Wejdźcie. Wes czekał na was. Witajcie. Zapraszam.
Wejdź.
Proszę do następnego pokoju.
Cuchnie tu trupem.
Powiem Wesowi, że przyszliście.
Wes, już są.
Świetnie. Wprowadź ich.
Zapraszam. Ogrzejcie się przy kominku.
Dobrze was widzieć.
Przepraszam, że was tu ściągnąłem,
ale to prywatna sprawa. Mówiłem o Czarnobrodym,
ale nie chodzi mi o skarb.
Mój przodek, Francis Genrette, był brytyjskim oficerem.
Złapał i zabił tego słynnego pirata.
Pański przodek.
Niestety. Najpierw ściął Czarnobrodego, a potem zabił jego żonę, Elizabeth.
Od tamtej pory kolejne pokolenia Genrettów nawiedza jej duch.
Wszyscy zginęli tragicznie. W tym moja córka.
Larissa, żona Chandlera. Widziała Elizabeth tydzień przed śmiercią.
A teraz…
nawiedziła mnie.
Mam niewiele czasu.
Przykro mi, ale czego chce pan od nas?
Racja. Przejdźmy do rzeczy, Chandler.
Chyba znamy sposób na odczynienie klątwy. Przed śmiercią Elizabeth błagała Francisa,
by zabrał ze statku podarunek, który dostała od męża.
Najcenniejsze, co posiadała. Amulet. Francis odmówił i zamordował ją.
Jeśli spełnimy ostatnią wolę Elizabeth i znajdziemy amulet, klątwa,
która od trzystu lat nęka moją rodzinę, zostanie odczyniona.
Przepraszam, a gdzie jest ten naszyjnik?
Na pokładzie Awanturnika. Ostatniego okrętu Czarnobrodego.
Świetnie.
Według zapisków amulet był na pokładzie, gdy okręt zatonął w pobliżu Wyspy Koziej.
Straż przybrzeżna już dawno sprawdziła ten teren.
Ale nie wiedzieli tego, co my. Nie mieli tego.
Za wezgłowiem łóżka w kajucie kapitana jest tajna skrytka. Umiecie nurkować?
Umiemy. Ale tylko za odpowiednią cenę.
Doskonale. Hojnie was wynagrodzimy. 50 tysięcy plus koszty. 5 tysięcy z góry.
Ale musicie od razu podjąć decyzję.
Wie pan…
Musimy się naradzić. Zaraz wracamy.
To zajmie tylko chwilkę.
Co to było?
To podejrzane. Wymknijmy się tylnym wyjściem.
Mamy słuchać gościa, który nadaje się do czubków? Duchy? Klątwy?
-To szaleniec. -Opłakuje córkę. Potrzebuje pomocy.
-Potrzeba mu terapii, nie naszyjnika. -To świr. Nie wiemy czy mówi prawdę.
Mowa o duchu i o klątwie. Nie rusza to was?
A jeśli przyjmiemy robotę - czy jest wykonalna?
Tak.
Znam twoje zdanie. A reszta?
Okręt jest koło 30 metrów pod wodą. Prądy są silne.
Będziemy się martwić szczegółami?
Tak!
-Za mało się nimi martwimy. -Jesteśmy w potrzebie. Olejemy darmowy
hajs? To nie w naszym stylu. W najgorszym wypadku wyjdziemy z pięcioma tysiakami.
Albo trafimy do pierdla.
To nie darmowy hajs!
Podjęliśmy decyzję. Bierzemy tę robotę. To nasze 5 tysięcy? Podaj je.
-Witamy na pokładzie. -Lepiej to przechowam.
Jasne.
Nie pożałuje pan. Załatwimy to.
Wierzę w ciebie, JJ.
Dzięki.
-Dawaj, Top! -Trafię!
Pozamiatane!
-My tylko świętujemy. -Jasne. Przyniosę ci piwo.
Chcę dolewkę! Bracie!
