Następną wyprawę lepiej zaplanujmy z wyprzedzeniem.
- Może zanocujemy wtedy w hotelu. - Z prysznicem.
Racja, strasznie cuchnę.
Dziś czułem sam siebie.
Nie tylko ty siebie czułeś.
Dom.
Wszyscy stworzyliśmy dom.
Razem.
Lubię ładne rzeczy.
A potem go straciliśmy.
Wiecie, jakie jest dobre imię dla dziecka?
JJ. Sprawdza się w każdej sytuacji.
- Dla chłopca i dziewczynki. - Jakiego dziecka?
No tak, nie wiecie.
Nie gadaj.
Płoteczka?
- Wy? - Tak!
- Będziesz tatą! - Tak.
Ale wciąż mieliśmy siebie.
Mieliśmy wszystko, co ważne.
- Nie jesteś zbyt dobrze przygotowany! - To nic.
Pomożemy ci.
Dziecko…
- O rany. - Gratki.
Pytanie, co zaryzykujemy,
żeby odzyskać nasz dom?
Nie wszystko stracone.
Groff doprowadzi nas do korony.
Wiem, że ostatnio trochę mi odbijało.
Ale wróciłem.
I czuję się dobrze.
Gdy tam dotrzemy,
możesz być ostrożny?
Byłeś o włos od śmierci.
O włos.
Musimy dotrzeć do As-Suwajry.
Znajdziemy łódź Groffa i ustalimy, dokąd zmierza.
Znaleźć Groffa.
Byłoby miło.
Bez zwoju i soczewek mamy przechlapane.
Rafe wie o koronie?
Mówi, że chce tylko znaleźć Groffa.
Podobno skarb go nie obchodzi.
Jasne. Tak jak naszych ojców?
Dobra, chodźcie! Cywilizacja nie może być daleko.
Jest. Moje obliczenia były poprawne.
To As-Suwajra.
Plan jest taki. Znajdźmy nabrzeże i Groffa.
To wszystko.
Jednak będzie nieco trudniej.
Tak myślisz?
Chodźmy.
Idziemy.
Chryste.
Trzymajmy się razem.
Nie, dziękuję, nie mam gotówki.
- Nie rozdzielajmy się. - Próbuję.
Musimy wyjść z tych uliczek. Nie wiem, dokąd idę.
Tam coś może być. Chodźcie.
Wiedziałem.
To Murat.
Pirat berberyjski.
Groff o nim mówił.
Cholera, to on. Berber.
Stworzył mapę prowadzącą do korony.
Może być bliżej, niż sądzimy.
To znak.
Tak. Ruszajmy dalej.
Myślisz, że tu jest?
Nie wiem.
Sarah?
Boże.
Co ci jest?
Muszę usiąść.
Co się dzieje?
- Co czujesz? - Mam mdłości.
- Mdłości. - Tak.
Potrzebujesz pożywienia. Nie jadłaś od dwóch dni.
- Musimy coś jej kupić. - W porządku?
- Nie. - Nic mi nie jest.
Musi coś zjeść. Trzeba jej coś kupić.
Powodzenia. Nie mamy forsy.
- Zróbmy to po staremu. - Zwiniemy coś ze sklepu?
- Nie chcę was spowalniać. - Spokojnie.
Załatwmy to szybko.
Też idę. Potrzebujecie doświadczonej złodziejki.
- Słucham? - Chodź.
Mam doktorat z kradzieżologii.
A ja spróbuję dopilnować, żeby nie było z tego afery.
Zaraz wracam.
Nic mi nie będzie. Idź.
Zaczekamy tutaj. Obiecuję.
Oddychaj.
- Co robicie? - Przestań, Rafe.
Dobra, nieważne. Po prostu się streszczajcie.
- Tracimy czas. - Rafe!
Staramy się nie zwracać uwagi. Wtopić się w tłum.
- Znajdź sobie zajęcie. - Jasne.
Dobra, powinno pójść gładko.
- Dobra. Jakie mamy opcje?
- Znajdziemy tu coś. - Wygląda obiecująco.
Popieram.
- Widzę sklepikarza. - My działamy tutaj.
Przepraszam?
Mówisz po angielsku?
Przepraszam, ile za to?
- Ile to kosztuje? - A za te dwa?
Pani weźmie kilo. Tak będzie prościej.
Pięć dirhamów. Proszę powąchać.
- Dwa kilo? - Ale za dobrą cenę.
Za drogo.
- Pieniądze. - Czekaj.
- Złodziej! - W nogi!
Złodziej!
Uciekaj, Pope!
- Ruchy. - Musimy zwiewać!
Złodziej!
Złodziej! Tam pobiegł!
Biegiem!
Tędy.
