‪(ความเดิมในเศษชีวิต)
‪คุณเคยเจอไหม ‪เรื่องที่คุณคิดว่ารู้จักคนคนหนึ่ง
‪อย่างดีที่สุดเท่าที่จะรู้จัก ‪ใครสักคนได้ แล้วจากนั้น
‪วันหนึ่ง ก็ได้เห็นเต็มตา ‪ว่าคุณโคตรคิดผิดเลย
‪พวกเขาจะไม่ยอมหยุด
‪พวกเขาจะไปตามล่าแอนดี้
‪ฉันแค่นั่งเฉยๆ อยู่ตรงนี้ไม่ได้น่ะ
‪ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจ
‪ฉันเดาว่าถ้าฉันเข้าถึงคนคนหนึ่งได้ ‪คนที่อาจจะคิดทำร้ายคนอื่น
‪งั้นก็จะเกิดเรื่องดีๆ ตามมา ‪จากเรื่องทั้งหมดนี้
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล เจน
‪คุณรู้จักพอลล่า คูนทซ์ไหม
‪ไม่ ฉันไม่เคยได้ยินเลย
‪ชาร์ลีใช่คนตามที่เขาบอกไหม
‪มันซับซ้อน แอนดี้
‪คุณรู้หลายเรื่องที่คุณไม่เคยบอกฉัน
‪ผมโทรมาเรื่องลอร่าและแอนดี้
‪ฉันอยากพบเจราลดีน รอสค่ะ
‪ฉันทำสารคดีเรื่องการปฏิรูปการตัดสินลงโทษ
‪และฉันอยากคุยกับพอลล่า
‪ขอโทษค่ะ
‪ไง เจน ช่วงนี้คุณยุ่งนะ
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ศจ.อเล็กซ์ เมเปิ้ลครอฟต์
‪มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
‪- การอภิปรายของฉันเริ่มบ่ายสอง ‪- เอกสารแสดงตัวครับ
‪(ออสโล-88 - สภาเศรษฐกิจนานาชาติ)
‪(อเล็กซานเดรีย เมเปิ้ลครอฟต์)
‪อย่าลืม
‪คุณเป็นศาสตราจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์ ‪ที่มหาวิทยาลัยอเมริกันอันทรงเกียรติ
‪ขอค้นกระเป๋าคุณด้วยครับ
‪ได้เลยค่ะ
‪คุณดูเหมาะกับบทอยู่แล้ว เล่นให้สมบทบาท
‪กรุณาอยู่ในตึกนะครับ
‪ทุกคนจะเชื่อตัวตนที่คุณบอก
‪ทุกท่านคะ การอภิปรายถัดไปจะเริ่มใน 15 นาที
‪ระเบิดพร้อมใช้งาน
‪ผมจะอยู่ในกลุ่มผู้ชม เตรียมพร้อมกดระเบิด
‪(ศจ.อเล็กซานเดรีย เมเปิ้ลครอฟต์)
‪(มาร์ติน เควลเลอร์)
‪ขณะที่ภาพของมาร์ติน เควลเลอร์ ‪เปื้อนเลือดในเชิงสัญลักษณ์
‪จะขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับทั่วโลก
‪ทุกคนจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณ
‪ถ้าต้องเปลี่ยนแผน ผมจะอยู่ตรงนั้น
‪ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตามเพื่อโค่นเขา
‪ศาสตราจารย์เมเปิ้ลครอฟต์
‪ผมตามหาคุณอยู่ ‪ได้เจอตัวเป็นๆ กันสักที
‪- คุณเควลเลอร์ ‪- ที่จริงแล้ว ดร.เควลเลอร์ครับ
‪ม.จอนส์ฮอปกินส์เห็นว่าเหมาะสม ‪ที่จะให้ป.เอกกิตติมศักดิ์กับผมเมื่อปีก่อน
‪งั้นเหรอคะ
‪ผมมอบตำแหน่งศาสตราจารย์ ‪ด้านจิตวิทยาศึกษาเพื่ออุทิศให้ภรรยาผมที่เสียไป