-Przyszedł! Jak tam? Dałeś mi wygrać! -Jego ojciec zastrzelił szeryf Peterkin.
Co powiedziałaś? Chcesz coś powiedzieć…
-Odsuń się! -Słuchaj, zamiast szeptać za moimi
plecami, powiedz mi to w twarz. Stoję tu. Powiedz mi to w twarz.
-Już dobrze. -No, słucham. Co powiedziałaś?
Odpuść. Jesteś wśród przyjaciół.
-Tylko świętujemy. -Nie chcę, by gadali o moim tacie.
Rozumiem. Był dobrym człowiekiem.
Właśnie. Był wielki!
Nie słuchaj ich.
Łatwo powiedzieć, kiedy gadają przy mnie. Gdyby to była Nora, ale tutaj?
-Nie tutaj! -Wiem.
-Co to ma być? Kogo ty zapraszasz? -Już dobrze! Chodź się przewietrzyć.
Nic mi nie jest. Napiję się gdzie indziej.
Daj jeszcze jednego.
Rafe.
Hollis Robinson. Pracowałam z twoim ojcem.
A, tak. Żona pana Robinsona.
Była żona. Dawno cię nie widziałam. Urosłeś. Dobrze cię widzieć.
Nie miałem wyboru…
Jak my wszyscy. Podziwiałam twojego ojca.
Przykro mi z powodu jego śmierci.
Dziękuję.
Obserwowałam cię. Jak sobie radzisz w nieruchomościach.
Te apartamenty na wybrzeżu…
-Renowacja kościoła. -To nic wielkiego, ale to moja zasługa…
Ludzie to widzą. Właściwi ludzie.
Szykuje mi się pewien projekt. Szukam partnera, który nie boi się ryzyka.
Który da z siebie wszystko.
Partnera.
Cześć.
Kto to?
Moja przyjaciółka, Sofia. A to pani… panna Robinson. Hollis.
Miło mi.
Mnie również, Sofio.
-Trzymaj się, Rafe. -Ty też.
Kto to był?
Największa agentka nieruchomości i kuguarzyca na wyspie.
Zazdrosna?
A powinnam być, przyjacielu?
Zależy, co mi zaoferuje.
-Żartowałem! -Nienawidzę cię!
MUZEUM HISTORII PIRATÓW
Wzdłuż wybrzeża spoczywa ponad 2 tysiące wraków. Wiele z nich zatopił Czarnobrody,
zanim Brytyjczycy pojmali go i ścięli. Podobno duch pirata nadal nawiedza te
strony. W burzowe noce słychać, jak jego statek-widmo trzeszczy pośród fal. Przy
odrobinie szczęścia można napotkać na plaży jego bezgłową zjawę.
Co się stało ze skarbem?
Dobre pytanie, kamracie. Czarnobrody zebrał fortunę w złocie i klejnotach, ale
-nikt nie jest pewien, gdzie ją ukrył. -W pobliżu Wyspy Koziej.
Zgadza się.
Stare wilki morskie opowiadają, że jest gdzieś przy Wyspie Koziej.
Z planu okrętu wynika, że trzeba wpłynąć tędy.
Genrette mówił serio o skrytce.
Według dziennika za wezgłowiem w kajucie kapitana jest tajna skrytka.
Nadal o tym gadamy?
-Tak. -Okręt jest tam od 300
lat. Przetrząsnęli go.
Nie zaszkodzi sprawdzić.
Właśnie. Poza tym wiemy, gdzie jest. Na tym obszarze.
Nie wiemy, gdzie dokładnie.
A Straż Przybrzeżna? Na pewno wiedzą. To spoko ziomy,
wystarczy ich zapytać. Pope, twój wujek jest w straży?
Wujek Roger?
O nie, to się nie uda. To najbardziej sztywny i zasadniczy typ pod słońcem.
-Zapomnij. -Bardziej niż ty?
Po pierwsze, nie skończyłem liceum. Kiblowałem. To dość olewcza postawa.
Inne opcje. JJ, twój kumpel jest w straży. Boogie. Spytaj go.
