‪(ความเดิมในเศษชีวิต)
‪เก้าหนึ่งหนึ่ง เกิดเหตุฉุกเฉินอะไรคะ
‪แอนดี้ อย่าพูดกับพวกเขา
‪ใครคะ
‪ตำรวจ
‪สิ่งที่แม่คุณทำ
‪มันไม่ธรรมดาเลย
‪- เขาไม่อยากได้เงินของเธอ ‪- พอลล่า คุนด้า…
‪เอาโทรศัพท์เขามาให้แม่
‪รถเขาจะอยู่แถวๆ นี้ ‪ลูกจะขับไปแคร์โรลตัน
‪มีที่เก็บของชื่อเก็ตเอ็มโก
‪แม่มีรถที่นั่น เอารถไป ‪และมุ่งหน้าขึ้นเหนือ ขับไปจนถึงเมน
‪หาโรงแรมในแคมเดนและพักอยู่ที่นั่น
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪แม่หนาว
‪หิมะตกรึเปล่า
‪เขาจะกลับมา
‪เวร
‪ทั้งหมด 17,39 ดอลลาร์
‪ผมต้องการแค่นี้
‪ค่ะ
‪คุณครับ เงินทอน
‪บ้าจริง
‪(ถนนเมน)
‪ขอโทษค่ะ คุณรู้จักทางไปเก็ตเอ็มโกไหมคะ
‪"เก็ตเอ็ม" อะไรนะคะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪เชพาร์ดต้องการเดโมแคตหัวก้าวหน้า
‪ที่ใส่ใจปัญหา ‪อย่างเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ
‪โดยไม่ทำให้บาดหมาง ‪กับประชาชนที่เป็นกลาง
‪ที่อาจกังขาเรื่องผู้ลงสมัครหญิง
‪เรายังคุยกันเรื่องนั้นอยู่เหรอ
‪เชพาร์ดไม่ต้องแบกภาระ ‪เดียวกับที่ฮิลลารี คลินตันเจอ
‪(ห้องสมุดคาร์โรลตัน)
‪แต่สิ่งที่เธอเลือกอาจเปลี่ยนแปลงโอกาส ‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪พูดถึงเรื่องภาระ
‪แจสเปอร์ เควลเลอร์ ‪มีมากกว่าที่เขาบอกไม่ใช่เหรอ
‪ก็อาจจะ แต่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งผู้หญิงชอบเขา
‪(เก็ตเอ็มโก)
‪(ที่เก็บของเก็ตเอ็มโก)
‪(ห้องสมุดสาธารณะแคร์โรลตัน ‪ที่เก็บของเก็ตเอ็มโก)
‪(ห้องสมุดสาธารณะแคร์โรลตัน ‪แคมเดน เมน)
‪(20 ชม. 31 นาที ‪19 ชม. 58 นาที)
‪(หญิงท้องถิ่นหยุดมือปืน)
‪(ตายสี่ เจ็บหนึ่ง ยิงกันที่ร้านอาหาร)
‪(ค้นหา: ชายเสียชีวิตที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้)
‪(ไม่พบผลการค้นหาของคุณ)
‪- พอลล่าพูดถูกเรื่องเธอ ‪- พอลล่า คูนทซ์…
‪(พอลล่า คูนทซ์)
‪- ขอบคุณที่มาคุยกับเรา คุณโอลิเวอร์ ‪- แน่นอนค่ะ
‪เราหวังว่าจะได้คุยกับลูกสาวคุณด้วย
‪แอนดี้ไปหาเพื่อนในแอตแลนตาค่ะ
‪เธอ… รู้สึกจิตใจไม่สงบกับเรื่องทั้งหมดนี้
‪เมื่อคืนคุณเองก็เจอเรื่องน่าตกใจ