Dobra, zgubiliśmy go.
- To jego wina. - Mówiłam, że to zrobię.
Jak poszło? Gładko?
Tak.
Jabłko zamiast śliwy i bobas szczęśliwy.
Jesz teraz za dwoje.
Tylko tyle macie?
Zamknij się, Rafe.
- W porządku? - Lepiej ci?
- Nic mi nie będzie. - Dobrze.
Gdyby coś ci zostało, mów.
Do nabrzeża tędy. Dasz radę?
Lepiej ruszajmy.
To gliny?
- Zagęszczać ruchy. - Chodźmy.
Idę.
- Szybko. - Przyłapali was?
- Później pogadacie. - Dokąd idziecie?
Co jest?
Zamknij się, złodzieju!
Nic nie ukradłem!
- Sarah? - Chodź.
To on, panie Hassan?
Nie.
- Idziemy, Aziz. - Co z wami?
- Tam jest! - Czas na nas.
- Nie. - Jest!
Szybko!
Szlag!
Co za głąby.
Chodźcie.
Niech to.
Tędy.
W lewo! Znaczy w prawo!
Tędy.
Chyba się udało.
Zgubiliśmy Rafe’a.
Nieważne.
- Nie wywinie się. - Musi sobie radzić. Nie wrócimy po niego.
- Co chcesz zrobić? - Co o tym myślisz?
Powinniśmy spróbować mu pomóc czy…
Nie mamy paszportów. Aresztują nas, jeśli tam wrócimy.
Zgadzam się.
Popieram Pope’a.
Zrobię, co zechcesz. To twój brat.
Chodźmy na nabrzeże.
Ruszajmy. Skupmy się na znalezieniu Groffa.
Gdzie Cleo?
- Dokąd poszła? - Cleo?
- Bez żartów. - Cleo!
Wróciła do alejki?
Wisiały na sznurku. Pożyczyłam na stałe.
Potrzebne nam przebrania. Gliny nas szukają.
- Może i kradniesz najlepiej. - Wiem.
- Chodźmy. - Tędy.
- Szybko. - Którędy?
Prosto.
Ta formalność odnowi zobowiązanie.
Długopis zatrzymaj. Na pamiątkę.
AS-SUWAJRA MAROKO RIAD MIMOUNA
- Halo? - Cześć, skarbie.
Potrzebuję przysługi.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wszystko gra. Znajdź długopis, który dał mi Groff.
Może być w kuchni.
- Dobrze. - W szufladzie.
Mam.
Znalazłaś?
Świetnie. Jest na nim nazwa hotelu. Widzisz?
Tak. „Riad, Mimouna, As-Suwajra, Maroko”.
Świetnie. Chyba widziałem drogowskaz.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Na pewno? - Tak.
Załatwiam jedną sprawę.
Odzyskam wszystko z nawiązką.
Dobrze.
Uważaj, dobrze?
Jasne. Muszę kończyć.
Rafe…
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Nadal mu nie ufam, Dalio. - A jednak jest nam potrzebny.
Chodź, Lightner. Koniec zabawy z Groffem.
Czas uzyskać odpowiedzi.
Tak jest. Agapenta.
Finch się niecierpliwi.
W ten czy inny sposób poda nam informacje.
Zapraszam.
Wykazaliśmy dużą cierpliwość, Chandlerze.
Ale koniec z tym.
Rzućmy okiem na ten zwój.
Oczywiście.
Jest problem.
Nie mam go.
Przepadł.
Naprawdę?
Gdzie jest?
Masz mnie za głupca,
który dałby zwój Finchowi?
Po co mu wtedy ja?
Spaliłem go.
Wszystko spaliłem.
Wiesz, że mamy kopię, prawda?
Tak, ale i tak nie możecie jej odczytać.
Nie w całości. Potrzebny wam prawdziwy zwój.
Bo widzisz…
jest zaszyfrowany.
To skomplikowany szyfr.
Tylko ja mogę go…
To dopiero początek.
Już masz dość?
Nawet nie zacząłem.
Nie wiesz, jaki ból cię czeka.
Wierz mi, chcesz wszystko wyśpiewać.
Rób, co chcesz.
Beze mnie nie dostaniecie korony.
Czyżby?
Ściemniacz.
Rozszarp go na kawałki. I znajdź zwój.
Nie będę się z tobą spieszył.
Wygląda jak nabrzeże.
- To chyba tutaj. - Groff wziął łódź Hollis. Jest droga.
Musi tu być. To jedyne nabrzeże.
Nie wiem o żadnej drogiej łodzi, ale to łódź Terrance’a.
Ta po prawej.
- Na pewno? - Dorastałam na niej.
- Wszędzie ją poznam. - Widać ślady po ogniu.
