapłacić!
Załatwimy to po twojemu.
Wchodzę tam! Wiem, że jesteś w środku.
Jak wolisz!
Załatwmy to teraz. Będzie łatwiej.
JJ!
Niech to! Gdzie jesteś?
JJ!
Znajdę cię!
Chcę moją forsę!
- Pilot na pewno tam będzie? - Tak.
To nie podstęp twojego taty? Czemu nam pomaga?
Będzie tam i pilot, i samolot, John B.
Obiecał zabrać nas prosto do Orinoko.
Wierzę mu.
Jestem prawie dorosła.
Już nigdy o nic nie poproszę.
Nie, tego nie mogę obiecać.
Napiszę wypracowanie o moich doświadczeniach
z rdzennymi plemionami z Ameryki Południowej
i użyję go, aplikując na studia.
Tak jest.
To się musi udać.
Cześć, Kiaro.
Wróć tu.
Nie skrzywdzę cię. Chcę tylko pogadać.
- Nie, dzięki. - To zajmie chwilkę.
Nie gadam z obcymi.
Tato?
Mamo.
- Kim jesteś? - Słuchaj, są dwie opcje.
Nie!
Przykro mi. Odsyłamy cię na jakiś czas.
- Kitty Hawk jest najlepsze. - Co?
Musimy spróbować. Chcemy ci pomóc.
- Nie. - Spokojnie.
- To nie na zawsze. - Mamo.
- Przykro mi. - Teraz nie mogę.
- Pomagamy ci. - Mamo!
- Musimy spróbować. - Nie chcę do psychiatryka!
Nie skrzywdzą cię. Są dobrzy, pomogą.
- Nie walcz. Tak będzie najlepiej. - Mówiłam, że nie chcę!
- Kiara! - Nie chcę!
Muszę gdzieś jechać!
Nie!
Mamo! Tato! Proszę, nie!
- Gdzie są wszyscy? - Nie wiem.
Wsiadajmy do Twinkie i jedźmy po nich.
- Daj im pięć minut. - Są Pope i Cleo.
- Boże! - Czekaliście na nas?
Owszem. Spóźniliście się.
Tym razem przekonałeś starych czy…
Cleo ich przekonała.
Brawo! Zuch dziewczyna.
Dziękuję, że jesteś w ekipie.
Gdzie Kie?
Nie wiem.
Rodzice dawali jej ostatnio popalić.
Pewnie zakazali jej jechać. Musimy to zrobić bez niej.
Nie.
Daj kluczyki.
- Przestań. - Dawaj.
- To kiepski pomysł, JJ. - Jej rodzice i tak mnie nienawidzą.
Daj mi godzinę.
To będzie jak tajna operacja. Chirurgiczna precyzja, czaisz?
Poza tym… jestem jej to winien.
Daj mi kluczyki.
Nie rób takiej miny i mi jej daj.
Luz, w końcu jesteś jej to winien.
Kumam i doceniam szczerość. Wracaj szybko.
- Spiesz się. - Dajcie mi godzinę.
Nie rób tego!
Drzwi są otwarte.
Delikatnie z gazem.
Masz 59 minut, JJ!
Uszanowanko!
- Piękny mamy dzień. - JJ, nie wchodź na moją ziemię.
Jasne.
No cóż… Wiecie, czemu przyjechałem.
Kiara miała się do nas odezwać,
ale na razie milczy, dlatego…
Nie ma jej tu.
Mam w to uwierzyć? No dobra, to gdzie jest?
Powiedzmy, że przez jakiś czas jej nie zobaczysz.
Jedzie tam, gdzie spróbuje odbudować to, co w niej zniszczyliście.
Wysłaliście ją na ten obóz?
- Tak. - Boże.
Wiecie co?
Naprawdę jesteście Snobami.
Nie.
- Wydaliście córkę oprychom? - Nie daliście nam wyboru.
Ty nam go nie dałeś, JJ! Nie zbliżaj się do mojej rodziny!
Bez obaw, Mike.
