‪(ความเดิมในเศษชีวิต)
‪ผมโทรมาเรื่องลอร่าและแอนดี้
‪ฉันอยากออกจากโปรแกรม
‪แล้วทำให้ตัวเองถูกฆ่าตาย นั่นแล้วแต่คุณ
‪คุณออกจากโปรแกรมตอนนี้ ‪คุณจะทำให้ชีวิตแอนดี้ตกอยู่ในอันตราย
‪ฉันต้องการเอกสาร เดี๋ยวนี้
‪นี่เป็นเรื่องผิดพลาด
‪(เจน เควลเลอร์)
‪รูมเมตคนใหม่นี่ เขาชื่ออะไร
‪นิค ฮาร์ป
‪ฉันอยากเจอเขา
‪เธอจะรักเขาเลยละ
‪เยี่ยม ไว้คุยกัน
‪ฉันนึกไม่ออกเลยว่า ‪เธอกับแม่เผชิญเรื่องอะไรมาบ้าง
‪ข้างนอกนั่นมีคนที่อาจทำร้ายคุณ ‪ทำร้ายแม่คุณได้
‪เพราะสกุลเควลเลอร์เหรอ
‪ฉันดีใจที่เธอรับข้อเสนอของฉัน
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪งั้นแทนที่คุณจะทำงานของตัวเอง
‪คุณพาแอนเดรีย โอลิเวอร์ ‪ไปหาลุงที่ไม่เคยเจอกันเหรอ
‪เธอรู้อะไรมากกว่าที่บอก
‪ถ้าผมพาเธอไปหาเควลเลอร์
‪เธอจะเปิดเผยเรื่องอดีตของแม่เธอ
‪คดีนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล
‪มีเรื่องที่คุณไม่ได้บอกฉันใช่ไหม
‪ไม่มีครับ
‪เมื่อวานลอร่า โอลิเวอร์ลงชื่อออกจากโปรแกรม ‪หมายความว่าลูกสาวของเธอก็ออกไปด้วย
‪เธอทำแบบนั้นทำไม
‪ไม่ใช่ปัญหาของเราอีกแล้ว
‪พวกเขาให้คุณกลับไปแอตแลนตาพรุ่งนี้
‪คุณทำรายงานให้เสร็จก่อนไป
‪(ข้อมูลหลักฐาน ‪กระเป๋าเดินทางแซมโซไนท์สีฟ้า)
‪ฮัลโหล แอนดี้
‪ลูกอยู่ไหม
‪คุณโอลิเวอร์
‪นี่ไมเคิล วาร์กัส ‪ตำรวจศาลสหรัฐฯ ในเอลแพโซ
‪ทำไมคุณถึงมีโทรศัพท์ของแอนเดรีย
‪เธอทิ้งมันไว้กับผม
‪เธอโอเคไหม เธออยู่ที่ไหน
‪ผมพาเธอไปเจอแจสเปอร์ เควลเลอร์ ‪และเธอไปกับเขา
‪ฮัลโหล
‪งั้น…
‪เธอแค่ลงจากรถไป ‪ทิ้ง… ทิ้งของของเธอไว้เหรอ
‪ของของเธอเหรอ
‪ของที่ว่าคืออะไรกันแน่
‪คุณโอลิเวอร์
‪ไงคะ อรุณสวัสดิ์
‪ฉันคือคุณนายบาร์ฟิลด์
‪คุณเควลเลอร์มีประชุมตอนเช้า ‪แต่เดี๋ยวเขาจะกลับมา
‪ขอบคุณค่ะ และขอบคุณสำหรับเสื้อผ้า
‪อาหารเช้าจะเสิร์ฟที่ห้องทานอาหารนะคะ
‪โอเคค่ะ
‪เล่นเปียโนเป็นรึเปล่า
‪เพลงง่ายๆ ยังเล่นไม่ได้เลย
‪ไม่ ฉันเข้าใจ
‪คงจะกลัวที่รู้ว่าแม่เธอมีพรสวรรค์ขนาดนั้น
‪คือฉันไม่ได้เข้าใกล้เปียโนเลยตอนเป็นเด็ก
‪แม่เล่นเปียโนเหรอคะ
‪ใช่ เขาแทบจะทำอยู่อย่างเดียว
‪ฉันว่าพ่อถ่ายไว้ทุกเพลง
‪แบบวิดีโอครอบครัวเหรอคะ
‪ใช่
‪ฉันจะให้คุณบาร์ฟิลด์ดูว่าหาเจอไหม
‪มาเถอะ ฉันจะพาเธอไปดูรอบๆ
‪การโตมาในเบลล์ไอล์เป็นยังไงบ้าง
‪ลองนึกภาพสถานที่แบบนี้นะคะ
‪แค่เล็กกว่า แย่กว่า มีจระเข้
‪นั่นเป็นที่สุดท้ายเลย ‪ที่ฉันนึกภาพว่าน้องสาวฉันจะไปอยู่
‪เมื่อก่อนแม่เป็นยังไง
‪จริงจัง
‪ชอบความสมบูรณ์แบบ
‪ฟังดูคุ้นๆ
‪สันโดษมาก
‪คุณเคยได้ยินชื่อพอลล่า คุนด้าไหมคะ
‪เคยสิ หล่อนเคยอยู่ในกองกำลังเปลี่ยนโลก
‪เป็นผู้ติดตามของนิค ฮาร์ป
‪แม่ฉันรู้จักพอลล่าได้ยังไง
