W POPRZEDNICH ODCINKACH…
Numer alarmowy, słucham?
Andy, nie rozmawiaj z nimi.
Z kim?
Z policją.
To, co zrobiła,
to wielki czyn.
- Nie chce twoich pieniędzy. - Paula Kunde…
Daj jego telefon.
Jego auto musi być w okolicy. Jedź do Carrollton.
Jest tam magazyn Get-Em-Go.
Mam tam samochód. Weź go i pojedź na północ, do Maine.
Znajdź motel w Camden i zostań tam.
SERIAL NETFLIX
Zimno mi.
Pada śnieg?
On wraca.
Cholera!
17,39 $.
Wystarczy jeden.
Tak.
Pani reszta.
Cholera.
Przepraszam, wie pani, jak dojechać do Get-Em-Go?
„Get-Em” co?
Nieistotne.
Shepard potrzebuje demokraty,
który martwi się zmianami klimatu,
nie alienując centrowców,
którzy mogą sceptycznie podchodzić do kandydatki.
Wciąż o tym mówimy?
Na Shepardzie nie ciąży taki bagaż jak na Hillary.
BIBLIOTEKA CARROLLTON
Ale jej wybór mógłby przeważyć szalę na jedną ze stron.
A skoro mowa o bagażu,
czy Jasper Queller nie ma już dość?
Może, ale jest popularny wśród kobiet.
MAGAZYN GET-EM-GO
BIBLIOTEKA CARROLLTON MAGAZYN GET-EM-GO
BIBLIOTEKA CARROLLTON CAMDEN, MAINE
19 GODZ. 58 MIN 2097 KM
POWSTRZYMUJE STRZELCA
4 OFIARY 1 RANNA W STRZELANINIE
NIEZIDENTYFIKOWANY MARTWY MĘŻCZYZNA
BRAK WYNIKÓW DLA ZAPYTANIA
- Paula miała rację. - Paula Koontz…
- Dziękujemy za spotkanie. - Oczywiście.
Mieliśmy nadzieję porozmawiać też z pani córką.
Andy pojechała do przyjaciół w Atlancie.
Jest nieco… przytłoczona tym wszystkim.
Pani też się wczoraj bała.
Wezwano policję, prawda?
Tak, fatalnie mi z tym.
Byłam zdenerwowana, obudziłam się w środku nocy.
Wydawało mi się, że ktoś tu był.
Kiedy przyjechała policja, nikogo nie było.
- Zachowali się w porządku. - Napisała pani, że był uzbrojony.
Skoro nikogo pani nie widziała, jak…
Wiem. Wszędzie widzę broń.
To zrozumiałe po tym, co pani przeszła.
Opowie pani, co się wczoraj wydarzyło?
Tak, choć pamiętam jak przez mgłę…
Poszłyśmy z Andreą na lunch.
Rozmawiałyśmy i…
podeszły Betsy z córką.
Nagle rozległy się strzały.
Pamiętam… dużo krwi.
I… tego młodego mężczyznę.
To Jonah Helsinger.
Przyglądał się Andy.
Pamiętam, że myślałam:
„Boże, on ją zabije”.
I zareagowałam.
To dość niezwykła reakcja. Miała pani nóż w dłoni.
Tak, cóż…
Mam starą ranę, która…
Nie czuję zbyt wiele w tym miejscu.
Większość osób chowała się pod stołami, ale nie pani.
Ma pani dzieci, detektyw Wilson?
Nie.
Kiedy ktoś grozi pani dziecku,
robi pani wszystko, by je chronić.
Coś po prostu
wywołuje reakcję.
To nam wystarczy.
Jest pani odważną kobietą.
Nigdy nie wiemy, do czego jesteśmy zdolni.
Na to wygląda.
- To pani klucze? - Słucham?
Pani auto zostało przy restauracji?
Tak.
Mogę poprosić policję, by je podstawiła.
Nie powinna pani teraz prowadzić.
- Byłoby wspaniale, dziękuję. - Dobrze.
Nie chcę dręczyć sąsiadów całym tym zamieszaniem.
Moglibyście poprosić dziennikarzy, by się przenieśli?
Żaden problem.
Andy jest z tobą?
- Nic jej nie jest. - Nie przyszła.
Pewnie usnęła.
Jest w bezpiecznym miejscu.
„Bezpiecznym miejscu”?
Możesz przyjechać?
- Co się dzieje? - Jak tylko będziesz mógł. Proszę?
