JJ?
- Wiem, że tak jesteś! - Co robimy?
Ukryjcie ciało.
- Niby gdzie? - Cicho. Tak zrobimy.
- Za kanapą. Przesuńmy ją. - Za kanapą?
- Ukryjemy je… - Ciszej.
Łap za nogi.
Nie ciągnijcie go.
Rozsmarujecie krew po całym domu.
Cleo, idź na górę. Będzie dobrze.
Pope, chodź tu!
To ja, Shoupe. Otwieraj!
- Przewieźcie go na tym. - Racja.
- Jeden, dwa… - Kładziecie go na deskorolkę?
- Serio? - Jedź.
Cleo, nie patrz. Idź na górę.
JJ!
JJ?
Shoupe! Tutaj jestem.
Pomóż go podnieść, Johnie B.
Tak jest dobrze, Pope.
Oto i on.
Nie mam czasu na twoje zagrywki, JJ.
Słyszałem o twoich wybrykach.
Uznałem, że chcesz przedstawić swoją wersję.
Nie wiem, o czym mowa.
Nie?
Ani trochę.
Wejdziemy do środka? Komary mnie tu zjedzą.
Jasne, chodźmy…
Nie widziałeś, co przybyło. Oprowadzę cię.
Nie wiem, co próbujesz zrobić, ale bez wygłupów. To poważna sprawa.
Musimy to wyjaśnić. Wejdźmy do środka.
Wybielacz.
- Zbyt lepka! - Mamy wybielacz?
- Wyrzuć to. - Daj ręczniki.
Masz jakiś nakaz?
Nie, i nie chcę, by był potrzebny.
Próbuję tego uniknąć. Pogadajmy.
Niech będzie. Chodźmy do środka.
Pope, musisz coś zrobić z pistoletem.
Na razie zetrzyj odciski.
Te drzwi są zamknięte.
- Skorzystajmy z innych. - Coś niespokojny jesteś.
Idzie.
- Siadaj. - Korytarz tonie we krwi.
Zapraszam w skromne progi. Nie posprzątałem na twój przyjazd.
Co tam?
Cześć, Shoupe.
- Tak sobie siedzimy. - Jasne.
Cała banda w komplecie.
Tak się zjaraliście, że nie słyszeliście pukania?
To był długi dzień.
Zostawicie nas samych, żebyśmy mogli pogadać?
Jasne, nie ma sprawy.
- Już nas nie ma. - Czekamy na zewnątrz.
Jasne, widzimy się za chwilę.
Miło was widzieć.
Zaraz zwymiotuję.
Będzie dobrze?
Słucham? Za kanapą leży ciało!
I co? Chcesz je przenieść?
Nie, nie chcę tam wracać.
Nie powinniśmy go ruszać. Robiąc to, popełniliśmy przestępstwo.
Nic nie poradzimy.
Co za bzdury.
Może lepiej stąd spadajmy i przeanalizujmy to.
A ten zapach?
Za dużo tu poduszek.
Jasne.
Streszczajmy się.
Dobrze.
Mam dla ciebie trochę domowej rozrywki.
Rzuć okiem.
Zbliżycie się do niej albo do kogoś z nas, a przysięgam, że was pozabijam.
To ty?
- SI bardzo się rozwinęło. - SI?
Dla mnie to jasne.
Daj spokój.
Chcieli nas rozjechać autem.
Przejechali po żółwim wylęgu, prawie zabili Ki.
Groziłeś im śmiercią.
W samoobronie.
Wesz, ilu rodziców do mnie dzwoniło?
Do tego SOR zgłosił, że zniszczyłeś komorę hiperbaryczną.
- Co jest? - To było nieporozumienie.
Za długo mnie w niej trzymali.
Ugotowałem się jak kurczak.
Fragment ustawy o niewłaściwej opiece chroni mnie przed…
Przestań.
Nie chcę cię oskarżać,
ale musisz mi z czymś pomóc.