‪- ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้… ‪- สิ่งที่คุณไม่รู้น่ะมีเยอะมาก
‪ที่จริง หลายเรื่องเลย
‪ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับผม
‪การอภิปรายของเราใกล้จะเริ่มแล้ว
‪ทำไมเราไม่คุยเรื่องนี้กันต่อที่นั่น ‪อย่างคนมีอารยธรรมคะ
‪การเรียกร้องเรื่องมารยาทจากผู้หญิง
‪ที่เปรียบเทียบบริษัทของผม ‪กับอาณาจักรไรช์ที่สาม
‪ออสโลมีสื่อมามากมาย ‪เราเก็บเรื่องปะทะนี่ให้นักข่าวดูดีกว่าไหมคะ
‪เรามาที่นี่เพื่อสิ่งนั้นไม่ใช่เหรอ ‪เพื่อแสดงอะไรดีๆ ให้พวกเขาดู
‪(ใบขับขี่เท็กซัส ‪ชีลา เอ็น. สก็อตต์)
‪- คุณมาพบพอลล่า คุนด้าเหรอ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณไม่ใช่ชีลา
‪ขอโทษค่ะ เป็นทางเดียว ‪ที่ฉันจะเจอคุณได้อย่างกะทันหัน
‪ฉันชื่อแอนน์ เจฟเฟอร์สัน ฉันเป็นนักข่าว
‪คุณมาที่นี่เพราะเรื่องอุทธรณ์ของฉันเหรอ
‪- เปล่าค่ะ ‪- โอเค ไปให้พ้น
‪สองนาที และฉันจะให้ทุกอย่าง ‪ที่คุณต้องการจากร้านเสบียง
‪ฉันพูดจริง อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ
‪รองเท้าไนกี้ ไซซ์แปด
‪- โอเค ‪- โลชั่น
‪ช็อกโกแลต
‪และบุหรี่คาเมลหนึ่งหีบ
‪- สองนาที เริ่ม ‪- โอเค…
‪คุณรู้จักผู้หญิงคนนี้ไหม
‪ดาเนียลา คูเปอร์เหรอ
‪เธอใช้ชื่อลอร่า โอลิเวอร์ ‪เป็นนักแก้ไขการพูดในจอร์เจีย
‪คุณแน่ใจเหรอ
‪- ก็บอกแล้วไง ‪- เธอพูดชื่อของคุณ
‪- โอเค เราคุยจบแล้ว ‪- เดี๋ยวค่ะ
‪ไปได้แล้ว ไม่งั้นฉันจะแหกปาก
‪เดี๋ยวก่อน แล้วคนนี้ล่ะ
‪- นี่อะไร ‪- ไม่มีอะไร มันคือ…
‪แม่ของฉัน
‪เมื่อนานมาแล้ว
‪เธอส่งคุณมาเหรอ
‪ให้มาดูฉันใช่ไหม
‪เธอกลัวว่าฉันใกล้จะได้ออกไปแล้ว
‪ไปเยี่ยมเธอน่ะ
‪คุณบอกเจน… ว่าไปตายซะ
‪- เจนคือใคร ‪- คุณโกหก
‪- บอกเจนว่าฉันจะฆ่าเธอ ‪- หยุดนะ
‪- ได้ยินฉันไหม เธอตายแน่ ‪- ใจเย็นๆ
‪- นังเศรษฐีเควลเลอร์บ้านั่น ‪- ไปเถอะ
‪เธอตายแน่
‪อรุณสวัสดิ์
‪ได้นอนบ้างไหม
‪ถ้าพร้อมแล้วคุณควรขึ้นไปข้างบน
‪(เจน เควลเลอร์)
‪(คุณหมายถึง แจสเปอร์ เควลเลอร์)
‪(แจสเปอร์ เควลเลอร์ ‪ประธานบริหารเควลคอร์ป)
‪(ทัวร์หนังสือในเท็กซัส ‪ของเควลเลอร์ไปที่เอลแพโซ)
‪(ปลายทางของเควลเลอร์ ‪จะเป็นที่เอลแพโซ ซึ่งเขาจะขึ้นพูด)
‪(ที่งานระดมทุนพรรคเดโมแครต ‪เช้าวันศุกร์)
‪(เส้นทางเบื้องหน้า: ‪วิสัยทัศน์สำหรับอเมริกาใหม่)
‪(พ่อและน้องสาวของผม ‪มีสายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งมาก)