KITTY HAWK TERAPIA PRZYGODĄ
- Mam Kiarę Carrerę. - Jedź.
Dziękuję, że się tym podzieliłaś. I że założyłaś nasz strój.
Jakbym miała wybór.
Dobra wiadomość jest taka, że mamy nazwę dla twojego schorzenia.
- Świetnie. - ZOB.
- Zaburzenie opozycyjno-buntownicze. - Co to?
Nieustanne przeciwstawianie się władzy.
Wymyśliła to pani teraz? Brzmi jak ściema.
Jak mówiłam, ma ono charakter stały.
Na szczęście jest łatwo uleczalne dzięki użyciu leków.
Nie będę nic brała.
Spójrz na swoją reakcję.
Właśnie potwierdziłaś moją diagnozę.
- Możemy ci pomóc. - Pani diagnozę?
- Ale współpracuj z nami. - Jasne.
Mogę skorzystać z toalety? To była długa podróż.
Oczywiście. Jest tam.
Otwórz drzwi.
No już! Otwieraj!
Nie! Zostawcie mnie!
Puszczajcie!
Oszaleliście!
Pacjentom nie wolno kontaktować się ze światem zewnętrznym
przez pierwsze sześć tygodni pobytu.
Nie mogą używać telefonów.
Będą pracować, by być pilni i grzeczni.
Pacjenci powinni przychodzić do pracy na czas.
Wstawać o 6.00 i kłaść się o 21.00.
Niestosowanie się do zasad będzie skutkować pobytem
w domku przemyśleń.
Wszystko to dla dobra pacjenta.
CZUJĘ SIĘ DUŻO LEPIEJ
Nic mi nie zostawił.
Nie mam innego wyjścia.
Wszystko dobrze?
- Tak. - Dzięki, że mnie przenocowałeś.
Nie ma za co.
Właściwie…
czy kiedyś…
miałaś wrażenie, że każdy ruch jest zły?
Nie wiem, czy to ma sens.
Cały czas.
- Serio? - Tak.
Na przykład mogłam skończyć studia, a jestem barmanką
i nikim więcej nie będę. Wierz mi, rozumiem.
No to…
Ja tylko…
Jestem w sytuacji, że żeby zrobić, co dla mnie dobre…
postąpić mądrze, źle wpłynie to…
na kogoś innego.
Musisz dbać o siebie. Nikt inny tego nie zrobi.
Rozumiem to, ale…
pomagając sobie, skrzywdzę kogoś, na kim mi zależy.
Bardzo.
Ja to widzę tak.
Gdy musisz podjąć bardzo trudną decyzję,
postąp tak, żebyś jak najmniej tego żałował.
Boleśnie się o tym przekonałam.
Rozgryziesz to.
- Nawet mnie nie znasz. - Wiem dość.
Nie jesteś jak ci w butach do golfa z błyszczącymi zegarkami na ręce.
Mnie to nie obchodzi.
Jesteś inny.
Podoba mi się to.
Na pewno postąpisz właściwie.
Jest całość.
Mam, czego potrzebujesz. To ma być czysta robota.
Potem już się nie zobaczymy.
- Cześć, kuzynie. - Ricky, na jaki obóz
wysłał cię wuj Larry?
- Kojarzysz? - Mam dziś wolne.
Przygotowuję Pałac Kuringham.
Olać twoje kurczaki!
Podaj mi nazwę obozu,
na który trafiłeś w 9. klasie za bycie zbokiem?
Nie byłem zbokiem. To było wyrwane z kontekstu.
Mój błąd. Muszę tylko znać jego nazwę.
Kitty Hawk. Jest część męska i żeńska.
To taki obóz reedukacyjny.
Prowadzą go za miastem jacyś sekciarze.
- Kitty Hawk. - Czemu pytasz?
- Masz tam trafić? - Zabawne.
To mi wystarczy. Dzięki za info.
- Odezwę się. - Wisisz mi za to, co zrobiłem…
JJ?
Szlag by to.
JJ?
