‪(ความเดิมในเศษชีวิต)
‪ผมคิดว่าเงินนั่นคือหลักฐาน ‪และลุงของคุณอยากได้มัน
‪ขอโทษค่ะ
‪ไมค์ ฉันอยู่นี่นะ
‪โทรเรียก 911 ที
‪บอกหนูนะถ้าหนูเข้าใจอะไรผิด…
‪แม่ไม่ใช่ลูกคนเดียวจากโรดไอส์แลนด์
‪แม่มีพี่ชายที่ลงสมัครรองประธานาธิบดี
‪และอีกคน ที่หนูถูกตั้งชื่อตามเขา ‪อยู่ในลัทธิสักอย่างที่ฆ่าพ่อของแม่
‪แม่ควรจะพูดว่ายังไง ‪พ่อของลูกถูกเอฟบีไอไล่ล่าเหรอ
‪ตราบใดที่แม่มีชีวิตอยู่ ‪แม่ให้การเพื่อให้เขารับโทษได้
‪- แม่จะไปไหน ‪- ลูกต้องเชื่อใจแม่
‪หนูจะทำแบบนั้นทำไมกัน
‪นิคอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪เขาอยู่ข้างนอกนั่นมา 30 ปีแล้ว
‪ทำไมถึงกลับมา
‪ผู้คนจดจำเรื่องต่างๆ ได้ยาวนาน
‪เราอยู่ตัวคนเดียว เราโกรธแค้นเรื่องอดีต
‪ความรู้สึกนั้นเชื่อมโยงเรากับบางอย่าง ‪เรายึดติดกับมัน
‪ชาร์ลี
‪คุณเป็นใคร
‪นิค ฮาร์ป
‪พ่อของลูก
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฮัลโหล
‪สวัสดี เจน
‪ผมเห็นข้อความของคุณ
‪นิค
‪ฉันสงสัยอยู่ว่าคุณได้เห็นสัมภาษณ์ไหม
‪ผมตามข่าวอยู่
‪ตั้งแต่คุณเล่นบทบู๊แบบผมที่ร้านอาหาร
‪แล้วคุณก็ส่งเพื่อนคุณมา
‪คุณน่าจะมาเองนะ
‪จำไม่ได้เหรอว่าผมเป็นผู้ร้ายหลบหนี
‪ฉันมาคิดๆ ดู
‪ว่าจะแก้ปัญหาเรื่องของเรายังไง
‪เหรอ แล้วคุณจะทำยังไง
‪ฉันให้สิ่งที่คุณต้องการ ‪คุณเลิกยุ่งกับฉันและฉันจะไม่ให้การ
‪การคุมแจสเปอร์ในกำมือ ‪คือรางวัลปลอบใจของผมเหรอ
‪คุณไม่อยากคุมรองประธานาธิบดีคนใหม่เหรอ
‪(แจสเปอร์ เควลเลอร์ ซีอีโอเควลคอร์ป)
‪เราเจอกันที่ไหนดี
‪ที่สุดท้ายที่ฉันเจอคุณ
‪(ไม่ได้บันทึก ‪หนึ่งข้อความไม่ได้อ่าน)
‪(คุณควรดูแลลูกสาวของเราให้ดีกว่านี้)
‪ฉันมาที่นี่ได้ยังไง
‪มีอุบัติเหตุ
‪หัวลูกกระแทกค่อนข้างแรง
‪พ่อได้ยินเสียงรถชน ‪และเจอลูกขอความช่วยเหลือ
‪ชาร์ลีอยู่ไหน
‪แพทย์ฉุกเฉินพาตัวผู้ชายไปโรงพยาบาล
‪ชาร์ลีคือใคร
‪เพื่อนของฉัน
‪มีผู้หญิงที่เคยดูแลฉัน
‪คลาร่า
‪เธอจากไปนานแล้ว
‪หนาวไหม ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า
‪พยายามตัดสินใจอยู่เหรอ
‪ว่ามีอะไรเหมือนกันไหม
‪ตาน่ะ
‪และท่าทางของลูก
