Tak dobrze?
Tak, usiądź.
Czyli trafiliście tu przypadkiem?
Zatrudnił nas.
Ze wszystkich Wes Genrette wybrał was?
Znaleźliśmy Eldorado, więc nasze osiągnięcia są…
Oskarżyłem was o coś?
To czemu nas pan zamknął?
Nie zamknąłem. Nie przesadzaj, księżniczko.
Kręcilibyśmy się tu, gdybyśmy coś zrobili?
Może próbujecie być sprytni. O co was nie podejrzewam.
Przypadkiem trafiliśmy na tę sytuację.
Rozmawia pan z każdym osobno jak na przesłuchaniu.
- To miejsce zbrodni? - Skąd to pytanie?
- Rozmawia pan ze mną. - Dam ci odznakę detektywa.
Na razie to nie miejsce zbrodni. Wyprzedzam fakty.
To znaczy?
Przyciągacie katastrofy i wiecie o tym.
Gdyby to ująć na wykresie, są pewne odchylenia od średniej kłopotów.
Nie próbuj mi namieszać w głowie.
- Matematyką? - Nabijasz się ze mnie?
- Nie. - Poszliście do Genrette’a i co dalej?
Mówił o jakiejś błyskotce.
Jakimś naszyjniku.
Rzekomo przeklętym.
- Przeklętym? - Nie wiem, Shoupe. On tak powiedział.
Uwierzyliście mu?
- Nie zwariowałam. - On w to wierzył.
Amulet przełamie klątwę.
- Miał zapłacić 50 000 $ znaleźnego. - Ale nie żyje.
- Możesz niczego nie ruszać? - Przepraszam.
To obszar objęty śledztwem.
Jaki był, gdy tu dotarliście?
Dużo mówił o córce.
- To ona. - Wiem, znałem ją.
Jak wszyscy tutaj. To mała wyspa.
Udało wam się znaleźć tę błyskotkę?
- Nie. - Nie.
- Nie, a żałuję.
Wierzę.
Było blisko. Przy gliniarzach robię się nerwowa.
- Jest za nami. - Cicho.
Nie oddalajcie się za bardzo.
Tak jest.
Przyznajcie, że to było dziwne.
Dziadek powiedział, że duch go zabije, a teraz nie żyje.
- Czy to morderstwo, gdy zabójca nie żyje? - Bez takich rozważań.
Niemożliwe, żeby zabił go duch tej babki.
- Umarł jak inni starcy. - Na zespół cieśni nadgarstka.
- Egzemę. - Albo na osteoporozę.
Nasze kondolencje, panie Groff.
Dziękuję, Sarah. Doceniam to.
To…
To był szok.
Wiem, że Wes miał z wami umowę.
Zamierzam jej dotrzymać.
Dajcie znać, jeśli na coś wpadniecie.
Ze względu na Wesa.
Damy znać, jeśli coś znajdziemy.
Dobrze.
Chcę już stąd iść.
A wydawało się, że dziwniej być nie może.
Staruszek umiera, a Groff nadal chce amulet.
Co o tym myślisz?
Nie wiemy wszystkiego.
- Pęka. - Miałam przedmioty ścisłe.
Szalony naukowiec z ciebie.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - Na chemii.
- Też uczyłem się chemii. - Ale innej.
Co?
Chyba gotowe.
Wąsonogi zniknęły.
No proszę.
Prawdziwe złoto. Spójrzcie tutaj.
- Nie dotykaj. - Czemu?
To kwas azotowy.
Pewnie jest coś wart.
- Jaki wymyślny. - Widzisz ten napis?
Tak, zaczekaj.
Spójrz.
Jestem prawie pewny, że to hebrajski.
Nie, raczej arabski.
- Tam te zawijasy idą w tę stronę. - Racja.
Przetłumaczmy to, skoro tylu chce z tego powodu ginąć.
- Ktoś zna arabski? - Znam jednego kolesia.
Może nie tyle ja, co tata go znał.