‪เขา… เขาไม่บอกอะไรเธอเลยสินะ
‪แอนดรูว์ น้องชายฉัน พี่ชายแม่เธอ ‪เจอนิคที่สแตนฟอร์ด
‪และพวกเขาจะเปลี่ยนโลก
‪จากนั้นก็เกิดเรื่องในออสโล
‪เดี๋ยวนะคะ
‪นิค ฮาร์ปฆ่าพ่อของคุณเหรอ
‪เปล่า เขาส่งปืนให้ผู้หญิงที่เป็นคนยิง
‪และหล่อนตาย
‪ส่วนเขายังลอยนวลอยู่
‪แม่ฉันเข้าร่วมโปรแกรมคุ้มครองพยานเพราะเขา
‪ก็ไม่ ฉันไม่รู้ แต่ว่า…
‪หลังจากแอนดรูว์ตาย แม่เธอ… ก็หายตัวไป
‪พวกเขาสนิทกันมาก
‪แอนดรูว์ตายได้ยังไงคะ
‪ฉันก็ไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด ‪แต่เขาอยู่กับนิคตอนที่เกิดเรื่องขึ้น
‪แม่อยู่กับเรื่องทั้งหมดนี้มาตลอดหลายปี
‪นี่ พวกเธอทั้งสองคนผ่านอะไรมาเยอะมาก
‪แต่ตอนนี้เธอปลอดภัย
‪ไว้เราค่อยคุยกันอีกทีหลัง
‪ถ้าเธอต้องการอะไร บอกฉันนะ
‪นี่คือบ้านของเธอ
‪เธอคือเควลเลอร์
‪- ซินเธีย ไง ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- คุณอาจต้องโทรหา… ‪- ค่ะ
‪มาร์ติน เควลเลอร์ทำเงินได้หลายล้าน
‪จากยาเอแซดที แฮลดอล อาร์ยู486 ‪และยาอื่นๆ ที่เป็นปัญหา
‪แต่การสร้างเงินของเขาสิ้นสุดลงในปี 1988
‪เมื่อกองกำลังเปลี่ยนโลก ‪นำโดยนิค ฮาร์ปก่อเหตุยิงในออสโล
‪(ออสโล 1988)
‪พวกหัวรุนแรงลักพาตัว ‪ศาสตราจารย์อเล็กซ์ เมเปิ้ลครอฟต์
‪และให้เกรซ จูโน่ปลอมเป็นเธอ ‪และฆ่าเควลเลอร์
‪ถ้าคุณเจอข้อโต้แย้งที่น่าเชื่อถือ บอกเราด้วย
‪ปีก่อนหน้า โรเบิร์ต สามีของจูโน่ ‪ได้ยิงลูกสามคนและตัวเขาเอง
‪หลังจากได้รับการจ่ายยาแฮลดอลขนานใหญ่
‪คุณจำโรเบิร์ต อัลเลน จูโน่ได้ไหม
‪ใช่ น่าเศร้ามาก
‪คุณจูโน่ทำงานก่อสร้าง…
‪เขาเป็นวิศวกรและได้รับบาดเจ็บที่สมอง
‪สามีฉันต้องการความช่วยเหลือ ‪พวกเขาอัดยาบริษัทคุณให้เขาเยอะมาก
‪จนเขาเสียสติ
‪และ… และเขา… เขาทำร้ายลูกของเรา
‪และฉันเขียนไปหา ฉันโทรไปหา
‪นี่ไม่ใช่อเล็กซ์ เมเปิ้ลครอฟต์ ‪พาผู้หญิงคนนี้ลงไปจากเวที
‪ไม่ให้ใครตายอีก ไม่อีกแล้ว
‪คุณพระคุณเจ้า
‪พ่อ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอเวลาแป๊บนึงนะ โอเค
‪ขอเลี้ยงเครื่องดื่มคุณได้ไหม
‪ฉันรู้ว่าเป็นคุณ กอร์ดอน
‪ฉันรู้ว่าคุณโทรหาตำรวจศาล
‪คุณไม่เหลือทางเลือกให้ผมมากนัก ลอร่า
‪ผมนึกว่าชาร์ลีจะพา ‪คุณและแอนดี้ไปที่ที่ปลอดภัย
‪ไม่
‪เขาจะไม่พาเราไปไหน
‪ฉันออกมาแล้ว
‪แล้วนั่นเป็นความที่ดีได้ยังไง
‪ฉันจะไม่เป็นไร
‪ฉันจะออกไปจากเมืองสักพัก
‪แล้วแอนดี้ล่ะ
‪ฉันจะไปหาเธอ
‪เธอ… อยู่กับพี่ชายฉัน
‪ในซานฟรานซิสโก
‪คุณมีพี่ชายอยู่ในซานฟรานซิสโกเหรอ
‪คุณนี่มีแต่เรื่องให้ประหลาดใจนะ
‪คุณแต่งงานกับฉันเพราะแบบนั้นนี่
‪อาจจะใช่
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ถาม…
‪แต่คุณจะถามอยู่ดี
‪ในเมื่อลอร่า โอลิเวอร์ไม่มีตัวตนอีกแล้ว