Zmiana planów. Wysłali Kiarę na obóz.
- O nie. - Daj mi osiem godzin, żeby ją uwolnić.
Nie mam ośmiu godzin. Samolot już jest. Czekamy.
Wiem, że czas ucieka.
Czekaj, ile się da. Najwyżej spotkamy się na miejscu.
Nie możemy na ciebie czekać, JJ!
Działam. Na szczęście umiem rozwiązywać problemy.
Pozostań w Matrixie. Powtarzam…
- JJ? - Cholera!
- Sukinsyn. - Co jest?
Co powiedział?
Zabiję go.
No bez jaj!
Cholerny gruchot!
Boże!
No dobra.
Poważnie?
Tyle przez ciebie przeszedłem, a ty strzelasz mi w oponę!
To nawet nie moje auto!
Straciłeś ładunek, JJ.
Zamiast zarobić, zostałem ich dłużnikiem.
- Czyli ty jesteś moim, prawda? - Wiem.
Wsiadaj.
Bardzo bym chciał,
ale jestem umówiony.
Słyszałeś. Do samochodu.
Dobra.
Zrobimy tak.
Wiem, że słyszałeś historie.
O mnie i moich przyjaciołach.
O Royal Merchant.
Górze złota. Coś ci świta?
Słyszałem bujdy.
- To wszystko prawda. - Jasne.
Znaleźliśmy je.
Widziałem. Dlatego wyrzucają twoje graty do śmietnika?
Tak dobrze ci się powodzi.
Mówisz o tym zajętym domu, który robi za przykrywkę?
Który ma mylić trop?
Pierwsza zasada, nie obnoś się z bogactwem.
- Choćby spłacając kredyt. - Przestań.
Niech zgadnę.
Masz złoto, ale zakopałeś je w stodole.
I jeśli cię puszczę,
pójdziesz po nie i się nim podzielimy.
Nie do końca. Jest jeszcze lepiej.
Mogę?
Zapomnijmy o złocie z Merchant.
To wierzchołek góry lodowej.
Idziemy po główne danie.
Po żyłę złota.
To dlatego musimy się dostać do Ameryki Południowej.
Dobrze?
Próbuję ci pomóc, Mike.
Dając szansę, żeby zarobić dziesięć razy tyle.
Nic nie stracisz. To los na loterię.
W tej ręce jest przyjemność ze skopania mi tyłka tu i teraz.
Rozumiem pokusę.
Za to w tej ręce, Mike,
jest góra złota,
która na ciebie czeka.
Jedyne, co musisz zrobić,
to wykazać się odrobiną cierpliwości.
I załatwić lot do Ameryki Południowej.
Słyszałeś o Johnie B? Wczoraj spłonął jego dom.
- Ostro. Trudno mi to sobie wyobrazić. - No cóż.
- Karma. - Tak jest.
I chyba Rose wróciła. Widziałam samolot Camerona na pasie.
Muszę jej kupić coś ładnego na powitanie.
Ma za sobą trudny okres.
Co tam, kilerze?
Odwołuję akcję.
To koniec.
Nie chcę już tego robić.
- Nie zrobiłeś tego, prawda? - Czego?
Nie wiem, o czym mówisz. Ja nie łamię prawa.
OGARNĄŁEM KOGOŚ
Co to znaczy?
Wielowarstwowa ochrona, Rafe.
- Na tym polega bezpieczeństwo. - Nie chcę, żeby to zrobił.
Wycofuję się.
To chyba mamy problem, ale ja nie mam już na to wpływu.
Jak to?
Wyjaśnij mi to.
Nie jestem od czarnej roboty, Rafe. Jestem zleceniobiorcą.
Chciałem, żebyś ty to zrobił.
- Gadaliśmy o tym. - Nie mówiłeś, że to mam być ja.
Dałeś mi tylko kasę.
Zrobił to już?
Muszę to wiedzieć!
Nie!
Marnujesz czas.
Mówiłem, że nie ja to zrobię.
Boże.
Cześć, Sarah.
