‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ป้อมออตโตมันที่จูร์จู วาลาเคีย)
‪(มกราคม ปี 1462)
‪นั่นน่าจะเป็นจานิสซารีสองหน่วย ‪หรืออาจจะสาม
‪ฮัมซาเบย์ ทหารออตโตมันอยู่ที่จูร์จูกี่นาย
‪สุลต่านน่าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสียตั้งนานแล้ว
‪ไอ้คนชั่วทรยศ!
‪สหายออตโตมันไม่ปลื้มข้า
‪แต่อย่างน้อยคนของเขาก็มีน้ำใจ ‪มอบเครื่องแบบสวยๆ อุ่นๆ นี้กับพวกเรา
‪เจ้าชาย ข้าจะอยู่กับท่านจนถึงที่สุด
‪แต่เมื่อข้ามแม่น้ำดานูบ เราก็ไม่มีทางหันหลังกลับ
‪ท่านแน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้
‪เราใส่เครื่องแบบใหม่ ‪พวกเติร์กจะอ้าแขนต้อนรับเราแน่
‪(ป้อมออตโตมันที่จูร์จู)
‪ในฤดูหนาวปี 1462
‪เลียบแม่น้ำดานูบที่ทอดยาวไกลนั้น
‪ความตายกำลังมาเยือน
‪ใครอยู่ตรงนั้น
‪เปิดประตู
‪ทหารรับจ้างของวาลาเคียกำลังไล่ล่าเรา
‪เปิดประตูสิ นี่เป็นคำสั่ง
‪เปิดประตู
‪ฆ่ามันให้หมด
‪(อิสตันบูล)
‪(อิสตันบูล สี่เดือนต่อมา)
‪ขณะที่ความบาดหมางของพี่น้องต่างสายเลือด ‪ระหว่างเมห์เหม็ดผู้พิชิต
‪กับวลาด ดราคูล่า ยิ่งรุนแรง
‪เงาของสงครามก็เหยียดขยายเงื้อมมือ
‪แผ่เข้าไปถึงราชสำนักฝ่ายในของฮาเร็มสุลต่าน
‪- มีศิลปินอยู่ในหมู่พวกเรา ‪- เจ้าหญิงมารา
‪เมห์เหม็ดสัญญาว่าจะ ‪พาศิลปินจากฟลอเรนซ์มาสอนข้า
‪ไม่แน่เจ้าอาจสอนคนฟลอเรนซ์ได้บ้าง
‪ข้ามาบอกลา
‪พรุ่งนี้ข้าจะไปราชสำนักของมัทธีอัส คอร์วินุส
‪ข้าได้ยินมาว่ากษัตริย์ฮังการีคนใหม่ ‪ลื่นเป็นปลาไหลพอๆ กับบิดา
‪แต่ขาดความกล้าของผู้พ่อยามออกศึก
‪ในไม่ช้าเราจะได้เห็นว่าเขาใจกล้า ‪พอจะรบกับเมห์เหม็ดหรือไม่
‪แต่เรื่องนั้นไว้ค่อยว่ากัน
‪ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ‪ข้าอยากให้เจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้ใต้หมอน
‪ข้าไม่เข้าใจ
‪วลาด ดราคูล่าเคยอาศัยในวังหลวงอยู่หลายปี
‪เขาอาจมีสหายที่นี่ซึ่งเป็นภัยต่อเจ้า
‪- แต่ข้า… ‪- วันหนึ่งเจ้าจะเป็นราชชนนี
‪เป็นหญิงผู้ทรงอำนาจที่สุดในจักรวรรดิ
‪ข้าเชื่อว่าศัตรูของเรา ‪ไม่เคยพบเจอคนอย่างเจ้ามาก่อน
‪จงเข้มแข็งไว้ กุลบาฮาร์ที่รัก
‪และหมั่นระแวดระวังภัย
‪(บัลแกเรีย พฤษภาคม ปี 1462)
‪ณ ราวๆ 550 กิโลเมตรทางเหนือ