‪(เธอทนรับการตายของพ่อไม่ไหว ‪เจนหายตัวไป ผมไม่ได้ข่าวจากเธอ)
‪- ว่าไง ‪- ไง เพื่อน
‪คุณเป็นใคร แล้วตามฉันมาทำไมวะ
‪วางปืนลง
‪ตอบฉันมา
‪ผมจะตอบ ทันทีที่คุณวางปืนลง
‪อาวุธของคุณอยู่ไหน
‪อยู่ในแจ็กเก็ตของผม
‪เอาไปสิ
‪- ผมเป็นตำรวจ ‪- โกหก
‪ฉันทำงานกับตำรวจ คุณไม่ใช่ตำรวจ
‪ตราของผมอยู่ในกระเป๋า ผมเอาให้คุณดูได้
‪โอเค
‪ผมชื่อไมเคิล วาร์กัส ‪ผมเป็นตำรวจศาลสหรัฐฯ
‪ทำไมตำรวจศาลสหรัฐฯ ‪ถึงตามฉันไปทั่วสี่รัฐ
‪เพราะคุณและแม่ของคุณ ‪อยู่ในโครงการคุ้มกันพยาน
‪เข้าไปในนั้น
‪เร็วสิ
‪เร็วเข้า
‪ตรงนี้
‪เอามือวางไว้บนโต๊ะ
‪กลัวว่าผมอาจจะเอาตะเกียบทิ่มคุณเหรอ
‪หลังจากที่คุณพาผม ‪เดินผ่านครัวที่มีมีดเต็มไปหมด
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าผมคว้ามันได้ง่ายมาก
‪- รับอะไรไหมครับ ‪- แป๊บนึงค่ะ
‪โทษทีนะ คุณอยากสั่งเบียร์เหรอ
‪เห็นอยู่ว่าตำรวจศาลให้เจ้าหน้าที่ ‪ดื่มเหล้าขณะปฏิบัติหน้าที่ได้
‪ผมนึกว่าคุณเข้านอนแล้ว
‪ผมไม่เคยคิดว่าคุณจะเดินเข้าไปในบาร์นั่น
‪แล้วเรื่องเศร้าของคุณ ‪ที่ว่าไม่ได้เป็นทหารนั่นมันอะไรกัน
‪ผมทำตัวเป็นคนที่คุณอยากให้เป็น
‪ฉันทิ้งรถคันนั้น ‪และคุณก็ยังตามฉันมาได้
‪เพราะโทรศัพท์ของฉันใช่ไหม
‪ให้ตายสิ
‪โอเค
‪นานแค่ไหนแล้ว
‪นานแค่ไหนอะไร
‪ที่ฉันอยู่ใน… การคุ้มกันน่ะ
‪ตลอดชีวิตของคุณ
‪นี่
‪ข้างนอกนั่นมีคนที่อาจทำร้ายคุณ
‪ทำร้ายแม่คุณได้
‪เพราะนามสกุลเควลเลอร์เหรอ
‪ผมไม่รู้รายละเอียด โอเคนะ ‪ผมแค่มาที่นี่เพื่อช่วยเหลือ
‪โอเค งั้นทำอะไรให้ฉันหน่อย
‪พรุ่งนี้แจสเปอร์ เควลเลอร์ ‪จัดงานระดมทุนส่วนตัวที่เอลแพโซ
‪ฉันอยากให้คุณพาฉันเข้าไป
‪ทำไม
‪คุณทำได้หรือไม่ได้
‪ไหนๆ แล้วอยากให้ผม ‪นัดเจฟฟ์ เบโซสให้ด้วยไหมล่ะ
‪งั้นฉันคงต้องลุยเองสินะ
‪คุณดูฉันโดนจับ โดนยิง ‪หรืออะไรก็แล้วแต่ที่พวกเขาทำกันในเท็กซัสได้เลย
‪ผมมีเพื่อนที่ทำงาน ‪บริษัทความปลอดภัยเอกชน
‪เขาอาจรู้จักคนที่อารักขาเควลเลอร์
‪แค่นั้นเหรอ เพื่อนของเพื่อนเหรอ
‪ใช่ แค่นั้นแหละ
‪โอเค
‪วันก่อนแอนดี้มาหาผม
‪บอกตรงๆ ว่าผมประหลาดใจนิดหน่อย
‪เธอเป็นไงบ้าง
‪โลกของเธอกลับตาลปัตร
‪ผมว่าคุณรู้จักความรู้สึกนี้ดี
‪เธอบอกผมเรื่องที่เก็บของของคุณ
‪กระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยเงิน
‪แล้วก็บอกด้วยว่ามีคนบุกเข้าไปในบ้าน
‪ไม่มีอะไร ก็แค่… นักข่าว
‪คุณแน่ใจนะว่าไม่ใช่นิค ฮาร์ป
‪นี่ฟีลิกซ์จากดี.ซี.