Próbuję poskładać to do kupy.
Spójrz. Wiesz coś o nim?
- Nie kręcił się tu? - Nie. w życiu go nie widziałem.
Podniosę.
W porządku. Dziękuję.
To już wszystkie pytania?
Właściwie jest coś jeszcze.
Tak między nami,
badamy przyczynę śmierci Wesa Genrette’a.
Wesa?
Co robiłeś w niedzielę w nocy?
Poważnie?
- Niech cię. - Muszę wiedzieć.
Byliśmy tutaj.
Rozpaliliśmy ognisko, usmażyliśmy rybę,
a potem odpaliliśmy muzę i śpiewaliśmy piosenki.
I tyle.
Dobrze. Piekliście rybę i śpiewaliście?
Tak.
To by było na tyle.
- Na razie. - Dobrze.
- Z chęcią pomogłem. - Dzięki.
Ale choć przez chwilę nie pakuj się w kłopoty.
I bądź ze mną szczery.
Tak jest.
Wychodzi.
To dobry znak.
Co mówił?
Po co przyjechał?
Wszystko gra. Tak jakby.
- Znalazł ciało? - Nie, nie widział Terrance’a.
Czemu chciał rozmawiać tylko z tobą?
Któryś Snob nagrał, jak mówiłem, że ich pozabijam.
- Tylko tyle? - Wspomniał też o tej komorze…
Nieważne, nie widział Terrance’a.
Ale jest coś jeszcze.
Jego zdaniem Genrette’a zamordowano i ma to związek z nami.
Powiedziałem, że nas tam nie było.
Uwierzył ci?
We wszystko. Umiem ściemniać jak tata.
Kupił to.
Naprawdę! Nie widział go, Pope.
Nie ma powodu do zmartwień.
Dałeś radę, Pope.
Nie musisz się martwić.
Jestem, Shoupe.
Trzeba poobserwować tych dowcipnisiów.
Obudź zastępcę Carla.
Jeden z dzieciaków mnie okłamał.
Gwarantuję, że coś knują.
Przyjęłam. Już przekazuję Carlowi.
To ja, Sarah.
Twoja siostra. Proszę, przestań.
A co ze mną?
Nie!
Rodzina jest najważniejsza.
Opiekujcie się sobą.
I gotowe.
Witaj, Goat Island.
W porządku.
- Uczcijmy to. - Dobrze.
- Masz, czego chciałaś. - Tak bym tego nie ujęła.
Przelew jeszcze nie przeszedł.
Myślisz, że mnie nie stać?
Muszę poznać szczegóły. Kim są twoi partnerzy?
Jak to zrobimy?
Gdy pieniądze trafią na konto…
Trafią.
Zorganizuję spotkanie.
Wtedy wszystkiego się dowiesz.
Już się nie mogę doczekać.
Wchodzę w to dla siebie i Sofii.
Poznałaś ją.
Brawo, Rafe.
Po kolei.
Trzeba zająć się Terrance’em.
Jasne.
Nie może tak tu zostać.
Sumienie nie dałoby mi spokoju.
Cleo ma rację. Musimy coś z nim zrobić, a potem stąd znikamy.
- Czeka nas podróż. - Co?
- Dokąd? - Rozmawiałem o tym z Johnem B.
Gwiazda Północna i półksiężyc mogą się odnosić do Charleston.
Jeśli dotrzemy tam przed nimi, wciąż mamy szanse.
- Co? - Nie mamy wyjścia.
Co robimy?
- Jak to? - Zmiana planu zagospodarowania, Ki.
- Stracimy Płotkolandię. - Zabili Terrance’a.
Ta sprawa nas przerasta.
Wiem, ale nie mamy wyboru.
Poranny patrol.
JJ?
- Przygotuj Twinkie na rano. - Dobra.
Reszta pochowa Terrance’a.
Wrócimy około 7.00. Pierwszy prom odpływa o 8.00.