‪กองทัพยิ่งใหญ่ของสุลต่านเมห์เหม็ด ‪ยังคงมุ่งหน้าไปยังวาลาเคีย
‪พวกเขาถูกล้อมรอบด้วยซากการสังหารหมู่
‪จากความโหดเหี้ยมของวลาด ดราคูล่า ‪ทั่วริมฝั่งดานูบ
‪แต่ไม่พบร่องรอยของฮัมซาเบย์ แม่ทัพที่หายไป
‪สาสน์จากลอร์ดจอมเสียบถึงสหายวัยเยาว์
‪เขียนด้วยเลือดของคนนับพัน ‪"แน่จริงก็มาเจอข้า"
‪การหมิ่นเกียรติแบบนั้นเป็นเรื่องที่
‪ผู้นำอย่างเมห์เหม็ดที่สองไม่มีทางอภัยได้
‪เพราะในโลกนั้น ชื่อเสียงสำคัญเหนืออื่นใด
‪จากจุดนั้นจึงกลายเป็นความแค้นส่วนตัว ‪ระหว่างเมห์เหม็ดกับวลาด
‪วลาด ดราคูล่าควรมองหา ‪ข้อตกลงสันติภาพที่จำกัดกับเมห์เหม็ด
‪อาจจะขอลดค่าส่วย
‪แต่ปัญหาของวลาด ดราคูล่าคือ ‪เขาเห็นทุกอย่างเป็นสองขั้ว
‪บางทีอาจจะเป็มปมจากวัยเยาว์
‪การเลี้ยงดูที่เคี่ยวกรำ ‪ความคิดที่ว่าเขาต้องห้ามอ่อนข้อ
‪และต้องตายกันไปข้างเท่านั้น
‪ขาวกับดำ
‪(สวิชทอฟ บัลแกเรีย)
‪วลาดสังหารผู้คนตาดำๆ เหล่านี้
‪เพื่อเอาใจนายเหนือหัวของเขาที่บูดาและวาติกัน
‪และเพื่อยั่วยุข้า
‪ข้าไม่มีวันทำเช่นนี้ได้
‪นั่นคือเหตุผลที่เจ้าจะเป็นผู้ปกครองที่ดีกว่าวลาด
‪แต่มาห์มูดปาชาไม่ไว้ใจข้า
‪ความไว้ใจเป็นสิ่งที่ต้องพิสูจน์ต่อมาห์มูดปาชา
‪นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผล ‪ที่ข้าเลือกเขาเป็นอัครเสนาบดี
‪แล้วข้าไม่ได้เป็นสหาย ‪และที่ปรึกษาที่ซื่อสัตย์ของท่านหรือ
‪เป็นสิ แต่เจ้าโชคร้ายที่ใช้นามสกุลเดียวกัน
‪กับชายที่ทหารทุกคนในกองทัพนี้มาเพื่อกำจัด
‪แม่น้ำดานูบควรเป็นสะพานเชื่อม ‪ระหว่างอาณาจักรของเรา
‪ไม่ใช่กำแพง
‪(ทะเลอีเจียน 19 ปีก่อน)
‪เป็นที่สองก็ไม่ต้องอายนะ วลาด
‪ข้าชนะ
‪เจ้าโกง เมห์เหม็ด
‪ไม่ ข้าชนะ
‪เจ้าคิดถึงวาลาเคียไหม
‪คิดถึงยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
‪แต่เจ้ามีชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว
‪นี่ไม่ใช่ชีวิตข้า มันเป็นของเจ้า
‪วันหนึ่งโลกนี้จะเป็นของเรา น้องวลาด
‪ศึกของเจ้า มันจะเป็นของข้าด้วย
‪"ไฟทดสอบทองคำ ‪อุปสรรคทดสอบมิตรภาพ"
‪วลาดโตมาในราชสำนักนี้ ‪พบกับเมห์เหม็ดหนุ่ม ว่าที่เมห์เหม็ดที่สอง
‪เพราะพวกเจ้าชายจะอยู่ ‪ในราชสำนักออตโตมันตั้งแต่เด็กจนโต
‪(มิไฮ-ฟลอริน ฮาซาน ‪นักประวัติศาสตร์ยุคกลาง)