‪เราทำการประเมินภัยอันตรายแล้ว
‪- แล้วไงคะ ‪- เราจะเปลี่ยนที่อยู่ของคุณทันที
‪มันเสี่ยงเกินไปที่จะให้คุณอยู่เบลล์ไอล์ต่อ
‪เริ่มต้นใหม่อีกเหรอ ไม่ ฉันไม่เอา
‪- จากที่คุณมีอันตราย เราไม่มีทางเลือก ‪- ฉันสิที่ไม่มีทางเลือก
‪เราพยายามทำให้คุณมีชีวิตรอด
‪เพื่อที่ฉันจะได้เป็นพยานคนดัง ‪ในการดำเนินคดีของนิคเหรอ
‪ซึ่งจะไม่มีทางเกิดขึ้นเพราะเขาตายแล้ว
‪คุณไม่มีทางรู้หรอก
‪ไม่มีใครเจอเขามาหลายปีแล้ว
‪ไม่ตั้งแต่คลาร่าถูกฆ่า
‪คุณไม่เคยเห็นรูปพวกนี้ใช่ไหม
‪พวกเขาเจอดีเอ็นเอของนิคในที่เกิดเหตุ
‪ผมแค่เตือนคุณถึงสิ่งที่เขาทำได้
‪เชื่อฉันเถอะ ฉันคิดถึงเขาทุกวัน ‪ตลอดชีวิตปลอมๆ ของฉัน
‪ชีวิตที่รัฐบาลกลางจ่ายเงินซื้อมา
‪- คุณเป็นหนี้เรา ‪- ล้อเล่นรึเปล่า
‪ฉันสละทุกอย่าง
‪ทุกอย่าง
‪และคุณปล่อยให้ผู้ร้ายที่เป็น ‪ที่ต้องการตัวที่สุดในประเทศหนีรอดไปได้
‪นั่นอาจเป็นเหตุผลที่คุณหัวใจวาย
‪ถ้านิคยังอยู่ ฉันคงตายไปแล้ว ‪เขาไม่อยู่แล้ว
‪และคุณก็รู้
‪สำนักงานอัยการสหรัฐฯ ไม่เห็นด้วย
‪งั้นคุณก็มีข้อมูลใหม่
‪ฉันอยากเห็น
‪คุณอยากให้ฉันช่วยรึเปล่า
‪ผมจะไปคิดดู
‪เธอมีเพื่อน เธอยิ้มแย้ม เธอ…
‪ยิ้มแย้ม
‪ผมว่าเราเลี้ยงเธอจนรอดนะ
‪ใช่ เธอโอเค
‪ใช่
‪- เวร ฉันลืมเทียน ‪- ผมจะไปเอาเทียน
‪- จัดการให้ ‪- แน่ใจนะ
‪- โอเค ขอบคุณ ‪- ได้
‪อยากได้เบียร์ไหม
‪ไม่ค่ะ
‪- นี่ ชาร์ลี ‪- สวัสดี
‪- ผมเอาเบียร์ให้ไหม ‪- ไม่ ผมโอเค
‪ไง
‪ขอบคุณค่ะ
‪ได้จังหวะเหมาะเลย เรากำลังจะจุดเทียน
‪คุณอยากอยู่สักพักไหม
‪เราคุยกันได้ไหม
‪เรื่องอะไร
‪คลาร่าถูกฆ่า
‪ในโอ๊กแลนด์สองวันก่อน
‪พวกเขาเจอเธอในตรอก โดนยิงสองครั้ง
‪พระเจ้า ให้ตายสิ
‪ผมเสียใจด้วย
‪ผมรู้ว่าคุณสนิทกัน
‪ยังรอผลชันสูตรศพ
‪แต่พยานที่ระบุตัวนิค ‪จากภาพจำลองเทียบเท่าอายุปัจจุบัน
‪บอกว่าเธอเห็นเขาใกล้ที่เกิดเหตุ ‪คนของเราพยายามค้นหาเต็มที่
‪เขาจะหนีไปได้ เขาทำได้ตลอด
‪และกระเป๋าสตางค์ของคลาร่าหายไป
‪นิคอาจจะได้ที่อยู่บ้านเธอ
‪มีทางเดียวที่เราจะมั่นใจว่า ‪เรื่องนี้จะไม่ส่งผลร้ายกับคุณ
‪เราย้ายคุณไปที่อื่น
‪ลอร่า เขายังลอยนวลอยู่
‪แล้วกอร์ดอนล่ะ
‪เขาแค่…
‪เขาต้องออกจากบริษัทของเขาเหรอ
‪เราจะหางานให้กอร์ดอน ‪แต่เขาทำงานด้านกฎหมายไม่ได้