Co robisz? Żegnasz Johna B?
Przepraszam, że nie zadzwoniłam.
- Miałam to zrobić wczoraj. - Mówisz o telefonie?
Nie szkodzi.
Dowiedziałem się, że jest tu samolot twojego ojca.
Uznałem, że to ciekawe.
Tak.
Wyjeżdżasz z nim?
Tak czy nie, Sarah?
Cholerna kłamczucha z ciebie, Sarah Cameron.
Zawsze nią byłaś. Po wszystkim, co przeszliśmy?
Chcesz mi zrobić coś takiego? Koniec z tym.
Obiecałaś, że John B wyjedzie, a ty zostaniesz ze mną.
Nie mogę tego sobie dłużej robić.
Top, masz tu coś.
Możesz się przymknąć?
A ty, John B, ciesz się, że ci nie oddałem we Wraku,
bo wiesz, co by się stało.
Nie dam się sprowokować.
Masz rację.
Skopałbyś mi tyłek.
Słyszałem, że dworek zmienił wygląd.
Ciężka sprawa. Jak do tego doszło?
Coś ty powiedział, Topper?
Życzę udanego życia.
To na takich mówicie Snoby?
To doskonały przykład.
Proszę z prokuratorem.
Mówi Topper Thornton.
Tak, wnuk sędziego Thorntona.
Chciałbym wnieść akt oskarżenia.
Niech to.
Proszę się zatrzymać.
- Jak leci? - Mogę jakoś pomóc?
Witam. Jestem bratem opiekunki Laury.
Chciałem jej podrzucić paczkę, jeśli to nie problem.
Załatwię to szybko.
- Mogę? - Jasne.
Dziękuję. Miłego dnia.
Dzień dobry! Szukam biura. Jest tu jakiś główny budynek?
W tamtą stronę?
- Dzięki! - Idź tam.
Jak leci?
Mogę w czymś pomóc?
Mam wiadomość dla jednej z obozowiczek.
Nazywa się Kiara Carrera. Jest tu, prawda?
Niestety nie wolno tego robić.
Nie powinno cię być na kampusie.
To ważna sprawa. Mogę usiąść?
Bardzo ważna.
Na pewno, ale mamy zasady.
Sześć tygodni bez kontaktu ze światem zewnętrznym.
Jasne.
Proszę pani.
To sprawa rodzinna.
Jestem jej kuzynem.
Wiem o waszych zasadach, ale ostatnio stało się coś…
Przepraszam, reaguję emocjonalnie.
Lepiej już pójdę.
Nie powinno mnie tu być. Dam pani spokój.
Ale czy mogłaby jej pani przekazać,
że Marley nie żyje?
- Kto to? - Jej najlepszy przyjaciel.
Kot syjamski. To się stało tak nagle.
Wie pani,
listonosz pędził 60 kilometrów na godzinę…
Jest teraz w lepszym miejscu. Mogłaby jej pani o tym powiedzieć?
Będę wdzięczny.
Dziękuję. Miłego dnia.
Kiara? Kochanie?
Możesz wyjść?
Przykro mi, ale w Kitty Hawk uważamy,
że jesteś na tyle silna, by słyszeć każdą wiadomość,
złą także.
Co się stało?
Był tu twój kuzyn.
Jaki kuzyn?
Młody blondyn.
Prosił, żebym przekazała ci wiadomość o śmierci Marleya.
- Boba Marleya? - Twojego kota.
O nie.
Kiedy?
Dowiedzieliśmy się tuż po twoim przybyciu. Powinnaś wiedzieć.
Chodź tu.
Już dobrze.
Tak.
Potrzebuję czasu, żeby to przetrawić.
Nie spiesz się.
JJ.
Nie!
Nie! Nic mi nie jest.
Rafe, on ma nóż!
Rafe!
Rafe, przestań!
Nic ci nie jest? Wezwać policję?
Nie trzeba! Wszystko gra!
Na pewno?
Ward?
To ty?
Ward Cameron?
