Zapraszam.
Wes czeka. Miał nadzieję, że się zjawicie.
Witamy. Tędy proszę.
Cześć.
Zapraszam.
Tędy?
- Następny pokój. - Dobrze.
Cuchnie tu trupami.
Dam znać Wesowi, że jesteście.
Przyszli.
Dobrze. Wprowadź ich.
Zapraszam, ogrzejcie się przy ogniu.
Miło was widzieć.
Wybaczcie, że was tu ściągnąłem, ale…
nie mogłem o tym mówić publicznie.
Wspomniałem o Czarnobrodym,
ale zapewniam, że jego skarb mnie nie interesuje.
Mój przodek,
Francis Genrette, był brytyjskim oficerem, który pojmał i zabił tego znanego pirata.
Bezpośredni przodek?
Niestety tak.
Po ścięciu głowy Czarnobrodego
zabił żonę pirata, Elizabeth.
Od tamtej pory, czyli od 300 lat,
pokolenia Genrette’ów nawiedzał duch Elizabeth.
I ginęli oni nagłą śmiercią.
Tak jak moja córka.
Larissa, żona Chandlera.
Zobaczyła Elizabeth
tydzień przed śmiercią.
A teraz…
sam miałem odwiedziny.
Nie mam wiele czasu.
Jasne.
Bardzo panu współczujemy,
ale czego pan od nas chce?
No tak, racja.
Do rzeczy. Chandler?
Sądzimy, że znaleźliśmy sposób na przełamanie klątwy.
Tuż przed śmiercią Elizabeth błagała Francisa,
by zabrał ze statku męża pamiątkę, którą jej podarował.
Jej najcenniejszy skarb.
Amulet.
Odmówił, po czym ją zamordował.
Jeśli odnajdziemy ten amulet,
wypełniając ostatnią wolę Elizabeth,
sądzę, że przełamiemy klątwę,
która od ponad 300 lat prześladuje moją rodzinę.
Dobrze.
Gdzie niby jest ten naszyjnik?
Na ostatnim statku Czarnobrodego.
Adventure.
Świetnie.
Wszystkie źródła wskazują,
że amulet był na nim, gdy zatopiono go u wybrzeży Goat Island.
Straż przybrzeżna przeszukała go lata temu.
Nie wiedzieli o tym, o czym my wiemy.
Nie mieli tego.
Za wezgłowiem łóżka w kajucie kapitana jest ukryta skrytka.
Nurkujecie?
Tak, wszyscy.
Ale tylko za odpowiednią cenę.
Wyśmienicie.
Jesteśmy gotowi zaoferować premię za wasze usługi.
Pięćdziesiąt tysięcy plus zwrot wydatków.
Pięć tysięcy z góry.
Bardzo zależy nam na natychmiastowej odpowiedzi.
Myślę, że…
Musimy to przemyśleć.
Zaraz wrócimy.
To zajmie chwilę.
Dobra, co to miało być?
Dziwna sprawa. Wymknijmy się tyłem.
Mamy słuchać typa, który powinien być w wariatkowie?
Odwiedziny? Klątwy?
To szaleniec.
Odbiło mu, ale rozpacza z powodu córki. Potrzebuje pomocy.
- Potrzebuje terapii, nie naszyjnika. - To świr.
Nie wiemy nawet, czy mówi prawdę.
Nie można pominąć faktu, że jest jakiś duch i klątwa.
- Nie czujecie się dziwnie? - Słuchajcie.
Powiedzmy, że się zgodzimy.
- To wykonalne? - Tak.
Wiedziałam, co powiesz. Co na to reszta?
Wrak jest z 30 metrów pod wodą.
- Prądy są tam silne. - Będziemy się przejmować drobnostkami?
- Tak! - Oczywiście!
Nie odrzucamy darmowej forsy, będąc w potrzebie.
Nie jest darmowa.
W najgorszym razie wyjdziemy z pięcioma patykami w kieszeni.
- To nie najgorsza opcja. - Możemy trafić do paki.
Porozumieliśmy się i podejmiemy się tego zadania.
To te pięć tysięcy, tak?
- Może pan to dać. - Witam na pokładzie.
Wiesz co? Ja to przechowam.
- Dobra. - Dziękuję.
Nie pożałuje pan. Obiecuję.
- Wykonamy robotę. - JJ?
Wierzę w was.
Dziękuję.
Gramy. Dam radę.
Tak jest!