‪แล้วแอนดี้ล่ะ เธอต้องไปเรียนที่โรงเรียนอื่น
‪เล่าเรื่องโกหก
‪พระเจ้า ไม่นะ ฉันทำไม่ได้ มันแค่…
‪ฉันทำชีวิตพวกเขาพินาศไม่ได้
‪เพื่อนคุณหาตั๋วเข้างานให้เรา
‪ทำไมคุณถึงอยากคุยกับเขา
‪ผมหมายถึงแจสเปอร์น่ะ
‪ผมรู้ว่าคุณคงรู้สึกแปลกกับเรื่องทั้งหมด
‪ทำไมถึงโกหกฉันตอนอยู่ที่บาร์ ‪ทำไมไม่บอกฉันว่าคุณเป็นตำรวจศาล
‪- ผมไม่ควรคุยกับคุณ ‪- งั้นคุณควรทำอะไร
‪แค่สังเกตการณ์
‪แต่คุณไม่ได้ทำแบบนั้น
‪เพราะคุณกำลังจะเมา
‪และเริ่มพูดเรื่องนี้กับคนอื่น
‪นั่นจะเป็นปัญหาเพราะอะไร
‪แม่ของคุณเป็นพยานที่มีค่าต่อรัฐบาล
‪นั่นคือที่ผมรู้
‪คุณรู้มากกว่านั้นเยอะ ‪ถ้าคุณเป็นตำรวจศาลอย่างที่บอกจริงๆ
‪ฉันเห็นรถกระบะของคุณจอดอยู่แถวบ้านฉัน ‪คุณไปทำอะไรที่นั่น
‪ผมถูกเรียกมาปฏิบัติหน้าที่นาทีสุดท้าย
‪ชาร์ลี แบสไปถึงที่นั่นไม่ได้ในทันที
‪ชาร์ลีเหรอ
‪ใช่
‪เขาเป็นหัวหน้าในคดีแม่ของคุณ ‪ซึ่งผมไม่ควรบอกให้คุณรู้
‪หมายความว่าไง "หัวหน้า"
‪ชาร์ลีดูแลแม่ของคุณตั้งแต่เธอเข้าโปรแกรม
‪เขาให้ตัวตนใหม่กับเธอ
‪เขาหางานให้เธอทำ
‪ทำตัวดีกับลูกของเธอด้วย
‪ให้คำแนะนำเรื่องหนุ่มๆ
‪เป็นที่พึ่งพิงตอนพ่อแม่หย่ากัน
‪เป้าหมายคือสร้างความไว้ใจ
‪คุณถึงได้เล่าเรื่องชาร์ลีให้ฟังเหรอ
‪เพื่อให้ฉันไว้ใจคุณ
‪สนง.ความมั่นคงแห่งชาติ ‪พบการคุยกันเรื่องผู้ร้ายข้ามชายแดนแคนาดา
‪นี่ถ่ายไว้ตรงเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศ
‪เข้ามาอย่างถูกกฎหมาย
‪ไม่ถูกกฎหมายเท่าไหร่
‪คุ้นหน้าใครบ้างไหม
‪ถ้าคุณทิ้งผมไป
‪ผมจะพลิกแผ่นดินหาตัวคุณ
‪ขอโทษค่ะ
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจค่ะ
‪- ฉันอยากออกจากโปรแกรม ‪- ไม่
‪- ไม่มีทาง ‪- ฉันไม่ไหวแล้ว ชาร์ลี
‪ฉันมีสิทธิ์ออกจากโปรแกรมได้ทุกเมื่อ
‪คุณอยากเดินออกไปจากที่นี่ ‪แล้วทำให้ตัวเองถูกฆ่าตาย นั่นแล้วแต่คุณ
‪คุณออกจากโปรแกรมตอนนี้ ‪คุณจะทำให้ชีวิตแอนดี้ตกอยู่ในอันตราย
‪- และถ้านิคเจอเธอ… ‪- เขาตายแล้ว
‪ฉันบอกแล้วไง เขาตายแล้ว
‪ฉันต้องการเอกสาร
‪เดี๋ยวนี้
‪เราอยู่ห่างจากเอลแพโซห้าชั่วโมง
‪ผมว่าเราจะนอนพักสักสองชั่วโมง
‪ออกเดินทางตอนเช้า ‪ไปถึงโรงแรมก่อนมื้อเช้า
‪ผมจะนอนโซฟา
‪คุณจะไม่นอนในนี้นะ เปิดห้องของคุณเองสิ