To znaczy, że Korsarze tu są.
- Czyli Groff też. - I zabójca kapitana T.
- Światła wyłączone. - Radar też.
Nic się tam nie rusza.
Poszukajmy tam czegoś przydatnego.
- Czekaj. - Ty nie.
Ciebie rozpoznają.
- Dobra. - Musi iść ktoś inny.
- Dobrze. - Ja to zrobię.
- Co? - Co?
Zrobię to.
Może…
Nic mi nie jest. Dam radę.
Wierzę.
- Nie znają mnie. Ja to zrobię. - Idę z tobą.
Wy stójcie na czatach.
- Będziemy pilnować! - Miejsce oczy otwarte.
Wy na górę, my na dół.
Dobra.
Gdzie on jest?
Gdzie zwój?
Możemy tak cały dzień. Albo możesz mi odpowiedzieć.
Dobrze! Powiem, gzie jest zwój.
Tak?
- Gdzie? - Tutaj.
Do tej pory się hamowałem. Mimo że obwiniam cię za śmierć Omara.
Wiesz, co to znaczy?
Krew za krew.
Wybieraj. On czy ja?
Ty.
Wisisz mi forsę. Dawaj kluczyki.
Zabiję cię.
Idziemy.
Tędy.
Chodźmy.
- Dobrze. - Zbieraj graty i chodź.
- Ruchy! - W porządku, koleżko.
To jeden z tych.
Ruszamy.
Na razie idzie dobrze.
Stamtąd mogą łatwo przeskoczyć na łódź Terrance’a.
- Chyba czysto. - Nikogo nie ma.
- Rozejrzyjmy się. - Jasne.
Ustalmy, dokąd zmierza Groff.
Jesteśmy w tym kraju dzień.
Popełniliśmy szereg wykroczeń. Ściga nas policja.
A teraz trwa rabunek.
- Coraz lepiej. - Nie zaczynaj.
Pogódź się z tym.
Cały czas się z tym godzę.
To trudne, gdy myślisz o szansach.
Szansach?
Mam dobry przykład.
Szanse, że wrócisz i zdążysz pójść do szkoły medycznej, są równe zeru.
Czuję, że jeśli się postaram,
mogę iść do jakiejś szkoły wyrównawczej.
Początkowo będzie do bani, ale myślę, że dam radę.
Możesz tak zrobić.
Ale teraz jesteśmy tu.
Zdradzić ci sztuczkę, jak się z tym pogodzić?
Wiedz, że nie masz nic do stracenia.
Słyszałem to już.
Tu jest coś o półksiężycu, Edwardzie i Elizabeth.
Spójrz na to.
Grupa Fincha ma sporo kasy.
Niezła sumka.
Ale nic o tym, dokąd płynie Groff.
Szukajmy dalej.
Wiedziałeś, że błękitna korona podobno spełnia życzenie znalazcy?
Tak mówią?
To legenda.
Jakie jest twoje? Nie mów, że ciężarówka.
Sam nie wiem.
Ocalić Płotkolandię.
Dobre.
Marzę, żeby mogła być taka,
jak dawniej.
Albo mogę zostać przy ciężarówce. Nowe zawieszenie, światła LED, alufelgi.
Jak statek kosmitów.
Mógłbyś, ale musisz wybrać.
To nie dżin. Życzenie jest jedno.
Nie zmarnuj go.
- Dobrze. - Rozumiesz?
To jak?
Z życzeniami jest tak,
że nie spełnią się, jeśli je wypowiesz.
- Nie powiesz mi? - Bo się nie spełni.
- To daj jakąś podpowiedź… - Czekaj.
Widzisz go?
Tego tam.
To jeden z tych, którzy mnie porwali i zabrali na statek.
- Idzie w stronę łodzi. - Widzę.
To sygnał.
Co się dzieje?
Wezwanie do modlitwy.
- Nie usłyszą nas. - Wiem.
Nie możesz tam iść. Jest uzbrojony i cię zna.
Żartujesz? Nie, Ki. To zbyt niebezpieczne.
Ja pójdę. Zostań.
Nie ruszaj się stąd.
Ojej, przepraszam.
Tak mi przykro.
- Czego chcesz? - Może mi pan pomóc?
Zgubiłam się.
Szukam pirata. To taki posąg.
- Murata. Berbera. - Tak.
Idź do wejścia, a potem…
Skąd wiesz?
Jesteś taki mądry.
Co?
Ostrożnie.
- Sarah? - Tak?
To musi być ważne.
To zdjęcia części zwoju, ale można je odczytać.
Musiały zostać zrobione przez soczewkę.
Spójrz na te linie.
To linia brzegowa, tak?
Tak. To na pewno mapa.