‪และคุณยังมีเอกสารมอบฉันทะ
‪คุณช่วยร่างพินัยกรรมใหม่ ‪โดยใช้ชื่อเดิมของฉันได้ไหม
‪มีแค่ปัญหาเดียว
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร
‪ข้อมูลทุกอย่างอยู่ในนี้
‪ทุกอย่างที่คุณต้องรู้
‪คุณทำเลยได้ไหม
‪ฉันอยากรู้ว่าแอนดี้จะได้รับการดูแล
‪ในกรณีไหน
‪ลอร่า
‪นี่
‪ในกรณีไหน
‪ที่จริงฉันชื่อเจนน่ะ
‪เจน
‪คำเดียวสั้นๆ
‪และมันต้องเกิดเรื่องทั้งหมดนี้ ‪คุณถึงยอมพูดออกมา
‪ยินดีที่ได้เจอคุณ เจน
‪ฉัน… ฉันต้องไปขึ้นเครื่องบิน
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪สำหรับทุกอย่าง
‪วันศุกร์นี้ผมจะบินไปปารีส
‪ยาตัวนี้อาจทำเงินได้มากในสหรัฐฯ
‪มันยังไม่ได้รับการทดสอบ ‪เราควรมอบหมายให้มีการศึกษา
‪บางทีลูกน่าจะลองทำงานใหญ่ แจสเปอร์
‪โอกาสหาได้ยาก
‪ลูกๆ ของพ่ออยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง
‪เป็นความผิดของนิค ‪เขาไม่อยากกลับบ้านตอนปิดเทอมหน้าหนาว
‪นิค พาโลอัลโตเป็นไงบ้าง
‪ผมแค่ตามรอยบีเอ็มดับเบิลยูไป
‪และขวดโคเคน
‪พวกเขาขายยามากกว่าพ่ออีก
‪ได้กำไรมากกว่าด้วย ไม่ต้องสงสัย
‪นี่คำพูดของผู้ชายที่ขายยาที่แพงที่สุดในโลก
‪แอนดรูว์ ฉันอยากให้พี่กลับบ้านบ่อยกว่านี้
‪ทำไม เธอไปออกทัวร์ตลอด
‪ลูกได้รับเชิญให้ไปแสดงที่แซนตาบาร์บารา
‪ดีจัง
‪แค่งานเลี้ยงวันเกิดน่ะ
‪สำหรับประธานาธิบดี ฉันยอมกรีดข้อมือตายดีกว่า
‪- อีกแล้วเหรอ ‪- ให้ตายเถอะ แจสเปอร์
‪โรนัลด์ เรแกนได้ทำ ‪สิ่งที่ยอดเยี่ยมให้กับประเทศนี้
‪และให้กับครอบครัวนี้
‪พยายามเคารพเขาหน่อยเถอะนะ
‪ผู้คนตายตามท้องถนน
‪และเขาพูดคำว่า "เอดส์" ‪ในที่สาธารณะไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪นายพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องแย่
‪- พี่มันไอ้งั่ง ‪- ล้อเล่นน่า
‪ประธานาธิบดีกับพ่อได้คุยเรื่องนี้แล้ว
‪นึกว่าเขาได้รับคำแนะนำ ‪จากนักโหราศาสตร์ของแนนซี่
‪บอกฉันหน่อย นิค เธอเรียนวิชาเอก ‪อคติเสรีแบบลูกชายฉันไหม
‪ไม่เชิงนะครับ
‪เศรษฐศาสตร์ครับ หลักสูตรหลังจบป.ตรี
‪สแตนฟอร์ดมีสาขาที่ยอดเยี่ยมมาก ‪เธอสนใจด้านการเงินไหม
‪ในแง่ที่มันทำให้คนทุจริตครับ
‪พ่อเธอทำงานอะไรนะ
‪ส่วนใหญ่แล้วพ่อผมเป็นขี้เหล้า
‪แต่ถ้าเขามีอาชีพอะไร ก็คงเป็นการทำร้ายแม่ผม
‪เขาเชี่ยวชาญเรื่องนั้นมาก
‪แต่ก็เป็นบทเรียนที่ดีให้ผมเอง
‪ถ้าผมอยากสร้างอนาคตให้ตัวเอง ‪ผมก็ต้องทำด้วยตัวเอง
‪พึ่งพาตัวเอง
‪สิ่งที่ลูกๆ ของฉันยังไม่เข้าใจ
‪อย่าหยุดสิ
‪นี่อะไร
‪พ่อของฉันชอบจดบันทึก
‪บันทึกการแสดงของคุณเหรอ
‪ความผิดพลาดของฉัน
‪นั่น… นั่นแรงนะ
‪เขาอยากให้ฉันทำได้ดี
‪เป็นมื้อเย็นกับครอบครัวที่ไม่ธรรมดาเลย
‪คุณมาเจอเราในคืนที่ดีนะ
‪ผมว่าเราสองคนถูกหมาป่าเลี้ยงมา
