‪(ความเดิมในเศษชีวิต)
‪ตราบใดที่แม่มีชีวิตอยู่ ‪แม่ให้การเพื่อให้เขารับโทษได้
‪แม่น่าจะเล่าให้หนูฟังได้
‪แม่ควรจะพูดว่ายังไง
‪พ่อของลูกถูกเอฟบีไอไล่ล่า ‪และเขาจะฆ่าเราถ้าเขามีโอกาสเหรอ
‪เงินนี่มันทำไมกัน ‪ทำไมแจสเปอร์ถึงต้องการมันล่ะ
‪เขาพยายามฆ่าหนูเพื่อเงินนี้
‪คุณจะโดนจับนะ
‪ผมเพิ่งเริ่มต้นเอง
‪นิคอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ลูกแค่ต้อง… หายตัวไป
‪หยุดตรงนั้นนะ
‪- แม่จะไปไหน ‪- ลูกต้องเชื่อใจแม่
‪หนูจะทำแบบนั้นทำไมกัน
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ได้เวลาแล้ว
‪สี่ปีนี่นานมากนะ
‪สี่ปี แปดเดือน สามวัน
‪นั่นคือข้อตกลงที่เจน เควลเลอร์ ‪คนร้ายต้องโทษ
‪ตกลงกับอัยการสหรัฐฯ
‪ข่าวดีล่ะ
‪ลอร่า แรนดัล ‪ไม่เคยแม้แต่จะโดนใบสั่งด้วยซ้ำ
‪ลอร่าเหรอ
‪นั่นชื่อฉันสินะ
‪ตอนที่คุณออกไปจากที่นี่วันนี้ ใช่
‪มาสิ ผมจะอธิบายให้คุณฟัง
‪คุณเป็นแม่ม่ายเลี้ยงเดี่ยวจากโรดไอแลนด์
‪พ่อแม่ของคุณตาย ‪ในเหตุเพลิงไหม้ตอนคุณอายุ 18
‪คุณแต่งงานตอนอายุน้อย
‪กับเจอร์รี่ แรนดัลเหรอ
‪ที่ตายในอุบัติเหตุรถยนต์ ‪ตอนที่ลูกสาวของคุณอายุสองขวบ
‪น่าเศร้าจัง
‪คุณเปลี่ยนวันเกิดของแอนดี้
‪ของคุณด้วย
‪นั่นเป็นระเบียบ
‪คุณและลูกสาวของคุณ ‪ย้ายไปจอร์เจียเพื่อเริ่มต้นใหม่
‪เบลล์ไอล์เหรอ
‪ชุมชนวัยเกษียณ ‪ที่นั่นคุณจะไม่มีปัญหามากนัก
‪(จอร์เจีย)
‪ชนบทห่างไกลที่มียุง
‪นี่ของคุณ
‪ยี่ห้อทัลบอตส์เหรอ
‪เสื้อผ้าที่คุณใส่
‪วิธีการพูดของคุณ
‪รถที่คุณขับ อาหารที่คุณชอบ
‪ไม่มีอะไรที่จะระบุถึงเจน เควลเลอร์ได้
‪ไม่ต้องห่วง เธอจากไปนานแล้ว
‪สำหรับแอนเดรีย ที่คือตุ๊กตาวิชแบร์
‪ลูกสาวผมบอกว่ามันดีที่สุด
‪ผมรู้ว่าคุณกังวลเรื่องเจอลูก
‪ลูกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร
‪นี่ คุณจะได้อยู่ด้วยกันอีก
‪มันจะเรียบร้อยดี
‪แล้วนิคล่ะ
‪เราจะจับเขาให้ได้
‪ปีก่อนและปีก่อนหน้าคุณก็พูดแบบนี้
‪ถ้าเขาเจอเราล่ะ
‪สนใจแต่กับการเป็นลอร่าเถอะ
‪ตอนนี้คุณเป็นแม่คนแล้ว
‪คุณจะยุ่งมากแน่ๆ
‪แอนดี้
‪ไง ชาร์ลี
‪แม่เธออยู่ไหน
‪ในรถเชฟโรเลตมาลิบูสีเทาเข้ม
‪ป้ายทะเบียนแคลิฟอร์เนีย ‪เอช 793 ดับเบิลยู วี แซด
‪(แคลิฟอร์เนีย ‪เอช 793 ดับเบิลยู วี แซด)
‪งานในอเมริกากว่า ‪หนึ่งล้านเจ็ดแสนงานที่ไม่ได้รับค่าจ้าง
‪แต่ผลิตภัณฑ์มากมายของเรา ‪เช่น รถยนต์ ผลิตที่ประเทศเพื่อนบ้านเราทั้งคู่