To jej krawędź. Zaraz…
Trzeba je poukładać jak puzzle.
Muszę już iść.
Nie chcę przeszkadzać, ale może mógłbyś…
mnie oprowadzić.
Podróżuję sama.
Może mógłbyś mi pokazać…
Jeśli pójdę do wejścia…
- Uważaj. - Potem w lewo?
Jeszcze raz, Pope.
Spójrz, przerywana linia kończy się tu.
Jak penta…
To nasi?
O rany, to nasi.
Zabierzmy wszystko.
Pieniądze i to też.
Proszę, do wejścia i w prawo.
Gdzie oni są?
Wychodzą!
Już prawie załapałam. Możemy…
- Muszę iść. - Mam wejść do medyny.
Potem skręcić w lewo.
W prawo.
- Zacznijmy od początku. - Prawo.
Dobrze.
Pieprzony…
No dalej. Potrzebny nam plan ucieczki.
Cleo?
- Wiem. - Próbowałam.
Bądź ostrożny.
- Gdzie Cleo? - Nie wiem!
- Była z tobą! - Idę po Johna B i Sarah.
- Musimy iść. - Dobrze.
Chodź.
Niech to.
Dalej, Pope.
- JJ, jesteś cały? - Tak, a ty?
Nakryli nas. Uciekamy.
Chodźcie!
Gdzie Cleo?
Wsiadajcie.
- Szybko! - Skąd go masz?
Ukradłam.
Szybko!
Przepraszamy! Wsiadaj, Sarah.
Ruchy!
Jedź!
Nie do wiary, to te dzieciaki z Karoliny.
Trochę to komplikuje sprawy.
Wiesz, co nam zrobi Finch, jeśli jej nie znajdziemy.
Dorwiemy Groffa,
załatwimy te dzieciaki i po sprawie!
Wiemy, dokąd jadą. Do Agapenty!
Skręćmy tutaj.
Pożegnaj się z cywilizacją.
Od teraz czeka nas ciężka jazda.
Nabierzmy wody.
Opowiedz o koronie.
Ile jest warta?
Szacunkowa wartość na ulicy.
Oby to było warte mojego czasu, jasne?
Jest warta fortunę.
To jedna z bardziej poszukiwanych relikwii.
Należała do Cezara,
szukał jej Napoleon,
rzekomo spełnia życzenia, a ten, kto ją nosi, jest niepokonany.
Do cholery, to nawet nie przypominało odpowiedzi na moje pytanie.
Ile jest warta?
Setki milionów.
- Ściemniasz. - Czyżby?
Setki milionów.
Masz na nią kupca?
Tak.
- Mam. - Gdzie?
Byłeś w Lizbonie?
No proszę, Groff.
Zawsze masz plan.
Wykiwałeś mnie.
Moją forsę przejęli najemnicy,
więc będziesz moim sługusem,
a jeśli szczęście ci dopisze, coś ci odpalę.
O ile pozwolę ci żyć.
Pokaż mapę.
Powoli.
Potrzebujesz tego.
Umieść to na mapie, znajdź linię i przysuń do oka,
a wszystko stanie się jasne.
Magiczna sztuczka. Super.
- Mam szukać X? To takie proste? - Jeśli wiesz, jak to odczytać.
A teraz wiesz.
Ta mapa doprowadzi nas do korony.
Świetnie.
Ale to nie tylko bogactwa, młody.
Nie? A co jeszcze?
Błękitna korona to władza.
To zemsta.
Na Snobach z Kildare, którzy traktowali cię jak śmiecia.
Mów dalej.
Dzięki niej będą się czołgać u twoich stóp.
Lizać ci buty.
Może tak ukarzesz…
tę dziewczynę z Kildare.
Jaką dziewczynę?
Dziewczynę.
Tę, której zapłaciliśmy, żeby cię przekonała.
Znasz ją. Sonya?
Sofia jakaś tam.
Rafe…
zrobiłam coś.
Coś złego. Chodzi o Hollis.
Szach mat, gnoju!
Niech to.
Tak?
Co tam, skarbie?
To prawda?
Groff mówił prawdę?
No więc?
Pakuj się i wynocha z mojego domu.
Po tym, co dla ciebie zrobiłem?
Koniec z nami.
Koniec.
Co za gruchot.
Jeszcze jedna awaria silnika
i następnym razem sama go wysadzę.
Po złożeniu wszystkich zdjęć wydaje się, że jadą do Agapenty.
- To prosta droga. - A odległość?
Około stu kilometrów.
Damy radę.
Nie gwarantuję, że wrócimy, ale możemy tam dotrzeć.
- Może dwa? - Dziękuję.
Dziękuję.
Nie sądzisz, że biegnąc na niego, ryzykowałeś?