- Niech mnie! - Wszystko w porządku!
Znikaj stąd!
Potrzebny mi kask. Nie mogą mnie widzieć.
Musimy jechać.
- Dobrze? - Tak.
Kiaro, jesteś pogrążona w żałobie, a najlepszym wsparciem są rówieśnicy.
Zostaniesz przeniesiona.
Potrzebuję więcej czasu na przemyślenia.
Nie graj na czas. Zamieszkasz w internacie.
Domek numer sześć.
Zaczekajcie chwilę.
DOMEK NR 6
Dziewczyny, to jest Kiara.
Dostała przykre wieści o rodzinie.
Okażmy jej empatię i miłość.
Mogę na was liczyć?
Nie? Spoko.
Górne twoje.
- 1-9, odbiór. - Tu Victor 1-9.
Dzwonili z prokuratury.
Topper Thornton wniósł zarzuty przeciw Johnowi B. Routledge’owi.
Byłem ciekaw, kiedy to zrobi.
Thornton mówi, że John B jest na pasie startowym na Bohicket.
Szykują się do odlotu odrzutowcem Cameronów.
John B. Routledge w samolocie Cameronów?
Tak powiedział. To nie wszystko. Dzwonił Locky Machart.
W Skinners Landing doszło do bójki
i twierdzi, że widział Warda Camerona.
Locky widział Warda Camerona w Skinners?
Facet, którego wziął za Warda, był ranny.
Zmierzał w stronę pasa startowego.
Wyślij kogoś do Skinners. Ja jadę na pas.
I załatw mi wsparcie.
Jasne, Shoupe.
- Dzwonił? - Jakieś wieści?
- Nie. - Musimy ruszać. Nie mamy ośmiu godzin.
- Topper mógł zawiadomić gliny. - Dobra, zadzwonię do niego.
Chwila, to może być JJ.
Już dobrze, tato.
Nic ci nie jest. Chodź.
Wszystko w porządku, tato.
Nic ci nie jest.
Pomóżcie mi!
Nie stójcie tak! Potrzebuję pomocy. Proszę!
Dasz radę. Nie poddawaj się.
Wstawaj.
Proszę!
- Co się stało? - Do samolotu.
- Chodź. - Już dobrze.
Wędkarz go widział. Wiedzą, że żyje.
Musimy go zabrać z wyspy.
Trzymam cię.
Chodź.
Cholera! To się nie dzieje.
Mowy nie ma.
Nie wsiądziemy z nim do samolotu.
W życiu!
Nie ma opcji!
Lecimy?
„Spokojnie, on nie leci”?
Nie było tego w planie.
Mówiłam.
Aresztują go, jeśli zostanie na wyspie.
Nie rozumiesz. Nie mogę być z nim na pokładzie.
To jego samolot.
Nie mogę go powstrzymać, ale może nas zabrać do Orinoko.
Rozumiem, jeśli nie chcesz lecieć.
Znajdziemy inny sposób.
Nie ma innego.
Chodźmy.
Jeśli ty lecisz, to ja też.
Ty i ja.
No dalej, wsiadajmy.
- Musimy ruszać. - Z nimi?
- Nie mamy wyboru. - Trzymajmy się planu.
Będzie dobrze.
To nie koniec.
Niech cię diabeł nie kusi.
Idź.
Nie możemy czekać. Lecimy znaleźć mojego tatę.
Zaopiekuj się nim.
Jeśli coś mu zrobisz, przysięgam, że cię znajdę.
Zaczekaj, Rafe!
Rafe!
Wracaj do samolotu, tato.
- Jadą tu. - Musimy zamienić dwa słowa.
- Musicie lecieć! - Teraz, Rafe!
Cholera.
Leć już.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Nie dziękuj mi.
- Dobry z ciebie chłopak. - Nieprawda.
Prawda.
Nieważne, co się dzieje. Liczy się to, jak kończysz.
Spójrz na mnie!
Wiem, co zrobiłeś.
To nieważne, bo wróciłeś po mnie.