‪ในระบบอุปสงค์อุปทานแบบบูรณาการ
‪การร่วมผลิตทำให้เราสู้กับประเทศอื่นได้ ‪ในเศรษฐกิจโลกในภาพรวม
‪รู้สึกยังไงบ้างคะ
‪โอเค ดี
‪เอาผ้าห่มไหมคะ
‪ไม่ ลูกกลับบ้านไปเถอะ
‪แม่… แม่จะโทรหาตอนเสร็จแล้ว
‪ไม่ค่ะ หนูจะอยู่
‪จริงเหรอ สี่ชั่วโมงเลยนะ
‪บ้าน่า
‪หนูรอได้ค่ะ
‪แอนดี้
‪กลับบ้านไปเถอะ
‪นะ
‪หนู…
‪หนูจะรอแม่ที่ศูนย์อาหาร
‪อยากได้อะไรก็ส่งข้อความมานะคะ
‪เป็นเรื่องยากที่จะพึ่งพาลูกๆ ใช่ไหม
‪คุณมีปากกาไหมคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ลูกชายฉันให้หนังสือเล่มนี้มา ‪มีคำถามพวกนี้เต็มไปหมด
‪"อะไรมีค่าสำหรับคุณมากที่สุด"
‪"คุณค่าเหล่านั้นเปลี่ยนไปไหม ‪ตั้งแต่คุณได้รับการวินิจฉัยโรค"
‪อาจจะกินขนมหวานก่อน
‪"มีความฝันอะไรที่คุณไม่กล้าฝัน ‪ก่อนที่จะได้รับการวินิจฉัยไหม"
‪ฉันอยากพาหลานๆ ไปสวนสนุกดิสนีย์มาตลอด
‪ไม่เอาพ่อแม่ไปด้วย
‪แค่สนุกกัน
‪แล้วคุณล่ะ
‪ความฝันเฟื่องแบบไหนที่คุณล้มเลิกไป
‪การอ่านหนังสือเล่มนี้ให้จบ
‪จากการบุกค้นของเอฟบีไอเมื่อเช้านี้
‪ศ.อเล็กซานดรา เมเปิ้ลครอฟต์ ‪จากเบิร์กลีย์ที่ถูกลักพาตัวไป
‪ถูกพบใกล้ๆ โรงเก็บรถไฟแถวเบย์แอเรีย
‪พร้อมกับศพผู้ชายคนหนึ่ง
‪ที่เชื่อว่าเป็นสมาชิกของกองกำลังเปลี่ยนโลก
‪กลุ่มฝ่ายซ้ายที่ลักพาตัว ‪นักวิชาการเบิร์กลีย์ไปเมื่อช่วงต้นสัปดาห์ก่อน
‪ไม่นานหลังจากที่เธอมีกำหนด ‪ขึ้นพูดที่การประชุมไออีเอฟในออสโล
‪- ผู้หญิงอีกคนปลอมตัวเป็นเมเปิ้ลครอฟต์… ‪- ตามทางนั้นไป
‪ยิงมาร์ติน เควลเลอร์ เศรษฐีพันล้านบนเวที
‪และฆ่าตัวเองตายไม่นานหลังจากนั้น
‪ผู้หญิงคนนั้นถูกระบุตัวว่าคือเกรซ จูโน่
‪ชาวเมืองโอ๊กแลนด์
‪ที่กล่าวหาบริษัทยาของเควลเลอร์ว่าทุจริต
‪สามีของจูโน่ ‪ฆ่าลูกๆ ทั้งสามคนของพวกเขาเมื่อ…
‪เอาละ ถึงแล้ว
‪ทีนี้ยังไงต่อ
‪อีไล นายช่วยเราไว้ได้จริงๆ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- เราได้ดูข่าว ‪- ไง
‪ใช่ๆ เราโชคดีที่หนีมาได้
‪พอลล่า เจน นี่คลาร่ากับอีไล
‪- ไง ‪- ไง
‪เรามีที่พัก อาหาร เสื้อผ้า
‪- ทุกอย่างที่คุณต้องการ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪แอนดรูว์อยู่ไหน
‪เขาเก็บของอยู่ ผม… ผมจะไปช่วยเขา
‪ขอบคุณทุกคน จริงๆ นะ มากๆ เลย ‪คุณไม่เข้าใจหรอก
‪โอเค
‪โอเค ได้แล้ว
‪เราเอาของพวกนี้ไปซ่อนในกระท่อมได้
‪นี่ คุณโอเคไหม
‪ไม่เป็นไรนะ
‪นี่ เราโอเค