‪คงจะช็อกน่าดูสินะ… ที่เจอพ่อ
‪แม่บอกว่าพ่อเป็นใคร
‪คุณรักเธอไหม
‪รัก
‪พ่อเสียใจที่เกิดเรื่องขึ้น
‪คุณชอบซ้อมแฟนที่กำลังท้องอยู่เหรอ
‪พ่อไม่รู้ว่าลูกมีตัวตนจนได้เจอลูก
‪วันนั้นในป่า…
‪ลูกจำได้เหรอ
‪ตอนนี้จำได้แล้ว
‪ลูกช่าง… ไม่มีที่ติ
‪- มนุษย์น้อยน่ารักสมบูรณ์แบบ ‪- ทำไมไม่พาฉันไปกับคุณ
‪พ่ออยากพาไป
‪เด็กไม่สามารถใช้ชีวิตแบบนั้นได้
‪หลบซ่อนตัว
‪ฉันใช้ชีวิตมาแบบนั้น
‪ฉันแค่ไม่รู้
‪เจนไม่ได้เล่าอะไรให้ลูกฟังเลย ใช่ไหม
‪แม่เล่ามากพอแล้ว
‪- ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรลงไป ‪- งั้นเหรอ
‪แล้วแม่พูดถึงพ่อว่ายังไง
‪ว่าคุณทำร้ายคนอื่น
‪พ่อไม่เคยอยากให้ใครตาย แอนเดรีย ‪นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามทำ
‪พ่อไม่ใช่หมาป่าใจร้าย
‪งั้นคุณเป็นใคร
‪ลูกไม่ได้สังเกตเหรอว่า ‪ผู้ชายแบบตาของลูกเอาเปรียบคนอื่นๆ
‪ต้องมีคนสู้กลับ
‪ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมาก
‪ลูกเป็นส่วนหนึ่ง ‪ของครอบครัวที่รวยมาก ทุจริตมาก
‪พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวฉัน
‪ลูกจะต้องตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับเรื่องนั้น
‪- คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย ‪- พ่อรู้ว่าลูกอยากรู้ความจริง
‪นั่นคือสิ่งที่แม่ไม่มีวันให้ลูกได้
‪คุณต้องการอะไรจากแม่
‪เรามีเรื่องที่ยังสะสางกันไม่จบ
‪- คุณทำอะไรลูก ‪- ลูกสบายดี
‪คุณจะทำตัวดีๆ ไหม
‪ขอบคุณพระเจ้า ลูกโอเคดีไหม
‪หนูโอเคค่ะ
‪แม่ขอโทษ
‪แม่พยายามป้องกันลูกให้พ้นจากเรื่องนี้
‪แม่ถึงได้ทิ้งหนูไปเหรอ
‪เจนเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องหาทางหนี
‪- ชาร์ลีรู้ว่าแม่จะมาที่นี่ ‪- ชาร์ลี อะไร… เขาอยู่ไหน
‪เราพยายามตามหาแม่ เกิดอุบัติเหตุ
‪อุบัติเหตุเหรอ
‪พวกเขาพาเขาไปโรงพยาบาล
‪มาเถอะ นั่งลง
‪ผมบลอนด์เข้ากับคุณนะ เจน
‪ตอนที่พ่อเจอแม่ของลูกครั้งแรก
‪พ่อนึกว่าเธออยู่สำนักนางชี
‪จากนั้นพ่อก็ดูอีกที
‪เป็นแบบนี้เหรอ จะเอาเงินหนีไปด้วยกันเหรอ
‪อะไรนะ
‪บางครั้งผมตื่นมา และคิดว่า ‪ผมอยู่ในอะพาร์ตเมนต์เก่าของแอนดรูว์