Grał w bilarda z muzułmaninem. Mieszka blisko Bayline.
Tylko nie mów, co to takiego.
- Jasne. - Bez wskazówek.
My jedziemy po Ki i JJ-a.
Propozycja Hollis mnie zastanawia.
Nikt nic o tym nie słyszał, co jest dziwne.
Naprawdę? Dziwne.
Przez chwilę byłem tym podjarany, ale to musi być jakiś przekręt, co?
Ile chce?
Czterysta tysięcy.
Czterysta?
To by było naciągane.
Nie, żeby nie było warto.
Takie budownictwo musi być warte setki milionów.
Ma mnie za głupka.
Widziałem w klubie, jak na mnie patrzą. Jak szepczą.
Wiem, że mówią o mnie różne rzeczy.
Ale nie przy tobie.
Gdyby tak było, wydrapałabym im oczy.
I cieszę się, że ją przejrzałeś,
bo jej nie ufam.
Jesteś trochę zazdrosna.
- Ja? - Tak.
- Nie. - Martwi cię ta kocica?
Nie jestem idiotą.
Inni tak myślą, ale…
zobaczą, jak Cameronowie robią interesy.
- Coś potrzebujesz? - Nie.
Kierownik pielęgniarstwa proszony na przyjęcia.
- Witam. - O rany.
- Miałem wypadek. Trzeba to zszyć. - Jak to się stało?
- Upadłem na sprzęt rolniczy. - Już coś daję.
Proszę ucisnąć.
Poproszę dokumenty, adres i dowód ubezpieczenia.
Dwoje półgłówków w komorze hiperbarycznej. Nocne nurkowanie przy Teach's Hole.
- Jak można być tak głupim? - Zgadzam się.
Gotowe. Zabierze pana na SOR.
Chodźmy.
Chodźmy, sala jest gotowa.
Proszę ze mną.
Tędy.
Sala czeka.
Dajmy im trochę prywatności.
Ki.
Obudź się.
Pobudka. Spójrz na mnie i posłuchaj.
Widziałem faceta na korytarzu. To chyba on.
Ten z wraku. Miał ranę tam, gdzie trafiłem go harpunem.
Widział cię?
Tak.
- Wie, że tu jesteśmy. - Musimy stąd wyjść.
Spadamy.
Proszę pani!
- JJ, nie. - Proszę pani.
Halo! Jest tam ktoś?
Proszę pani?
Proszę pani.
Na korytarzu był facet.
Przykro mi, jeszcze parę minut.
Próbował nas zabić.
Słyszy pani? Chciał nas zabić.
Nie słyszę.
Nie!
Proszę pani!
- Wezwij ochronę! - Pomóż z drzwiami.
Spokojnie. Oddychajcie.
Oddychajcie.
- Proszę wezwać ochronę. - Pomóż mi, JJ. Ona nas nie wypuści.
Spokojnie, już prawie koniec.
Niech pani zaczeka!
Proszę, pomóż mi. Musimy wyjść.
Pomóż mi z drzwiami.
Dwa, jeden, już.
- No dalej. - Cholera.
Czemu nie puszczają?
- Zaczynam panikować. - Weź głęboki oddech, Ki.
- Musimy iść. - Spokojnie.
Coś wymyślimy.
Boże.
Chwila.
Mam pomysł, choć nie jest moim najlepszym.
Dobra.
Dziękuję, Johnie B.
Prezent zaręczynowy na bogato.
- Podoba ci się? - To nie bandana.
Ale się błyszczy, a to lubię.
Nie zaskoczyło mnie to, Sarah Cameron.
Sarah Routledge.
Jestem mężatką, tylko że…
O nie, nie ma na to dowodu.
- Dobra. - Co tu się nie zgadza?
Może gdy zgarniemy 50 patyków za to ustrojstwo,
kupimy ci obrączkę?
- Wiesz, że żartuję. Nie trzeba. - Załatwimy prawdziwą.
- Co ty na to? - Umowa stoi.
Przypieczętowane śliną.
Załatwmy to.