- O rany. To tylko niewinne świętowanie. - Jasne. Musisz się napić.
Potrzebuję dolewki.
Cześć, brachu!
Przyszedłeś! Jak leci? Proszę o brawa za zwycięstwo.
Jego ojciec zastrzelił szeryf Peterkin.
Że co? Masz coś do powiedzenia?
- Jak chcesz… - Spadaj, Rafe.
Skoro chcesz opowiadać bzdury za moimi plecami,
powiedz mi to w twarz. Jestem tu.
- Powiedz mi to prosto w twarz. - Już dobrze.
Chcę usłyszeć, co powiedziałaś.
To przyjaciele.
Świętujemy.
Nie lubię, gdy gadają o moim tacie.
Czaję.
Był dobrym człowiekiem.
Tak jest, był wspaniały!
- Nie słuchaj ich. - To trudne, gdy robią to przy mnie.
Spodziewałbym się tego w Norze, nie tutaj.
- Nie tutaj. - Wiem.
Kogo ty zapraszasz?
Wyluzuj, wszystko gra.
Przewietrzmy się.
Nic mi nie jest. Napiję się gdzieś indziej.
Daj mi… obojętnie co.
Rafe?
Hollis Robinson.
Pracowałam z twoim ojcem.
No tak, Hollis.
Żona pana Robinsona.
Była żona.
Nie widziałam cię od kilku lat. Dorosłeś.
Dobrze cię widzieć.
Nie miałem wyboru.
Nikt z nas nie ma. Podziwiałam twojego ojca.
Przykro mi z jego powodu.
Dziękuję.
Obserwowałam cię, Rafe. Twoje ruchy na rynku nieruchomości.
Budowa mieszkania na Bayline.
- Renowacja terenu kościelnego. - To nic takiego.
Ale ja to umożliwiłem.
Ludzie to widzą.
Właściwi ludzie.
Pracuję nad pewnym projektem
i szukam partnera, którego nie przerażają trudności.
Który da z siebie wszystko.
Partnerstwo?
- Cześć. - Witam.
Kto to?
Sofia, moja przyjaciółka.
A to pani…
Panna Robinson. Hollis.
Miło mi.
Mnie również, Sofio.
- Cóż, trzymaj się, Rafe. - Ty też.
Kto to?
Jest największą kuguarzycą i agentką nieruchomości na wyspie.
A co? Jesteś zazdrosna?
A mam powody, przyjacielu?
Zależy, co oferuje.
- Żartuję. - Nie znoszę cię.
To żart.
MUZEUM HISTORII PIRACTWA
U wybrzeży zatopionych jest ponad 2000 statków.
Wiele przypisywano Czarnobrodemu, dopóki nie schwytał go Brytyjczyk
i nie ściął mu głowy.
Duch Czarnobrodego wciąż nawiedza te wybrzeża.
Podobno w burzowe noce słychać, jak jego statek widmo trzeszczy na falach.
A prawdziwi szczęśliwcy zobaczą bezgłowe widmo spacerujące po plaży.
Co się stało z jego skarbem?
Dobre pytanie, kolego!
Czarnobrody słynął ze zgromadzonego w złocie i klejnotach majątku,
ale nikt nie wie, gdzie go ukrył.
Niedaleko Goat Island.
Zgadza się.
Większość tutejszych wilków morskich uważa,
że jest blisko Goat Island.
Bazując na planie statku,
najlepiej byłoby wejść tutaj.
Dobra.
Genrette nie żartował o schowku. W dzienniku jest o nim wzmianka.
- Za wezgłowiem w kajucie kapitana. - Nadal wałkujemy ten temat?
- Tak. - Statek jest tam od 300 lat.
- Ładunek wydobyto. - Nie zaszkodzi sprawdzić.
Dobrze. No i wiemy, że trzeba szukać w tym obszarze.
Ale nie wiemy, gdzie dokładnie.
A straż przybrzeżna?
Oni na pewno wiedzą. Podobno to luzaki, można po prostu zapytać.
Pope, twój wujek tam nie pracuje?
- Wujek Roger? - Mój wujek?
To nie wypali.
Nie było bardziej zasadniczej i przepisowej osoby w historii świata.
- Nie ma szans. - Bardziej niż ty?
Nie skończyłem liceum.
Musiałem zdać GED. To dowód na luzactwo.
Zatem inne opcje.
Czekaj, JJ. Twój kumpel Boogie nie jest w straży?