‪ใช่ เราโอเค
‪เวร
‪มีอะไร
‪เวรแล้ว แอนดรูว์
‪ฉันโอเค ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
‪แอนดรูว์
‪เขาถูกยิง ทำไมไม่บอกเรา
‪เราต้องหนีออกมา
‪เราต้องไปโรงพยาบาล
‪ไม่ๆ เราไปไหนไม่ได้
‪- อีไลกับฉันพาคุณไปได้ ‪- ไม่ แผลโดนยิง พวกเขาจะแจ้งตำรวจ
‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪แผลรุนแรงแค่ไหน
‪ขอดูหน่อยนะ
‪ขอโทษที่ฉันทำพลาด
‪- นี่ๆ นายไม่เป็นไร ‪- อืม
‪- โอเคนะ ‪- โอเค
‪พานายไปทำแผลกันเถอะ
‪มีร้านขายยาอยู่ในสปริงริเวอร์
‪ฉันมีเพื่อนที่เราไว้ใจได้
‪- พี่ต้องไปหาหมอนะ ‪- เจน
‪คุณทำตามที่ผมขอได้ไหม
‪ผมจะรีบกลับมา โอเคนะ
‪เข้าไปข้างใน
‪- ได้ โอเค ‪- โอเค
‪เกือบถึงแล้ว
‪โอเค
‪อืม
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪พวกเขาเช็กสถานที่ที่เธอให้เรามาแล้ว
‪ไม่มีรถ ไม่มีศพ ไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪ฉันเห็นคนสองคนถูกยิง
‪มีคนปกปิดร่องรอยเบาะแส
‪ลุงเศรษฐีพันล้านของฉัน ‪ฆ่าคนเพื่อชิงกระเป๋าเดินทางเหรอ
‪มาพาเธอออกไปจากเบย์แอเรียกันเถอะ
‪และฉันจะไปสืบค้นดู
‪ไมเคิล วาร์กัสถูกพาไปยังที่ที่ปลอดภัยแล้ว
‪เขาเป็นไงบ้าง
‪อาการทรงตัว ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แล้วแม่ล่ะ
‪ยังตามโทรศัพท์เขาไม่ได้
‪พวกเขาออกหมายแจ้งให้จับตาดูแล้ว
‪เราจะหาเขาให้เจอ
‪นิคอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪แม่อยากให้เธอไปให้ไกลจากจุดอันตราย ‪เขาถึงได้จากไป
‪เธอคิดว่าฉันคิดผิดเรื่องแม่เธอ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะคิดอะไร
‪เราจะหาเขาให้เจอ และเราจะหานิคให้เจอ
‪จากนั้นเรื่องนี้จะจบลงสักที
‪ขอบคุณค่ะ
‪สำหรับทุกอย่าง
‪ฉันอยู่กับแม่ของเธอในห้องคลอด
‪ฉันได้อุ้มเธอเป็นคนที่สอง
‪มีที่หนึ่งที่แม่เธออาจไป
‪ที่ไหนคะ
‪ทางเหนือ
‪บ้านเก่าในป่า
‪โซเรน เซวานเดอร์เคยอยู่ที่นั่น
‪ทนายสิทธิพลเมืองและภรรยาของเขา
‪คนของเราไปที่นั่นเมื่อสองวันก่อน
‪อาจจะคุ้มค่าที่จะย้อนกลับไปดู
‪(เควลคอร์ป ‪ลอร่า โอลิเวอร์)
‪ครั้งต่อไปที่คุณรู้สึก ‪ถูกรุมเร้าด้วยเรื่องต่างๆ มากมาย
‪รู้สึกหมดหวัง รู้สึกอยากยอมแพ้
‪อย่าลืมชุมชนนี้
‪ฉันตัดสินใจไม่ได้
‪พวกหลานชายฉันน่าจะชอบ ‪พอลินีเชียนวิลเลจมาก
‪แต่หลานสาวฉันชอบ ‪แนววิลเดอร์เนสลอดจ์มากกว่า