‪- เราไม่ได้ทำงานแบบนั้น ‪- ฉันไม่สบายใจกับเรื่องนั้น
‪และผมก็ไม่สบายใจ ‪ที่จะปล่อยให้คุณคลาดสายตา
‪งั้นก็… มัดผมไว้ ถ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น
‪แต่จะไม่มีใครออกจากห้องนี้
‪ต้องขอปืนคืนด้วย
‪คุณหิวไหม
‪ไม่
‪อาบน้ำไหม
‪ได้กลิ่นฉันจากตรงนั้นไหมล่ะ
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪เป็นนิสัยน่ะ
‪ดูคุณสิ เหมือนคุณไม่ใช่คนด้วยซ้ำ
‪ไม่ใช่งั้นเหรอ
‪งั้นผมเป็นอะไรล่ะ
‪คุณเหมือนกับภาพเหมือน
‪สิ่งที่ฉันวาดในสมุดร่าง
‪ใช่แล้ว คุณเป็นศิลปิน ‪เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้วล่ะ
‪ไปตายซะ
‪แรง
‪พวกเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น
‪"พวกเขา" เหรอ
‪ใช่ สำนักงานแอตแลนตา ‪ให้ข้อมูลกิจกรรมล่าสุดของคุณกับผม
‪งานอดิเรก งาน
‪ได้กับพยาบาลของแม่คุณ
‪เขาชื่ออะไรนะ
‪บ๊อบบี้ใช่ไหม
‪งั้นคุณทำอะไรให้เธอ
‪ใคร
‪แม่ของคุณ
‪เธอบอกให้คุณทำอะไรรึเปล่า ‪ตอนที่คุณออกจากเบลล์ไอล์
‪ไม่
‪คุณรู้เรื่องที่เก็บของได้ยังไง
‪แม่เอากุญแจให้ฉัน แต่ว่า…
‪คิดว่าฉันจะทำอะไรให้เธอเหรอ
‪ช่างมันเถอะ
‪ไม่ อย่าทำแบบนั้น คุณรู้เรื่องบางอย่าง
‪ไม่ แค่… ติดต่อแม่คุณอีกที ‪คุณสองคนจะได้คุยกัน
‪แม่ฉันเหรอ ใครกันล่ะ
‪คนที่ทำสวนและทำอาหารอบ
‪หรือลูกสาวเศรษฐีพันล้าน ‪ที่โกหกฉันมาตลอดชีวิต
‪แม่เคยรักษาตัวจากมะเร็ง ‪และพร้อมจะตายโดยไม่บอกความจริงกับฉัน
‪ดังนั้น ไม่ ฉันจะไม่คุยกับแม่
‪ตามใจ
‪ขอหมอนให้ภาพเหมือนหน่อยได้ไหม
‪ใช่แล้ว ผมอยู่กับเธอ
‪ไม่ เธอหลับอยู่
‪จะให้ผมจัดการกับเธอยังไง
‪นี่
‪นี่ ผมเอง
‪ผมเอง โอเคนะ มาเร็ว
‪มาเร็ว ผมรับคุณเอง
‪ไม่เป็นไร มาเถอะ
‪มาเลย
‪แค่หายใจไว้ โอเคนะ
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันฝันเรื่องนี้มาตลอด
‪ฉันอยู่ในที่มืดและหนาวเย็น
‪และหิมะตก
‪และกลิ่นมันเหมือน…
‪ฉันว่ากลิ่นเหมือนดิน
‪และฉันมองเห็นหิมะผ่านบานเกล็ด
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันตัวเล็ก… และตัวคนเดียว
‪และมีคนกำลังมาหาฉัน
‪อรุณสวัสดิ์
‪ขอผมสูบด้วยได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪นึกว่าคุณเลิกสูบไปแล้ว
‪เลิกแล้ว
‪หลังจากหัวใจวายอย่างที่สมควรโดน
‪ที่นี่ไม่ธรรมดาเลย