Przetłumaczmy coś z arabskiego.
CENTRUM ISLAMSKIE MINA JAAN
- Modlitwa dopiero za godzinę. - Słucham?
A jeśli chcecie złożyć ofertę, lepiej odejdźcie, bo nie sprzedaję.
Przyszliśmy prosić o pomoc.
Tak.
Znał pan mojego ojca.
Big Johna Routledge’a.
- Przykro mi z powodu jego śmierci. - Dziękuję.
Chodźcie.
No dalej!
Rana jest głębsza, niż myślałam.
- Nie potrzebuję już szwów. - Nonsens.
Jak to się stało?
Wypadek na farmie.
Kop mocniej.
- Ochrona do komory hiperbarycznej. - Co jest?
Nie ma za co!
Chwileczkę.
Otwórz drzwi.
Ochrona! Mamy uciekiniera.
Odciągnę ich. Widzimy się na zewnątrz.
- Jak to? - Boże, mój mózg!
Byliśmy tam za długo. Podgrzaliście nas.
Chcecie mnie usmażyć jak kurczaka?
- Takie ruchy mu szkodzą. - Spokojnie.
Miałeś się odprężyć.
Odbiło mu przy samej końcówce.
Zabierzcie mnie stąd. Muszę zadzwonić.
- Złożę skargę! - To był prawie koniec.
Będziecie mieli grubą kartotekę!
- Prawnicy to załatwią. - Chce kartotekę.
- Proszę pana… - Niedługo się odezwę.
Zniszczą was!
Siedzi na tobie pająk.
Nie daj mu się ugryźć. To dzikus.
Niech oni się tym zajmą.
Chryste.
Ładujecie się w kłopoty w szpitalu?
Gdzie JJ?
Już idzie. Jedź!
Dalej!
Wskakuj.
W porządku?
- Jedź, Pope. - Jesteście cali?
Pamiętacie gościa z wraku, który chciał nas zabić?
Był tam.
- W szpitalu? - Tak.
Zszywali mu ranę, którą zadałem harpunem.
Zwinęłam jego kartotekę. Mam adres.
- Gdzieś w Downtown Pelican. - I co teraz?
Odwiedzimy go.
Tak. Dowiemy się, kim jest ten zbir.
Czterech na jednego? Damy mu radę.
- Albo się rozejrzymy. - Tym razem mnie nie zaskoczy.
To pismo kufickie.
Nikt go nie używa od setek lat.
Może to pan odczytać?
„Od półksiężyca do Gwiazdy Polarnej,
gdzie zderzają się żywi i umarli.
Strażnik wskaże drogę”.
Brzmi jak wskazówki.
Na odwrocie jest coś jeszcze.
„Od Edwarda dla Elizabeth”.
Edward i Elizabeth.
Skąd to macie?
To pamiątka rodzinna.
Jakiej rodziny?
Edwarda Teacha?
Czarnobrodego… i jego żony Elizabeth?
Jestem potomkiem Edwarda Teacha.
Jest przeklęty.
Co?
Nie mogę wam pomóc.
Wyjdźcie.
- Ale… - No już.
- Dobrze. - Kazałem wam wyjść.
Przepraszamy.
Wzywałeś mnie?
Spójrz.
Ślady duszenia w tych miejscach.
To nie był zawał.
Genrette’a zamordowano?
Trudno samemu się udusić.
No tak.
Tu robi się ciekawie. Chodź.
Nasz plażowicz
ma podobne ślady po obu stronach szyi.
Spójrz tutaj
i tutaj.
Takie same siniaki. Ten sam rozmiar dłoni.
Te same miejsca.
Trzeba założyć, że to ten sam sprawca.
Komu jeszcze mówiłeś?
Tylko tym dwóm i tobie.
Dzięki za dyskrecję.
Sofio!
Chodź tu, skarbie.
Jak się masz?
- Dobrze. - Urosłaś.
Cześć, mamo.
- Cześć, tato. - Cześć.
- Skarbie? - Tak, tato?