‪เสียใจด้วยเรื่องแม่ของคุณ
‪อืม
‪แอนดรูว์บอกว่าแม่ของพวกคุณตายนานแล้ว
‪บางครั้งฉันคิดว่าแม่อยู่กับฉัน ‪เวลาฉันเล่นเปียโน
‪นั่นเหงาน่าดูนะ
‪อะไร
‪เล่นให้ผีฟัง
‪ผมจะปล่อยคุณเล่นต่อ
‪ไม่ต้องห่วงเจน
‪ผมคิดว่าผมรู้จักน้องสาวของผมดีกว่าคุณนะ
‪หลานของคุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
‪ผมไม่แน่ใจ มีอะไร
‪คุณโอลิเวอร์ คุณถามเรื่องวิดีโอใช่ไหมคะ
‪- ค่ะ ‪- ทางนี้ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(รอยัล อัลเบิร์ต ฮอลล์ พ.ย. 1985 ‪อาคารดนตรีเวียนนา ต.ค. 1985)
‪(ศูนย์แสดงคอนเสิร์ตโตเกียว โอเปร่า ซิตี้ ‪ม.ค. 1985)
‪ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณตกใจ
‪เธอเยี่ยมมาก
‪สุดยอดพรสวรรค์
‪ถ้าทำแบบนั้นได้ จะหยุดทำไม
‪จะอยากทำอย่างอื่นทำไม
‪ฉันเจออีกม้วน
‪ขอบคุณค่ะ
‪หนูเป็นศิลปิน หนูอยากเรียนโรงเรียนศิลปะ
‪ลูกรัก ซานฟรานซิสโกไกลจากที่นี่มาก
‪ใช่ เพราะแบบนั้นไง
‪และมันแพง
‪ลูกจะต้องทำงานด้วย ‪ลูกมีความรับผิดชอบแบบนั้นเหรอ
‪แม่ไม่เชื่อในตัวหนู
‪ไม่ แม่แค่บอกว่ามันยากกว่าที่ลูกคิด
‪พ่อแม่ส่วนใหญ่จะบอกว่า ‪"ยินดีด้วย ภูมิใจในตัวลูกมาก"
‪การมีพรสวรรค์เป็นแค่ส่วนหนึ่ง
‪การเป็นศิลปินต้องใช้แรงผลักดัน ‪และ… สมาธิ และ…
‪แม่จะไปรู้อะไรเรื่องการเป็นศิลปิน
‪ความเห็นเดียวที่แม่มีคือ ‪เรื่องว่าหนูควรทำยังไงกับชีวิตตัวเอง
‪แม่เคยลองเป็นตัวของตัวเองเมื่อไหร่กัน
‪นี่ อยากให้ไปส่งไหม
‪พวกเขาส่งรถมารับ
‪อะไร หลังจากเล่นได้แบบนั้น ‪คุณจะแค่กลับบ้านไปเฉยๆ เหรอ
‪คุณได้ดูฉันเหรอ
‪ใช่ ผมได้ดูคุณ
‪ใช่ คุณเล่นเต็มที่
‪คุณนั่งอยู่ตรงนั้นต่อหน้าเรา ‪แต่คุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นจริงๆ ใช่ไหม
‪คุณ… เหมือนกับคุณอยู่ที่อื่น
‪ผมไม่สามารถทำอะไร ‪ที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่คุณทำได้
‪แต่ผมรู้ว่าคุณซ่อนตัวจากอะไร
‪คุณคิดว่าถ้าคุณรู้สึกถึงสิ่งต่างๆ ‪มันจะเจ็บปวดมากจนเกินรับไหว
‪นี่ ผมเข้าใจนะ
‪ผมรู้สึกแบบนั้นมาเกือบทั้งชีวิต
‪แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
‪คุณไม่ต้องเผชิญเรื่องนี้ตามลำพัง
‪ผมไม่คิดว่าคุณอยากเผชิญเรื่องนี้ตามลำพัง ‪ผมคิดว่าคุณแค่…
‪คุณกลัวจนหัวหดว่าถ้าคุณปลดปล่อยตัวเองออกมา
‪คุณจะไม่อยากกลับไปเป็นแบบเดิม
‪รถของฉันมาแล้ว
‪พาฉันไปที่ไหนสักแห่ง
‪ทุกท่าน
‪วันนี้เจนเป็นแบบให้ลุคล่าสุด ‪ของประธานบริหารผู้ไม่ยอมลดละ
‪พร้อมที่จะปล้นสะดมและยักยอก
‪และดื่มด่ำไปกับอัตราภาษีบริษัทน้อยนิด ‪เหมือนพ่อของคุณไหม
‪คุณสนใจเขา
‪เขาสนใจผม
‪เขาคิดว่าคุณชอบฉัน
‪งั้นเขาคงรู้อะไรบางอย่าง
‪คุณได้รับอนุญาตให้เดตไหม