‪ฉันเข้าใจว่ามีการโทรเรียกตำรวจมาที่บ้าน
‪ค่ะ ฉันรู้สึกแย่กับเรื่องนี้
‪ฉันค่อนข้างวิตกกังวล ‪และฉันตื่นขึ้นมากลางดึก
‪นึกว่าฉันเห็นคนข้างนอก
‪พอตำรวจมาถึงที่นี่ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
‪- พวกเขาใจดีกับเรื่องนี้มาก ‪- ข้อความของคุณบอกว่าผู้ชายมีอาวุธ
‪ถ้าคุณไม่ได้เห็นใคร แล้วคุณ…
‪ไม่ค่ะ ฉันรู้ ‪ฉันเดาว่าฉันเห็นปืนอยู่ทุกที่
‪มันเข้าใจได้หลังจากสิ่งที่คุณเจอมา
‪คุณช่วยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ‪ให้เราฟังหน่อยได้ไหมคะ
‪แน่นอนค่ะ มันไม่ค่อยชัดเจน แต่ว่า…
‪แอนเดรียกับฉันไปกินมื้อเที่ยงกัน
‪เรากำลังคุยกันอยู่
‪และ… เบ็ตซี่กับลูกสาวของเธอเข้ามาหา
‪และ… จู่ๆ ก็มีเสียงปืน
‪และฉันจำได้ว่า… เห็นเลือดเยอะมาก
‪และ… ชายหนุ่มคนนั้น
‪โจน่าห์ เฮลซิงเงอร์ค่ะ
‪เขาจ้องแอนดี้เขม็ง
‪ฉันจำได้ว่าคิดว่า
‪"พระเจ้า เขาจะฆ่าเธอ"
‪และฉันก็แค่มีปฏิกิริยาตอบโต้
‪ฉันคงเรียกว่าเป็นการตอบโต้ที่ไม่ธรรมดา ‪มีมีดปักอยู่ในมือคุณนะคะ
‪ค่ะ ฉัน…
‪ฉันเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน ซึ่ง…
‪หมายความว่า ‪ไม่มีความรู้สึกตรงนั้นเท่าไหร่ แต่ใช่ค่ะ
‪คนส่วนใหญ่ในร้านอาหาร ‪ซ่อนตัวใต้โต๊ะ แต่คุณไม่ได้ทำแบบนั้น
‪คุณมีลูกไหมคะ สายสืบวิลสัน
‪ไม่มีค่ะ
‪ถ้ามีคนคุกคามลูกของคุณ
‪คุณจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกเขา
‪มีบางอย่าง
‪ที่กระตุ้นให้ทำ
‪ผมว่าเราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪คุณเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญมากครับ
‪ฉันว่าเราคงไม่มีทางรู้สินะคะ ‪ว่าเราสามารถทำอะไรได้บ้าง
‪คิดว่าไม่ค่ะ
‪- นี่กุญแจของคุณใช่ไหม ‪- ว่าไงนะคะ
‪รถของคุณยังอยู่ที่ร้านอาหารใช่ไหมครับ
‪ค่ะ
‪ยินดีให้เจ้าหน้าที่ขับมาส่งให้นะครับ
‪ตอนนี้คุณไม่ควรขับรถ
‪- แบบนั้นก็ดีเลยค่ะ ขอบคุณ ‪- ได้ครับ
‪ฉันไม่อยากให้ ‪เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้รบกวนเพื่อนบ้าน
‪คุณคิดว่าจะขอให้นักข่าว ‪ขยับถอยไปจากตรงนี้หน่อยได้ไหมคะ
‪ไม่มีปัญหาครับ
‪ไง แอนดี้อยู่กับคุณรึเปล่า