‪ใช่ มันพิเศษ
‪ใครเป็นเจ้าของบ้านนี้ ‪ก่อนที่พวกคุณจะยึดมา
‪พ่อค้ายาเหรอ ฉันรู้ คุณบอกฉันไม่ได้
‪ผมบอกคุณได้ว่าเขายังไม่ตาย
‪เขาเคยอยู่ในโปรแกรม
‪คุณเลิกไว้ใจผมตั้งแต่เมื่อไหร่
‪มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น
‪ผมนึกว่าเราไม่โกหกกัน
‪เราไม่โกหกกัน
‪งั้นก็พูดกับผมสิ
‪คุณส่งแอนดี้ไปที่อื่น เพราะคุณกลัวนิค
‪นี่คือตอนที่คุณต้องการผม
‪นี่คือตอนที่ผมช่วยคุณ
‪คุณเบื่อลอร่า โอลิเวอร์แล้วเหรอ
‪ไม่เป็นไร
‪คุณเป็นใครก็ได้ที่ต้องการ
‪เราจะย้ายคุณไปที่ที่คุณต้องการ
‪ไปปารีส
‪เวียนนา
‪เพราะแบบนี้คุณถึงพาฉันมาที่นี่เหรอ
‪เพื่อที่ฉันจะได้อยากมีชีวิตที่ดีอีกเหรอ
‪ผมพาคุณมาที่นี่เพราะคุณหัวรั้นเกินไป
‪ที่จะรักษาชีวิตตัวเองให้รอด ‪และผมแก่เกินที่จะฝังศพคุณ
‪ผมใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกับคุณ
‪มากกว่ากับครอบครัวตัวเองซะอีก
‪จับมือคุณ
‪ปกป้องให้คุณปลอดภัย
‪มันไม่ได้ผล ทั้งหมดนี้
‪มันทำชีวิตแต่งงานฉันพัง ‪ลูกสาวฉันมีปัญหา และฉันแค่…
‪หายตัวไป
‪แม่ฉันเคยอยู่ในที่ที่สวยมาก
‪และสิ่งเดียวที่เธอต้องการ… คือหนีจากมันไป
‪ชาร์ลี
‪ปล่อยฉันไปเถอะนะ
‪ต้องรอเอกสารสักพัก
‪ถ้าคุณอยากได้อะไร ขอฟีลิกซ์นะ
‪นายไปเอานี่มาจากไหน
‪รูมเมตคนใหม่ของฉัน
‪เธอควรไปอยู่กับเรานะ หนีจากสุสานนี่ไป
‪เราจะเอาเปียโนวางไว้ตรงไหน
‪เราจะทุบครัว
‪เราจะกินยังไง
‪เราจะใช้ชีวิตกับดนตรี
‪รูมเมตคนใหม่นี่ เขาชื่ออะไร
‪นิค นิค ฮาร์ป
‪นิคเป็นมากกว่ารูมเมตรึเปล่า
‪เปล่า
‪ไม่ใช่อะไรแบบนั้น
‪เขาเป็น…
‪เขาแค่… ไม่เหมือนคนอื่น
‪ไม่เหมือนยังไง
‪ต่างจากนักศึกษาสแตนฟอร์ดคนอื่นๆ ‪เขาไม่รีบร้อนอยากใช้เงินกองทุนทรัสต์
‪หรือเข้าร่วมองค์กรริพับลิกันคนรุ่นใหม่ ‪หรือองค์กรเยาวชนฮิตเลอร์
‪ฉันอยากเจอเขา
‪พ่อจะเกลียดเขา
‪ฉันจะชอบเขาไหม
‪ไม่
‪ไม่ชอบแน่ๆ
‪เธอจะรักเขาเลยละ
‪พ่อผม…
‪ผมจะพูดยังไงดี
‪ท้าทาย
‪เขาทำและพูดหลายอย่างที่ผมไม่เห็นด้วย
‪และเพราะผมเป็นคนหัวรั้นนิดหน่อย ‪ผมจึงไม่กลัวที่จะบอกเขาอย่างนั้น
‪คุณคงนึกภาพออกว่ามันเป็นยังไง
‪ความจริงคือ
‪ผมคิดถึงพ่อ
‪ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับมา
‪ความโลภขององค์กรใหญ่ๆ ‪ที่เขาสนับสนุนเป็นอีกเรื่อง