Jest w rezerwie.
-Ale pewnie coś wie. -Nie w tym rzecz. To lump z mariny. Żyje
od pierwszego do pierwszego. Będzie trzeba go przekupić. Nie mam
z tym problemu, ale…
-Nie. -No to macie odpowiedź. Gdyby ktoś miał
wujka, którego można spytać za darmo. Chwila, ty masz. To
-nasz pierwszy przystanek. -Nie słuchasz?
Raz upuściłem krakersa w jego garażu, a on kazał mi posprzątać cały garaż.
On nie zdradzi informacji poufnych.
-To złe nastawienie. -Może wie gdzie jest wrak i powie
nam za darmo. Musisz spróbować.
-Nie słuchacie. -Może się zgodzi.
-Zrób to dla Płotek. -Nie.
-Ani trochę? -A co z "Płotki górą"?
Zrób to dla ekipy.
Piszę referat o rozkładzie drewnianych szkunerów w wodzie morskiej, o pąklach i
takich tam. Muszę wiedzieć, gdzie jest wrak…
Mam złamać przysięgę wobec kraju i Boga, żebyś mógł się pałętać wokół wraku
ze swoimi kolesiami?
-Nie musisz zdradzać Boga… -Uszom nie wierzę. Jesteś
rozczarowaniem dla mnie i dla całej rodziny.
Spójrz mi w oczy. Ogarnij się wreszcie.
I jak poszło?
Chyba nigdy nie spojrzy na mnie tak samo.
-Świetnie. -Nie martw się. Pewnie dawno
temu spisał cię na straty.
Plan B?
Znajdźmy Boogiego.
Przykro mi, nie. Dziękuję za telefon. Do usłyszenia.
-Odcięta głowa. Fuj. -Pański paragon.
Zapraszamy ponownie. Chyba że fale będą dobre.
-Czujesz? Forsa. -Hajs.
Dzień dobry paniom.
Pamiętacie mnie?
Jak mogłybyśmy zapomnieć?
Ładny akcent. Witamy w naszym kraju.
W czym możemy pomóc?
Mam coś dla was.
Nie trzeba było.
Mogę odkupić to miejsce. Za uczciwą cenę.
Obejdzie się. A może breloczek? Albo faję wodną? Przyda się panu.
I tak stracicie te ziemie. Lepiej sprzedajcie je od razu.
I miłego powrotu do kraju.
Co to jest?
Chwila. Nie wiem… O rany!
Tata ciągle tak robił. Zmiana stref. Tak wykurzał mieszkańców z ich terenów.
To legalne?
Jeśli masz forsę. Przyda nam się więcej, niż 5 tysięcy.
Do dzieła.
-Sebastes. Myślisz, że Boogie tu jest? -To speluna straży przybrzeżnej. Jest!
Boogie, ziomalu! Przepraszam. To był trudny strzał. Dobrze cię widzieć!
Nie strasz mnie tak!
Nigdy więcej, słowo.
Dobrze cię widzieć. Więc mówisz, że wiesz, gdzie jest wrak?
Jasne, że wiem. Tyram na kutrze trzy dni w tygodniu. A co,
zostaliście poszukiwaczami?
Zapomnij. To państwowa tajemnica. Nie chcą, by banda zasrańców splądrowała wrak.
Dotrzymamy tajemnicy. Jak zawsze.
Tu są bezpieczne.
Zamkną mnie, jak się wyda. I zabiorą mi żołd.
Szybko się uwiniemy. Potrzeba nam 60 minut.
Trzydzieści!
-Czterdzieści. -Czterdzieści pięć.
Góra.
Szybciuteńko.
W nocy? Bo nie ma innej opcji.
Dlaczego w nocy?
Bo to tuż obok bazy. Nie sprawdziliście tego?
-Przy bazie straży? -Nie, przy innej. Tak, przy
bazie straży. Za dnia was zauważą.
Dobra, to w nocy.