O rany.
Jest w rezerwie.
Ale pewnie by wiedział.
Chodzi o to, że wciąż siedzi w przystani. Żyje od wypłaty do wypłaty.
Żeby coś z niego wyciągnąć,
musimy dać mu w łapę.
Nie mam z tym problemu, ale…
- Nie. - Dobra.
Masz swoją odpowiedź.
Moim zdaniem najlepiej byłoby
mieć wujka, który wie, gdzie jest wrak,
i powiedziałby nam za darmo.
No tak, masz go.
- Od tego powinniśmy zacząć. - Nie słuchasz.
Upuściłem w garażu krakersa i kazał mi robić generalne porządki.
Nigdy nie ujawni poufnych informacji.
- Nie z tym podejściem. - Twój wuj może wiedzieć, gdzie jest wrak.
Może powie nam za friko, ale musisz spróbować.
Nie słuchasz.
Może się zgodzi.
Myślałem, że Płotki grają zespołowo.
- Nie. - Tak bez rąsi?
- Co z „Płotki górą”? - Nie ma mowy.
- Poświęć się. - Nie zapytam go.
Pracuję nad projektem o deterioracji drewnianych szkunerów w słonej wodzie.
I pomiarach pąkli. Potrzebowałbym położenie…
Mam złamać przysięgę złożoną ojczyźnie i Bogu,
żebyś mógł z resztą chuliganów zrobić coś na wraku?
- Nie proszę o zdradę Boga. - Zaskoczyłeś mnie.
Rozczarowujesz nie tylko mnie, ale i całą rodzinę.
Spójrz na mnie.
Musisz się wziąć w garść, synu.
I co?
Nigdy nie spojrzy na mnie tak samo.
- Świetnie. - Olej to, Pope.
Pewnie dawno temu postawił na tobie krzyżyk.
Plan B?
Znajdźmy Boogiego.
Niestety nie mamy. Dziękuję za telefon.
Miłego dnia.
Odcięta głowa. Obrzydliwe.
Paragon.
Zapraszamy znowu.
Chyba że fale będą dobre.
Czujesz?
Kasiorka.
Dzień dobry paniom.
Pamiętacie mnie?
Trudno zapomnieć.
Ładny akcent. Witam w naszym kraju.
Możemy jakoś pomóc?
Mam coś dla was.
Nie trzeba było.
Mogę w każdej chwili odkupić od was to miejsce.
Za uczciwą cenę.
Nie ma takiej potrzeby.
Mogę zaproponować brelok?
Może szklane bongo? Fajkę?
- Chyba by się panu przydała. - Stracicie to miejsce.
Możecie je od razu sprzedać.
Bezpiecznego powrotu do ojczyzny.
- Co to? - Chwileczkę.
Nie wiem… Boże.
Tata ciągle to robił.
Zmiana planu zagospodarowania. Ma zmusić właścicieli do sprzedaży.
To legalne?
O ile masz na to kasę.
Potrzebujemy dużo więcej niż 5000.
No dobra.
Załatwmy temat.
Myślisz, że Boogie tu jest?
Przesiadują tu wszyscy ze straży.
Jest. Boogie, ziomuś!
Moja wina.
To było trudne uderzenie.
- Dobrze cię widzieć. - Nie naskakuj tak na mnie.
To był ostatni raz. Chyba.
Dzięki. Fajnie cię widzieć.
Czyli wiesz, gdzie jest wrak.
- Tak mówisz. - Jasne, że wiem.
Trzy dni w tygodniu pływam na kutrach.
Zostaliście słynnymi łowcami skarbów?
Nie ma mowy. To tajemnica państwowa.
Nie chcą, żeby kmiotki niszczyły wrak.
Umiemy dochować tajemnicy. Zawsze to robię.
Są zamknięte tutaj.
Jak się wyda, też mnie zamkną.
I zabiorą emeryturę.
Będziemy tam chwilę.
- Potrzebujemy 60 minut. - Maksymalnie 30.
- Czterdzieści pięć. - Maksymalnie.
- To będzie chwila. - Musielibyście zrobić to w nocy.
Dlaczego w nocy?
Bo to przy bazie.
- Zrobiliście rozeznanie? - Bazie straży?
A niby jakiej?
W dzień od razu was wypatrzą.
Więc zrobimy to w nocy.
- Powodzenia. - Boogie, 45 minut na wraku w nocy.