Przejmujesz stery. Wszystko tutaj należy do ciebie.
Jesteś szefem. Dowiodłeś swojej wartości.
Jesteś mężczyzną.
Kocham cię, Rafe.
Dobra, chodź!
- Dam radę. - W porządku?
Żegnaj, synu.
Cholera, Rafe.
Masz niezłą historię do opowiedzenia.
DOMEK PRZEMYŚLEŃ
Kiara?
Gdzie jesteś?
Byłaś tutaj.
PG! DOMEK 6
Zaraz.
Kie?
Kiara?
- Co tu robisz? - Dobry wieczór.
Wybaczcie najście.
Cześć.
Źle to wygląda. Przychodzę w pokoju. Szukam kogoś.
Konkretnie…
Mnie.
Kie.
- Jakim cudem… - Już dobrze.
Długo by tłumaczyć.
Jeszcze jedna sprawa.
Pytałaś, co chciałem powiedzieć wczoraj wieczorem.
Ja tylko…
chciałem przeprosić.
Przepraszam, Kie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ciszej! Dajcie spokój.
W prawo. Biegiem!
Główną bramą nie wyjedziemy. Wszystko gra?
Tędy.
Nie sądziłam, że się wydostanę!
- Więcej wiary we mnie. - To miejsce jest do dupy!
Obóz w dziczy.
Dokąd idziemy? Tędy?
- Tak, tutaj. - Czemu zaparkowałeś tak daleko?
Długa historia.
Do Kitty Hawk prowadzi jedna droga.
Ludzie z obozu i twoja mama kojarzą Twinkie.
Zostawiłem go jako wabik.
Tam powinno być… Gliny! Uciekaj!
Tutaj.
Tak działa wabik.
Łapiemy stopa?
Nie. Samolot Warda odleciał, ale mam inny plan.
No dalej. Gdzie jesteś?
Jedzie. Szybciej!
- Pospiesz się! - Kto to?
- Musisz kogoś poznać. - To Barracuda Mike?
- Tak. - Autobus czeka, wsiadać.
Barracuda Mike, to Kiara.
- Wskakujcie. - Złożę fotel.
- Miło mi. - To zabezpieczenie.
- Samolot gotowy? - Tak. Jedziemy.
I o to chodzi! Niezły ze mnie cwaniak!
Lot do Ameryki Południowej liniami Barracuda.
Czego chcieć więcej?
Jesteś pewny?
Wolisz być gdzieś indziej?
Już nie!
Ja też nie!
Następny przystanek…
Eldorado!
Lecimy.
Spadajmy stąd!
Siadajcie.
Ruszajmy.
Dobrze.
Dziękuję, skarbie. Niech cię Bóg błogosławi.
Dziękuję.
John.
Tobie też dziękuję.
Nie uwierzysz, ale…
z mojej strony nic ci nie grozi.
Już nie. Chcę tylko pomóc.
Wam wszystkim.
Muszę sporo wynagrodzić.
Jeśli to coś znaczy…
cieszę się, że twój ojciec żyje.
TRES ROCAS, WENEZUELA
Zobacz, jak daleko zaszliśmy.
Dzień podróży w górę rzeki
i zostanie tylko przejść kawałek przez dżunglę.
Wszyscy ludzie, którzy trzymali tego bożka,
cierpieli smutek.
Wszyscy.
Wielu mówi, że jest przeklęty.
Trudno byłoby się z nimi kłócić.
Nie postrzegam tego jako klątwy.
To test, który ma dowieść, że jesteś godny zostać prawdziwym spadkobiercą złota.
Tego właśnie chce bożek, John.
Prawdziwego dziedzica. Kogoś, kto wyjmie miecz z kamienia.
Tamci nim nie byli.
Ale ty nie masz wątpliwości.
Nie.
Oczywiście, że nie.
Jestem do tego stworzony.
To moje przeznaczenie.
W tej chwili tylko jedno może mnie powstrzymać.
Ty.
Do pełni zostały dwa dni.
Napisy: Karol Radomski