‪และผมรู้สึกได้ว่าคุณหายใจอยู่ข้างๆ ผม
‪ฉันลืมเรื่องนั้นไปหมดแล้ว
‪คุณจะแกล้งทำเป็นว่าลูกสาวของเรา ‪ไม่ทำให้คุณนึกถึงผมจริงๆ เหรอ
‪แน่นอนสิ เธอทำให้ฉันคิดถึงคุณ
‪คุณอยู่ตรงนั้น
‪มองฉันกลับมา
‪ทุกวัน
‪คุณรู้ตอนไหนว่าท้อง
‪ก่อนไปออสโล
‪แล้วทำไมคุณไม่บอกผม
‪คุณส่งฉันกลับไปที่บ้าน ‪เพื่อให้ฉันสอดแนมพ่อตัวเอง
‪เราแทบจะไม่ได้เจอกัน
‪นั่นไม่ใช่คำตอบ
‪แม่กับพ่อของแม่นั่งกินข้าวเช้ากันอยู่ตอนที่
‪แม่รู้สึกคลื่นไส้
‪แทบจะไปเข้าห้องน้ำไม่ทัน
‪คุณนายบาร์ฟิลด์ซื้อที่ตรวจจากร้านขายยามาให้
‪มาร์ตินบอกว่าไง
‪ฉันรู้ว่าเขาไม่ต้องการให้เกิดขึ้น
‪แน่อยู่แล้ว
‪ลูกสาวของเราไม่ยอมรับผม
‪เธอคิดว่าผมเป็นเจ้าลัทธิ
‪เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอก็อยู่ในลัทธิ ‪ครอบครัวคือลัทธิของจริงใช่ไหม
‪พ่ออยู่ในรายชื่อ ‪คนที่เอฟบีไอต้องการตัวมากที่สุด
‪แต่ครอบครัวเควลเลอร์…
‪พวกเขาก็ไม่ได้บริสุทธิ์นัก ใช่ไหม เจน
‪มันอยู่ไหน
‪อะไรน่ะ
‪คุณจะเข้าควบคุมบริษัท ลูกชายผู้รับผิดชอบ
‪แจสเปอร์ บอกให้นะ…
‪มันอันตรายเกินไป
‪แค่ให้เมเปิ้ลครอฟต์ได้รับเชิญไปออสโล
‪ที่เหลือผมจัดการต่อเอง
‪จะไม่มีใครรู้ว่าคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
‪นี่มันบ้าบอชะมัด
‪เราทำไม่สำเร็จหรอก
‪คุณจะเข้าควบคุมบริษัท ลูกชายผู้รับผิดชอบ
‪แจสเปอร์ บอกให้นะ ‪คณะกรรมการจะไม่ประหลาดใจเลย
‪ผมอยากให้เขาออกไป แต่…
‪- ไม่ใช่แบบนี้ ‪- เชื่อใจผม
‪เขาจะลาออก เขาจะต้องทำ ‪เขาจะไม่มีทางเลือก
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณรู้ว่าเขาเล็งเจนไว้
‪ไม่รู้สิ เจนอาจจะบริหารทั้งหมดได้
‪บางทีเธออาจเป็นคนที่ใช่
‪คุณแน่ใจเรื่องเกรซ จูโน่เหรอ
‪หล่อนจะทำทุกอย่างที่เราขอให้ทำ
‪ผมไม่อยากรู้รายละเอียด แค่…
‪แค่… ให้เวลาผมสองสัปดาห์
‪แม่รู้ว่าแจสเปอร์มีส่วนเกี่ยวข้อง
‪ไม่ใช่
‪- มารู้ทีหลัง ‪- แต่แม่มีเทปนี่อยู่ตลอด
‪- ใช่ เพื่อแลกชีวิตแม่คืนมา ‪- คุณมีชีวิตแล้ว
‪คุณจะทำยังไงต่อ ‪แบล็กเมลเพื่อให้ได้ละเว้นโทษเหรอ
‪เดี๋ยวก็รู้
‪แจสเปอร์สบายมาพอแล้ว