‪- เธอสบายดี ‪- เธอไม่ได้มาที่บ้าน
‪คิดว่าเธอคงนอนที่นั่น
‪เธอ… อยู่ในที่ที่ปลอดภัย
‪"ที่ที่ปลอดภัย" เหรอ
‪คุณแวะมาหน่อยได้ไหม
‪- มีเรื่องอะไร ‪- ทันทีที่มาได้นะ นะคะ
‪ผมกำลังไป
‪สวัสดีค่ะ ฉันสั่งพิมพ์เอกสารไป
‪สองดอลลาร์ค่ะ
‪"วิถีที่ชีวิตควรจะเป็น"
‪อะไรนะคะ
‪สโลแกนของรัฐเมนค่ะ
‪ฉันได้ยินว่าช่วงนี้ของปีมันสวยมาก
‪ดีกว่าความชื้นที่นี่แน่นอน บอกได้เลย
‪(ที่เก็บของเก็ตเอ็มโก)
‪(ทางเข้า - เก็ตเอ็มโก)
‪(รัฐโรดไอแลนด์ ‪กรมยานยนต์)
‪(บัตรลงทะเบียนใช้งานได้)
‪อะไร…
‪(ใบขับขี่ - วิสคอนซิน)
‪(เซาท์ดาโคตา)
‪(โอไฮโอ)
‪ตายแล้ว
‪แบบนี้โอเคไหม น้ำโอเคนะคะ
‪ก็ดี
‪โอเค
‪แม่ได้แผลนี้มายังไงนะ
‪แม่ปั่นจักรยานกับแม่ของแม่
‪แล้ว… แม่ลงเนินเร็วไป ‪และแม่ก็ควบคุมจักรยานไม่ได้
‪อย่างน้อยหนูก็ได้พันธุกรรมเรื่องนั้นมา
‪อะไรเหรอ
‪การที่ร่างกายทำงานไม่ประสานกันเลย
‪ไม่จริง ลูกเล่นวอลเลย์บอลไง
‪ครูแชปแมนบอกว่าหนูดูเหมือนเมียร์แคตเมา
‪อย่าทำให้แม่หัวเราะ มันเจ็บ
‪ขอบคุณที่มานะ
‪มีอะไร
‪แอนดี้อยู่ไหน
‪เธอ… เธอกำลังเดินทางไปเมน
‪ทำไม
‪โอเค ฟังนะ
‪เมื่อคืนมีผู้ชายบุกเข้ามาในบ้าน…
‪- อะไรนะ ‪- และพยายามทำร้ายฉัน
‪- ลอร่า มันเรื่องบ้าอะไร ‪- ใช่ ฉันรู้
‪- แอนดี้หยุดเขาไว้ เธอ… ‪- เดี๋ยว ช้าก่อน เกิดอะไรขึ้น
‪แล้วเธอโอเคไหม
‪โอเค แต่มันไม่ปลอดภัยที่เธอจะอยู่ที่นี่
‪พวกเขารู้แล้วว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪- เขาอยู่ที่นี่ ‪- ใคร
‪ลอร่า ใครอยู่ที่นี่
‪- ผมจะโทรเรียกตำรวจ ‪- เราไม่มีเวลา
‪คุณหมายความว่าไง
‪เขาควรต้องไปเจอใครสักคน ‪นอกเมืองเมคอนตอนบ่ายสามเพื่อรับเงิน
‪- ถ้าเราพาเขาไปที่นั่น… ‪- ไม่
‪เราจะได้เห็นว่าใครโผล่มา ‪และถ่ายรูปกับป้ายทะเบียน
‪- และพาเขาไปส่งโรงพยาบาล… ‪- ผมจะไม่ทำแบบนี้
‪กอร์ดอน เดี๋ยว
‪อะไร
‪คุณรู้อยู่แล้วว่าอาจมีคนมาตามหาฉัน
‪นี่เป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้มาตลอด
‪โอเค ฟังนะ ลอร่า เราโทรหาเอฟบีไอได้
‪- คุณจะได้รับการคุ้มกัน ‪- ไม่
‪กว่าจะถึงตอนนั้น ‪คนที่เขานัดเจอก็ไม่อยู่แล้ว