O co chodzi?
Jak tam Rafe?
Dobrze.
Dlaczego pytasz?
Chodź na zewnątrz.
Na chwilę.
- Zrobił coś? - Nie, nic.
Ale…
rozmawiałem z przyjaciółką z naszej strony.
Bardzo mi pomogła.
Jestem jej coś winien.
Chciała, żebym poprosił cię o pomoc
z Rafe'em.
W jakim sensie?
Jeśli pomożesz nakłonić Rafe’a, żeby zawarł z nią umowę,
zapłaci ci.
Kim ona jest?
To babka od nieruchomości?
Nie musisz tego robić. Nie chciałem o tym mówić, bo to…
Nieuczciwe, tato.
Nie zrobię przekrętu za plecami chłopaka.
Tak myślałem.
Dobra z ciebie dziewczyna.
Jak do tego doszło?
To na pewno tutaj? To molo.
To adres z kartoteki.
Pewnie podał fałszywy.
Ja bym tak zrobił.
Myślicie, że tu jest?
Nie wiem, ale muszę się przewietrzyć.
Ktoś jeszcze musi? Przy okazji się rozejrzymy.
Udanej zabawy.
Bankowo.
My pilnujemy bazy.
Jaki mamy plan, jeśli znajdziemy tego zabójcę?
Uciekamy. Żartuję.
Zatrzymamy, zgarniemy, prześwietlimy.
Jak go zatrzymamy?
Zakradniemy się do niego jak szpiedzy.
To jest myśl.
- Jesteśmy tajniakami. - Tak jest.
- Udawajmy, że jesteśmy na randce. - Dobra.
O ile wiesz, jak to wygląda.
O co ci chodzi?
Nigdy nie byliśmy na randce.
- Byliśmy. - Kiedy?
Wymień jedną.
Tylko jedną.
- Jesteśmy teraz. - Dobrze.
Robimy to, co robią randkowicze.
Zwykła para spacerująca po molo.
Tak jest.
Mamy trochę wolnego czasu.
Co powinniśmy zrobić?
Obserwować, odnotowywać podejrzane działania.
- Zadbać, żeby Ki i JJ byli cali. - Myślałam…
o czymś innym.
To by przeczyło celowi obserwacji, prawda?
Tak.
O rany, Pope.
- Tak? - To on.
- Co? - Spójrz.
Ma opatrunek na ramieniu. To na pewno on.
Musimy ich ostrzec.
Niech to.
Myślisz, że dwoje szpiegów może zjeść lody?
Myślę, że tak.
Poproszę dwa. Smak obojętny.
- Cześć. - Udało się?
Wszystko załatwione?
Jeszcze nie, ale jestem blisko.
Mów.
Przy wraku był ktoś jeszcze.
Z kim on rozmawia?
Nie mam pojęcia.
Dowiedzmy się.
Dziękuję.
Gotowe.
Zdrówko.
Ostrożnie.
Znasz następny krok?
Nie powinno być problemu.
Znam nazwę ich łodzi. Snapper.
Snapper.
Złaź stamtąd!
No już.
Spadł mu telefon. Dostał go od babci.
Daj nam chwilę.
Chyba wiem, kto to.
Widziałem ich w komorze dekompresyjnej.
Byli też pod wodą.
Na pewno mają naszyjnik?
Na pewno.
Ale nie na długo.
A potem? Błękitna Korona.
Błękitna Korona?
Nie musimy znać szczegółów.
Załatwię to.
Z pewnością.
Zeskoczymy z niego?
No co ty!
Będzie fajnie po zamknięciu w tej puszce.
Skoczę, jeśli ty skoczysz.
To wyzwanie?
- Jasne. - No dobrze.
- Musimy wejść na górę. - Dobra.
- Super. - Zróbmy to.
No dobrze.
Skaczemy?
W końcu tu stoję.
Jeden, dwa…
Trzy.
Zrobiliśmy to!
O rany.
- Chodź. - JJ, Kiara!
Musimy spadać. Ten facet jest na molo.
