DORZECZE ORINOKO
- Śpi. - Dobra.
Neville mówił, że w Tres Rocas znajdziemy człowieka.
Wykopaliska są w Solanie. Tam zabierają mojego tatę.
Neville dał mi mapę.
Powiedział, że będzie…
tutaj.
- Korzystamy z takiej mapy? - Tylko on tam był.
Jest beznadziejna.
O rany.
Bywałam w takich nadrzecznych miastach. Są niebezpieczne.
Spokojnie.
Namierzymy Singha, uwolnimy twojego tatę i znajdziemy Eldorado. Łatwizna.
On na pewno nic nie wie?
Nie ode mnie.
Najpierw znajdziemy tego Jose i popłyniemy w górę rzeki.
Wylądujemy kilka godzin drogi od Tres Rocas,
na jakiejś farmie.
- Tutaj. - Kilka godzin?
Tak, ale Barracuda Mike mówi, że złapiemy autobus do miasta.
A jeśli ich tam nie ma, JJ?
Wtedy…
mamy darmowe wakacje.
Wyluzuj. To prawdziwa przygoda.
Oto nasz nieustraszony tłumacz.
Pan Routledge przypuszcza tak na drogę do Eldorado.
Słuchaj, Carlos,
nie tłumaczę z francuskiego, jasne?
Potrzebuję więcej czasu.
Oczywiście.
Masz kilka godzin.
Udowodnij, że warto trzymać cię przy życiu.
Mówiłam.
To istny Dziki Zachód.
Sarah!
- Co robisz, tato? - Idę z wami.
Nie.
Dotrzymałeś słowa. Teraz wracaj na Gwadelupę.
- Nie dacie rady. - Potrzebny ci lekarz.
- Pomogę. - Nie!
Wracaj do samolotu.
Obiecałeś, że się nie wtrącisz.
Dobrze.
Chodźmy stąd.
Idziemy.
Niech mnie.
Barracuda Mike nieźle ogarnął ten biznes.
Barracuda, to nasz luksusowy autokar do Tres Rocas?
Tak, mądralo.
Pamiętaj o umowie. Jesteś mi winny za stracony ładunek.
Pamiętam.
JJ!
- Co? - Dam ci radę.
- Jaką? - To nie Kildare. Nie wpadnij w kłopoty.
Jasna sprawa.
Dziękuję.
- Sporo się tu dzieje. - Chyba mają jakieś święto.
Musimy założyć, że Singh już wypłynął.
Szukamy Jose. Zabierze nas do wykopalisk.
- Znasz nazwisko? - Nie.
To będzie jak szukanie igły w stogu siana.
Przewodnicy pewnie przesiadują przy rzece.
Jeśli są tacy jak w Outer Banks, lubią popić w święta.
- Zacznijmy od barów. - Dobrze.
- Rozdzielamy się? - Dobra.
Niestety nie wiem.
- Jose? Panga? - Nie.
- Znasz Jose? Przewodnika? - Nie.
Znasz Jose?
- Pracuje na rzece. - Nie.
Nikt nic nie wie.
Jak w dawnych płotkowych czasach.
- Panga? - Nie znam go.
Puszczaj!
Nikt go nie zna.
Żaden Jose nie pływa pangą.
To trudniejsze, niż myślałem.
Wiem.
Ty gnojku!
Sukinsynu,
odgryzę ci rękę, walikoniku morski!
Tylko jedna osoba powiedziałaby coś takiego.
Zostaw mnie!
- Mówisz, że… - To mój tata.
To człowiek Singha.
Nadal tu jest. Możemy go uratować.
Jak go uwolnimy?
Tu jest El Tesoro.
A tutaj Orinoko.
Podobno tutaj
jest Eldorado.
- Zaraz. - Kto tak mówi?
Cały świat.
Więc czemu go nie odnaleziono?
Jedni mówią, że nie istnieje.
Drudzy, że jest ukryte
i tylko wyjątkowy człowiek może je znaleźć.
Zdaniem większości jest maldito.
Maldito?
Przeklęte.
Przez lata ci,
którzy udawali się w górę rzeki, już nie wracali.
Zabawne.
Bardzo.
Nie uciekałby, gdyby umiał przetłumaczyć gnomon.
Coś mi mówi, że nasz przyjaciel nie jest wart zachodu.
Rozumiesz?
Mogę go załatwić w dżungli.
W wysokiej trawie.
Kto do nas strzela?
Co to ma być?
Nie ruszaj się.
A niech mnie.
To tylko fajerwerki!
Ryan, sprawdź to! Raj, pilnuj Routledge’a.
Nie tak szybko.
Trzymam.
Siadaj.
Siadaj!
- Jesteś cały? - Tak. To był mój tata.
Sarah…
Boże, tata!
Dobrze cię widzieć.
- Boże… - Cześć.
- Cześć, Sarah. - Ryan!
- Musimy iść. - Uciekajmy.