‪คุณรู้ไหมว่ามันดูเป็นยังไง ‪คิดดูสิ ผมขับรถพาเขาไป
‪เวร
‪ก็แค่ว่าพวกเขาจะไม่ยอมหยุด
‪พวกเขาจะไปตามล่าแอนดี้
‪ฉันพยายามแล้ว ให้ตายเถอะ
‪ฉันพยายามเต็มที่สุดๆ ‪เพื่อไม่ให้คุณทั้งคู่ต้องมาเกี่ยวข้อง
‪ฉันแค่นั่งเฉยๆ อยู่ตรงนี้ไม่ได้น่ะ
‪ฉันไม่อยากให้แอนดี้ต้องคอยระแวงตลอดชีวิต
‪เราเลิกกันแล้ว
‪(โรงแรมชิโครี)
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪ฉันต้องการห้องพัก
‪ค่ะ 39,99 ดอลลาร์สำหรับห้องธรรมดา ‪และ 45,99 ดอลลาร์สำหรับห้องวิวแม่น้ำ
‪ฉันจะเอาห้องที่หันเข้าที่จอดรถค่ะ
‪เซ็นชื่อตรงนี้ค่ะ
‪(โรงแรมชิโครี)
‪(ทะเบียนผู้เข้าพัก)
‪(แอน เจฟเฟอร์)
‪- ตายแล้ว ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- เขากำลังชัก
‪- ให้ตายสิ รุนแรงแค่ไหน ‪- ฉันไม่รู้
‪- เขาหายใจไหม ‪- ฉันไม่รู้
‪นี่
‪เราต้องหาโรงพยาบาล
‪พระเจ้า
‪นี่ๆ ฟังฉันนะ
‪ฉันต้องการเบอร์คนที่ส่งแกมา
‪เขาจะฆ่าเธอ
‪ไม่นะ
‪แม่งเอ๊ย
‪ทำไมคุณไม่เคยบอกผมว่ามันแย่แค่ไหน
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪ที่คุณยังคงกลัว ‪หลังจากผ่านมาหลายปีแล้ว แต่…
‪คิดว่ามันจะต่างไปจากเดิมเหรอ
‪ทำไมพวกเขาถึงอยากทำร้ายคุณ
‪ไม่ใช่พวกเขา
‪แค่คนคนเดียว
‪ฉันต้องหาทางติดต่อเขาให้ได้
‪เพื่อทำให้เรื่องนี้จบ
‪เราต้องไปต่อ ลอร่า
‪ผมจะขับไปส่งคุณที่เพมโบรก ‪คุณขึ้นแท็กซี่ต่อจากที่นั่น
‪คุณช่วยผมฝังศพเขาไม่ได้
‪กอร์ดอน
‪เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
‪ไม่มีใครเคยหยุดเขาได้
‪ฉันกลัวเขา
‪เขาจะพรากเธอไปจากฉัน เขาพรากทุกอย่าง
‪- ชาร์ลี ‪- สวัสดี
‪- คุณโอลิเวอร์ ขอไม่กี่คำถาม ‪- ไม่มีความเห็นค่ะ
‪- ใช้เวลาไม่นานครับ ‪- นี่
‪นี่ ถอยไป
‪- โอเค ‪- โอเค
‪เข้าไปข้างในกันเถอะ
‪ฉันอยากสูดอากาศ นั่งกับฉันไหม
‪คุณมารอนานแค่ไหนแล้ว
‪ประมาณชั่วโมงครึ่ง
‪ผมเห็นรถคุณ แต่ไม่มีใครมาเปิดประตู
‪ค่ะ ฉันมีทำกายภาพบำบัด ‪กอร์ดอนขับรถพาฉันไปส่ง
‪กอร์ดอน
‪คุณสองคนกลับมาคบกันเหรอ
‪เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น
‪- คุณจะบอกผมใช่ไหม ‪- แน่นอน
‪ผมอยู่ที่ฟลอริดาคีส์ ‪ผมกลับมาที่นี่ทันทีตอนที่เห็นข่าว