A gdyby się odwrócił?
Strzelał z pistoletu.
- Trzymał go w dłoni. - Już go nie ma.
Poszalej trochę.
Serio? O tym właśnie mówię.
Kiedyś twoje szczęście się skończy.
- Ile jestem winien? - 300.
Gotowa do drogi.
Jedziemy.
Johnie B, siadaj za kółkiem.
- Ruszamy. - Frisbee?
- Niezły rzut. - Wskakujcie.
Tam.
Tu jest zjazd.
Przy drodze powinna być jakaś studnia.
Nabierzemy wody i ruszymy do Agapenty.
Obyś miał rację co do tej studni.
Była na mapie.
Czuję się, jakbyśmy jechali siedem lat.
Chce mi się pić.
Jest w niej woda?
Halo!
Na pomoc!
Pomocy!
Pomóżcie!
Jestem tu uwięziony!
Pomocy! Jestem na dole!
Na pomoc!
Utknąłem tutaj!
- Znaleźliśmy Groffa. - Pomocy!
Na pomoc!
Pomocy!
Jestem tu uwięziony!
Proszę!
Ja się tym zajmę.
Proszę, pomóżcie.
- Kto tam jest? - Pomocy! Utknąłem tutaj.
Jestem w pułapce!
Tata?
JJ.
To ty?
Mój Boże.
Boska wizja!
Co się stało?
Utknąłem tu przez… Rafe’a.
Ale mój wspaniały syn przybył,
żeby mnie ocalić.
Co ze zwojem?
Rafe go ma!
Chciał mnie zabić, ale wiem, gdzie jest i jak go odzyskać.
Pojedziemy tam razem, tylko rzuć mi linę.
JJ?
Nie powinniśmy mu ufać, ale to oczywiste.
Ty decyduj, JJ.
JJ?
Masz linę? Jest przywiązana do wiadra.
Rzuć mi ją.
Musisz mi rzucić linę.
Dlaczego?
Próbowałeś mnie zabić.
Puściły mi nerwy.
Przepraszam.
Wiedziałem, że dotrzesz do brzegu.
Cieszę się, że ci się udało.
Wyciągnij mnie stąd i zdobądźmy tę koronę.
Razem. Tak jak planowaliśmy.
Oddałeś mnie.
Nie chcesz mnie. Nie chcesz syna.
Teraz wracasz do mojego życia i udajesz, że musiałeś tak zrobić.
To nie tak. Jesteś moim synem, kocham cię.
Nie mów tak.
Nie wiesz, co to znaczy.
Nawet mnie nie znasz.
Nigdy nie byłeś moim ojcem.
Nawet nie próbowałeś.
Jestem słaby, JJ.
Chyba mnie za to nie zabijesz?
Nie jesteś taki.
Jesteś lepszy ode mnie.
To akurat nie takie trudne.
- Żegnaj, tato. - JJ!
Wracaj tu!
JJ!
Wracaj!
To ja! Twój ojciec!
- Zasługujesz na lepszą rodzinę. - Jak każdy z nas.
Dobra.
JJ, wróć tu!
Jedźmy po koronę.
JJ, wróć!
Wracaj albo rozszarpię ci gardło!
W prawo.
- Spójrz. - Co jest na znaku?
Jest.
Agapenta.
A niech mnie.
W tamtą stronę. Jedziemy dalej.
Jestem tutaj, co dalej? Czego mam szukać?
Jest przed nami. Dalej idziemy pieszo.
Ostrożnie. Nie wiemy, co nas czeka.
To jakieś brednie. Mógłbym tu kopać rok i nic nie znaleźć.
Konkretniej. Dokąd mam iść?
Nie ruszaj się!
Zostań tam!
Dobra!
Nie róbmy scen, synu. Chcemy tylko mapę.
Dobra, tylko spokojnie.
A niech to.
Wiem.
Trzymaj ręce na widoku, to ci ich nie odstrzelimy!
Dobrze.
Odłóż to.
Powoli odkładam.
Cholera.
- Zabiją go. - Czy nas to obchodzi?
- Dobre pytanie. - Ale wtedy zabiorą zwój.
Narwani jesteście, co?
To tylko strzał próbny.
Oczywiście potrzebujemy też soczewkę.
Jest ich siedmioro. Wszyscy mają karabiny.
Wiem, dlatego musimy myśleć nieszablonowo.
- Co robisz? - Dywersję.
Chyba żartujesz. To nie Call of Duty.
- Mamy cztery naboje na ich siedmiu. - Cztery?
Zaatakujemy i zabierzemy ich pojazd.
Co robisz?
To mój brat.
Niezły strzał, Teksanko.
Brać zwój! Zabić go!
Biegiem.
- Uciekamy! - Szybko.