‪เขาเป็นคนเดียวในหมู่พวกเราที่ได้สิ่งที่ต้องการ
‪ตอนนี้คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪ยัง
‪ผมอยากเจอคุณ เจน
‪คุณส่งคนมาฆ่าฉัน
‪ไม่นะ ผมเปล่า
‪เขาควรจะพาคุณมาให้ผม
‪ผมโผล่ไปที่เบลล์ไอล์ไม่ได้
‪ฉันไม่เชื่อคุณ
‪มีสิ่งที่ผมอยากรู้ ‪ผมว่าลูกก็อยากรู้เหมือนกัน
‪ชาร์ลี นี่ ชาร์ลี ไม่นะ
‪เกิดอะไรขึ้นในออสโล เจน
‪เกิดอะไรขึ้นในออสโล
‪- คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในออสโล ‪- ผมไม่ได้เอาปืนนั่นให้เกรซ
‪โอเค
‪เหมือนกับที่คุณไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชาร์ลี
‪- พระเจ้า ‪- แอนดี้ ไม่ ไม่ แอนดี้ ไม่
‪อย่าขยับ อย่าขยับ
‪ลูกรัก ลูกโอเคไหม
‪แม่
‪โอเค
‪ขอแม่ดูแขนหน่อย
‪ลูกไม่เป็นไร อยู่นี่นะ
‪คุณอยากทำอย่างนี้มานานแล้ว
‪ผมรู้ว่าคุณอยากทำ
‪เอาเลย
‪เอาสิ ยิงเลย
‪ยิงสิ
‪ยิงสิ เอาเลย
‪แม่
‪แอนเดรีย ไม่ พระเจ้า ‪แม่บอกให้ลูกอยู่ตรงนั้น
‪คุณรออะไรอยู่
‪เจน…
‪ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้นะ
‪มันจบแล้ว
‪อย่าทำแบบนี้เลย
‪- ตำรวจศาล วางอาวุธซะ ‪- ทุกคนหมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้
‪- วางปืนลงเดี๋ยวนี้ ‪- วางอาวุธลง
‪ทุกคนหมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้
‪(กระทรวงยุติธรรม)
‪ขอบคุณที่มาที่นี่
‪ผมอยากเห็นว่าคุณปลอดภัยดี
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าชาร์ลีไม่อยู่แล้ว
‪ฉันเคยไม่ชอบชาร์ลี
‪ที่เขารู้จักเมียฉันมากกว่าฉันอีก
‪ตอนนี้คุณรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
‪ฉันอ่านทุกอย่างที่ทำได้ มาร์ติน ออสโล
‪รีวิวคอนเสิร์ต ทุกอย่าง
‪คิดว่ามันจะช่วยอธิบายเรื่องต่างๆ ได้
‪แต่ก็ไม่
‪ไม่จริงๆ
‪พ่อ…
‪อยากเปลี่ยนนามสกุลไหม
‪หมายความว่าไง
‪ฉันกำลังแก้พินัยกรรมแม่ของเธออยู่
‪ตามกฎหมายตอนนี้เธอนามสกุลเควลเลอร์ ‪งั้นเธออาจจะควร…
‪ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา
‪ฟังนะ แอนดี้ มันคือสิ่งสืบทอดของเธอ
‪แม่เธออยากให้เธอได้มัน
‪เธอจะต้องหาทางกลับไปหาแม่