‪แน่นอนว่าเราคงแทบไม่ได้อยู่ในโรงแรม แต่ก็นะ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪ฉันรู้
‪ฉันแค่อยากให้มันเป็นสิ่งที่พวกเขาจะจำได้
‪สิ่งที่พิเศษ
‪พวกเขาบอกว่า ‪วิวดูพลุที่พอลินีเชียนวิลเลจสวยที่สุด
‪ให้ตายเถอะ คุณเงียบหน่อยได้ไหม
‪คุณจะไม่ได้เล่นเครื่องเล่นสเปซเมาน์เทน ‪หรือถ่ายเซลฟีกับจิมินี่ คริกเก็ต
‪หรือดูพลุงี่เง่านั่น
‪เพราะคุณจะไม่ได้ไปดิสนีย์เวิลด์
‪คุณกำลังจะตาย
‪ฉันกำลังจะตาย
‪เราถึงได้มาอยู่ที่นี่ ‪ติดแหง็กอยู่ในเก้าอี้คุมขังเวรๆ นี่
‪ดังนั้นหยุดพล่ามได้แล้ว
‪คุณกำลังทำให้ฉันปวดกบาลมาก
‪วางไว้
‪แม่พูดจริงเหรอ
‪อะไรนะ
‪งั้นแม่ก็แค่รอความตายเหรอ
‪เปล่า แม่แค่พยายามทำให้เธอหยุดพูด
‪แม่ต้องสู้ต่อไป แบบนั้นถึงจะได้ผล
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪ไม่ค่ะ
‪แม่ไม่ยอมกิน หนูดูแม่อยู่
‪แม่บอกแล้วว่าคีโมทำให้แม่คลื่นไส้
‪งั้นก็กินยาแก้คลื่นไส้สิคะ
‪- หรือดื่มชานั่น ‪- ให้ตายสิ ลูกต้องการอะไรจากแม่
‪หนูอยากรู้ว่าทำไมแม่ไม่พยายามด้วยซ้ำ
‪เรากลับบ้านกันได้ไหม
‪แม่
‪แม่อาจจะไม่ได้คิดว่า ‪ชีวิตแม่จะลงเอยแบบนี้
‪หมายถึงติดอยู่กับหนูสองคนเหรอคะ
‪ไม่ใช่
‪งั้นอะไรล่ะคะ
‪อาจจะต่างจากที่ลูกคิด ‪แต่ชีวิตแม่ไม่ได้เริ่มต้นตอนลูกเกิด
‪ลูกไม่ใช่ทุกอย่างของแม่
‪เรื่องนั้นหนูรู้
‪บางครั้งแม่คิดว่าเหตุผลเดียวที่ลูกกลับมาบ้าน
‪คือเพราะลูกไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้ให้ทำ
‪อะไรนะ
‪ลูกต้องออกไปใช้ชีวิต
‪ลูกทำได้ทุกอย่าง
‪ลูกไปที่ไหนก็ได้
‪แต่ลูกอยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้กับแม่
‪พับผ้าห่มให้แม่ และพูดเรื่องเคมีบำบัดร่วม
‪และมาคอยป้วนเปี้ยน ‪อย่างกับเรื่องพวกนี้สำคัญนักแหละ
‪หนูรู้
‪แต่หนู… หนูอยู่ตรงนี้ ‪และแม่ไม่ยอมให้หนูช่วย
‪ลูกช่วยแม่ไม่ได้
‪เพราะแม่ไม่ยอมให้หนูช่วย
‪แม่รู้ว่าหนูต้องการแม่ใช่ไหม
‪แม้ว่าส่วนใหญ่ ‪แม่จะเป็นคนสุดท้ายที่หนูอยากคุยด้วย
‪หนูต้องการรู้ว่าแม่อยู่บนโลกนี้กับหนู
‪พวกเขาฆ่าพ่อของผม
‪พวกเขาปล่อยให้ผู้หญิงบริสุทธิ์ต้องตาย
‪พวกเขาทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‪กองกำลังเปลี่ยนโลกคือผู้ก่อการร้าย
‪และผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้ ‪เพื่อนำฆาตกรเหล่านี้มารับผิด
‪ไอ้เวร
‪แจสเปอร์ เควลเลอร์อ้างตัวเป็นคนดีสูงส่ง
‪นี่มันมุกตลกห่าเหวอะไรกัน