Jedźmy do Charleston.
W porządku, Cleo?
Może znajdziemy tam mordercę Terrance’a.
Mnie to pasuje.
Chwyć linę.
Jakieś wieści, szefowo?
Znaleźliście?
Napis się zgadza. Half Moon Battery w Charleston.
Kurs na Charleston. Cała naprzód.
Tak po prostu odpłyniemy?
Jeden z nas tu zginął.
Znamy sprawcę.
Kodeks nakazuje go pomścić.
Nie dla złota, nawet nie dla szefowej.
Zostałeś kapitanem?
Omar i dla mnie był jak brat.
Bez obaw, pomścimy jego śmierć,
ale wiesz, co będzie, jeśli zawiedziemy?
Co nas czeka?
Słyszysz?
Płyniemy do Charleston.
Mam coś, szefie.
Niosą jakieś worki z ostrygami.
Bądź gotowy ich śledzić.
Tak jest.
Chyba ktoś za nami płynie.
Zgubmy go. To mała łódka.
Trzymajcie się.
Przyspieszył. Nie nadążam za nim.
W porządku.
Daj spokój.
Jeden, dwa, trzy…
Nie znaliście Terrance’a tak dobrze, ale…
zajął się mną, gdy nie miałam nikogo.
Był dla mnie jak ojciec.
I…
kochałam go.
Będzie mi go brakować.
Nie zapomnę, kto to zrobił.
Zajmę się tym, szefie.
Przykro mi.
Wszystkim zawsze jest przykro.
I nic się nie zmienia.
Jezu!
To ty.
Mało cię nie zabiłem.
Na razie nie jesteś zabójcą.
Pan Genrette kazał ci to dać, gdyby coś się stało.
I chyba się stało.
Wszędzie cię szukałem.
Co to?
Nie wiem. Ale powiedział, że tego chcesz.
„Panicz… JJ Maybank”.
Cholerna kursywa.
MUSIAŁEM COŚ ZAŁATWIĆ. SPOTKAMY SIĘ W CHUCKTOWN.
Następny wypływa.
- Co mam zrobić? - Tym razem spróbuj go nie zgubić.
Dobra.
Mam dziś napięty grafik, ale chciałem ci pokazać Goat Island.
Chcę z tobą pogadać o czymś jeszcze.
Słuchaj…
Bardzo cię przepraszam
za tę akcję wczoraj na plaży.
Nie ma na to wymówki. Wciąż tylko…
Płotki to, Płotki tamto.
- Też jestem Płotką. - Wiem. Mam to gdzieś.
- Nie jestem jak Topper i reszta. - Wiem.
Ojciec zaczynał jako Płotka. To nic nie znaczy.
A ja…
chcę być jak on.
Chcę budować i zjednoczyć tę rodzinę.
Pogodzę się z siostrą
i chcę, żebyś ze mną była.
Gdy dojdzie do zawarcia umowy z Hollis,
pomyślałem, że może kawałek tej ziemi mógłby być…
dla nas.
Rafe…
Nie chcesz tego?
Chcę.
Ale…
lepiej nie wchodź w interesy z Hollis.
Co? Myślałem, że jesteś za.
Wiem, ale…
to zbyt ryzykowne.
Powinieneś się wstrzymać.
Co?
No co?
Wczoraj wieczorem zleciłem przelew.
Postawiłem wszystko na Hollis.
Zarobimy dziesięć razy tyle, ile zainwestowałem.
Oboje.
To nasza przyszłość.
Wiem, że to przerażające, ale będzie dobrze.
- Jasne. - W porządku?
Wszystko gra?
Tak.
Co?
„Zatankowana, musiałem coś załatwić. Spotkamy się w Chucktown. JJ”.
Od kiedy on coś załatwia?
Od nigdy.
Tu JJ. Wiesz, co robić po sygnale.
I co?
Nie odbiera.
Świetnie. Co zrobimy?
Kazał nam jechać.