Świetny pomysł. Zdradźmy nasze położenie.
- Szybko! - Tam jest.
Nie dajcie mu uciec!
Szybko!
Ruchy!
Czekajcie!
Musimy wejść wyżej! Pospieszcie się!
- Dalej! - Wstawaj.
Idę!
Zatrzymać ich, zanim dotrą do bramy!
Szybko.
Co robisz?
- Następnym razem damy cię zastrzelić! - Dalej, JJ!
- Szybko! - Idę!
- Ognia! - Niech to!
Musimy iść!
- Szybko! - Za mną.
Schyl się.
Ruchy!
Dalej. O nie!
Szybko.
No dalej!
- Zabarykadujmy drzwi! - Trzymam.
Chodźmy.
Dalej! Wciśnij je mocno.
Chodźcie!
Chodźmy!
Biegiem!
- Tędy! - Szybko!
Nie zatrzymywać się!
- Daj mi broń. - Co?
- Pistolet! - Zostały trzy strzały.
- Jesteś ranny, JJ! - Trzymajmy się razem.
Idźcie! Nie powinna tu być!
Chodź, Sarah.
Nie zrobisz tego.
Zatrzymamy ich.
Choć raz ja cię obronię.
Nie tylko ty strzelałeś do pluszaków.
Odbezpieczona.
Nie rób nic głupiego.
Ruchy!
Strzelać!
Pope.
Nigdy nikogo nie zastrzeliłeś?
Nie, a ty?
Uciekaj!
Chodź!
- Dalej, Pope! - Idę!
Rafe, stój!
Uspokój się! Nie wiemy, dokąd idziemy.
Daj mi zwój.
Po prostu mi go daj.
- A może to? - Czekaj!
- Daj mi zwój. - Jest nasz.
Był. Teraz ja go wziąłem.
W sumie kupiłem go za 400 000.
- Właśnie uratowałam ci życie! - Nie.
Zrobiłaś to, żeby mi go ukraść. Miałaś w tym interes.
Nie chodziło o to, żeby mi pomóc.
- Nie ma czasu. - Możemy go odczytać.
Czemu miałbym ci pomóc? Nie ufam ci.
Nie ufam żadnemu z was, jasne?
Tata ci ufał. Pamiętasz, co go spotkało?
- Pamiętasz? - Zginął, ratując mi życie!
Chcesz mnie o wszystko obwinić, więc nawet nie posłuchasz, co się stało.
Ludzie Singha mieli mnie na muszce. Miałam umrzeć.
Tata mnie osłonił.
Wiesz, że gdyby żył, chciałby, żebyśmy współpracowali.
Oszukasz mnie jak wszyscy.
- Wiem to. - Nie, bo masz tylko mnie.
Jesteś moją jedyną rodziną.
Mówi prawdę.
Dobra, jeśli…
Jeśli mamy współpracować…
- Dostanę swoją działkę? - Tak.
- Dostanę? - Tak.
Słyszycie?
Wszystko fajnie, ale musimy iść.
Idźcie. Znajdźcie koronę.
My ich zatrzymamy.
Chodź, Sarah.
Chodź. Tędy.
Daj rękę, pomogę ci.
Pope, co się tam stało?
Nie mogłem go zastrzelić. Przepraszam.
Cholera. Drzwi nie wytrzymają.
- Jeden nabój. - Dobrze go wykorzystaj.
Idą!
Uważajcie. Mogą być wszędzie.
Zabić ich!
Gdzie oni są?
Uwaga!
- Obrona! - Cofnąć się!
Do tyłu!
- Nie wstawaj! - Frag?
Musimy spadać.
Ostatni na szczęście.
No dalej!
Na górę! Znajdźcie ich!
Szybko!
Chodź.
Za nimi!
Ki, idź na górę i się ukryj. Mam pomysł.
To przeklęty labirynt.
Idą.
- Niech pierwsi przejdą. - Dobra.
Szybko!
Mamy jednego. Załatwimy go.
Tutaj!
- Trzy, dwa… - Jeden.
Jeden z głowy.
- Musimy iść. - Będzie niezła burza!
Co teraz?
Nie umiem tego odczytać. Proszę, potrzebujesz tego.
- Dalej. - Znajdźmy rozwiązanie.
Podążajcie za linią i przysuńcie do oka.
- Tu jesteśmy. - Tak.
Dalej nic nie widać.
Zaraz, jest tu jakiś napis.
Chyba po arabsku.
Nie umiesz go odczytać.
Nikt nie umie. Ta mapa to ściema.
Taka prawda! To ślepy zaułek!
A zdjęcia z łodzi?
Musi być jakiś kontekst. Cokolwiek.
Tu jesteśmy, a to jest tam.