‪หรือเขาดูดเลือดคนที่มาจีบคุณ
‪คุณอยู่นี่แล้ว
‪ผมว่าคุณคุ้มที่จะเสี่ยง
‪คำสารภาพตามตรงมูลค่า 600 สำหรับอเล็กซ์
‪เพราะแบบนั้นคุณถึงชอบฉันเหรอ ‪เพราะฉันเป็นของต้องห้าม
‪มีหลายเหตุผลเลย
‪คุณไม่ใช่คนขี้อาย เก็บตัว ‪อย่างที่ผมเจอตอนมื้อเย็น
‪นั่นเป็นแค่ฉากบังหน้า
‪คนเราเป็นได้มากกว่าหนึ่งแบบ
‪โอเค
‪งั้นจะเป็นใครดี
‪คำสารภาพตามตรงมูลค่า 800 ดอลลาร์
‪เจนจะทำอะไร ‪ถ้าเธอเลิกทำตัวเป็นหญิงสาวแสนดี
‪ตอนนี้ตาฉันแล้ว
‪ถึงเวลาพบกับผู้เข้าแข่งขันของเรา
‪นิค ฮาร์ป
‪เล่าเรื่องคุณให้เราฟังหน่อย
‪ความหวัง ความฝัน
‪รายการยาวเหยียด
‪บอกประเด็นเด็ดๆ ให้เรารู้
‪ผมอยากให้…
‪มีการห้ามใช้ขีปนาวุธทิ้งตัว
‪และให้สภาคองเกรสกล่าวโทษ ‪ประธานาธิบดีฟาสซิสต์ของเรา
‪และผมอยากเอาคุณบนเตียงนั้น
‪แจสเปอร์อยู่ข้างล่าง
‪เขารู้เรื่องเราแล้ว
‪มานี่มา ถอดเสื้อตัวนั้นออก
‪(กระทรวงยุติธรรม - ตำรวจศาลสหรัฐฯ ‪ฐานข้อมูลบุคคลคุ้มครองพยาน)
‪(ผู้ลักพาตัวเมเปิ้ลครอฟต์ ‪เรียกค่าไถ่)
‪(จำนวน 522,000 ดอลลาร์)
‪ฮัลโหล
‪ไมค์
‪แอนดี้เหรอ
‪คุณอยู่ที่บ้านลุงของคุณเหรอ
‪ใช่ ฉันเพิ่งเห็นบางอย่างที่บ้ามาก
‪คุณรู้อะไรเกี่ยวกับนิค ฮาร์ปบ้าง
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪แม่ฉันรู้จักเขา
‪พวกเขา… พวกเขาคบหากัน
‪ไม่คุยทางโทรศัพท์ เราควรเจอกัน
‪ผมยังอยู่ในเอลแพโซ ‪แต่ผมไปถึงซานฟรานซิสโกได้พรุ่งนี้เช้า
‪ทุกครั้งที่ฉันคิดว่าใกล้จะรู้จักแม่ ‪แม่ก็หลุดมือไปอีก
‪พรุ่งนี้ โอเคนะ
‪ตอนเที่ยง ท่าเรือ 28
‪โอเค
‪ต้องการคนนั่งด้วยไหมคะ
‪แน่นอน เชิญเลย
‪(แจสเปอร์ เควลเลอร์)
‪เธอไม่อ่านมันจริงๆ หรอก
‪อ่านผ่านๆ ค่ะ
‪ฉัน… ฉันรู้ว่าฉันโผล่มาในช่วงเวลาที่แย่ที่สุด
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายทุกอย่าง
‪ไม่ ไม่อยู่แล้ว
‪ฉันแค่… ต้องคิดหาทาง ‪ว่าฉันจะปรับตัวกับทุกอย่างนี้ยังไง
‪มันเหมือนกับวัยเด็กของฉันถูกขโมยไป
‪นี่ อย่าใจร้ายกับแม่เธอนักเลย
‪ฉันเข้าใจว่าทำไมเขาไม่อยากพูดถึงมัน
‪ไม่ว่าฉันไปที่ไหน ฉันคือคนที่พ่อถูกยิงบนเวที
‪ตอนเกิดเรื่องคุณอยู่ในออสโลรึเปล่า
‪เปล่า
‪เปล่า ฉัน… ฉันออกไปซื้อ ‪ของขวัญคริสต์มาสและ…
‪ฉันจำได้ว่ากลับมาที่บ้าน และเห็น ‪เอฟบีไอหลายคนอยู่ตรงทางที่รถวิ่งเข้าบ้าน
‪ฉันคิดว่า "ถ้านี่เรื่องตรวจสอบบัญชี ‪พ่อฆ่าฉันตายแน่ถ้าฉันทำพลาด"
‪ให้ตายสิ นั่นต้องแย่มากแน่ๆ
‪ใช่ แย่มาก
‪ฉันให้คุณดูบางอย่างได้ไหม
‪ได้สิ
‪คุณเคยเจอเขาไหมคะ
‪พ่อฉันน่ะค่ะ
‪ไม่เคย
‪ไม่ ฉันเสียใจด้วยนะ
‪แม่บอกว่าเขาตายตอนฉันสองขวบ
‪เจนกับฉันมีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย
‪เราไม่เจอกันนานมาก
‪นิคเคยมาที่นี่บ่อยไหมคะ
‪นิคเหรอ