Jedźmy.
Wy jedźcie.
Ja zaczekam. Jeśli się uda, spotkamy się później.
No i zajmę się sklepem.
No dobrze.
Niech będzie.
Barracuda!
Co z tym robisz, Big B?
Nadciąga burza.
Widzę. Nie boję się jakiejś mżawki.
No dobra.
Chciałem o coś zapytać.
Próbuję namierzyć staruszka.
Nie wiesz, gdzie może być?
Wiem, że był gdzieś na południe od Belize.
Wiem, że prosi…
Nie widziałem go. Jest poszukiwany, a ja jestem praworządnym obywatelem.
Tak, jasne.
Szkoda.
Bo chodzi o to, że…
mam coś, co należy do niego. Próbuję to opchnąć.
To może być warte kupę forsy.
Daj znać, jeśli się zjawi.
Może nieźle zarobić, a i tobie coś się skapnie.
W kontakcie.
Czekaj!
Nie widziałem go.
Ale może przekażę mu wiadomość.
Wklep swój numer.
Bardzo dziękuję.
- Twój pies nie przestaje ujadać? - Nie mów nic o nim.
Czyli mam czekać?
Tak, na nabrzeżu. Zobaczę, czy coś odpowie.
Wiesz co?
Nie spodziewałem się tego.
- Czego? - Powrotu do poszukiwań.
Przyzwyczajałem się do normalności.
Ty?
Do normalności?
- No co? - To prawdziwy przełom.
Zaczęliśmy żyć normalnie. Mieliśmy dom.
To była bardziej komuna.
No dobra. Mamy pracę.
Mieliśmy.
- Fakt. - Starasz się.
- Posłuchaj. - Żartuję.
- Może po miesiącu miodowym moglibyśmy… - To odzyskiwanie skarbów.
Wrócimy do Płotkolandii.
- Dobrze. - I kupimy własny dom.
Nie chcesz współlokatorów?
- Nie bardzo. - Mów dalej.
Potem sprawimy sobie psa.
I może założymy rodzinę.
Dobra, zwolnij.
- Co? - To już przesada.
- No co? - Do tego momentu byłam za.
Nie chcę dzieci natychmiast. Może kiedyś, w przyszłości.
Myślałem o zegarze biologicznym. Jako mężczyzna…
Zegarze biologicznym?
Mam 19 lat.
Jasne.
Znajdźmy skarb.
Zgarnijmy forsę, kupmy dom.
Na nudziarstwo mamy resztę życia.
Lubię życie, jakie mamy.
Tak?
Cześć, J. Mówi tata.
Tato?
Miło usłyszeć twój głos.
Tak.
Gdzie jesteś?
Głęboko w dżungli.
Gdzieś w górze rzeki. Położenie nieznane.
Słyszałem, że chcesz coś opchnąć.
Nie ja.
To długa historia, ale chodzi o Wesa Genrette’a.
Ci ludzie to nic dobrego. Trzymaj się od nich z dala.
No wiesz, trochę na to za późno, ale…
Mówiłeś, że gdzie jesteś?
Uspokój się.
- Powiedz coś jeszcze. - Cicho.
Kończę. Zadzwonię później.
Mike, otwieraj!
Barracuda!
Gdzie on jest?
Barracuda Mike, wpuść mnie!
Tato! Gdzie jesteś?
- Wiem, że tu jesteś! - Co robisz? Zwariowałeś?
- Wiem, że on tu jest. - Nie możesz tu tak wpadać z krzykiem.
- Uspokój się i pogadajmy. - Ale pieprzysz.
Nie ty żłopiesz takie piwsko.
Gdzie on jest?
Dzieciak z ciebie. Nic nie wiesz.
Albo ja tam wejdę, albo on wyjdzie tutaj.
Cześć, młody.
Miło cię widzieć.
Odpoczywasz tu sobie, co?
I nie pomyśleliście, żeby mi powiedzieć.
Żaden z was.