‪มันต่างไปสำหรับเธอ ‪เธอหลีกเลี่ยงแม่ตัวเองไม่ได้
‪(บริการความสัมพันธ์ชุมชน ‪กระทรวงยุติธรรมสหรัฐฯ)
‪คุณอยากให้ฉันพูดอะไร ฉันพร้อมแล้ว
‪ดีค่ะ
‪รัฐบาลรอจับตัวผู้ชายคนนี้มา 30 ปีแล้ว
‪- ฉันก็เหมือนกัน ‪- มีเหตุผลดี
‪แต่หลังจากที่คุณให้การแล้ว
‪คุณฮาร์ปจะไปอยู่ที่ ‪คุกรักษาความปลอดภัยสูงสุดทันที
‪ให้เขาเน่าตายไป
‪(กระทรวงยุติธรรม)
‪- คุณเควลเลอร์ ‪- ไง มาร์นี่ ผมขอคุยกับน้องสาวหน่อยได้ไหม
‪- เราจะติดต่อไป ‪- ขอบคุณค่ะ
‪พี่มาทำอะไรที่นี่
‪- เธอไม่รับโทรศัพท์ฉัน ‪- แอนดี้เข้าโรงพยาบาล
‪แอนดี้เป็นไงบ้าง ได้ยินว่าเรื่องรุนแรงน่าดู
‪พี่สงสัยเรื่องเทปเหรอ
‪มันหายไปแล้ว ทุกอย่างไหม้หมดแล้ว
‪พี่ไม่เชื่อฉันเหรอ
‪เอฟบีไออยากร่วมมือกับเรา
‪ว่าจะแจ้งข่าวเรื่องนิคเมื่อไหร่ยังไง
‪เขามีทนายแล้ว
‪- แล้วไง ‪- เขาจะหาทางรอดจากเรื่องนี้ได้
‪ฉันว่าไม่นะ
‪เขาต้องรับผิดชอบการตายของตำรวจศาล
‪แล้วยังมีพ่อเราอีก
‪พี่ไม่คิดว่าเราต้องสืบให้รู้ว่า ‪เขาบอกอะไรทนายคนนั้นเหรอ
‪พี่จัดการเรื่องนั้นได้
‪ว่าไงนะ
‪สืบมาว่าเขาบอกอะไร
‪เธอได้ยินที่ตัวเองพูดไหม
‪เธอกำลังขอให้ฉันแทรกแซง ‪การทำงานของระบบยุติธรรม
‪ในคดีที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวฉัน ‪ตอนที่ฉันกำลังจะ…
‪เธอนี่เหลือเชื่อจริงๆ
‪ว้าว
‪(สู่สุคติ)
‪ไง
‪ขอโทษทีนะ ผม…
‪ผมไม่ได้มาเรื่องงาน
‪คุณโอเคดีไหม หมอว่าไง
‪พวกเขาเจอรอยเข็ม
‪ทางเดินหายใจอ่อนเปลี้ย
‪พวกเขาบอกว่า ‪ถ้าคุณไม่เริ่มทำซีพีอาร์ ผมอาจจะไม่รอด
‪ฉะนั้น ขอบคุณที่
‪ช่วยชีวิตผมไว้
‪เราหายกันแล้ว
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ผมจะขับรถขึ้นเหนือไปดีซี
‪เลยคิดแวะพักระหว่างทาง
‪ในดีซีมีอะไร
‪ถามฝ่ายกิจการภายในดูสิ
‪- ฉันไม่ได้ทำให้คุณโดนไล่ออกใช่ไหม ‪- ผมทำอย่างที่ทำไป
‪ค่อยดูกันว่าพวกเขาจะว่ายังไง
‪แขนคุณเป็นไงบ้าง
‪โอเคดี
‪คุณเป็นไงบ้างกับเรื่องทั้งหมดนี้
‪ไม่รู้สิ
‪นอนหลับยาก
‪ผมจะส่งเอฟบีไอสองคนไปที่บ้านคุณ
‪คอยดูคุณกับแม่ของคุณไว้
‪ถ้าคุณต้องการ
‪ฉันเรื่องมากเรื่องคนสะกดรอยนะ
‪โอเค
‪ผมจะผ่านกลับมาที่นี่ในอีกสองวัน ดังนั้น…