‪ก่อนเรื่องที่ออสโล ‪แม่ฉันอยู่กับเขาบ้างไหมคะ
‪ฉันหมายถึงที่บ้านนี้
‪ไม่ๆ เขา… เขากับแอนดรูว์ ‪อยู่ที่พาโลอัลโต ฉัน…
‪นี่ ฉันเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียว ‪ตอนมื้อเย็นครอบครัวที่แอนดรูว์พาเขามา
‪งั้นแม่ก็ไม่ได้มีส่วน…
‪ไม่ๆ เขา… เขาเป็นคนเลวร้ายมาก
‪เจน… เจนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา
‪เขารู้
‪พ่อรู้เรื่องฉันกับนิค
‪แล้วไง
‪พี่ก็รู้จักมาร์ติน เขาไม่แบ่งอะไรกับใคร
‪นิคดูแลตัวเองได้
‪พ่อทำตัวแปลกๆ กับฉัน
‪พี่ไม่เข้าใจหรอก
‪ฉันเข้าใจ เรื่องต้องแบ่งน่ะ
‪นิคกับฉัน เรา…
‪คือว่า… มันไม่เคยเป็นเรื่องจริงจัง แต่ว่า…
‪ถ้าจะต้องมีคนอื่น ฉันดีใจที่เป็นเธอ
‪ไง นี่พอลล่า
‪ฉันเจน
‪ฉันรู้
‪เอาทุกอย่างมาแล้วเหรอ
‪คิดว่าไงล่ะ
‪ฉันว่าฉันทำเรื่องนี้ไม่ได้
‪นี่ เป็นอะไร
‪(ลอว์เรนซ์ ลิเวอร์มอร์ ‪ศูนย์ทดลองแห่งชาติ)
‪พร้อมไหม
‪ถ้าเห็นรถผ่านมา กะพริบไฟสามครั้งนะ
‪โอเคนะ
‪นี่
‪เดี๋ยวผมกลับมา
‪เจ้าหน้าที่บอกว่ายังไม่มีผู้ต้องสงสัย
‪ในเหตุระเบิดเมื่อคืนที่ศูนย์ทดลองนิวเคลียร์ ‪ลอว์เรนซ์ ลิเวอร์มอร์
‪เจน เข้ามาสิ
‪เกิดความเสียหายรุนแรงต่อห้องทดลองหลายห้อง
‪สำนักข่าวเอพีได้รับข้อความ ‪จากกลุ่มที่อ้างความรับผิดชอบ
‪เรียกตัวเองว่ากองกำลังเปลี่ยนโลก
‪ข้อความนี้พูดว่าจะมีการโจมตี ‪อาวุธนิวเคลียร์และอาวุธชีวภาพอีก…
‪("ยามหัศจรรย์" แฮลดอล ‪เชื่อมโยงสังหารครอบครัว)
‪ก่อตั้งขึ้นในปี 1952…
‪(แม่ม่ายโทษประธานเควลคอร์ป)
‪(ภรรยาของเขาเชื่อว่าเป็นเพราะยาแฮลดอล)
‪(และต้องการให้มาร์ติน เควลเลอร์ ‪ประธานบริหารเควลคอร์ปรับผิดชอบ)
‪เบาเสียงหน่อย
‪เจ้าหน้าที่เน้นย้ำว่าศูนย์ทดลอง ‪รักษาระดับความปลอดภัยสูงสุด
‪และความเสียหายจากเหตุเมื่อคืน ‪จะไม่เป็นอันตรายต่อพื้นที่ใกล้เคียง
‪เอฟบีไอขอให้ทุกคนที่มีข้อมูล ‪เรื่องการวางระเบิดติดต่อไปที่…
‪เมื่อคืนลูกไปไหนมา
‪หนูขับรถไปหาแอนดรูว์
‪แอนดรูว์หรือนิค
‪พ่อไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ
‪พ่อจะจัดงานในฤดูใบไม้ผลิ ‪คิดว่าลูกน่าจะเล่นดนตรีในงานสักหน่อย
‪โมซาร์ทไหมคะ
‪โชแปงดีกว่านะ
‪พ่อพูดถูกค่ะ โชแปงดีกว่า
‪คุณนายบาร์ฟิลด์
‪ฉันขอคุยกับคุณได้ไหมคะ
‪กรอกลับไปตรงนั้นอีกที
‪คุณอยู่ที่บ้านลุงของคุณเหรอ
‪ใช่
‪ฉันเพิ่งเห็นบางอย่างที่บ้ามาก
‪คุณรู้อะไรเกี่ยวกับนิค ฮาร์ปบ้าง
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪แม่ฉันรู้จักเขา
‪พวกเขา… พวกเขาคบหากัน
‪ไม่คุยทางโทรศัพท์ เราควรเจอกัน
‪ผมยังอยู่ในเอลแพโซ ‪แต่ผมไปถึงซานฟรานซิสโกได้พรุ่งนี้เช้า
‪ทุกครั้งที่ฉันคิดว่าใกล้จะรู้จักแม่…
‪ปล่อยเธอไป
‪เรารู้ว่าเธอจะไปไหน
‪เรื่องเรียนเป็นไงบ้าง