Biegiem.
O cholera. Szybko, Sarah.
Za mną.
- Biegiem. - Przepraszam.
Boże.
Nie?
Nie znają żadnego Jose.
Facet powinien być na łodzi.
Nie wyglądają przyjaźnie.
Uciekaj.
Szybko!
Witamy w Tres Rocas.
Nora to przy tym Taj Mahal.
- Jak ich znajdziemy? - Pracuję nad tym.
Tres Rocas jest dość małe.
Nie martw się. Znajdziemy ich.
Chyba żartujesz. Jesteśmy tu dwie minuty!
- Como estas, amigos? - Co, do…
- Musimy uciekać! - Szybko!
- Co? - W nogi!
- Bez jaj. - Już? Dopiero przyjechaliśmy.
- Co się dzieje? - Ścigają nas ludzie Singha.
- Musimy obmyślić plan. - Ukradnijmy autobus.
Ten?
- Jedzie 15 km/h. - Rzucam pomysł.
- Ludzie! - Jadą! Kryć się!
Schowajcie się!
- Sorki. - Przepraszam.
Na ziemię.
- Schyl się! - Przepraszam.
Za autobusem.
Widzieliście biegnących tędy nastolatków?
- Nie, tu nie. - Bez ściemy.
Spokojnie.
Może pobiegli tam? Tu nikogo nie ma.
- Tędy. - Odsunąć się.
Z drogi!
Chodź, Fenny.
Sprawdzimy boczną ulicę.
Witamy w Ameryce Południowej.
Nie wierzę, że wypadłeś przez okno.
Nie chcę już nigdy spotkać Singha. Rozeznajmy się w sytuacji.
Myślisz, że zdążymy do Solany na przesilenie?
Tak, ale nie byłbym zbyt pewny siebie. Wciąż nie rozgryzłem tych symboli.
Mam coś, co może pomóc.
To od Pope’a.
- Jego pamiątka rodzinna. - On też tu jest?
- Tak. - Kogo jeszcze zabrałeś?
- Nieważne. Słuchaj, to jest jak… - Jak kamień z Rosetty.
- Jak tłumaczenie. - Wiem, co to kamień z Rosetty.
Tylko mówię.
Zgadza się. Jest potomkiem Tanny’ego.
Denmark to ogniwo z San Jose.
O mój Boże.
Jeśli to się sprawdzi,
możemy to rozpracować.
- Bogowie się do nas uśmiechnęli. - Fajnie, ale musimy iść.
Będę tego pilnować.
Musimy ruszać.
Płyniemy. Księżyc nie zaczeka.
Musimy znaleźć Jose, przewodnika. Rozdzielmy się.
Szukam Jose. Nie?
Jose?
Znacie Jose?
- Jest tutaj. - Świetnie. Dzięki.
Chodźcie.
Znalazł go.
- Jose? - Tak?
Jestem John B.
Od Neville’a? Profesora Sowella?
- Tak. Jesteście przyjaciółmi? - Tak.
- Czekam na was. - Miło mi. Zabierzesz nas tam gdzie ich?
- Jasne. - Świetnie.
On już zapłacił,
więc możemy płynąć.
- Kto? - Wasz przyjaciel.
Czeka.
Chodźcie. Tutaj.
Cześć, skarbie.
- Posłuchasz mnie kiedyś? - Co on tu robi?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
- Nie. - Nic ci nie świta?
- Robię, co się da. - Nie musisz mnie chronić.
- Posłuchaj, John… - Chciałeś mnie zabić, sukinsynu.
- Masz prawo być zdenerwowany. - Kto mówi, że jestem?
- Wyluzuj. - Niby jesteś ranny?
- Widzieliście troje Amerykanów? - Posłuchajcie!
- Nie wiem, co robić. - Singh tu jest.
- Musimy iść. - Czas na nas.
- Wyrzuciłeś mnie za burtę! - Cicho.
Singh jest na targu. Wsiadaj na łódź.
- Weź to. - Odejdź!
- Szukam trzech Amerykanów. - Nie znam ich.
Gdzie jesteście?
- A Pope i Cleo? - Coś wymyślą. Musimy ruszać.
- A ty? - Płynę.
- Nie. - Singh jest groźny. Nie dacie mu rady.
- Szlag! - Wskakuj, John B.
Dobra.
Schyl się.
Chyba płyniemy sami.
Witaj w El Tesoro, Mewo.
Zaszyjemy się tu na noc. Ruszymy dalej o świcie.
Gdzieś tam są wykopaliska
i Eldorado.
Myślę, że z tym listem i gnomonem
my dwaj mamy szansę.
I Sarah.
Nie zna się na tym tak dobrze, jak my.
Poza tym nie ufam żadnemu Cameronowi.
Myślisz, że Ward ot tak się tu zjawił?
Tylko ty i ja.
Wiem, jak to wygląda, skarbie.
Ale nie chodzi mi o skarb. Ani ich, ani nikogo.