-Powodzenia. -45 minut w nocy. Potrzebne nam
współrzędne. Co chcesz w zamian?
W zamian? Nie da się mnie przekupić.
Posłuchaj. Wiem, że masz swoją cenę.
Nie mam.
Chyba jednak masz.
Jasne.
A ten szary ścigacz?
-Co takiego? -Ten motocykl. Zajebisty.
Nie jest na sprzedaż. Zapomnij. To jakiś żart? Nie sprzedam go.
Spójrz na mnie. Zrób to dla ekipy.
Boogie, możemy pogadać? To mój motocykl. Moja para kół. Moja wolność.
Moje maleństwo.
Rozumiem. Ale rzeczy kosztują.
-Może znajdziemy amulet i wtedy… -Zatkaj się.
Zbierzcie się tutaj. Gotowi znaleźć skarb?
Raz, dwa, trzy…
Ostrożnie. Nie pędźcie tak. Kto pierwszy znajdzie skarb?
Parker, upuściłeś miecz.
Ta mała mówi, że to tam.
Przyjrzyjmy się.
Kurwa mać! Następnym razem zaczekajcie, zanim wykopiecie denata.
Tak jest!
Nie dotykajcie nic więcej. Zgarnijmy go, zanim bardziej straumatyzujemy gapiów.
-Szlag! -Trzy, cztery.
Niezidentyfikowany.
Tak sobie myślę.
Nie możesz nurkować sam.
Jasne, że mogę.
To niebezpieczne. Płynę z tobą.
30 metrów pod wodą, po ciemku, we wraku.
Właśnie.
To niełatwe, nawet dla eksperta.
-Którym nie jesteś. -Ty też nie.
Już postanowiłam. Trzeba ratować farmę. Nie wrócę do rodziców.
Będzie fajnie.
No to postanowione.
-To zakładasz na to niebieskie. -Płyń.
To będzie szybka akcja. Zanurkują, rozejrzą się i tyle. Będzie dobrze.
Jasne.
Czekaj, zanim popłyniesz…
Pamiętasz bogola, który chciał nas przelicytować?
Tak, a co?
Przyniósł to.
Zmiana stref. Możemy stracić te ziemie.
Szlag.
Kto jeszcze wie?
Tylko Cleo.
Pope spanikuje, gdy się dowie. Przepraszam, nie wiedziałam.
Co teraz zrobimy?
Gotowi?
-Wszyscy na pokład! -Do dzieła!
Słuchajcie. Mamy współrzędne i sprzęt. Uwiniemy się szybko, w jedną noc.
Prześliźniemy się pod radarem. JJ, ty nurkujesz. Sarah i Cleo…
Ja też nurkuję.
JJ i Ki nurkują. Ja i Pope czekamy.
Sarah i Cleo jadą do latarni morskiej przy bazie. Stójcie na czatach.
Jak pójdzie dobrze, wrócimy o północy.
Czas ucieka.
Jak za dawnych czasów.
-Uważaj. -Będę.
Na razie.
Nie róbcie nic głupiego.
Uszy do góry! Bo się zdenerwuję. Zajrzymy tam,
w najgorszym razie nic nie znajdziemy i staremu piernikowi będzie smutno.
I tak będziemy na plus. A tymczasem, kto chce browarka?
Żadnego picia!
Chciałem się wyluzować.
Jesteśmy na terytorium straży. Około 20 metrów.
Na pierwszej. Wystarczy. Zwolnij. Jesteśmy na miejscu.
Jaka głębokość?
23 metry.
Gotowi?
Zaczynamy. Przygotujcie się. John B, utrzymaj pozycję.
Dotarli na miejsce.
Wypatruj straży.
To jak surfowanie. Płyniemy pod prąd, a potem on nas niesie.
To konieczne?
-Rafy, ryby… -I płetwiaste ludojady.
Też.
Pamiętajcie o dekompresji. 5 metrów, przez 3 minuty. Słyszałeś, JJ?
Przyjąłem.
Albo co?