Potrzebujemy tylko współrzędnych.
Ile chcesz?
Co?
Mnie nie kupisz. Nie mam ceny.
Wysłuchaj mnie.
Posłuchaj.
Każdy ma swoją cenę.
- Ja nie. - Czekaj.
Może jednak.
Dobra.
To może ten szary motocykl?
Co?
Podoba mi się. Wymiata.
Wiem, ale nie jest na sprzedaż.
Nie przehandlujemy go. On żartuje.
- Nie jest na sprzedaż. - Poświęć się.
Boogie, możemy pogadać?
To mój motocykl.
Moja bryka, moja wolność.
Moja dziecina.
Rozumiem.
Wiem, ale sam wiesz, ceny…
Może znajdziemy amulet, a wtedy…
Proszę, bądź cicho.
Zbierzcie się. Kto gotowy na poszukiwanie skarbu?
- Ja! - Tak!
Dobrze. Trzy, dwa, jeden…
Bądźcie ostrożni! Nie biegajcie za szybko!
Kto pierwszy znajdzie skarb?
Parker, upuściłeś miecz.
Tędy.
Chodźmy to sprawdzić.
Niech to szlag!
Następnym razem czekajcie na mnie, zanim ruszycie zmarłego.
Tak jest.
Nie dotykajcie niczego i załadujcie go,
zanim gapie dostaną traumy.
- Niech to. - Gotowy? Jeden, dwa…
Nie miał dokumentów.
W porządku.
Myślałam o tym.
Nie możesz nurkować sam.
Jasne, że mogę.
To niebezpieczne.
Płynę z tobą.
Zejdę na 25 metrów, po ciemku.
- Trzeba pokonywać przeszkody. - Wiem.
To ryzykowna sytuacja nawet dla speców.
- Ty nim nie jesteś. - Ty też nie.
Już postanowiłam.
Trzeba ratować farmę. Nie wrócę do rodziców.
Będzie fajnie.
Zgoda.
- Ten na niebieski. - Powinieneś płynąć.
To szybka piłka. Wpłyną i wypłyną.
Zejdą na dół się rozejrzeć i tyle.
Będzie dobrze.
- Zanim popłyniesz… - Co?
Pamiętasz Snoba, który próbował nas przelicytować?
Tak, a co?
Przyniósł to.
Zmieniają plan zagospodarowania. Możemy stracić to miejsce.
Niech to.
Ktoś jeszcze wie?
Tylko Cleo.
Pope oszaleje, jak się dowie.
Przykro mi. Nie wiedziałam.
Co zrobimy?
Gotowi?
Na pokład!
Zróbmy to.
Słuchajcie, mamy współrzędne i sprzęt.
Wpływamy i wypływamy. To jednorazowa akcja.
Prześlizgniemy się i nie damy się zauważyć.
JJ, nurkujesz. Sarah i Cleo…
Też schodzę pod wodę.
Dobra. JJ i Ki zanurkują. Ja i Pope zostajemy na górze.
Sarah i Cleo będą na warcie przy latarni przy bazie straży przybrzeżnej.
Nie nawalmy, a skończymy przed północą.
- Czas ucieka. - Jak za starych czasów.
- Uważaj. - Dobrze.
- Do później. - Nie wywińcie czegoś.
Rozchmurzcie się!
Stresujecie mnie.
Zejdziemy na dno się rozejrzeć.
W najgorszym razie dziadek się rozczaruje,
a Płotki wygrają. A to najgorsza opcja.
Kto ma ochotę na piwko?
O nie.
Żadnego picia.
Dobra, chociaż koi nerwy.
Jesteśmy na terenie straży granicznej.
Jeszcze 20 metrów. Na pierwszej.
Wystarczy. Zwolnij.
Jesteśmy na miejscu.
Jaka głębokość, JJ?
Prawie 24 metry.
Gotowy?
Zaczynamy.
Dobra, zmiana. Przygotujcie się. Johnie B, utrzymuj pozycję.
Dotarli na miejsce.
Wypatruj straży przybrzeżnej.
To jak surfowanie po The Point.
Najpierw pod prąd, a potem już nas poniesie.
Jasne.
To konieczne?
Rafa, ryby…
- Rekiny. - To też.
Pamiętajcie o przystankach bezpieczeństwa. Pięć metrów co trzy minuty. Słyszysz, JJ?
Jasne.
A jeśli nie?