Po co mi złoto?
Ty jesteś moim złotem.
Byłam nim,
gdy mnie dusiłeś?
Będę tego żałował do końca życia.
Każdej minuty każdego dnia.
Ale wyszło z tego coś dobrego.
- Rozmawiałaś z tatą. - Mówi, że chce tylko pomóc.
Ale…
Nie ufam mu.
Wiem.
Mój tata też wam nie ufa.
Dotarło to do mnie.
Nie winię go.
Nie po tym, co zrobił mu mój tata.
Dużo przeszliśmy, ale między nami wszystko gra, prawda?
Tak.
Wszystko w porządku.
Macie czym się bronić?
- Pracujemy nad tym. - Masz.
- Co to? - Maczety.
Będą wam potrzebne.
Wartość sprzętu doliczam do twojego długu, choć raczej nie zobaczę tej forsy.
- Popytałem na lądowisku. - Tak?
Twoi kumple wypłynęli rano, ale mam wskazówki trasy do El Tesoro.
Są ogólnikowe.
Tylko Jose zna dokładną trasę, ale dotrzecie w dobrą okolicę.
- Coś na początek. - Dzięki.
Nie dziękujcie. Zacznijcie się modlić.
- JJ. - Tak?
Jesteś moim dłużnikiem. Dziesięć razy.
Powodzenia.
Dalej.
Podobno król Guajiro,
który odnalazł Eldorado,
na łożu śmierci powiedział, że nie da tak po prostu złota synom.
Trafi ono tylko do tego, który jest godny.
Ci, którzy szukali złota, mieli przejść próbę Boga Jaguara.
Ale przez 500 lat Bóg Jaguar nie znalazł nikogo godnego.
TROTYL
Złoto pozostaje na swoim miejscu.
Jeśli jesteś dobry i mądry,
a do tego masz szczęście,
możesz zostać wybrańcem.
WYŚLIJ OBECNE POŁOŻENIE
Do wykopalisk jest dzień marszu. Musimy dotrzeć przed wschodem księżyca.
Przegapimy przesilenie i wszystko na marne.
Jeśli zostaniesz w tyle, Sarah, nie będę czekał.
- Przestań, tato. - Nie przestanę.
Taka jest prawda.
Przepraszam za tego zrzędę.
Powiem gnojkowi, że nie idzie.
- Tato. - Słuchajcie.
Przykro mi, ale…
z moją nogą nie dam rady wejść na tę górę.
Spowolniłbym was, dlatego…
zostanę tutaj.
Mam rakietnicę.
Jeśli zjawi się Singh, wystrzelę flarę.
Ostrzegę was.
Choć tyle mogę zrobić.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Powodzenia.
Nic nie kombinuj, Ward.
Źle to się skończy.
Chcę tylko zadbać o córkę, John.
A co ty robisz dla syna?
Powodzenia.
Chodźmy.
Szybciej, dzieciaki! Nie mamy czasu.
Chodźcie.
Miałeś rację, JJ. To Singh i jego ludzie.
- Ale nie nas szukają. - Płyną bardzo szybko.
Szukają Johna B i Sarah. Wiedzą, dokąd mają się udać.
Musimy im pomóc.
Nie podpływaj za blisko.
- No dalej. - W porządku?
Ruchy!
Może zrobimy przerwę, tato?
A może nie? Chodź, synu.
Spowalniacie mnie. Szkoda dnia.
- Nie wytrzymam tego. - Mamy tylko jedną szansę. Chodź.
Możesz przestać być dupkiem choć na 30 sekund?
Pół minuty.
Całe życie tropiłem ten skarb. Jesteśmy na finiszu.
Po piętach depcze mi mój niedoszły zabójca, Ward Cameron,
- a jego córka mnie szpieguje. - Tak myślisz?
Jesteś jej taki pewny? To Cameron.
Wiesz, że tej rodzinie trudno zaufać.
Możesz zostać i niańczyć swoją dziewczynę.
Twój wybór.
Widzimy się na górze.
- Przepraszam. - Uważaj pod nogi.
Wybacz.
Szczerze mówiąc, Cameronowie nie są rodem wspinaczy.
Przepraszam za niego.
Ma obsesję na punkcie tego skarbu.
A ty nie?
Przestań.
Chodźmy.
Dobrze.
- Szybko. Spójrz na to. - Musiałam złapać oddech.
Złapiesz go tutaj. Spójrzcie.
Udało się nam, synu.
To ona.
Solana.
Chodź.
Nie zatrzymujmy się.
Przynajmniej mamy z górki.
Widziałeś?
O Boże.
Tak jak przepowiadała legenda.
Widzisz cztery kolumny?
Wyznaczają strony świata.
Jest.
Temalacatl.
A niech mnie.
Mój…
Nie do wiary.
To wszystko prawda, chłopcze.
Tysiąc lat
astronomii,
matematyki
są w tym zawarte.