Czekaj. Spójrz.
- To pasuje. - Identyczne.
- Tak. - Ten sam napis.
Rafe! Spójrz na to.
Z tyłu jest tłumaczenie.
„O świcie dotknij ziemi, by sięgnąć nieba”.
Groff to rozgryzł?
Nie przed tym, jak chciał mnie zabić.
Nic o tym nie mówił.
„Dotknij ziemi”. O co chodzi?
Mamy kopać?
Gdzie? To miejsce jest ogromne.
To chyba nie miałoby związku z niebem.
„O świcie dotknij ziemi, by sięgnąć nieba”.
Może chodzi o modlitwę…
- Tak! - Słońce wstaje na wschodzie.
- Co to znaczy? - To święty kierunek.
Wiem.
Ale… Zaraz.
- O świcie… - Niebo.
- Przegapiliśmy go. - Super.
Zróbmy to.
To może rozbijmy tu obóz na jeden dzień.
„O świcie dotknij ziemi…”
Słuchajcie.
Spójrzcie na to.
Patrzcie.
Niebo. Słońce nad nami.
Co to jest?
Widzisz to co ja?
Jasna cholera.
Podobne.
To tam musi być korona. Chodźmy.
Patrzcie.
Burza piaskowa.
- Musimy iść. - Ruchy.
Chodźcie.
Chyba czysto. Chodźmy.
- Jesteś cała? - Tak.
Cleo!
Trafiłem ją!
Idziemy.
O cholera.
Oberwałam.
Dokończ to. Zrób, co trzeba.
Na górę!
- W porządku? - Tak.
Możesz iść dalej?
Chodźmy. Trzymam cię.
Dzień dobry. Dziękuję, spadłem z motocykla.
Szybko, musimy wejść na górę przed nadejściem burzy.
- Korona musi być w środku, co? - Tak.
Johnie B!
- Widzisz, co się zbliża? - Zrobi się ciekawie.
Mamy jakiś pomysł, gdzie szukać korony?
Jest tam!
Gdzieś w tym posągu.
- Trzeba tam wejść. - Dobra.
Do roboty!
- Czas się kończy! - Na ziemię!
Mam cię.
Pójdę to sprawdzić, dobrze?
Spotkamy się na górze!
Nie zostawię tego jemu.
Nie! Idę z tobą.
Chodźcie.
Wszystko gra?
Johnie B, zostawcie to nam.
Znajdziemy koronę.
- Racja. Nie możesz tu zostać. - Idźcie!
- Na pewno? - Tak!
Idźcie stąd!
Musimy znaleźć miejsce, żeby przeczekać burzę.
Czekajcie! Pilnujcie tej dwójki.
Zawróćcie na dół. My pójdziemy na szczyt.
Słyszeliście ją. Ruchy!
Z tą ręką nie dam rady tam wejść!
- Muszę to zrobić! - Co?
Muszę się wspiąć!
Powinniśmy zaczekać.
Nie mamy czasu, Ki!
To nasza szansa.
Odebrali nam wszystko. Tego nie zabiorą!
Muszę to zrobić.
Dla nas wszystkich.
Od początku to była moja wina.
To ja powinienem to naprawić.
- Dobrze? - Tak. Chodź tu.
Uważaj na siebie.
Zrobię to.
Zaczekam tu na moją koronę!
Zaraz wracam, królowo Ki!
- Dasz radę. - Dostaniesz swoją działkę!
Ostrożnie!
Boże!
Pokaż.
Panno Cleo, wiem, że tu jesteś! Nie możesz się wiecznie ukrywać.
To on.
On zabił Terrance’a.
Co robisz? Nie podniesiesz nawet ręki.
Mamy ostatni nabój.
Idź, Pope.
Musimy znaleźć schronienie!
O cholera.
- Co jest? - Sarah, wracaj!
Znajdź bezpieczne miejsce!
Dobrze! Niech to.
Pope, wynoś się stąd.
Muszę to zrobić. Proszę.
Gdzie jesteś?
- Wyjdź, a daruję ci życie. - Pope.
Już dobrze.
Zajmę się tym.
Jestem przy tobie.
Pamiętasz, co ci mówiłam?
O pogodzeniu się z sytuacją?
Nic do stracenia, Pope.
Nie ma jutra.
Przygotuj się.
Ostatnia szansa!
Teraz!
Tak jest, gnojku.
Johnie B?
Nic ci nie jest?
Nie powinnaś wracać.
Już go miałem.
Nieprawda.
Masz rację. Chodźmy.
Szybko, JJ!
- Widzisz coś? - Idź dalej.
Muszą tu być.
Zbliżają się.
Nie widzę, dokąd idę.
Rozproszyć się. Uważajcie na siebie.