‪ก็เอาตัวรอดได้ครับ
‪จะจบตอนพฤษภาคมใช่ไหม
‪ที่คิดไว้ครับ
‪ฉันอยากรู้ว่าเธอมีแผนอะไร
‪ฉันคิดว่าอาจจะมีตำแหน่งให้เธอที่บริษัท
‪ขอบคุณ เจน
‪เธอบอกว่ามาจากดีทรอยต์
‪ครับ เฮเซล พาร์ก
‪พ่อเธอทำงานโรงงาน
‪ตอนที่เขาทำงานก็ใช่ครับ
‪แต่เธอลืมเล่าส่วนที่สำคัญ
‪นิค ฮาร์ปตายแล้ว
‪เขาตายเมื่อสี่ปีก่อนเพราะใช้ยาเกินขนาด
‪เธอเป็นใครกันแน่
‪นี่มันตลกสิ้นดี
‪เธอคิดว่าอะไรล่ะ คิดว่าเธอจะเดินจากไป ‪พร้อมลูกสาวฉันและเงินกองทุนทรัสต์เหรอ
‪พ่อคะ
‪ผมบังเอิญจริงจังเรื่องเจน
‪คุณอาจจะประหลาดใจ…
‪ไม่นะ ทำไมเธอจะไม่อยาก ‪แต่งงานกับคนตระกูลเควลเลอร์ล่ะ
‪เธอนึกว่าจะหยิบเอาอะไรที่อยากได้ไปก็ได้
‪ผมไม่อยากได้อะไรจากคุณ
‪คุณน่ะมันพวกมาเฟีย
‪ทุกอย่างที่เป็นของคุณต้องแลกมาด้วยเลือด
‪มากับผมไหม
‪ไอ้เวรขี้โอ่
‪เขาแค่เป็นห่วงฉัน
‪เหรอ ช่างหัวเขา ช่างหัวเขา
‪จริงหรือเปล่าที่พ่อพูด
‪คุณกับผม นี่ใช่เรื่องจริงไหม
‪จริงสิ
‪งั้นเมื่อกี้คุณก็ควรอยู่ข้างผม
‪ช่างมันเถอะ
‪แค่บอกฉันมา
‪นี่ ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪โอเค ง่ายมาก เจน คุณเลือก
‪ผมหรือพ่อของคุณ
‪นั่นไม่ยุติธรรมเลย
‪โอเค นี่คือโอกาสของคุณ
‪ที่จะใช้ชีวิตตามแบบของคุณ ‪นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมอยากให้คุณได้
‪คุณไปจากที่นี่ตอนนี้
‪ไม่งั้นคุณจะไม่ได้เจอผมอีก ‪รับปากได้เลย
‪ไง
‪ผมไม่มั่นใจว่าคุณจะมา
‪นี่ ฉันขอโทษที่หนีคุณไปในเอลแพโซ ‪ฉันนึกว่าคุณจะพยายามหยุดฉัน
‪คุณโอเคนะ
‪ฉันอยู่บ้านหลังนั้นไม่ได้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เมื่อวานคุณพูดบางอย่างเกี่ยวกับนิค ฮาร์ป
‪ฉันคิดว่าเขาคือพ่อของฉัน
‪ฉันเห็นวิดีโอนี้
‪เขาอยู่กับแม่ฉัน
‪พระเจ้า สายตาที่พวกเขามองกัน
‪แจสเปอร์บอกว่านิคไม่รู้จักแม่ฉันด้วยซ้ำ ‪เขาโกหกฉันซึ่งหน้า
‪- จากนั้นเขา… ‪- อะไร
‪เขามีทีมรักษาความปลอดภัยทุกที่ ‪พวกเขาอัดเสียงเราโทรคุยกัน
‪คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‪ฉันได้ยินตอนพวกเขาเปิดดูวิดีโอที่อัดไว้
‪ผมคิดว่าลุงของคุณมีคนติดต่อ ‪ในโปรแกรมคุ้มครองพยาน
‪ตำรวจศาล คนที่ให้ข้อมูลเขา
‪คนที่รู้ว่าเราอยู่ที่โมเต็ลนั่น
‪เดี๋ยว จะบอกว่าแจสเปอร์ ‪เป็นคนส่งหมอนั่นมาเหรอ
‪ผมคิดอยู่ว่าเขาต้องการอะไร
‪เขาบีบคอฉัน ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นฉันนะ
‪ถ้าไม่ใช่ล่ะ ถ้าเขาต้องการกระเป๋าล่ะ
‪ผมคิดว่าเงินนั่นคือหลักฐาน ‪และลุงของคุณอยากได้มัน
‪มันอยู่ไหนล่ะ
‪ห้องพักผมที่โรงแรม
‪ขอโทษค่ะ
‪เราควรไปจากที่นี่
‪ผมจอดรถไว้ที่โรงแรม
‪ขึ้นแท็กซี่สองต่อมาที่นี่เผื่อไว้ก่อน
‪คุณต้องไปจากที่นี่ แอนดี้ คุณไม่ปลอดภัย