To dowód, że Kalinago dorównywali Majom.
To wszystko zmieni.
Widzisz? Tutaj go ustawimy.
- Wyciągnij gnomon. - To miejsce dla niego.
Spójrz.
To jest ta chwila.
- Ostrożnie. - Tak jest. Spójrz tylko.
Proszę.
Mój Boże.
Słuchajcie.
Gdy księżyc będzie w zenicie, zacznie się akcja.
John B,
zajmij się tłumaczeniem.
Sarah, zaznacz ziemią symbole, żebyśmy wiedzieli, co tłumaczyć.
- Jasne. - Tylko szybko.
Spokojnie, kapitanie.
Mamy tylko jedną szansę. Bez pyskowania.
Dobrze.
- Sarah, pomożesz mi? - Jasne.
Tutaj.
Cierpliwości.
Ludzie, widzicie to?
To już.
- Naprawdę działa. - Dobra.
Boże.
Tato!
Zaznacz go, szybko!
Co to?
- Ten przypominający but. - Akish.
- Dzielny podróżnik. - Dobra.
- Ten? - Ma trzy wypustki. To mądrość.
Mądrość.
Uważajcie, nie możemy dać ciała. Zaznaczcie te świecące.
- Damy radę. - Dwa kolejne.
- To… - Co to? Szybko?
Bogactwo. I…
- Nie pomyl się. - Ziemia.
Tak.
Bogactwo i ziemia. Chyba mamy pierwsze zdanie.
„Dzielny podróżniku, jeśli masz mądrość, ujawnię bogactwo ziemi”.
- Bogactwo ziemi. - Tak jest!
Czyli Eldorado!
- Zaraz. - Patrz! Na kamieniu!
Spójrzcie, to wychodzi z gnomonu.
- Język? - Jakby róg.
Co to jest? Szybko!
- To cierpliwość. - Cierpliwość.
Cierpliwość.
Spójrz tutaj. Znowu mądrość.
A to język.
- Ten oznacza ciemność. - Dobrze.
Mądrość i ciemność.
Ten to poszukiwacz.
Poszukiwacz…
Sarah, co oznacza ręka?
Nie wiem. Nie widzę jej tutaj.
Znam to. Ręka…
To dom.
Dom?
Wskazuje kierunek do Eldorado.
Wskazuje nam drogę!
Mądrość…
Co mamy, staruszku?
„Nie mam języka, ale zawsze mówię”.
Co to znaczy?
- Wyduś to z siebie. - Pracuję nad tym.
Co robisz?
Mam wszystkie notatki. Wiemy, w którą stronę iść.
To dlatego, że tu jestem.
Chodzi o mnie.
Nie jestem moim ojcem ani bratem. Możesz mi ufać, Big John.
Co mówi gnomon? Spójrz na mnie.
Przeszliśmy przez piekło, by tu być. Więc gadaj.
Tak ma być? Tylko nas wykorzystasz.
Wciągasz nas, a potem odpychasz. Jak mamę.
- Jak mnie i Sarah. - Przestań, John B.
Mów, co to znaczy!
Co mówi gnomon, tato?
- Co? - Właśnie, John!
Co mówi?
Powiedz nam wszystkim.
Jaka jest tajemnica gnomonu?
Nie radzę, John.
Jesteście otoczeni.
Lepiej rzućcie broń!
Ostrożnie, panie Routledge.
Bardzo dobrze.
Wyśmienicie!
Ward miał nas ostrzec flarą?
Jasne.
- Co zrobiłeś z moim ojcem? - Jestem cały, Sarah!
Jestem tutaj.
Coś ty zrobił, tato?
- Musiałem zawrzeć umowę. - Umowę?
Wyświadczyłem przysługę panu Singhowi. W zamian da mi, czego tylko chcę.
- Przysługę? - Chcę twojego bezpieczeństwa!
Prawda, panie Singh?
Pan Cameron ma rację.
Gdy skończymy,
możesz odejść z ojcem.
Cała i zdrowa.
Ty też możesz przeżyć, John. Po prostu daj mi, czego chcę!
Drogę do Eldorado!
Wybacz, Carlos.
Nie mogę.
Nie zabijesz mnie.
Bo mam skarb.
Tutaj.
John…
Wiesz, co król Guajiro zrobił z niewolnikami,
którzy wykopali Eldorado?
Kazał ich stracić,
żeby nie mogli ujawnić jego położenia.
Zrobił to tutaj,
na kamieniu Solany.
To ważne,
bardzo ważne,
by uszanować tradycję!
- Więc powiedz, John. - Nie!
Co tam jest napisane?
Powiedz mu.
Proszę.
Wybieraj, John!
Powiedz mu, tato.
Jezu, John.
Powiedz mu!
- Nie! - Sarah!
John B, bierz broń! Szybko!
Obiecałeś!
Szybko, Sarah!
Uciekaj!
John!