‪เราไปกินมื้อเย็นกันได้นะ
‪- แบบคนปกติเหรอ ‪- ใช่
‪คุณคิดว่าเราทำแบบนั้น
‪ตอนที่ฉันค่อนข้าง…
‪ได้สิ
‪ฉันดีใจที่คุณแวะมา
‪แม้ว่าเบลล์ไอล์จะไม่ใช่ทางผ่านไปที่ไหน
‪ไม่รู้สิ ผมค่อนข้างเริ่มชอบที่นี่นะ
‪ทิวทัศน์แถวนี้ก็ไม่เลว
‪ว้าว
‪ไง
‪ไม่โดนใจสักตัวเหรอ
‪ขยะทั้งนั้น
‪เรายังไม่ได้คุยกันเลย
‪แม่คิดว่าลูกอาจจะ
‪ต้องการเวลาสักพัก
‪แต่ลูกถามคำถามแม่ได้
‪ถามมาสิ
‪ทำไมแม่ถึงอยากเจอนิค
‪แม่…
‪แม่อยากให้เขาเลิกยุ่งกับเรา
‪เขาอาจฆ่าแม่ได้
‪แม่รู้
‪ฟังดูเหมือนแม่ไม่สนด้วยซ้ำ
‪เขาฆ่าแม่อยู่ทุกวัน
‪แม่แค่ต้องกำจัดเขาออกไปจากความคิด
‪บางครั้งแม่จะโมโหแบบบ้าคลั่งสุดๆ
‪จนแม่อยากจะเผาบ้านทิ้ง
‪หนูคิดมาตลอดว่าหนูทำอะไรผิด
‪ไม่ใช่
‪พระเจ้า ไม่ แม่…
‪แม่ไม่เคยอยากให้ลูกเห็นแม่ในสภาพนั้น ‪แม่ถึงได้ไปที่ชายหาด
‪และแม่คิดว่า "ลอร่าจะทำยังไง"
‪เหมือนเธอมีตัวตนจริงๆ
‪สำหรับหนู เธอมีอยู่จริงนะ
‪แม่รู้
‪หนูพยายามปล่อยเธอไป ‪โดยไม่ให้เสียอย่างอื่นไปด้วย
‪หนูจำบางอย่างได้และหนูคิดว่า…
‪แอนดี้
‪ชีวิตเราที่นี่กับกอร์ดอน
‪หลายปีที่ผ่านมานี้
‪ลูกจะไม่เสียมันไป
‪แม่แค่อยากให้ลูกมีชีวิตของตัวเอง
‪คือว่ามันดีกว่าไหม
‪ที่รู้เรื่องทั้งหมดนี้
‪ค่ะ หนูรู้ว่าหนูมาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‪หนูรู้
‪ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪หนูรู้ว่าแม่รักใคร
‪แล้วลูกต้องการอะไรจากนิค
‪อะไรนะคะ
‪- ไม่เลย หนูแค่… หนู… ‪- อะไร
‪หนูดีใจที่รู้ว่าพ่อของตัวเองคือใคร ‪เรื่องนั้นมันแย่มากเลยเหรอคะ
‪แม่หวังให้ลูกไม่เคยเจอเขาเลย
‪- แม่หวังว่าแม่ไม่… ‪- แม่โกรธหนู
‪- ที่หนูหยุดแม่ในป่า ‪- เขาไม่มีอะไรจะให้ลูก
‪- เขาทำลายผู้คน ‪- หนูรู้ว่าเขาทำอะไร
‪ไม่
‪- ลูกไม่รู้ ‪- หนูไม่ได้ทำเพื่อเขา
‪หนูโคตรไม่สนเรื่องนิคเลย ที่หนูสนใจคือแม่
‪แม่เข้าใจไหม
‪หนูอยากให้แม่มีชีวิตของตัวเอง
‪แบบนั้นมันจะเป็นยังไง
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- มีอะไรให้ช่วยครับ ‪- ฉันกำลังหา…
‪มีเปียโนเบอเซินดอร์เฟอร์ไหมคะ
‪หลายตัวครับ อยู่ด้านหลัง