J, idą tu!
Prawie wszedłem!
Zostań tu! Zejdę i zyskam dla nas trochę czasu.
Rafe, nie! Oszalałeś?
Zabiją cię!
Też jestem zabójcą!
Nie mam nic do stracenia!
Pospiesz się, JJ!
No dalej!
Czego mam szukać?
Niech to. Od piasku zacięła mi się broń.
Muszę podejść bliżej.
Zostańcie. Zobaczycie ruch – strzelajcie.
Nic nie widzę.
- Finn! Co się stało? - Moja noga.
Dokąd poszedł?
Głupi chłopak.
JJ, musimy się spieszyć!
Musimy stąd znikać!
Chyba coś znalazłem!
Proszę cię, JJ!
Proszę, proszę. Mały drań na coś wpadł.
Odwal brudną robotę.
Zaczekam, aż zejdziesz.
Widzisz ją?
- O co chodzi? - O rany.
Chodź już, JJ!
Zejdź!
No dalej!
Chwila!
Prawdziwa.
Prawdziwa!
Tak jest!
Udało się!
Niech żyje Płotkolandia!
JJ, musimy się pospieszyć!
Musimy stąd uciekać!
Zejdź!
Idę!
No dalej!
Ostrożnie!
Już prawie.
W porządku?
Nawet lepiej. Czuję się świetnie.
Spójrz!
Niemożliwe!
Boże!
Mam ją!
- Wiesz, co to znaczy? - Tak.
Odzyskamy go. Odzyskamy nasz dom.
Koniec zabawy, dzieciaki.
- Uciekaj! - Musimy iść.
Biegnij!
Niech to!
Dalio, pomocy! Gdzie jesteś? Finn jest ranny.
- Napadł nas ten głupi chłopak. - Mają koronę! Wstawać!
Dalej, Ki!
Musimy znaleźć resztę.
- Spójrz! - Nie widzisz ich? Zajmij się tym!
Szybko.
Usiądź.
W tamtą stronę.
Chyba tędy.
Ki, dokąd poszłaś?
J?
- Cicho! - JJ!
Ki!
J!
JJ!
Puść ją!
Nie podchodź.
Ani drgnij.
Wiesz, czego chcę.
Daj mi ją.
Puść ją.
Mogłeś zostać ze mną, JJ.
Pomyśl, co mogłeś mieć.
Ale teraz…
nie masz nic.
Nic.
Nie.
Mam już wszystko.
Wszystko, czego pragnąłem.
Ty nigdy tego nie zaznasz.
Chcesz koronę?
Weź ją sobie.
Nie chcę jej.
Tylko ją puść.
- Podaj ją. - Bierz.
Spokojnie.
- Dawaj. - Widzisz?
Mam cię.
Już dobrze.
Dziękuję.
JJ…
Szkoda.
Wielka szkoda.
Ty i ja…
Trzeba było rzucić mi…
tę linę.
Nie.
Już dobrze.
Spójrz na mnie.
Nic ci nie będzie.
Pokaż.
Nie ruszaj się.
Nie.
Wszystko będzie dobrze.
Musi być. Proszę, JJ.
- Nie zdradziłem ci życzenia. - Co?
Nie.
JJ, już dobrze.
Już się spełniło.
Spełniło się.
- Wszystko, czego chciałem. - Nie.
Proszę, nie.
- W porządku. - Zostań ze mną.
Nie opuszczaj mnie.
Opiekuj się resztą.
Dobrze?
Nie.
To nie tak.
Kocham cię, Ki.
A ja ciebie.
Kocham cię.
Proszę, nie.
Nie!
Błagam, JJ! Nie!
Johnie B!
Pope!
Nie.
Proszę.
Mówiłem już wcześniej, ale…
ciekawostka.
Każdy, kogo znasz,
umrze.
Ojciec,
matka,
nawet najlepszy przyjaciel.
Lubię myśleć, że nieważne, ile lat żyjesz,
a co zrobisz z tym czasem.
JJ przeżył je w pełni.
Całe życie w 20 lat.
Przygoda.
Romans.
Były też trudne chwile.
Poświęcenie.
I przyjaźń.
Jeśli JJ byłem czegoś królem,
to królem przyjaźni.
Trzymał nas razem.
Był najlepszym przyjacielem, jakiego mieliśmy.
Groff miał jechać do Lizbony.
Gdyby to był mój przyjaciel, ścigałbym faceta, który go zabił.
- Mam rację? - Zamknij się.
Ma rację.
JJ siedziałby tu, gdyby to spotkało kogoś z nas?
Nic by nie zrobił?
Wiemy, co zrobiłby JJ.
Wyrównałby rachunki.
Zemsta.
Napisy: Karol Radomski