Wpadam z towarem do Kildare.
Zwykle mnie nie tu ma.
Akurat na mnie trafiłeś.
Chodź tu.
No chodź.
Wybacz to zniknięcie.
Jestem poszukiwany.
Nie chciałem, żebyś miał kłopoty.
No więc?
O co chodzi z Wesem Genrette’em?
Nie żyje.
Przykro mi to słyszeć.
To był dobry facet.
Tego nie wiem.
Ale to dostałem po jego śmierci.
Nie wiem, co to znaczy.
Liczyłem, że może ty mi wyjaśnisz.
Chodź.
Drogi paniczu Maybank,
piszę w kwestii największej wagi.
Pan wybaczy tajny sposób dostarczenia wiadomości,
ale istnieją siły naturalne i nadprzyrodzone,
przez które jest to konieczne.
Choć bardzo chciałbym porozmawiać o tej sprawie,
najlepiej, jeśli pomówi pan o tym z ojcem.
Proszę go zapytać o Albatrosa.
Proszę nie zwlekać.
Modlę się, by Bóg dał mi przyjemność być przy panu,
gdy wszystko wyjdzie na jaw.
„Z poważaniem, Wes Genrette”.
Co to znaczy?
- Albatros? - Nie mam pojęcia.
Ściemniasz.
- Nie wiem. - Gówno prawda.
Wiem, kiedy kłamiesz.
- Nazywasz mnie kłamcą? - Tak.
- Znam cię! - Uważaj sobie!
Daj spokój.
Wpadasz tu i wypytujesz o wymysły tego Snoba.
Wiesz co?
Nieważne, co mu ukradłeś.
Wybacz, że psuję ci klimacik.
Nie wiem, co tu w ogóle robię.
Strata czasu.
Cholera.
Niech to! Doprowadziłeś go tutaj.
Maybank, wracaj tu!
Mam nakaz! Stój!
Biegną do przystani.
Niech to.
Luke, co ty wyprawiasz?
- Nie waż się wsiadać do łodzi! - Powiem ci wszystko.
Stójcie!
Będziesz tak stał? Chodź!
- Stać! - No już!
Stój! Niech to szlag!
Stać!
Potrzebna łódź
tuż za Emmet’s Point.
I to już.
Gdzie się podziewasz?
GDZIE JESTEŚ? ZADZWOŃ, JJ.
Mogę jakoś pomóc?
Nie wiem. Możesz?
Cześć, Ki.
Co tu robisz?
Nie mogę być klientem, który przychodzi na zakupy
do lokalnego sklepu z przynętami?
Nie?
Szukam siostry.
Nie chce cię widzieć.
To moja siostra. Jeśli zechcę, mogę przyjść z nią pogadać.
Dałaś wczoraj piękny występ na plaży.
Załatwiłaś wielkie brawa dla tych żółwi. Fajnie się to oglądało.
To było coś.
- Wiesz, że grozi wam likwidacja? - Co ty nie powiesz?
Niech zgadnę. Ty za tym stoisz?
Mógłbym, ale nie.
To nie ja.
Przyszedłem was ostrzec.
Chcę wam wyświadczyć przysługę.
Być dobrym bratem i w ogóle kimś lepszym.
Ale ty na mnie warczysz,
gdy próbuję pomóc.
Normalka.
A potem się dziwicie, że kończycie na dole łańcucha pokarmowego.
To smutne.
Weź to.
Moja wizytówka.
Niech Sarah zadzwoni. Mogę pomóc.
Naprawdę źle mnie oceniłaś, Ki.
Czyżby?
Ale wybaczam ci.
Nie jestem twoim wrogiem.
Jestem po twojej stronie.
Na razie.
Według dziennika kapitańskiego Adventure z Czarnobrodym na pokładzie
ścigała brytyjska marynarka wojenna.
Przybił do brzegu i wziął zakładników.
- Nazwano to… - Blokadą w Charleston.