‪คุณอยากจะ…
‪ค่ะ แค่สักแป๊บนึง
‪ตามสบายเลยครับ
‪แม่ตั้งใจจะบอกวันเกิดจริงๆ ของลูก
‪วันที่ 9 กรกฎาคม
‪ลูกควรจะคลอดตอนเดือนมิถุนายน ‪แต่ลูกคลอดเกินกำหนดสองสัปดาห์
‪ว่าแล้วเชียว
‪ลูกเกิดในโรงพยาบาล
‪ของศูนย์ทัณฑสถานหญิงในยูจีน ออริกอน
‪ตอนกลางดึก
‪แม่กอดลูกอยู่พักนึง และ…
‪จากนั้นพวกเขาก็พาลูกไป
‪แม่…
‪แม่เคยคิดที่จะทิ้งหนูไว้กับคลาร่า
‪ตลอดไปไหม
‪เคย
‪เคย เพราะว่าแม่…
‪ไม่คู่ควรกับลูก
‪มันจบแล้ว
‪แม่ไม่ต้องปกป้องหนูอีกแล้ว
‪ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ
‪- ได้สิ เชิญเลย ‪- น้ำแร่เปอริเอ้ค่ะ
‪คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
‪ทำไมถึงเรียกกันว่าแพ้ท้องตอนเช้า
‪ฉันแพ้ทั้งวันเลย
‪ขนมปังกรอบ กินตอนคุณตื่นนอน
‪ช่วยได้
‪ฉันคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง
‪ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ฉันแค่รู้
‪คุณควรจะไปอยู่กับพ่อของคุณ
‪พ่อของฉัน…
‪เขาแสดงออกชัดเจนว่า ‪เขารู้สึกยังไงกับอาการของฉัน
‪อย่างกับว่าเขามีสิทธิ์ตัดสินการมีตัวตนของเธอ
‪เขาพยายามทำร้ายเธอ
‪เขาจะพยายามอีก
‪เขาจะทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางไม่ให้เธอเกิดมา
‪ผู้คนปฏิบัติกับเขาเหมือนเขาเป็นราชา
‪ท่านทูตมาต้อนรับเราตอนลงจากเครื่องบิน
‪ผ่านตม.ไปเลยโดยไม่มีการสอบถามอะไร
‪ไม่เคยมีใครหยุดเขาได้
‪ขอโทษนะ
‪ช่วงสัมมนาของฉันใกล้จะเริ่มแล้ว
‪(สภาเศรษฐกิจนานาชาติ)
‪หลงประเด็นรึเปล่า
‪คุณไม่ใช่อเล็กซ์ เมเปิ้ลครอฟต์ด้วยซ้ำ ‪พาผู้หญิงคนนี้ลงไปจากเวที
‪คุณจะไม่ทำให้ใครตายอีก ไม่อีกแล้ว
‪พระเจ้า
‪(แอนดี้ โอลิเวอร์ ‪ตื่นรึยัง)
‪ขอโทษที ฉันรู้มันยังเช้า
‪ไง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪คุณได้อ่านรายงานคุ้มกันพยาน ‪เกี่ยวกับแม่ของฉันใช่ไหม
‪ใช่
‪ข้อมูลส่วนใหญ่น่ะ
‪คุณอยากรู้เรื่องอะไร
‪ฉันคิดถึงเรื่องเกรซ จูโน่
‪เธอ…
‪เธอได้ทิ้งจดหมายฆ่าตัวตายหรืออะไรไว้ไหม
‪เปล่า
‪แต่มันค่อนข้างชัดเจนว่า ‪เธอโทษเควลคอร์ป
‪จากนั้นนิคเป็นคนเอาปืนใส่มือของเธอ
‪พวกเขา…