- Cholera. - Chodźcie.
- Szybko. - Był tam.
Jedziemy.
„Piraci berberyjscy uwięzili Elizabeth Teach
w nadmorskim mieście w obecnym Maroku.
Została później uwolniona przez młodego Edwarda Teacha,
zwanego Czarnobrodym”.
KLĄTWA RODZINY GENRETTE’ÓW?
CHANDLER GROFF UNIEWINNIONY
TRAGEDIA NA WYSPIE KILDARE MATKA PO PORODZIE UMIERA Z SYNEM
- Carl? - Tak, szefie?
Coś mi tu nie gra.
Przyprowadź Chandlera Groffa na kolejne przesłuchanie.
Tak jest.
Dzięki.
Motocykl Rafe’a. Tu jesteś.
Nie uwierzysz. Te działki objęte zmianą planu zagospodarowania?
- Tak? - Dotyczy też domu JJ-a.
Płotkolandii czy jak to tam nazywają.
No i?
Będą musieli zwinąć swój kramik.
Chyba że mogą walczyć z decyzją,
na co te spłukane Płotki na pewno nie stać.
Moja siostra nigdy nie umiała rządzić się pieniędzmi.
Nie dziwię się.
Gdy nie zapłacą jakichś grzywien,
razem z przyjaciółką mamy złożymy ofertę wykupu.
Jestem też dogadany z dziadkiem,
który tak ustawi przepisy, żeby nikt nie mógł nas ruszyć.
Kumasz?
- Ale z ciebie potentat. - To moja branża.
Wszystko obmyśliłem. Walić medycynę.
- Tam nie zarobisz. - Racja.
Mówiłem Rafe’owi, jak wydymamy Płotki i zarobimy kasę.
Wypiję za to. Rafe raczej nie.
- O co ci chodzi? - O twoją dziewczynę.
Sofię?
Ładna z niej Płotka, co?
Sypiamy ze sobą, co nie znaczy, że jest moją dziewczyną.
Jasne, ale spędzacie razem dużo czasu.
Już się wprowadziła?
Nie mieszkam z Płotką.
- Oby. - Mam swoje standardy.
Naprawdę?
Przerwano nam. Opowiesz o tym jeszcze raz?
- Na czym bazujesz? - Dale Zeasy…
„Gdzie zderzają się żywi i umarli, strażnik wskaże drogę”
- Brzmi jak werset z Biblii. - Jak bajka.
Dla mnie to brzmi jak wskazówki.
Ale do czego?
No cóż.
Może do skarbu Czarnobrodego? Genrette miał obsesję na jego punkcie.
Ile może być wart w dolarach?
Prawie w każdej walucie uchodziłby za bezcenny.
Nieskończoną liczbę dolarów.
- Kuszące. - Co to za skarb?
- Złoto? - Chwileczkę.
Na molo ten nurek mówił o czymś jakiejś kobiecie,
ale nie o złocie, tylko o jakiejś błękitnej koronie.
Błękitnej koronie?
Przekazuję, co usłyszałem.
Co jeszcze mówili?
Nie wiem, zwisałem pod molo.
- Chwila. - Tylko tyle usłyszałeś?
Wydawało się to ważne.
Może to jakiś szyfr albo wskazówka.
- Może nas doprowadzić do… - Co to w ogóle za błękitna korona?
Najbardziej poszukiwany artefakt w starożytnym świecie.
Co?
LEGENDARNA BŁĘKITNA KORONA
- I nie ściemniam. - Zaintrygowałeś mnie.
Tutaj.
Co to?
„Mnożą się legendy o pochodzeniu korony”. To prawdziwa korona.
Strona…
Tutaj.
- Tego chciał Genrette. - Prawdziwa błękitna korona.
Słuchajcie. „Koronę stworzył Dariusz I Wielki ponad 3000 lat temu”
Warta więcej niż 50 tysi.
Podobno posiadała błogosławieństwo bogów,
zapewniając posiadaczowi ogromne łaski i rzadką niezwyciężoność.