Sarah, tutaj! Chodź ze mną!
Nigdzie z tobą nie idę!
Jestem twoim ojcem! Ocaliłem cię! Chodź, zanim zginiesz!
Cholera, nie mamy na to czasu! Chodź!
Daj mi broń.
- Co? - Daj pistolet.
- Idziesz ze mną. - Cofnij się.
- Co robisz, Sarah? - Powiedziałam coś.
Odłóż to, Sarah. Nie zastrzelisz własnego…
Teraz jesteś jedną z nas.
Idźcie. Osłaniam was.
Chodź, tato!
Biegiem!
Wstrzymać ogień!
Zapomnij o nim.
O Wardzie też.
Znajdź Big Johna Routledge’a.
Zabij chłopaka i córkę Camerona!
Ruszaj się!
To chyba El Tesoro.
Tu powinien zaczynać się szlak na górę.
Cholera, to człowiek Singha. Co robimy?
Musimy go jakoś minąć.
„Za pięć sekund usłyszysz wystrzał. To ostrzeżenie”.
Miguel! Strzelają do nas!
Gdzie oni są?
Nie widzę ich!
Kupił to?
Cholera! Jesteśmy otoczeni!
- O cholera! - Padnij!
Pope, odpowiedz ogniem!
- Jest ich zbyt wielu! - Uciekajmy!
Płyń!
Dawaj!
Szybciej!
Narka.
- Jesteśmy w tym coraz lepsi. - Tak.
Nie ma czasu na świętowanie. Nic nie zrobiliśmy.
To prawda.
Coś tam zrobiliśmy. Brawo, żołnierzu.
Musimy iść dalej. Singh i jego ludzie są niedaleko.
Idziemy na północny zachód. Tak wskazała dłoń.
To dom.
- Szybciej, staruszku. - Potrzebuję chwili.
O czym ty mówisz?
- Chodź. - Dogonię was.
- Muszę złapać oddech. - Czekaj, Sarah. Mamy marudera.
Dobrze.
Co się dzieje? Musimy iść.
Nogi nie niosą mnie jak dawniej.
Za chwilę dojdę do siebie.
Tato, co to było w Solanie?
Naprawdę dałbyś mnie zastrzelić?
Trochę wiary we mnie, dzieciaku.
Sarah mnie uprzedziła.
Zawsze chodzi o skarb, co?
Musimy iść. Zaraz…
Tato, nic ci nie jest?
To tylko draśnięcie. Nic mi nie będzie.
Jestem tylko podbijany.
Na pewno?
Dojdę do siebie.
Musimy iść.
No już, ruszaj się.
Z podwójną prędkością.
- W porządku, tato? - Tak, idę.
Słuchajcie.
- Co to? - Słyszycie?
Co, do…
Co?
Nie ma języka, a ciągle mówi. Pamiętasz?
- Skąd wiesz? - Słyszałam, co mówiłeś do siebie.
Masz taki zwyczaj.
„Jestem niczym, lecz zawieram wszystko. Nie mam języka, ale zawsze…
mówię”.
- Wpadła na coś. - Boże.
Chodźmy.
Co to takiego?
Tędy.
„Nie mam języka, ale zawsze mówię. Jestem niczym, lecz zawieram wszystko”.
- To jaskinia. - Tak jest.
Może Eldorado jest w jaskini.
No dobra.
Do dzieła.
Chodźcie.
Co się z tobą stało?
Wszystko, co robisz, robisz dla siebie.
Manipulujesz i kłamiesz.
- Jestem twoim ojcem. - I mordujesz.
- Zostaw mnie! - Sarah!
Przysiągłem cię chronić, ale on to uniemożliwia.
Nie jesteś już jedną z nas.
Jesteś jedną z nich.
Cofnij się!
Odłóż broń, Sarah.
Ocaliłem cię!
- Nie wygląda to na złote miasto. - To wielka jaskinia. Rozdzielmy się.
Musi być jakieś przejście albo coś w tym stylu.
Bądźcie czujni.
Wygląda na ślepy zaułek, tato. To tylko dziura w ziemi.
- Donikąd nie prowadzi. - Szukaj.
Nie widzę innej drogi.
To by było na tyle.
John B,
jaskinia sięga głębiej.
Widzisz ryby?
Musiały skądś przypłynąć.
Przekonajmy się.
Chyba wpływają tędy.
- Co to? - Co widzisz?
Chodź zobaczyć, tato. Sarah coś znalazła.
Idę.
Tam jest otwór.
To już coś. Co jest nad nim?
To… ręka.
O Boże.
Myślę, że poszli tędy. Jest tu ścieżka.
Zaczekajmy chwilę na JJ-a i Kie.
Pięknie tu.
Wiem, że to kiepska chwila, ale…
nie wiem, co się potem wydarzy
i mogę nie mieć drugiej szansy.
Ciekawy wstęp, ale spoko.
Odkąd skończyłam 14 lat, byłam sama.