Historia w VIII klasie.
- Blokadą Charleston. - Co za różnica?
Duża.
Ścigali go, ale wszyscy wiedzieli, że ma skarby na pokładzie.
I pozwolono mu przewieźć na ląd i pochować dwóch członków załogi?
Posłuchajcie.
To z dziennika Genrette’a.
„Zadbałem, by trumny były dobrze chronione przed działaniem żywiołów”.
Wpłynął statkiem gdzieś do tego portu.
Zacumował i przewiózł swoich ludzi z Half Moon Battery w głąb lądu.
Half Moon?
Battery?
- Jedziemy w głąb lądu. - Ruchy.
Mam pytanie. Skoro mowa o trumnach,
nie jedziemy chyba na kolejny cmentarz, prawda?
Spójrzcie. Tu piszą o Czarnobrodym.
- Chodź. - Jesteśmy na dobrej drodze.
Chyba tędy.
Pope, chodzimy całe wieki. Stopy mnie bolą.
Co my robimy?
Skarb sam do nas nie przyjdzie. Trzeba go znaleźć.
- Podobno wiesz, dokąd iść. - Znam przybliżone położenie.
- Wiesz, co mnie dręczy? - Co?
Czarnobrody desperacko chciał zatrzymać skarb.
Ścigała go marynarka wojenna.
Zablokowali całe miasto,
a on znalazł czas na zrobienie trumien dla kucharza i nawigatora?
Zaraz, zaraz.
Na pewno coś do nich włożył.
Na bank.
Półksiężyc to Half Moon Battery, a żywi i umarli zderzają się na cmentarzu.
- Musimy rozgryźć, gdzie jest… - Gwiazda Polarna?
Co?
Tam?
To musi być Gwiazda Polarna.
Gwiazda Polarna wskaże drogę.
Jesteśmy blisko.
Sarah Cameron, mówiłem ci ostatnio, że cię kocham?
Imponujące.
Plan jest taki.
Wy odwrócicie uwagę. Muszę coś sprawdzić w kościele.
- Ty idź na cmentarz. - Co?
Szukaj tam strażnika. Wskaże drogę.
- Nie. - Ruszamy.
- Poszedłeś w odstawkę. - Do dzieła.
- Nie lubię cmentarzy. - Dasz radę. Rozglądaj się.
Gdzie zderzają się żywi i umarli, tam Johna B wysłali.
Po prostu super.
To nic takiego. Oni nie żyją.
Będzie dobrze.
- Dobry wieczór. - Witam.
Dobrze, szukamy…
wejścia do krypty.
Krypty?
Tak. Każdy stary kościół ją ma. Miejsce, gdzie zderzają się żywi i umarli.
Musicie zająć czymś księdza, a ja się rozejrzę.
Sarah?
- Słuchasz? - Tak.
- Zająć czymś księdza. - Tak.
Nic trudnego.
- Witam. - Mogę jakoś pomóc?
Zastanawiałyśmy się, czy mógłby się ksiądz z nami pomodlić
za moją przyjaciółkę.
Niedawno wykryto u niej straszną chorobę.
- Polio. - Właśnie.
Myślałem, że polio wypleniono.
- No i możesz chodzić. - Ta odmiana postępuje powoli.
Zaatakowała bardzo późno. Prawdziwa tragedia.
Potrzebny jest cud.
- Chętnie poprowadzę was w modlitwie. - Dziękuję.
Dziękuję, ojcze.
Miłosierny i kochający Boże, stajemy przed tobą w modlitwie,
szukając uzdrawiającej mocy dla wszystkich chorych i cierpiących.
Pomóż nam zaufać Twemu boskiemu planowi
i naucz nas, jak znaleźć spokój w twoich obietnicach.
Obdarz tę młodą kobietę swoją siłą
i wspieraj ją i jej przyjaciół w trudnym czasie
w obliczu późnego ataku polio.
Chwała Bogu!