‪ฉันรู้ จู่ๆ มันก็เกิดขึ้น
‪ฉันไม่ได้คาดคิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้
‪ผมไม่ชอบความคิดที่ว่าผมอาจเสียคุณไป
‪ฉันยังอยู่ตรงนี้
‪แอนดี้ไปไหน
‪ไปเยี่ยมเพื่อน
‪คุณไม่ควรอยู่ตามลำพังนะ
‪ถ้าคุณอยากหนีไปจากเรื่องทั้งหมดนี้ เราทำได้นะ
‪ชาร์ลี
‪ฉันไม่เป็นไร
‪แค่เหนื่อยน่ะ
‪เราคุยกันพรุ่งนี้ได้ไหม
‪ได้
‪โอเค
‪ฉันจะโทรหาคุณ
‪ได้
‪เวร
‪คุณมองเห็นสิ่งต่างๆ ไม่ชัดเจน ‪และความเป็นจริงมันซับซ้อน
‪(สภาเศรษฐกิจนานาชาติ)
‪เราแค่ต้องตัดสินใจว่า…
‪ชีวิตมนุษย์มีค่าแค่ไหน
‪ไม่นะ
‪พร้อมอีกยกไหม
‪- รับอะไรดีครับ ‪- ขอมันฝรั่งทอดค่ะ
‪และวอดก้าสองช็อตใส่น้ำแข็ง
‪- มันฝรั่งรอแป๊บนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪(ผู้หญิงคนหนึ่งช่วยลูกสาวและคนอื่นๆ ‪ในเหตุยิงกันที่ร้านอาหาร)
‪คุณคือเด็กสาวคนนั้นสินะ
‪- ไม่ใช่ ‪- มันเป็นยังไงเหรอ
‪- ช่วยห่อมันฝรั่งทอดกลับบ้านด้วยค่ะ ‪- ว่าแต่แม่คุณทำแบบนั้นได้ยังไง
‪เธอไม่ใช่แม่ฉัน
‪บอกหน่อยว่าฉันบ้ารึเปล่า
‪ผู้หญิงคนเดียวกัน นั่งอยู่ตรงนี้
‪ไม่รู้สิ
‪- ไม่เอาน่า ชัดเจนแจ่มแจ้ง ‪- โอเค แม่คนขี้เมา
‪ผู้หญิงในรูปอายุน้อยกว่าเยอะ ‪ไม่เหมือนเธอเลย
‪แหงล่ะ ไอ้เวร
‪ผมจะเอาเงินทอนให้
‪ขอบคุณค่ะ
‪เรื่องอะไร
‪โอเค
‪คงจะแย่น่าดูถ้าเป็นผู้หญิงคนนั้น
‪กลัวจนขยับตัวไม่ได้ ‪ในขณะที่แม่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้
‪คุณคงจะดื่มจนขาดสติไปเลย
‪คุณโอเคนะ
‪คุณเคยเจอไหม ‪เรื่องที่คุณคิดว่ารู้จักคนคนหนึ่ง
‪อย่างดีที่สุดเท่าที่จะรู้จัก ‪ใครสักคนได้ แล้วจากนั้น
‪วันหนึ่ง ก็ได้เห็นเต็มตา ‪ว่าคุณโคตรคิดผิดเลย
‪ผมรู้สึกแบบเดียวกันกับซานตาคลอส
‪โทษทีค่ะ ขออีกแก้ว ‪แล้วก็ที่เขาดื่มอยู่ด้วย
‪ไม่ล่ะ ผมจะไปแล้ว
‪- แต่ขอบคุณนะ ‪- ไม่เอาน่า
‪ดื่มให้…
‪การมองคนผิด
‪ฉันแอนดี้
‪แจ็ก
‪คุณเป็นคนแถวนี้เหรอ
‪ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ ‪คุณผ่านมาทางนี้เหรอ
‪ใช่ค่ะ มุ่งหน้าขึ้นเหนือ
‪แต่อาจจะมาเที่ยวที่นี่
‪ทิวทัศน์ไม่เลวนะ
‪โทษที
‪โทษทีค่ะ ฉัน…
‪บางครั้งฉันแค่พูดสิ่งต่างๆ มันออกมาเอง