‪เราควรวางระเบิดไอ้เวรนั่น ‪และบริษัทล้ำค่าของเขา
‪คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะ
‪ทำไมล่ะ
‪มันคือการปฏิวัติ เจน
‪งั้นเหรอ
‪หรือมันเป็นแค่การแก้แค้น ‪เพราะมันเริ่มบอกยากขึ้นทุกที
‪พี่ตัวร้อน
‪ทำไมพี่ไม่พูดอะไรบ้าง
‪ฉันตายเพื่อสิ่งที่ฉันเชื่อมั่น เจน
‪มีกี่คนที่พูดแบบนั้นได้
‪พี่พูดเหมือนเขาเลย
‪ดี
‪- ให้ฉันพาพี่ไปโรงพยาบาลนะ ‪- ไม่
‪ไม่เป็นไร
‪เธอจะไม่เป็นไร
‪ฉันท้อง
‪หวังว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงนะ
‪นั่นจะเป็นกรรมตามสนองอย่างดีเลย
‪ฉันต้องมีพี่อยู่ด้วย
‪ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้
‪เธอจะไม่อยู่คนเดียวหรอก
‪เธอจะไม่อยู่คนเดียว
‪นี่มันบ้ามาก เราทำไม่สำเร็จหรอก
‪คุณจะเข้าควบคุมบริษัท ลูกชายผู้รับผิดชอบ
‪แจสเปอร์ บอกให้นะ ‪คณะกรรมการจะไม่ประหลาดใจเลย
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ฉันจะพาแอนดรูว์ไปโรงพยาบาล
‪ไม่ เจน
‪เขาจะไม่รอดคืนนี้
‪ผมรู้
‪งั้นคุณก็… โอเคที่จะปล่อยให้เขาตายเหรอ
‪นี่ มันสายไปแล้ว มันสายไปแล้ว ‪ตำรวจทุกคนในประเทศนี้กำลังตามหาเรา
‪ฉันไม่สนใจ
‪คุณคิดว่าผมอยากให้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นเหรอ
‪แต่มันเกิดขึ้น
‪ตอนนี้มีคุณกับผม ‪แต่เราต้องหาทางก้าวไปข้างหน้า
‪ทีนี้ฟังนะ เราไม่เคยเป็นคนที่มีพร้อม
‪โลกนี้ทำลายเรา
‪แต่เราเจอกันและกัน
‪และเราเหมาะสมกันจะตาย คุณก็รู้
‪ฉันทำไม่ได้ ฉันทำแบบนี้ไม่ได้
‪ไม่ ฟังนะ ฟังนะ
‪อีไลจะพาเราไปชายแดน
‪เขามีเพื่อนๆ ในแคลกะรีที่ช่วยเราได้
‪- ไม่ ‪- เจน
‪- ขอละ หยุดเถอะ ‪- ถ้าคุณทิ้งผมไป
‪ผมจะพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาคุณ
‪ได้โปรด
‪คุณเข้าใจไหม
‪ไม่
‪วันนี้คุณนายผู้ร่าเริงมาสาย
‪เธอไปไหน ออกไปซื้อลอตเตอรี่เหรอ
‪กลอเรียถูกย้ายไปที่ศูนย์ผู้ป่วยระยะสุดท้าย
‪(ยายที่รัก หนูอยากให้ยายสบายดี ‪เราจะได้ไปเที่ยวสวนสาธารณะ)
‪(หรือดิสนีย์แลนด์ด้วยกัน รักยายนะคะ)
‪คุณโคตรร่าเริงตลอดเวลา
‪ฉันขอโทษ
‪คุณถามฉัน
‪เรื่องความฝันที่ฉันมี
‪มีเรื่องเดียว
‪อิสรภาพ
‪ฉันถูกเลี้ยงมาให้เป็นเด็กดี
‪ถูกฝึกมาให้พอใจที่จะ…
‪รักษาความสงบเมื่อเกิดเรื่องแย่ๆ
‪แต่ฉันอึดอัด
‪ฉันเห็นทางออก
‪ฉันนึกว่าใช่ แต่มันเป็นแค่ทางตัน
‪ผู้ชายคนนี้ที่ฉันรัก…
‪เขาพยายามฆ่าฉัน