Zaraz będę.
Wysłałam coś do wydrukowania.
Dwa dolary, złociutka.
„Idealne życie”.
Słucham?
Maine. To slogan stanowy.
Podobno pięknie tam o tej porze roku.
Na pewno lepiej niż tutaj.
MAGAZYN GET-EM-GO
WEJŚCIE
RHODE ISLAND WYDZIAŁ KOMUNIKACJI
DOWÓD REJESTRACYJNY
PRAWO JAZDY
Mój Boże.
Woda w porządku?
Tak.
Skąd masz tę bliznę?
Byłam na rowerach z mamą.
Zjechałam za szybko z górki i straciłam kontrolę.
Już wiem, po kim to mam.
Co?
Mój całkowity brak koordynacji ruchowej.
To nieprawda. Grasz w siatkówkę.
Pan Chapman mówi, że jak pijana surykatka.
Nie rozśmieszaj mnie, to boli.
Dzięki, że jesteś.
Co się dzieje?
Gdzie jest Andy?
Jest… w drodze do Maine.
Dlaczego?
Posłuchaj.
Wczoraj w nocy ktoś się włamał.
- Co? - Chciał mnie zabić.
- Laura, co do diabła? - Wiem.
- Andy go powstrzymała. - Powoli. Co się wydarzyło?
Nic jej nie jest?
Nie, ale przebywanie tu jest dla niej niebezpieczne.
Wiedzą, gdzie jestem.
- On tu jest. - Kto?
Laura, kto tu jest?
- Dzwonię na 911. - Nie ma czasu.
Co to ma znaczyć?
O piętnastej przy Macon ktoś miał mu zapłacić.
- Jeśli go… - Nie.
Możemy zobaczyć, kto się pojawi, zrobić zdjęcie,
- potem zawieźć go do szpitala. - Nie.
Gordon, czekaj.
Co?
Wiedziałeś, że ktoś może mnie szukać.
To zawsze wchodziło w grę.
Możemy zadzwonić po federalnych.
- Dadzą ci ochronę! - Nie.
Do tego czasu ta osoba zniknie.
Wiesz, jak to będzie wyglądało? Pomyśl. Ja zawożę jego.
Cholera.
Oni nie przestaną.
Będą śledzić Andy.
Próbowałam, Boże.
Próbowałam trzymać was od tego z daleka.
Nie mogę siedzieć bezczynnie.
Nie chcę, by Andy musiała całe życie się oglądać.
Nie jesteśmy już małżeństwem.
W czym mogę pomóc?
Poproszę pokój.
Standardowy za 39,99 $ i z widokiem na rzekę za 45,99 $.
Wezmę ten z widokiem na parking.
Proszę podpisać.
KSIĘGA GOŚCI
- Boże. - Co się dzieje?
- Co jest? - Ma napad.
- Jak źle? - Nie wiem.
- Oddycha? - Nie wiem.
Musimy znaleźć szpital.
Boże.
Posłuchaj mnie.
Daj mi numer osoby, która cię wysłała.
On cię zabije.
O nie.
Kurwa!
Dlaczego nie mówiłaś, jak źle jest?
To nigdy nie miało sensu.
Że po tylu latach wciąż się bałaś. Ale…
To by coś zmieniło?
Dlaczego chcą cię zabić?
Nie oni.
Tylko jedna osoba.
Muszę do niego dotrzeć.
Zatrzymać go.
Musimy się zbierać.
Podwiozę cię do Pembroke. Potem weźmiesz taksówkę.
Nie pomożesz mi go zagrzebać.
Gordon.
To nie miało miejsca.
Nikt go nie powstrzyma.
Boję się go.
Zabierze mi ją. Zabiera wszystko.
- Charlie. - Cześć.
- Kilka pytań. - Bez komentarza.
To nie potrwa długo.
Odsuńcie się.
Wejdźmy do środka.
Potrzebuję powietrza. Posiedzisz ze mną?
Jak długo czekałeś?
Półtorej godziny.
Widziałem samochód, ale nikt nie otwierał.
Byłam na fizjoterapii. Gordon mnie zawiózł.
Gordon.
Wróciliście do siebie?
Nie. Nic z tych rzeczy.
- Powiedziałabyś mi? - Jasne.
Byłem w Keys. Przyjechałem, jak tylko zobaczyłem wiadomości.
Wiem. To się… działo tak szybko.