‪นี่คือตอนที่คุณพูดว่า "ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ
‪ผมก็เจอวันแย่ๆ เหมือนกัน" และฉันบอกว่า…
‪ใช่สิ นั่นคือสิ่งที่ผมพูดใช่ไหม
‪อะไรทำนองนั้น
‪โอเค
‪ผมเจอวันแย่ๆ มาเหมือนกัน
‪ฉันต้องการมากกว่านี้
‪โอเค
‪ผมกับเพื่อนพนันกันตอนอยู่ค่ายฝึกทหาร
‪เราคนไหนจะชนะรางวัลแม่นปืน
‪เราเคยปั่นจักรยานไปทะเลทราย ‪เพื่อไปซ้อม จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง
‪ผมชนหิน เสียหลัก จักรยานและเข่าผมพัง
‪หนึ่งเดือนต่อมา ‪หน่วยของผมถูกส่งไปอิรัก
‪และผมทำงานเอกสารในทเวนตีไนน์พาล์มส์
‪ไชโย
‪งั้นคุณก็ใช้ปืนเป็นสินะ
‪สอนฉันหน่อย
‪- อะไรนะ ‪- ฉันพูดจริง
‪คุณอยากเดือดร้อนมากกว่านี้หรือยังไง
‪นะคะ
‪ไม่มีทาง
‪อีกอย่าง ใช่ว่าผมพกปืนติดตัวซะหน่อย
‪ฉันมีปืน
‪ฉันได้มันมาวันนี้
‪ฉันอยากรู้สึกปลอดภัยน่ะ
‪นะคะ
‪ช่วยฉันหน่อย
‪ทีนี้ตาคุณ
‪สอนฉันหน่อย
‪หันไปหาเป้าหมาย
‪เท้าห่างกันเท่าช่วงไหล่
‪แค่ถอยเท้าขวากลับมาหน่อย
‪แบบนี้เหรอ
‪ผมช่วยนะ
‪เอาละ ผ่อนคลายไหล่
‪นั่นแหละ
‪งอศอกไว้ จับไว้ให้แน่น
‪ทีนี้ อย่างเดียวที่คุณอยากมอง ‪เหนือปากกระบอกคือเป้าหมาย
‪เมื่อคุณพร้อม ผมอยากให้คุณเหนี่ยวไก
‪แต่ทำช้าๆ โอเคนะ
‪ตอนนี้ฉันพร้อมจะพูดแล้ว
‪แต่ฉันอยากให้คุณออกอากาศทั้งหมด ‪ไม่ว่าฉันพูดอะไร ห้ามตัดต่อ
‪โอเคครับ
‪ฉันต้องการให้ถ่ายทอดทั่วประเทศ ‪ฉันอยากให้ทุกคนได้เห็น
‪สัมภาษณ์รายการเดอะทูเดย์โชว์ ‪พรุ่งนี้เช้าเป็นไง
‪โอเคค่ะ
‪คุณรู้ว่ามันคือโชคดีของมือใหม่ใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า ฉันมีพรสวรรค์
‪ผมเห็นว่าคุณจะทำได้ดีในอนาคต
‪ทุกคนก็บอกแบบนั้น ‪แต่ฉันต้องทำต่อให้สำเร็จ
‪นี่รถผม
‪ผมควรกลับบ้านแล้ว
‪ค่ะ โอเค
‪นอกจากว่าคุณอยากให้ไปส่ง
‪ฉัน…
‪ฉันแค่อยู่ถนนฝั่งตรงข้าม
‪ขอบคุณที่… คุณก็รู้
‪ไม่มีปัญหา
‪ช่วยอะไรผมหน่อยนะ
‪อย่าลืมว่าห้ามเกร็งศอกนะ
‪และเข่าด้วย
‪คุณโอเคนะ
‪ค่ะ
‪- ผมจะเดินไปส่ง ‪- ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
‪- คุณแน่ใจนะ ‪- ค่ะ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