‪ผมอยากให้สิ่งนั้นถูกทำลาย ‪ในออสโล แทนที่จะเป็นตัวเขา
‪ผมต้องเปลี่ยน ‪สิ่งที่เป็นตัวแทนของครอบครัวเรา
‪และผมก็ได้ทำแล้ว
‪ผมก่อตั้งมูลนิธิเควลเลอร์
‪เพื่อช่วยคนที่ไม่สามารถซื้อหายาที่จำเป็นได้
‪และตลอดสามทศวรรษที่ผ่านมา ‪เราได้ช่วยชีวิตคนหลายพันคน
‪เมื่อพรรคเดโมแครตชนะการเลือกตั้ง ‪ประธานาธิบดีในฤดูใบไม้ร่วงนี้
‪เราจะดูแลชาวอเมริกันทุกคน
‪เพราะมันเป็นสิ่งที่ควรทำ
‪ขอบคุณครับ
‪ผมหวังว่าทุกคนจะชอบหนังสือ
‪ยินดีมากที่ได้พบคุณครับ อเล็กซ์
‪ขอบคุณ คุณด้วย แม็กซ์ ขอบคุณ
‪นี่ ขอบคุณทุกคนอีกครั้งครับ ขอบคุณ
‪เราได้ขอบคุณฮิวโก้รึยัง
‪เยี่ยมมาก
‪ขอโทษค่ะ คุณเควลเลอร์ ‪เซ็นหนังสือให้ฉันได้ไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪แล้วผมควรจะเซ็นให้ใคร
‪เจน เควลเลอร์
‪ให้ตายสิ
‪เธอดูเหมือนเขามาก
‪เราคุยกันได้ไหมคะ
‪ซินเธีย…
‪คุณช่วยพาหญิงสาวคนนี้…
‪ทางนี้ค่ะ
‪มีปัญหาอะไรรึเปล่า
‪คุณเควลเลอร์ขอพบกับเธอ
‪แบบนั้นไม่ได้หรอก
‪นี่ ไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่ เป็นสิ
‪ฉันจะคุยแค่ไม่กี่นาที
‪ก็ได้
‪ขอบคุณ
‪เยี่ยม ไว้คุยกัน
‪- อยากได้อะไรไหม ‪- ฉันโอเคค่ะ ขอบคุณ
‪อยากนั่งลงไหม
‪คิดว่าไม่ค่ะ ถ้าคุณโอเคนะคะ
‪งั้น… เจนตั้งชื่อเธอว่าอะไร
‪แอนเดรีย เรียกสั้นๆ ว่าแอนดี้ค่ะ
‪แน่นอน นั่น…
‪ตั้งตามแอนดรูว์ น้องชายของเราน่ะ
‪เจนเป็นยังไงบ้าง
‪แม่…
‪แม่… แม่สบายดี
‪โอเค
‪นี่ ฟังนะ ฉันนึกไม่ออกเลยว่า ‪เธอกับแม่เผชิญเรื่องอะไรมาบ้าง
‪ค่ะ
‪ขอกอดได้ไหม
‪แอนเดรีย
‪หลายปีที่ผ่านมานี้เธอไปอยู่ไหนมา
‪เฮ้ย อะไรวะ
‪(ทางออก)
‪เวร
‪หันไปทางขวาครับ
‪นี่เป็นเรื่องผิดพลาด
‪(ใบขับขี่แคลิฟอร์เนีย ‪เจน เควลเลอร์)
‪(เจน เควลเลอร์)
‪เจน ผมชื่อชาร์ลี แบส
‪มาคุยเรื่องนี้กันอีกครั้ง
‪คุณใช้ชีวิตในที่ที่คุณเคยอยู่ไม่ได้
‪แตะต้องเปียโนอีกไม่ได้
‪คุณจะต้องตัดขาดจากทุกอย่าง ‪และจากทุกคนที่คุณเคยรู้จัก
‪เพื่อนๆ
‪เพื่อนร่วมงาน
‪ฉันดีใจที่เธอรับข้อเสนอของฉัน
‪หรือครอบครัวของคุณ
‪ครอบครัวของฉัน…
‪ไม่เคยทำให้ฉันปลอดภัย
‪(งานระดมทุนพรรคเดโมแครต เอลแพโซ)
‪(วิสัยทัศน์สำหรับอเมริกาใหม่)
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