Nie liczyłam na nic oprócz przetrwania.
Nie sądziłam, że może być inaczej.
Ale ostatnimi miesiącami
pokazałeś mi coś innego.
Chcę powiedzieć, że…
Że co?
Pamiętasz Klub Bez Miłości?
Tak.
Wypisuję się.
Pope!
Nic nie znaleźliśmy. A wam jak poszło?
Tak. Tu jest ścieżka.
- Super. - Idziemy.
Ktoś zadał sobie wiele trudu. Musi być przejście.
- Możemy ruszać. Gotowa? - Tak.
- Zróbmy to. - Nie zmieściłbym się.
- Płyńcie sami. - Jak to?
Może w końcu znaleźliśmy Eldorado, a ty chcesz tu zostać?
Czasem musisz sobie radzić beze mnie.
Już czas.
Zostanę na straży, ale zanim popłyniesz, posłuchaj.
Nie powiedziałem ci ostatniej części wiadomości.
Wiecznie sekrety, tato. Nic nowego.
Przepraszam. Mówię ci teraz.
Brzmi ona:
„Prawdziwy i cierpliwy poszukiwacz nie potrzebuje światła, by widzieć”.
Zapamiętaliście?
„Prawdziwy i cierpliwy poszukiwacz nie potrzebuje światła, by widzieć”.
To wszystko.
Dobrze.
Mam trzy flary.
Są wodoodporne. Latarki nie wytrzymają kąpieli.
Świecą po 20 minut.
Nie chcecie tam utknąć bez nich.
Nie znajdziecie drogi powrotnej. A teraz ruszajcie.
Płyńcie.
Przekazuję wam pałeczkę.
Dasz radę.
Nic mi nie będzie. Widzimy się później.
Dziękuję, Sarah.
- Na pewno nic ci nie jest? - Słowo.
- Idź i odszukaj złote miasto. - Dobrze.
- Gotowa? - Tak.
- Trzy. - Dwa.
Jeden.
Wiedziałem, że cię trafiłem.
Ryan!
Gdzie jesteś?
John B?
- W porządku? - Tak.
Wszystko dobrze?
Udało się nam.
Co to za miejsce?
Spójrz, Sarah. Coś tam jest.
Płyńmy tam.
Udało się?
- W porządku? - Tak.
Dasz radę.
Jak głęboko sięga?
Na dole jest otwór.
Latarka mi padła.
Przynajmniej moja działa.
Nieważne.
- Flary. - Dobra.
- Już. - Robi się.
- Jedna flara to 20 minut. - Są trzy.
Mamy godzinę.
- Pół godziny na wejście… - I pół na wyjście. Gotowa?
Chodźmy.
Za mną.
Czemu ukryłbyś się w jaskini, John?
O nie.
To koniec?
- Coś przegapiliśmy? - To była jedyna droga.
Nic tu nie ma.
To wszystko.
No dobrze, może… Sama nie wiem.
- Szukajmy dalej. - To ślepy zaułek, Sarah.
Nie ma dokąd pójść.
Może to nie Eldorado.
Mój tata mógł się mylić.
- Niepotrzebnie cię naraziłem. - Przestań.
Nawet jeśli nic z tego nie będzie
i jedynym znaleziskiem będzie ta dziura w ziemi,
i tak cieszę się, że to zrobiłam.
Sarah, postrzelono cię.
Przeze mnie jesteś praktycznie bezdomna.
Straciłaś wszystko, Sarah.
Przeze mnie.
Nie wszystko.
Przepraszam.
- Zaraz, co na końcu powiedział twój tata? - On dużo mówi.
Mówię o wskazówce.
Coś o prawdziwym…
„Prawdziwy i cierpliwy poszukiwacz nie potrzebuje światła, by widzieć”.
Tak to szło.
- Zgaś to. - Mamy tylko…
- Musi być ciemno. - Sarah.
Spokojnie, można ją zapalić.
Sarah, co się dzieje?
Dom.
Fosforescencja.
- Miałaś rację, Sarah. - Flara.
- Odpal ją. - Dobrze.
Wchodzimy tam?
Tak.
Uważaj na głowę.
Coś jest przed nami.
O Boże.
Nie patrz w dół.
To co robimy?
Możemy skoczyć.
- Nie. - Tak.
- Skok? - Nie jest tak źle.
Symbol nas tu doprowadził. Tam musi coś być.
Zaufaj mi.
- Nie. - Damy radę.
- Wszystko gra. - Nie, John B.
W porządku.
Jeden, dwa…
trzy.
Nie!
- Łap flarę! - O nie!
Nie…
- John B? - Sarah!
Krwawi pan, panie Routledge!
Wiem, że cię trafiłem!
Znajdę cię!
Nie mogłeś odejść daleko, John!
No dobra.
Widzisz? Nie było tak źle.
Nie dam rady.
- Pójdę rzucić okiem. - Nie.