Choroba dekompresyjna. Azot we krwi, przeszywający ból,
śmierć i tak dalej.
Powinna o tym wiedzieć.
Wszystko gra?
- Tak. - Dobra.
Do dzieła.
Spoko.
Zanurzenie.
Gotowa, Ki?
Tak.
Pope? Prąd się zmienia. Nie wiem, jak długo się tu utrzymamy.
Mają powietrza na 45 minut, więc muszą się sprężać.
Jak u was? Widzicie jakieś kutry?
Widzisz coś?
Na razie nie.
Ani śladu straży przybrzeżnej, ale robi się mgła.
Stracimy widoczność.
Przyjąłem.
Skłamałbym, mówiąc, że nie czuję nostalgii.
Jednorazowa akcja. Chwila i po wszystkim.
Dryfujemy. Daj na sterburtę.
- Tę drugą sterburtę. - Cholera.
Tak trzymaj.
Prąd się zmienia.
Tracę ich z oczu.
Ile mamy czasu, Pope?
- Piętnaście minut. - Mgła gęstnieje.
No dalej.
JJ, chodź tu!
Spójrz.
Kiara!
Ki!
Nie! Pomocy!
Pomóż mi!
Nie! Kiara!
Nie!
Tutaj!
JJ!
Nadal wszystko gra? Widzicie coś?
Słyszysz?
- Co? - To.
Cholera, zły znak.
Jest tu ktoś jeszcze.
Znikajcie stamtąd. Ktoś płynie i to nie straż przybrzeżna.
- Słyszysz? - Jakaś łódka. Spokojnie.
- Pope? Johnie B? - Wyłącz silnik.
- Już. - A światła?
Wszystko wyłączyłem.
- Ukryjemy się. - Na podłogę.
Tylko spokojnie.
Nie! Kiara!
Jesteśmy blisko!
To musi być gdzieś tutaj!
JJ!
Zróbmy jeszcze jedno kółko.
- Ile mają czasu? - Pięć minut.
- Trzeba ich wyciągnąć. - Poszukajmy ich.
Widzisz go? Powinien już wypłynąć.
Musimy wypływać.
I to już.
Tak.
Jesteś cała?
- Tak. Było blisko! - Wiem.
- Kto to był? - Gdzie John B?
- Johnie B! - Johnie B!
- To JJ i Ki. - Płyńcie tutaj.
Widzimy was, nie krzyczcie.
- Jesteśmy. - Gdzie on jest?
Tutaj!
Tam jest.
Przed nami!
Szybko!
Pope, drabina!
Daj sprzęt, Ki.
- Gdzie twoja KRW? - Nie mam.
- Jak to? - Przepadła.
- Był tam facet… - W porządku?
- Próbował nas zabić. - Widzieliśmy tu łódkę.
Mieli broń. Musimy uciekać.
Nie rozumiesz.
- Jakiś facet… - Ta łódź nas mijała!
Co ci się stało?
- Tam jest ktoś jeszcze. - Co?
Zranił mnie harpunem.
- Kto? Dokąd popłynął? - Weź drabinę.
- No dalej! - Czekaj.
Już? Jesteś cały?
- Tak, spadajmy stąd. - Szybko!
Słyszę łódź!
Tam!
Dzwonili?
Niestety nie.
Powiedz, gdy tylko to zrobią.
Idź już. Jestem zajęty.
Dzięki za gościnę, Hollis.
Mogę jeszcze jednego?
Jasne, częstuj się.
Pamiętasz umowę, o której mówiłam?
Chcę ci dać szansę
udziału od początku w czymś wyjątkowym.
- To Goat Island. - Tak.
Należy do Genrette’ów.
Trzydzieści kilometrów wybrzeża.
Największa niezabudowana działka nadbrzeżna na wschodnim wybrzeżu.
Przyznał im ją król w 1718 roku. Nigdy jej nie sprzedano i nie wyceniono.
Za parę lat Nora zmieni się w Figure Eight i zostanie tylko Goat Island. A teraz…
szukają wyselekcjonowanej grupy wspólników, by stworzyć konsorcjum.
Dlaczego ja?
Jesteś młody, energiczny,
tutejszy i…
lubię cię, Rafe. Chyba mogę to przyznać.
Wiesz, co jest najlepsze?
Dlaczego po tylu latach w końcu sprzedają te ziemie?
Myślą, że jest nawiedzona.
Przez Czarnobrodego.
Kitujesz.