Prosimy o to w imieniu Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela, amen.
Amen.
- Amen. Dziękuję, ojcze. - Możecie zostać, jak długo chcecie.
Dziękuję.
- Chodź tu. - Szybko.
Chyba już wiem.
Co?
A my tylko zmokłyśmy.
Co robisz?
W wielu starych kościołach krypta jest pod ołtarzem.
Śmiało, nie mają nic przeciwko.
To świętokradztwo.
- Już zgrzeszyłyśmy. - Myślę, że Bóg zrozumie.
Co robisz? Zdzierasz im dywan.
Pope!
- Wiedziałem. - Skąd?
No dobra.
Czego szukamy?
Błękitnej Korony. Najsłynniejszego skarbu Czarnobrodego.
- W trumnie. - Którą pogrzebał tu 300 lat temu.
Musimy to sprawdzić.
Oto plan.
Dwoje schodzi, jedna zostaje na czujce.
- Nie ja. - Papier, kamień, nożyce?
- Papier, kamień, nożyce. - Niech to.
Schody do piekła. Zostanę.
Idziemy razem.
Panno Cameron.
No dobra.
- W razie czego krzycz. - I co zrobimy?
- Nie martw się, już się modliliśmy. - Za polio.
Chodź, Sarah.
Idę.
Trumny.
BIG JOHN ROUTLEDGE ODKRYWCA I OJCIEC
Tato?
Do zobaczenia w domu.
Czego szukamy?
Anioła.
Strażnika. Podobnego do niej.
Witaj, Steed Bonnet.
Czy nie jest piękna?
Doskonale. Chodź.
To może by ten?
Tak.
To gdzieś tam.
Spójrz.
Pieniądze konfederatów z wojny secesyjnej.
Czyli nie było tu nikogo od ponad 100 lat.
A Czarnobrody był tu 150 lat wcześniej.
Chodźmy dalej.
Dziwnie się czuję, Pope.
Spójrz na to.
- Pope? - Tak?
Patrz. Chyba coś tu zamurowali.
Zaczekaj.
- Potrzymaj. - Można i tak.
Łatwo poszło.
Kto tam wejdzie?
Ja nie.
Niech to.
Chcesz tu zostać sama?
Ale idziesz pierwszy.
- Dasz mi latarkę? - Jasne, przepraszam.
Nie wierzę, że znów to robię. Wiesz, że nie znoszę jaskiń i tuneli.
To paranoja.
Czekaj.
Daleko jeszcze?
Nie wiem.
Powinniśmy iść dalej.
- Cuchnie tu. - Dobra. Chcesz dalej narzekać?
Tylko stwierdzam fakty.
Zaczekaj.
Chyba coś widzę.
Ale super.
Pope.
Pope?
Tak?
- Co to? - O czym mówisz?
Słyszałeś?
- Ale co? - To.
Tak.
Co to?
Nie.
- O nie. - Nie panikuj.
Nienawidzę szczurów!
Przestraszysz je!
Spłoszą się!
Pope!
Nie, Pope!
Nie!
- Zamykaj! - Próbuję.
Mówiłam, że nie znoszę szczurów.
Słyszałeś zamek?
Co masz na myśli?
Co ty…
- Przesuń się. - Śmiało.
Spokojnie.
Musi być inne wyjście.
Czaszki i kości udowe.
To prawdziwe katakumby. Gdzie zderzają się żywi i umarli.
- Otwórzmy ją. - Do roboty.
Tak.
Wchodzimy do grobowca.
Strażnik wskaże drogę.
O cholera.
Gdzie jesteście?
Trumny.
Jesteśmy blisko.
To krypty.
Upiorne.
Widzisz je?
Jeszcze kawałek.
Wyłącz latarkę.
Chyba tędy.
Boże. No dobra, do dzieła.
Zacznij tam. Spróbuję wyciągnąć tę tutaj.
Nie ma na niej nazwiska.
To dobry znak.