Pokręci cię. Azot we krwi, straszliwy ból, śmierć…
Powinna o tym wiedzieć.
W porządku?
-Tak. -Dobra.
Do dzieła.
Schodzę!
Gotowa?
Tak.
Pope, prąd się zmienił. Nie wiem, jak długo tu zostaniemy.
Mają powietrza na 45 minut. Szybko pójdzie.
Wszystko gra? Widzicie kutry?
Widzisz coś?
Jeszcze nic. Ani śladu straży. Ale zbiera się mgła.
Nie będziemy nic widzieć.
Przyjąłem.
Nie ukrywam, czuję pewną nostalgię.
To tylko jedna noc.
Szybka akcja.
Dryfujemy. Daj na sterburtę. Drugą sterburtę!
Trzymaj tak.
Prąd się zmienia.
Gubię ich.
Ile mamy czasu?
-Piętnaście minut. -Mgła się zbiera. No dalej!
JJ, chodź.
Patrz.
Kiara.
Puszczaj!
Kiara!
Nie! Pomocy!
Tutaj!
Wszystko gra? Widzicie coś?
Słyszałaś?
-Co? -To.
Szlag. Niedobrze!
Tam jest ktoś jeszcze. Zmywajcie się. Płyną do was. To nie straż.
Słyszałeś?
Łódź.
-Tylko spokojnie. -Pope. John B.
-Wyłącz silnik. -Wyłączony.
-A światła? -Wszystko zgaszone.
Przyczajmy się.
Powoli.
Nie! Kiara!
Jesteśmy blisko. To musi być tu.
Przepłyńmy jeszcze raz.
Ile im zostało?
5 minut.
Trzeba ich wydostać.
Poszukajmy ich.
Widzisz go? Powinien wypłynąć.
Musimy się wydostać.
Żyjesz?
Tak. Tam był ktoś jeszcze.
-Wiem. Kto to był? -Gdzie John B?
John B!
Szlag! To JJ i Ki.
Tutaj! Szybko! Widzimy was! Cisza!
Gdzie on jest?
Tutaj!
-Jest tam! -Tu jestem! Na wprost! Pospieszcie się!
Pope, drabinka!
Już!
Dajcie sprzęt.
Gdzie masz KRW?
Przepadła.
Jak to?
Normalnie.
Ktoś tam był.
Chciał nas zabić.
Widzieliśmy łódź. Byli uzbrojeni. Wynośmy się stąd.
-Nie rozumiesz. Ktoś jest we wraku. -A my widzieliśmy łódź.
Rany, co z twoją ręką?
Ktoś tam był.
Jak to?
Dziabnęli mnie harpunem.
Kto? Gdzie są?
Bierz drabinkę.
Mam. Chwila.
Wszystko gra?
Tak. Wynośmy się stąd.
Słyszę łódź! Tam!
Dzwonili?
Niestety nie.
Powiedz, jeśli zadzwonią.
Idź. Jestem zajęty.
Dziękuję za gościnę. Mogę jeszcze?
Częstuj się. Pamiętasz, co mówiłam o umowie? Chcę,
byś od początku był częścią czegoś wyjątkowego.
-To Wyspa Kozia. -Tak.
Należy do Genrettów.
30 kilometrów wybrzeża.
Największy obszar dzikiej linii brzegowej na wschodnim wybrzeżu.
Nadany przez króla w 1718. Nikt go nie sprzedał. Nie wycenił.
Za parę lat Nora przeobrazi się w Ósemkę. Zostanie tylko Wyspa Kozia. A teraz…
Szukamy wspólników, by razem go przejąć.
Dlaczego ja?
Jesteś młody, energiczny, miejscowy…
Poza tym przyznaję, że cię polubiłam.
A wiesz, co jest najlepsze?
Wiesz, dlaczego po tylu latach
sprzedają te ziemie?
Myślą, że są nawiedzone. Przez Czarnobrodego.
Jaja sobie robisz!
-Nie. -Serio?