- Nie. - Serio?
Tak.
Mamy świetną okazję, żeby zbić majątek,
bo jakiś staruszek wierzy w duchy.
To co? Zainteresowany?
Mam mówić dalej?
Tak.
- Co się stało? - Ktoś chciał nas zabić.
Dlaczego? To bez sensu.
Szukali tego samego, co my.
Amulet jest coś wart. Staruszek coś ukrywa.
Ktoś tam czekał? Wiedziałam, że ta historia to bujda.
Boli mnie brzuch.
Robiliście przystanki?
Powtórzę.
Ktoś chciał nas zabić. Nie robiliśmy…
To choroba dekompresyjna. Bierzemy ich do szpitala.
Spokojnie, macie kilka bąbelków we krwi.
Co takiego?
Nic wam nie będzie.
Szybciej, Johnie B.
Jadę.
Uważajcie!
Głębokie oddechy.
Proszę, szybciej.
Niech to.
- Kto był z wami na dole? - Nie mam pojęcia.
Ale nie uwierzycie.
Co to?
Znalazłeś go?
- O kurde. - Co?
- Tego szukaliśmy. - Jasna cholera.
- Teraz mówisz? - Byłem zajęty umieraniem.
- Johnie B! - Jadę!
Jesteś niesamowita!
Pięćdziesiąt tysięcy!
A niech mnie!
- Pięć dyszek. - Było warto.
- Idziemy. - Trzymasz ją?
- Dobrze. - Pope, idź.
Mam cię.
No dalej!
Mam cię.
Potrzebna pomoc!
Trzymam cię.
Trzymam.
Oznaki życiowe i stan psychiczny są stabilne.
Ból słabnie, ale muszą zostać w komorze hiperbarycznej.
Załatwili sobie 12 godzin w tej puszce.
Dobre wieści, nic im nie będzie.
Potrzeba czasu na dekompresję.
- O rany. - Dobrze, że nic im nie jest.
W tym czasie jedźmy do Genrette’a i zażądajmy gotówki za amulet.
Po tym, co przeszliśmy,
jest wart więcej niż 50 000.
Skąd ten pomysł?
- Fakt. - Uczysz się od JJ-a.
Cokolwiek gość przed nami ukrywa, jest warte dużo więcej niż 50 000.
Musimy się z nim zobaczyć.
Pope, słuchaj.
To świetny pomysł.
- Twardziel Pope. - Serio?
- Tak, olać 50 kawałków. - Koleś nas oszukuje.
Jedziemy.
- Do auta. - Ruszamy po forsę.
Ki?
Omal nie umarłaś.
Niepotrzebnie cię tam zabierałem.
A kto by cię uratował?
Załatwiłby cię, gdyby nie ja.
Ja też cię uratowałem.
Tak.
Dzięki Bogu.
Myślałam, że teraz będzie inaczej.
Ale naprawdę jesteśmy sami przeciw światu, co?
Raczej sami przeciw wszechświatowi.
I wygrywamy.
Naprawdę.
Nie jesteś taka zła jak na Snoba.
Wiesz…
spędzimy tu 12 godzin.
Co będziemy robić?
Na pewno coś wymyślimy.
Dr Robert do sali 43.
Skoro są gotowi zabić za ten amulet,
ciekawe, ile jest wart.
Pokażmy mu go i zaproponujmy cenę.
Milion dolarów.
- Mnie pasuje. - Idź na całość. Tata mnie tego nauczył.
Co jest? To Shoupe?
- Zawracamy. - Nie.
Co? Nie płynie się dobrowolnie w stronę glin.
Zgadzam się, za duże ryzyko.
Inaczej rozpoczniemy pościg.
Trzymaj kurs.
Dobra.
Idzie.
- Spokojnie, nie zrobiliśmy nic złego. - Tak.
- Oto i oni! - Shoupe.
Poszukiwacze skarbów.
- Tak. - Rzućcie linę.
Ja to mam szczęście. Właśnie się do was wybierałem.
Tak? Dlaczego?
Znacie staruszka, który tu mieszka?
Wczoraj z nim gadaliście.
Tak.
Czyli rozmawialiście?
Fajnie, że potwierdziłeś.
Facet leży na górze… martwy.
Widzieliście go jako ostatni, nie licząc zięcia.
Klątwa?
Dlatego zostajecie tutaj.
Chodźcie.
Mamy dużo do omówienia.
Napisy: Karol Radomski