Nie spodziewałam się takiej afery.
Nie chcę cię stracić.
Wciąż tu jestem.
A Andy?
U przyjaciół.
Nie powinnaś być sama.
Jeśli chcesz od tego uciec, możemy to zrobić.
Charlie.
Nic mi nie jest.
Jestem zmęczona.
Porozmawiamy jutro?
Tak.
Zadzwonię.
Cholera.
Nie myślisz jasno. Rzeczywistość jest skomplikowana.
FORUM EKONOMICZNE
Musimy zastanowić się…
Ile jest warte ludzkie życie.
Nie!
Gotowi na kolejne?
- Co podać? - Poproszę frytki.
I podwójną wódkę na lodzie.
- Frytki będą za minutę. - Dzięki.
RATUJE CÓRKĘ I INNYCH PODCZAS ATAKU ZABÓJCY
To ty, prawda?
- Nie. - Jak było?
- Poproszę te frytki na wynos. - Jak twoja mama to zrobiła?
Nie jest moją mamą.
Powiedz, że zwariowałam.
To ta sama dziewczyna.
Nie wiem.
- Jasne jak słońce. - Dobrze, pani kapitan.
Dziewczyna na zdjęciu jest młodsza.
Pieprz się.
Dzięki.
Za co?
Jasne.
Nie chciałabym nią być.
Leżeć sparaliżowana, gdy mama ratuje ci tyłek.
Upiłabym się do nieprzytomności.
Wszystko dobrze?
Nie masz tak czasem, że myślisz, że znasz kogoś
tak dobrze, jak to tylko możliwe,
a nagle okazuje się, że całkowicie się myliłeś?
Miałem tak ze Świętym Mikołajem.
Poproszę jeszcze jedno i to, co on pije.
Nie, ja się zbieram.
- Ale dziękuję. - Daj spokój.
Za…
mylenie się co do ludzi.
Jestem Andy.
Jack.
Jesteś stąd?
Mieszkam niedaleko. Ty przejazdem?
Tak, jadę na północ.
Ale może będę wpadać częściej.
Sceneria nie jest zła.
Przepraszam.
Ja…
Czasem coś palnę. Słowa same wychodzą.
Teraz powinieneś powiedzieć: „W porządku, rozumiem.
Ja też miewam gorsze dni”. A ja…
Jasne. Tak mam powiedzieć?
Coś w tym stylu.
Dobra.
Miałem kilka gorszych dni.
Coś więcej?
Dobra.
Założyłem się z kumplem na poligonie,
który z nas będzie lepszym strzelcem.
Jeździliśmy na rowerze na pustynię, by ćwiczyć, aż pewnego dnia
trafiłem na kamień, przekoziołkowałem, rozwaliłem rower i kolano.
Po miesiącu jednostka jechała do Iraku,
a ja układałem dokumenty w biurze.
Hurra.
Wiesz, jak używać broni?
Naucz mnie.
- Co? - Mówię poważnie.
Spodziewasz się kłopotów?
Proszę?
Nie ma mowy.
Poza tym nie mam broni.
Ale ja mam.
Kupiłam ją dzisiaj.
Chciałam czuć się bezpiecznie.
Proszę.
Pomóż mi.
Teraz ty.
Dasz mi wskazówki?
Stań naprzeciwko celu.
Stopy na szerokość ramion.
Cofnij trochę prawą nogę.
Tak?
Mogę?
Rozluźnij ramiona.
Tak jest.
Łokcie zgięte. Trzymaj mocno.
Cel musisz mieć na muszce.
Kiedy będziesz gotowa, pociągnij za spust.
Ale powoli, dobrze?
Jestem gotowa udzielić wywiadu.
Ale na antenie ma pójść wszystko, co powiem, bez edycji.
Dobrze.
Ma być na skalę kraju, żeby wszyscy to zobaczyli.
Jutro rano w Today Show?
Dobrze.
Wiesz, że to fart początkującego?
Daj spokój, mam to we krwi.
Masz potencjał.
Wszyscy tak mówią. Ale muszę nauczyć się praktyki.
To moje auto.
Będę się zbierał.
Jasne.
Chyba że chcesz podwózkę.
Ja…
To po drugiej stronie ulicy.
Dzięki za… sam wiesz.
Żaden problem.
Zrobisz coś dla mnie?
Pamiętaj, by nie blokować łokci.
I kolan.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Dobranoc!
Napisy: Aneta Adamczyk