‪ฉันควรไปที่ไหนล่ะ ‪คุณเพิ่งบอกว่าเราไว้ใจใครไม่ได้
‪ไมค์ อะไร
‪ไมค์ อะไร ไมค์
‪ฉันอยู่นี่นะ
‪นี่ ไมค์
‪โทรเรียก 911 ที
‪ไมค์ คุณหายใจได้ไหม
‪ไปจากที่นี่
‪ให้ตายสิ ไมค์
‪- ไป ‪- เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
‪นี่ พูดกับฉันสิ
‪เวรเอ๊ย
‪ผมจะเพิ่มออกซิเจนเขา ‪เป็น 15 ลิตรต่อนาที
‪ชีพจรอ่อนและบางเบา
‪คนไข้ไม่ตอบสนอง ความรู้สึกตัวระดับสาม
‪เราจะจัดการต่อเองค่ะ
‪โทรไปแจ้งซานฟรานเจเนอรัลไว้เลย
‪บอกว่าจะมีคนไข้ชายไม่รู้สึกตัวเข้าไป ‪อาการฉุกเฉิน
‪สวัสดีค่ะ บ้านเควลเลอร์
‪ขอพูดกับแอนเดรีย โอลิเวอร์ได้ไหมคะ
‪ฉันคิดว่าเธอพักอยู่ที่นั่น
‪ขอถามได้ไหมคะว่าจากไหน
‪แม่ของเธอค่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪แอนเดรียไม่อยู่แล้วค่ะ
‪เธอไปไหน
‪ไม่ทราบค่ะ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมคะ
‪คุณคงจะรู้ดีกว่าฉัน
‪ถ้าเธอกลับมา ‪บอกเธอให้โทรหาฉันได้ไหมคะ
‪เธอมีเบอร์ฉันอยู่
‪แน่นอนค่ะ
‪ดีใจที่ได้ยินเสียงคุณอีก
‪คุณมีลูกสาวที่น่ารักมาก
‪ฉันดีใจที่ได้เจอเธอ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
‪คุณก็เหมือนกัน
‪ฉันจะทำยังไงถ้าไม่มีคุณ
‪คุณจะอยู่ได้สบายดีค่ะ
‪ฉันว่าฉันคงเป็นบ้า
‪- ฉันไม่ชอบงานเลี้ยงของพ่อ ‪- อย่าพูดแบบนั้น
‪แม่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน
‪แม่คงจะชอบนิค คุณว่าไหม
‪ฉันคิดถึงเขาตลอดเวลา
‪ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้ว
‪เจน
‪อย่าขยับ
‪นั่นไง
‪ว่าแล้วว่าจะต้องเหมาะที่สุด
‪นี่เป็นของแม่
‪พ่อคิดว่าตอนนี้ลูกมีสมาธิกว่าเดิมแล้ว
‪เราเพิ่มการแสดงในทัวร์ได้
‪ลอนดอน เจนีวา
‪ใช้เวลาช่วงหน้าร้อนด้วยกัน
‪หนูมีงานสังคมสงเคราะห์ในเบอร์ลิน ‪ตลอดเดือนกรกฎาคม
‪ลูกจะยกเลิกงานนั้น
‪จะสนุกแน่
‪เราไม่ต้องการคนอื่นใช่ไหม
‪นั่นงดงามมาก
‪นี่คือสิ่งเดียวที่พ่อต้องการ ค่ำคืนแบบนี้
‪สิ่งที่คุณเลือกไม่ใช่เรื่องง่าย
‪คนที่คุณต่อสู้นั้นมีอำนาจมาก
‪พวกเขาบริหารบริษัท บริหารรัฐบาล
‪พวกเขาได้กำไรจากการเหยียดเชื้อชาติ ‪เกลียดพวกรักเพศเดียวกัน ความกลัว ยาเสพติด
‪เมื่อคิดอย่างนั้น มันสำคัญ ‪ที่จะรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การพูดชักจูง
‪- โอเค ‪- ใช่
‪เมื่อคุณต่อสู้กลับ คุณอยากแสดง ‪ให้ชัดเจนว่าคุณทำไปเพื่อใคร ดังนั้น…
‪ทุกคน เจนกลับมาหาเรา
‪ผมมั่นใจว่าเธอมีหลายเรื่องจะเล่า
‪แต่ก่อนอื่น เรามีแขก
‪เจน นี่คือเกรซ จูโน่
‪ผมขอให้เกรซแวะมาเพื่อเล่าเรื่องราวของเธอ
‪สามีและลูกทั้งสามคนของเธอเสียชีวิต
‪คนที่ต้องรับผิดชอบคือพ่อของคุณ
‪คุณอาจช่วยเราได้
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