O rany, spójrzcie.
Nosił ją Kserkses, syn Dariusza Wielkiego. To był twardziel.
Aleksander Wielki pokonał wszystkich.
Też ją nosił.
Kolejny twardziel, Juliusz Cezar.
- Zamordowała go grupa ludzi… - Tata ci o tym mówił?
Pamiętam tylko, że spełniała życzenia.
Słucham?
- Jak dżinn? - Ile życzeń?
Tu jest napisane, że korona zaginęła w XVIII wieku,
ale plotki głosiły, że szukał jej…
Kto?
Kto, Johnie B?
- Czarnobrody. - Co?
Powtórz.
To jakiś obłęd.
- Niemożliwe. - Spójrzcie. Piszą o tym tutaj.
Słuchajcie, bierzmy się za to.
- Jaki mamy wybór? - Bezcenne czy 50 patyków?
- Znów to robimy? - Bezcenne!
Witaj, moja droga.
Wejdź.
Chyba źle zaczęłyśmy znajomość, Sofio.
Znam twojego ojca.
To dobry człowiek.
Wiem, że to niekonwencjonalne,
ale nie proszę, żebyś zrobiła coś nielegalnego.
Czy nawet nieetycznego.
Dzięki twojej pomocy Rafe podjąłby dobrą decyzję.
Ile?
Dwadzieścia pięć.
Żadnych pytań. Gotówka.
O ile się uda.
Hollis.
To oszustwo, prawda? A Rafe padnie ofiarą.
Gdybyś miała Goat Island, nie potrzebowałbyś go.
Jesteś kochana.
Troszczę się o niego po śmierci ojca. Przyjaźniłam się z Wardem.
Goat Island to prawdziwa bonanza.
Daję słowo.
Zatrzymaj to.
To dla ciebie.
Pomóż mi pomóc jemu.
Myślisz, że Snoby coś ci dadzą?
Bierz, co się da, póki możesz.
Wiesz, gdzie dorastałam? W Norze.
Z pół kilometra od twojego domu.
Spójrz na mnie teraz.
Możesz wybrać takie życie.
Wybierz je.
Resztę dostaniesz, gdy dogadam się z Rafe’em.
Za koronę.
Ocalić Płotkolandię.
Czekaj. Straż Rycerska.
Sir Gapa i sir Gafa.
Znowu to robimy!
Nie chciałbym tego robić z nikim innym.
Jeśli naprawdę to zrobimy, to z pompą.
- Jasne. - Będzie super.
- O co chodzi? Czemu się stresujesz? - Nie stresuję się.
Widzę w twoich oczach.
Martwisz się, że będziesz jak tata. Tak się nie stanie.
Nie ma szans, zaufaj mi.
- Mogę coś dodać? - Co?
Kocham was.
- Ja was też. - Kocham cię, Pope.
- Powiedz. Nigdy tego nie mówiłeś. - Wyduś to z siebie.
No mów.
Pope, wyrzuć to. Wyrzucił coś innego.
No więc…
mam coś dla ciebie.
Chcę ci coś dać.
- A ja tobie. - To jest to, o czym myślę?
Nie wiem.
Zrobimy to jednocześnie? Chcesz być pierwsza?
- Jednocześnie. - Dobrze.
Na trzy?
Jeden, dwa…
Pokaż swoją.
Zrobiłem ją ze starego drzewa z dworku.
A ja z puszek po piwie.
Piękna.
Nie mów, że nie jestem troskliwa.
Niech to.
Zapomniałam nakarmić żywiec. Do rana padnie.
- Mam to zrobić? - Ja pójdę.
Na pewno?
I tak muszę przenieść paprykę. Może wyschnąć.
Zaraz wracam.
Zgłodniałyście?
Gdzie…
No dobrze.
Nie walczcie o karmę.
Trzymajcie ją na muszce.
Idź dalej.
- Co jest? - Milcz.
Cześć, Big C.
Niesamowite, że cię tu znalazłem.
Napisy: Karol Radomski