‪และฉันต้องหนีไป
‪ฉันเลยกลายเป็นอีกคน
‪และฉันปิดตายชีวิตเก่าของฉันไว้
‪และฉันบอกตัวเองว่าฉันเป็นคนเลือกเอง
‪เป็นทางเดียวที่จะรอด ที่จะทำให้เราปลอดภัย
‪แต่การหลบซ่อน
‪มา 30 ปี
‪นั่นไม่ใช่ทางเลือก
‪มันคือการถูกจับขัง
‪โกหกซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪และแอนดี้รู้สึกได้
‪คือเธออาจจะไม่รู้ว่าคืออะไร ‪แต่เธอรู้สึกได้
‪มันทำให้เธออึดอัด
‪นี่ไม่ใช่ชีวิตของฉัน
‪ฉันต้องการทางออก
‪ฉันไม่สามารถ
‪ตายในร่างคนอื่นได้
‪เจน
‪เขาตายแล้ว
‪ฉันรีบมาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪เขาไม่ตื่นขึ้นมาอีก ฉันไม่ได้บอกลาเลย
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้น
‪อะไร
‪เรามีเวลาไม่มาก
‪มีเจ้าหน้าที่เอฟบีไออยู่ข้างนอก
‪บอกพวกเขาไปว่าเป็นฝีมือนิคและแอนดรูว์
‪บอกพวกเขาว่าพวกเขาล้างสมองเธอ
‪- ว่าพวกเขาทำร้ายเธอ… ‪- หยุด หยุดเถอะ
‪ฉันพยายามช่วย
‪วันนี้พี่เป็นคนที่สองที่ขอให้ฉันทิ้งแอนดรูว์
‪เขาตายแล้ว เจน
‪เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้
‪แต่เรื่องนี้ เราจัดการได้
‪เราแค่ต้องจัดการมันให้ดี
‪จัดการมันให้ดีเหรอ
‪ฉันพูดตามความจริง
‪พี่พูดเหมือนมาร์ตินเลย ‪พี่อยากโทษคนอื่นเหรอ
‪ไม่ๆ เจน นี่เป็นเพราะเธอกับแอนดรูว์
‪เธอไปหลงเชื่อไอ้เวรจอมปลอมนั่น
‪ฉันเตือนเธอแล้ว และตอนนี้ฉันอยู่นี่ ‪เพื่อตามล้างตามเช็ดให้เธอ
‪ตอแหล
‪นี่คือสิ่งที่ฉันจะทำ
‪ฉันจะมอบตัว เข้าคุก ใช้ชีวิตของฉันต่อไป
‪เราจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับแอนดรูว์ ‪และสิ่งที่เขาทำหรือไม่ได้ทำ
‪พี่เอาบริษัทไปได้เลย
‪แต่พี่จะใช้กำไรจากแผนกขายยาเพื่อชดเชย
‪ถ้าเธอคิดว่าฉันจะฟัง…
‪ถ้ามันไม่เป็นไปตามนั้น ‪ถ้าฉันได้ยินว่าพี่ยังเอาเปรียบผู้คน
‪หรือถ้ามีการพูดว่าแอนดรูว์เป็นคนผิด
‪ฉันจะทำให้ชีวิตพี่พังพินาศ
‪เธอเป็นอะไร
‪ฉันรู้เรื่องออสโล
‪อะไรนะ
‪พี่กับนิค และข้อตกลงของพี่
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
‪ทุกอย่างถูกบันทึกเทปไว้
‪อยู่ในที่ที่ปลอดภัยมาก
‪โอเคๆ
‪ฉันไม่รู้ว่านิคจะฆ่าเขา
‪ลองบอกเขาดูสิ
‪ขอละ เราต้องช่วยกัน
‪เหลือแค่เราแล้ว
‪ตอนนี้มีแค่เธอกับฉัน
‪- ไม่เคยมีแค่พี่กับฉัน ‪- แค่… เจน ขอละ เจน แค่…
‪ฉันรู้ว่าใครฆ่าอเล็กซ์ เมเปิ้ลครอฟต์ ‪และฉันรู้ว่าคุณจะหาเขาได้ที่ไหน
‪ผมฟังอยู่