Zaraz wrócę. Nie musisz iść.
- Nie, idę z tobą! - Na pewno?
- Tak. - Dobrze.
Dam radę.
- Zrobię to. - W porządku.
Spójrz na mnie, Sarah. Jestem przy tobie.
- Złapiesz mnie? - Jasne.
Gotowa?
Trzy…
dwa, jeden.
Mam cię!
Mówiłem, że ci się uda. Spójrz.
- W porządku. - Gotowa?
- Tak. - Chodźmy.
Panie Routledge!
John!
Gdzie jesteś?
Wiem, że gdzieś tutaj.
Widzisz coś?
Przed nami jest kolejna sala.
Sprawdźmy to.
Chodź, trzymam cię.
- Co tam jest? Nic nie widzę. - Trzeba to sprawdzić.
Udało się nam.
Znaleźliśmy je.
- Spójrz, tato. - Nie mogę…
To Eldorado.
Nie wierzę.
Chodź do mnie.
Po wszystkim, przez co przeszliśmy.
Naprawdę istnieje.
Mówiłam.
Miałaś rację.
Widzisz to na ziemi? To bryłki złota, Sarah.
Boże. Jest wszędzie.
- Myślisz o tym samym? - Chodźmy.
Chodź.
Brawo.
Boże. Jest wszędzie.
Bierz ja, Sarah.
- Będziemy snobić? - Tak.
Snobimy!
O Boże.
Napełnijmy torbę.
Spójrz na to, skarbie!
O tak.
Dobry Boże.
- Tu jest kolejna. - Proszę bardzo.
W porządku. Zaczekaj.
To ostatnia flara.
Mamy 20 minut na powrót.
- Wrócimy po resztę. - Chodźmy.
Dajesz radę?
Musimy iść.
Jest stąd tylko jedno wyjście, John.
Dłużej się przede mną nie ukryjesz.
Spokojnie, młody Routledge’u!
Byłeś popływać?
Wyjdźcie z wody z rękami w górze.
Już!
Ręce do góry.
Do góry!
Powoli.
Bardzo dobrze.
Rzuć flarę.
- Już! - Odłożę ją.
Bardzo dobrze.
Zdaje się, że masz tam jakiś ładunek.
Opowiesz mi o nim?
Co jest w torbie?
Pokaż mi.
W porządku. Jest tutaj.
Spójrz.
Chcesz je? Bierz.
W końcu znaleźliście Eldorado.
Udało ci się, synu.
Miałem rację, żeby cię nie zabijać.
Niestety dla twojego syna,
świętowanie potrwa krótko.
Masz trzy sekundy, żeby wyjść. Potem strzelam.
Jeden.
- Dwa. - Tu jestem, Singh!
Zabij nas, a dopilnuję, żeby dynamit wybuchnął.
Sufit się zawali. Nigdy nie zobaczysz Eldorado.
Rzuć broń.
Rzuć ją!
Jeśli mój syn zginie, to my też.
Problem w tym, że ci nie wierzę.
Nie pogrzebiesz swojej szansy, by zobaczyć Eldorado.
Nawet żeby ratować syna, o czym on dobrze wie.
Wiele razy to udowodniłeś, John.
To jest to wielkie zadanie.
Całe życie tego szukaliśmy.
Zgaś lont i dołącz do mnie.
Nie mogę.
To dla ciebie, synu.
Uciekajcie!
- Szybko! - Nie!
- Chodź, tato! - Idźcie!
Weź złoto i uciekaj stąd.
Musimy iść.
- W porządku? - Ne było lepiej.
- Na pewno? - Musimy iść.
- Chodź, tato. - Każdy mógł słyszeć wybuch.
Chodźmy.
Musimy stąd uciekać.
Chodźmy.
Jestem nieźle poturbowany.
- Idź dalej. - Klapnę sobie.
- Na chwilę. - Spokojnie.
Potrzebuję chwili, żeby odsapnąć.
Ostrożnie, tato.
- To jest to, co myślę? - Tak.
Coś pięknego, Big John.
Znaleźliśmy je. Tak jak mówiłeś.
Spójrz.
Spójrz na to.
Nie da się nawet tego wyobrazić.
- Nigdy byś… - Niesamowite.
Miałeś rację.
Złoto jest tam…
wszędzie.
Sarah rozszyfrowała zagadkę. Trzeba iść w ciemnościach.
Brawo. Dziękuję, Sarah.
Uroczo.
Wiecie?
- Wielka szczęśliwa rodzinka. - Co robisz?
Jestem zmęczony. Nie podniosę rąk, Ward.
Jeśli ci się to nie podoba, zastrzel mnie.
Uważaj, czego sobie życzysz.
- Może się spełnić. - Odłóż broń.
Cicho, Sarah.
Masz wszystko, John.
Zgarniasz całą pulę.
Dziękuję, skarbie.
Możesz wrócić do domu, do Kildare.
Żyć długo i szczęśliwie.