Tak. Możemy zbić fortunę, bo starzec boi się duchów. Zainteresowany?
Mam mówić dalej?
Mów dalej.
Co się stało?
Ktoś chciał nas zabić.
-Dlaczego? To nie ma sensu! -Pewnie przybyli po to samo, co my.
Amulet jest coś wart? Stary coś ukrywa. Tam się czai ktoś jeszcze. Wiedziałam, że
-to lipa! -Nawala mnie żołądek!
Pamiętaliście o dekompresji?
Powtarzam. Ktoś chciał nas zabić. Nie zatrzymywaliśmy się.
Choroba dekompresyjna. Musimy ich zabrać do szpitala.
Spokojnie. To tylko parę bąbelków we krwi.
-Co takiego? -Będzie dobrze.
Szybciej!
-Jadę! -Uważaj!
Wiem!
Oddychajcie. John B, jedź szybciej.
Kto tam był?
Nie mam pojęcia.
Ale nie uwierzycie.
Co to jest?
-Znalazłeś? -O cholera!
Co?
Tego szukał stary.
Dlaczego nie mówiliście?
Byłem zajęty umieraniem.
-John B! -Jadę!
-Rewelacja! 50 tysiaków! -Cholera!
-50 koła! -Było warto!
No ba!
-Idziemy. -Trzymasz ją?
-Trzymam. -Idź.
Pomóżcie.
Pomiary i stan umysłu stabilne. Ból zaczyna odpuszczać.
Ale muszą poleżeć w komorze hiperbarycznej.
Czeka ich 12 godzin.
Dobre wieści, wyjdą z tego. Potrzeba im czasu na dekompresję.
-Cholera. -Dobrze, że z tego wyjdą.
Tymczasem pojedźmy do Genrette'a zgarnąć kasę za amulet. Nie wiem jak wy,
ale ja myślę, że należy nam się więcej, niż 50 tysięcy.
A jemu co?
Zgadzam się.
-Za dużo czasu spędzasz z JJ-em. -To, co on ukrywa, jest
warte więcej. Chodźmy do niego.
Pope, myślę, że to świetny pomysł.
-Pope buntownik! -Serio?
-Tak. -Niech sobie wsadzi 50 tysiaków!
Wsiadajmy.
Ki.
Prawie zginęłaś.
Niepotrzebnie pozwoliłem ci płynąć.
A kto by cię uratował?
Gdyby nie ja, zabiłby cię.
Ja też cię uratowałem.
To prawda.
Całe szczęście.
Myślałam, że teraz będzie inaczej.
Ale to znowu my kontra reszta świata.
Raczej wszechświata. Ale wygrywamy.
Jesteś spoko, jak na Bogolkę.
Wiesz…
Spędzimy tu 12 godzin.
Co będziemy robić?
Coś wymyślimy.
Są gotowi zabić za amulet. Ciekawe, ile jest wart.
-Pokażemy im bibelot i rzucimy cenę? -Milion dolarów.
Podoba mi się.
Tata mówił, że trzeba wysoko mierzyć.
Chwila, co jest? To Shoupe?
Szlag.
-Zawracajmy. -Nie.
-Nie płynie się w stronę glin. -To zbyt ryzykowne.
Jeśli uciekniemy, zacznie nas gonić. Trzymaj kurs.
Dobra.
Nadchodzi.
Nie bój się glin. Nic nie zrobiłeś.
-Kogo ja widzę! -Shoupe.
Poszukiwacze skarbów.
Tak.
Zapraszam. Rzućcie linę.
Właśnie miałem was odwiedzić.
Dlaczego chciałeś się spotkać?
Kojarzycie staruszka, który tu mieszka? Gadaliście z nim.
-Tak… -A więc trafiłem?
Cieszę się, że to wyjaśniliśmy.
Ten facet… nie żyje.
Oprócz zięcia to wy widzieliście go ostatni.
Klątwa?
Nigdzie nie pójdziecie. Zapraszam. Mamy do pogadania.