‪ฉันอยากตกลงกันก่อน
‪ถ้าแม่บอกเรื่องนิคกับเอฟบีไอ ‪ทำไมพวกเขาถึงจับเขาไม่ได้ตอนแรก
‪ฉันเกือบจะจับได้แล้ว แต่เขาหนีไปได้
‪ฉันคิดว่ามีคนช่วยเขา
‪เขาอยู่ข้างนอกนั่นมา 30 ปีแล้ว
‪ทำไมถึงกลับมา เขาเกลียดแม่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ผู้คนจดจำเรื่องต่างๆ ได้ยาวนาน
‪เราอยู่ตัวคนเดียว เราโกรธแค้นเรื่องอดีต
‪ความรู้สึกนั้นเชื่อมโยงเรากับบางอย่าง ‪เรายึดติดกับมัน
‪รูปโพลารอยด์นั้นที่ฉันให้คุณดู
‪แม่โดนซ้อม
‪คุณรู้ว่านิคเป็นคนทำ
‪รู้สิ
‪ฉันเป็นคนถ่ายรูปนั้นเอง
‪ชาร์ลี
‪ไง แอนดี้ รู้สึกดีขึ้นไหม
‪ไข้ลดลงแล้ว แต่มีทางเดียวที่จะบอกได้
‪ใช่ เธอดีขึ้นแล้ว
‪มาเร็ว
‪บอกอรุณสวัสดิ์แม่รึยัง
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪โอเค
‪หนูออกไปข้างนอกได้ไหมคะ
‪โอเค ไปกันเลย
‪อย่าลืมนะ อย่าไปไกลเกินต้นไม้ใหญ่
‪สอง สาม สี่ ห้า หก
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…
‪ห้า
‪และหนึ่งอันตรงกลาง
‪ดอกทานตะวัน
‪อีไลจะกลับบ้านเมื่อไหร่คะ
‪อาจจะพรุ่งนี้ คณะลูกขุนกำลังตัดสินใจกันอยู่
‪แค่หมาจิ้งจอกน่ะ
‪นี่ ไปเปลี่ยนใส่ชุดนอนนะ
‪ไปสิ
‪นี่
‪นี่ ฉันช่วยพวกนี้มาให้หนู
‪สัตว์ประหลาดจะเอามันไปกิน
‪อันนี้ตกลงไปในบ่อลาวา ฉันช่วยมันไว้
‪หนูคิดว่าไง
‪- ดีค่ะ ‪- เหรอ
‪ป่ามหัศจรรย์นี้เป็นของหนูคนเดียวเลยใช่ไหม
‪ค่ะ
‪เจ๋งเลยนะ
‪แม่หนูไปไหนล่ะ
‪ไม่อยู่ค่ะ
‪หนูหมายถึงแม่ไปสวรรค์แล้วเหรอ
‪แม่ปลูกดอกไม้
‪แล้วแม่หนูไปปลูกมันที่ไหน
‪ไม่รู้ค่ะ
‪หนูชื่ออะไร
‪แอนดี้
‪แอนดี้เหรอ
‪ใช่ ฉันเคยมีเพื่อนชื่อนั้น
‪นี่ เราไปว่ายน้ำกันได้นะ หนูอยากเห็นลำธารไหม
‪- ค่ะ ‪- เหรอ
‪โอเค มาเลย
‪จะสนุกแน่
‪แอนดี้
‪คนเก่ง ได้เวลาเข้าบ้านแล้ว อีไลกลับมาแล้ว
‪แอนดี้ อยู่ไหนน่ะ
‪แอนดี้
‪แอนดี้ อยู่ไหน คนเก่ง
‪โอเค ฉันต้องไปแล้ว
‪นี่เป็นความลับระหว่างเรานะ ‪ฉันเป็นเพื่อนในจินตนาการของเธอ
‪คนเก่ง มาเร็ว
‪แอนดี้
‪ตราบใดที่เธอมีเหรียญนี้…
‪นั่นหมายความว่าฉันจะกลับมา
‪หนูจำได้ไหม
‪แอนดี้
‪โอเค ไปเถอะ
‪แอนดี้
‪มาเร็ว คนเก่ง
‪แอนดี้ อีไลกลับมาแล้ว
‪แอนดี้
‪แอนดี้ ไง
‪- นี่ ทำซะตกใจหมดเลย ‪- ไง ทุกอย่างโอเคดีไหม
‪อยู่นี่เอง คนเก่ง
‪- วันนี้เล่นในบ้านนะ ‪- ระบายสีดอกทานตะวันไหม
‪- ค่ะ ‪- ระบายเหรอ โอเค
‪เราจะระบายสีดอกทานตะวันกัน
‪ดอกไม้ยูนิคอร์น