Co to było?
Dlaczego przerywasz?
- Myślałem, że coś słyszę. - Pewnie szczury.
To Sam Bellamy. Nawigator Teacha.
Tak jak mówiłaś, kapitanie.
Zaskoczony?
Tak.
Proszę.
Trzymano to tutaj 300 lat.
A co mówiłam?
Kto tam jest?
Chodź, Lightner. Mamy, po co przyszliśmy.
Idziemy.
Myślałem, że coś słyszę.
Poszli?
Tak.
Coś zabrali.
Ale to nie była korona.
Wyglądało jak jakiś zwój.
- Jak się stąd wydostali? - Pewnie tak, jak weszli.
Chyba poszli tędy.
- Gotowe? - Tak.
Cleo? Sarah?
Gdzie jesteście?
A on gdzie?
Co tak długo…
To ten drań. Jest tutaj.
- Pope! - Jest tam drabina.
Tędy wyjdziemy.
Dobrze.
- W porządku? - Tak.
Musieli wyjść tędy.
Drabina wytrzyma?
Tak.
- Wygląda nieciekawie. - Wspinałem się po gorszych rzeczach.
W porządku?
Tak.
Nic nie widzę.
Dasz radę.
Przesuwa się?
Ani drgnie!
Waży z pół tony!
Na pomoc!
Johnie B!
Cleo!
Pomocy!
Pomóż nam, Cleo!
Lightner…
Hej!
- Zostaw ją! - Patrzy na nas.
- Policja! Pomocy! - Zostaw ją.
- Mamy, czego potrzebujemy. - Jeszcze się spotkamy.
Cleo?
Spójrz na mnie. Jesteś cała?
- Tak. - W porządku?
- Co się stało? - Goń ich.
To on.
Idź.
Zaraz wracam.
Tato.
Pomożesz mi?
Johnie B!
- Johnie B! - Cleo!
Mam nowy plan.
Wracamy i poszukamy innej drogi.
- Drzwi są zamknięte. - Wiem.
Nie ruszę tego.
Schodzę na dół.
- Woda się podniosła? - Jak widać.
- Jak wysoko podejdzie? - Nie wiem. Jest jakiś ślad?
Na dworze musi padać. Zalewa kryptę.
Wąsonogi.
Są na suficie.
Woda zaleje to pomieszczenie.
O nie.
Zaczekaj, tato. Dokąd idziemy?
Tędy, J.
- Tato. - Tutaj.
To pewniak. Chodź.
Tutaj. Zaufaj mi.
Chodźmy, JJ.
Jesteśmy bezpieczni. Żaden gliniarz tu nie przyjdzie.
To nie mnie szukają, prawda?
Szukają ciebie.
Pójdę już.
Mam swoje życie. Zbyt długo martwiłem się o twoje.
Proszę, synu.
Uratowałeś mnie.
Nie wiem, czemu to zrobiłem.
Tak?
Może i pamiętam coś o Albatrosie.
No i?
Tak nazywała się łódź,
na której zmarła Larissa Genrette.
A co ja mam z tym wspólnego?
Nic ci nie powiedzieli?
Nie mam na to czasu, tato.
Chyba staruszek się domyślił.
Co to znaczy?
Nie jestem twoim biologicznym ojcem.
Co?
Nie jestem twoim ojcem.
Nie biologicznym.
Ta, którą uważałeś za matkę, była moją dziewczyną.
Twoją prawdziwą mamą…
była Larissa Genrette.
Ta, która zmarła? O niej mówisz?
Była dobrym człowiekiem, J.
Wiesz co?
Bądź dumny z takiej matki.
- Mieszasz mi w głowie? - Przysięgam.
Gdy cię przygarnąłem, chciałem tylko pomóc.
Skoro Larissa Genrette to moja mama, kto jest ojcem?
Cholera, JJ.
Czy to nie oczywiste?
To będzie coś wspaniałego.
Napisy: Karol Radomski