‪พวกเขารู้ได้ยังไงว่าเกรซไม่ได้เอาปืนไปเอง
‪รปภ.น่ะ พวกเขา…
‪พวกเขาตรวจกระเป๋าของเธอตอนเดินเข้าไป
‪มีคนเห็นนิคเอาปืนให้เธอไหม
‪นอกจากแม่ของฉัน
‪ขอโทษนะ ช่วงสัมมนาของฉันใกล้จะเริ่มแล้ว
‪ฉันจัดการให้เอง
‪เปล่า
‪แม่คุณเป็นพยานคนเดียว
‪คดีทั้งหมดยึดตามคำให้การของเธอ
‪แอนดี้
‪แอนดี้ ผมไม่ได้ยินคุณ
‪แม่และเกรซ…
‪ฉันกลัวเขา
‪เขาจะพรากเธอไป เขาพรากทุกอย่าง
‪ใช่
‪ใช่ เขาพรากทุกอย่าง
‪คุณดูแลลูกสาวของคุณนะ
‪แอนดี้
‪พวกเขาสลับกระเป๋ากัน
‪อะไรนะ
‪นิครู้ เพราะแบบนั้นแม่ถึงได้กลัวเขา
‪แอนดี้ แอนดี้ ผมไม่ได้ยินคุณ
‪ขอโทษด้วยที่ฉันทำให้คุณตื่น
‪ไว้คุยกัน
‪แอนดี้
‪แต่คุณมองสิ่งต่างๆ ไม่ชัดเจน
‪และผมต้องบอกนะว่า ‪ผมคาดหวังจากคุณมากกว่านี้
‪- คุณโทษระบบทุนนิยมได้ตามสบาย ‪- ฉันโทษคุณ
‪ศาสตราจารย์เมเปิ้ลครอฟต์ ขอละ
‪เมื่อเกิดเหตุผิดพลาด ‪เราทุกคนอยากหาตัวคนผิด
‪ทำให้เป็นความผิดของคนอื่น ‪แต่โลกไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪และนั่นคือเหตุผลที่ทุกคนอยู่ที่นี่
‪เพื่อยอมรับความเป็นจริง
‪และความเป็นจริงซับซ้อน
‪มันง่ายสำหรับนักวิชาการ ‪ที่จะวิจารณ์บริษัทยาเรื่อง…
‪(ออสโล ปี 1988)
‪(ไม่ได้บันทึก - สายเข้า)
‪สวัสดี เจน
‪แจสเปอร์
‪เร็วๆ นี้จะมีการประกาศ
‪ฉันลงชิงตำแหน่งกับวุฒิสมาชิกเชพเพิร์ด
‪ยินดีด้วย
‪ฉันทำตามที่เธอแนะนำเรื่องนิค
‪ฉันคิดว่าคงจะดีที่รู้ว่าเขาคิดอะไร
‪และเขาพูดถึงเธอเยอะมาก
‪ออสโล
‪สิ่งที่เธอทำ
‪ฉันไม่เคยเข้าใจเธอเลย เจน
‪แต่เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪ฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้
‪พี่ต้องการอะไร
‪ฉันจะติดต่อไป
‪คุณดูแลลูกสาวของคุณนะ
‪หายใจไว้
‪เกือบแล้วๆ
‪เจน ตื่นสิ
‪ลูกมีค่ากับพ่อมาก
‪เขาจะกลับมา
‪เราเริ่มต้นใหม่ได้
‪ลูกโอเคนะ
‪หนูนึกว่าแม่หนีไปแล้ว
‪เปล่า แม่แค่นอนไม่หลับ
‪แม่ไม่ได้อยากย้ายมาที่นี่
‪จากนั้นวันที่เรามาถึง…
‪แม่เห็นทะเลเป็นครั้งแรก
‪แม่ก็วิ่งลงน้ำทันที
‪แม่คิดว่า…
‪ที่นี่อาจจะโอเค
‪อยากไปเดินเล่นหน่อยไหม
‪จ้ะ
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