‪- ดอกไม้ยูนิคอร์นเหรอ ‪- ดอกไม้ยูนิคอร์น
‪ไม่รู้ว่ามีรึเปล่านะ
‪- อาจจะดอกไม้เจ้าหญิง ‪- แอนดี้
‪- ดอกไม้เจ้าหญิงมีแน่ๆ ‪- และดอกไม้ผีเสื้อ
‪ดอกทานตะวันเหรอ
‪ชาร์ลี
‪ไง เป็นไงบ้าง
‪เข้ามาสิ
‪ผมจะรอข้างนอก
‪ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ
‪มาสิ
‪ดูลูกสิ
‪ลูกน่ารักมาก
‪รู้ไหมว่านี่ใคร
‪นี่ ไม่อยากกอดแม่หน่อยเหรอ
‪ไงจ๊ะ
‪แม่เอาของขวัญมาให้ลูกด้วย
‪หมีวิชแบร์
‪ทำให้คำอธิษฐานเป็นจริง
‪และแม่รู้ว่าลูกชอบดอกทานตะวันมาก
‪แม่คิดว่าเราจะปลูกดอกทานตะวัน ‪ที่บ้านใหม่ของเราได้
‪เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ
‪หนูจะไปอยู่บ้านใหม่กับแม่
‪หนูจะมีห้องใหญ่ๆ มีของเล่นเยอะแยะ
‪หนูอยากอยู่กับคุณ
‪ไม่จ้ะ คนเก่ง
‪ฉันต้องดูแลป่า จำได้ไหม
‪- โอเค มานี่มา ‪- เอ้านี่ แอนดี้
‪มานี่มา ข้างนอกมันหนาว โอเคนะ
‪อย่างนั้นสิ แขนอีกข้าง
‪อย่างนั้นแหละ ใช่ แบบนั้น ดีมาก
‪โอเค มาเถอะ มันจะ… ‪นี่ มันจะเหมือนไปผจญภัย
‪หนูชอบผจญภัย
‪- ผมช่วยนะ ‪- ไม่ค่ะ
‪ข้างในนี้มีอะไร
‪หนังสือของแอนดี้ เธอชอบเรื่องสนุกๆ
‪นี่
‪ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณได้ยังไง
‪คุณได้ตอบแทนแล้ว
‪มีเรื่องดีเกิดขึ้นจากเรื่องทั้งหมดนี้
‪ฉันจะไปเยี่ยมไม่ได้ ใช่ไหม
‪ไม่ ฉันคิดว่าไม่
‪ทุกอย่างอยู่ในนั้น อย่างที่คุณต้องการ
‪เราเอาของของแอนดี้วางไว้ด้านบน
‪ขอบคุณ
‪เราต้องไปแล้วล่ะ
‪ไม่
‪แอนดี้
‪- แอนดี้ ‪- หนูไม่ไป
‪- แอนดี้ ‪- แอนดี้
‪กลับมานะ แอนดี้
‪ไม่เป็นไรนะ แม่ไม่ทำร้ายลูกหรอก
‪- ไงจ๊ะ แม่จะไม่ทำร้ายลูก ‪- ไปให้พ้น
‪- อยากไปข้างนอกกับแม่ไหม ‪- ไม่
‪ออกมาข้างนอก
‪ไปกับแม่ เดี๋ยวนี้
‪เราจะไปแล้ว มาเร็ว
‪นี่ ฉันอุ้มให้
‪คลาร่า ช่วยหนูด้วย
‪มานี่มา
‪นี่ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรนะ นี่ๆ
‪หนูไม่อยากไป
‪ไม่เป็นไร
‪โอเค
‪(แอนเดรีย)
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะไปดูเอง
‪หิวไหม
‪อยากได้ขนมรึเปล่า
‪ถืออะไรไว้น่ะ
‪ขอดูหน่อยได้ไหม
‪นะจ๊ะ ขอดูหน่อยนะ
‪แม่รู้ว่าลูกกลัว
‪แม่ก็เหมือนกัน
‪เราต้องคิดหาทาง
‪เราต้องช่วยกัน
‪ลูกไปได้เหรียญนี้มาจากไหน
‪ใครให้ลูกมา
‪หลับไปทั้งวันเลยนะ
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪คุณเป็นใคร
‪นิค ฮาร์ป
‪พ่อของลูก
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