Z synem,
który cię kocha.
I moją córką,
która mnie nienawidzi.
Przykro mi, John. Nie mogę na to pozwolić.
To co zrobimy?
Co w naszej mocy.
Płotki górą.
Cholerne Płotki górą.
Powinieneś nie żyć.
Wolałem cię martwego.
- Przestań! - Odłóż to!
- Zostań tam! - Rzuć broń!
- Nie zbliżaj się! - Odłóż ją, Ward!
Daj spokój! Jest nas więcej.
Zastrzelisz nas wszystkich?
Jeśli masz kogoś zastrzelić, to mnie.
Albo mnie.
Przestań.
Dość tego.
- Przestań! - Nie zabijesz nas wszystkich.
Wiem, że nie.
Znam cię.
Zapominasz o tym.
Nie możesz.
Nie mogłem tego zrobić.
Tak?
Ale ja mogę.
Rzuć to.
Spokojnie.
Twój szef nie żyje. Nie ma sensu tego robić.
Mam kilka powodów. Rzuć to!
Myśleliście, że odejdziecie ze złotem?
Niech nikt się nie rusza.
Mój kumpel nie żyje.
Przez was.
JJ.
Ty pierwsza.
Nie.
Sarah.
John?
John B!
Tata.
- Musimy cię stąd zabrać. - Już dobrze.
Nie zasypiaj.
- Proszę. - Chodź.
Trzymaj się, Big John.
Musimy cię zabrać w dół rzeki. Wyliżesz się.
Tato?
Trzymaj się.
Zrobiliśmy to razem, synu.
Tak.
Tak jak planowaliśmy.
Tak.
Zrobiliśmy to.
Mewo.
- Tato. - Mewo.
Sarah.
Jestem tu, Big John.
Trzymaj się jej, Mewo.
Wiem,
że nie byłem nikim specjalnym
jako ojciec.
Przestań.
Ale ty…
byłeś najlepszym synem, jakiego można mieć.
Chcę, żebyś to wiedział.
Powiesz mi to w domu.
Już prawie jesteśmy.
To dobrze.
Zaczekaj. Spójrz, tato.
Udało się nam.
Tobie się udało.
Do zobaczenia.
Widzimy się w domu, chłopcze.
Tato?
Życie jest trudniejsze i dziwniejsze, niż myślisz.
Czasem największe zwycięstwa okupione są największymi stratami,
a najwięksi łotrzy stają się zaskakującymi bohaterami.
Gdy mój ojciec wrócił, to było jak spełnienie marzeń.
Ale odkryłem,
że życie nie daje ci oceanu bez fal.
BIG JOHN ROUTLEDGE ODKRYWCA I OJCIEC – PG!
Tata chciał prowadzić wielkie poszukiwania.
Pragnął przeżyć przygodę i odnaleźć skarb.
I wiecie co?
Jestem jego nieodrodnym synem.
Wyprawa jednego mężczyzny, Johna Routledge’a,
oraz grupy nastolatków, którzy są dziś z nami.
Miejscowych, którzy tu dorastali
i którym udało się to,
z czym przez stulecia nie radzili sobie konkwistadorzy, odkrywcy i admirałowie.
Zebraliśmy się, by uhonorować tych nastolatków,
przyjaciół z obu stron wyspy,
którzy wspólnie rozwiązali tę 500-letnią tajemnicę.
Brawa dla nich!
DROGA DO ELDORADO
Muszę się zresetować.
I to teraz. To mnie przerasta.
- Czas na świętowanie. - Wezmę jednego bucha.
- Jednego. - Ale nie teraz.
Big John uznałby to za stek bzdur.
Nienawidził tej części wyspy.
Wiem, że o nim myślisz.
Po wszystkim, co się stało…
jest jakoś inaczej.
Wydaje się to takie normalne.
Kie ratuje żółwie,
Pope wyjeżdża do szkoły, a JJ kupił łódź czarterową.
My mamy sklep dla surferów.
To dobrze, prawda?
Tak.
Przepraszam. Nie chcę przeszkadzać.
- Możemy w czymś pomóc? - Chciałem powiedzieć,
że dokonaliście czegoś niesamowitego.
Royal Merchant,
Eldorado,
Denmark Tanny.
Imponujący życiorys.
Czy bylibyście tak mili i rzucili okiem na mój przedmiot?
A co to za przedmiot?
Manuskrypt.
Sam bym go zbadał, ale jestem już stary.
Potrzebuję wspólników, a wy byliście na szczycie mojej listy.
- Mogę? - Na to liczyłem.
Rok 1718. Bardzo stary.
Notatki z wystawy,
daty.
To dziennik kapitana. Wskazuje dokładne położenie statku.
Miejsce, dokąd statek płynął, i gdzie się zatrzymywał.
Kto był kapitanem?
Edward Teach.
Czarnobrody.
A niech mnie.
Napisy: Karol Radomski