‪พร้อมกับเหล่ารัชทายาทบัลลังก์ออตโตมัน
‪พวกเขาจึงโตมาเหมือนพี่น้อง
‪เราย่อมอดสงสัยไม่ได้ว่าในระหว่างการรุกราน
‪ทั้งสองได้นึกย้อนถึงวัยเยาว์ ‪และคิดว่าจะมาถึงจุดนี้หรือเปล่า
‪พวกเขาอาจจะเคยหยอกล้อ ‪หรือทะเลาะกันในวังที่เอดีร์เน
‪"สักวันเมื่อข้าเป็นสุลต่าน ข้าจะเล่นงานเจ้า"
‪"สักวันเมื่อข้าเป็นเจ้าชาย ข้าจะเล่นงานเจ้า"
‪เจ้าชาย กองทัพพร้อมแล้ว
‪เราจะไปเจอคณะของแม่ทัพกาเลชที่นอกเมือง
‪ดี แล้วกองทัพสุลต่านล่ะ
‪ได้จับตาดูหรือยัง
‪ยังอยู่ทางใต้ของดานูบ กำลังตราทัพขึ้นเหนือ
‪อย่างต่ำหนึ่งแสนนาย
‪ปืนใหญ่ 100 กระบอก
‪เขายกกำลังพลทั้งจักรวรรดิมาด้วย
‪ทีนี้เขาค่อยจริงจังกับข้าหน่อย
‪ให้สายลับของเรารายงานทุกชั่วโมง
‪เราต้องหาจุดผ่าน ‪และโจมตีตอนที่พวกมันอยู่ในที่โล่ง
‪รับทราบ เจ้าชาย
‪หลังจากถูกข่มขู่และยั่วยุมาหลายปี
‪ในที่สุดพันธมิตรที่กลายเป็นศัตรูก็ได้เผชิญหน้า
‪กลางสนามรบริมฝั่งแม่น้ำดานูบ
‪ต่างฝ่ายต่างหมายมั่นจะทำให้ ‪อีกคนต้องพบความพินาศ
‪ในที่สุดเมห์เหม็ดก็มาหาข้า
‪- เขาประมาทท่าน ‪- ไม่
‪เขายังเห็นข้าเป็นเชลย
‪แต่เมื่อฮังการีมาร่วมทัพกับเรา
‪เมห์เหม็ดจะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่า
‪ร้องขอความเมตตา
‪ถ้าข้าตายในสนามรบ ฟังให้ดี
‪ถ้าข้าตายในสนามรบ พวกเติร์กจะมาล่าเจ้า
‪ไม่
‪ข้าจะโดดแม่น้ำอาร์เกช ‪ให้ปลาแทะกระดูกจนไม่เหลือซาก
‪ก่อนต้องกลายเป็นทาสของสุลต่าน
‪แม่น้ำจะต้องมีแต่ศพของอาห์เหม็ด ‪และกองทัพของเขาเท่านั้น
‪วลาด ดราคูล่าออกเดินทางไปยังแม่น้ำดานูบ
‪ราว 180 กิโลเมตรทางตอนใต้
‪ที่นั่นเขาจะตั้งมั่นป้องกันวาลาเคีย
‪กองทัพของเขาประกอบไปด้วยองครักษ์ส่วนตัว
‪โบยาร์ผู้ภักดี และทหารรับจ้าง
‪จำนวนมีไม่ถึงสามหมื่นนาย
‪แต่วลาดได้เปรียบเพราะสู้ในบ้านเกิด
‪กับศัตรูที่เขารู้จักดีพอๆ กับรู้จักตัวเอง
‪ตอนที่เขายังเป็นเด็กในราชสำนักออตโตมัน
‪เขาได้เรียนรู้เรื่องออตโตมันมากมาย ‪เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเขา
‪เขารู้วิธีคิด รู้วิธีจัดทัพ
‪รู้วิธีการต่อสู้ ‪นี่อาจเป็นเหตุให้เขากล้าประกาศสงคราม
‪แต่เขารู้ถึงสิ่งที่กำลังมา ‪รู้ว่ากองทัพจะใหญ่มหาศาล
‪เมื่อการรุกรานวาลาเคียใกล้เข้ามา
‪เมห์เหม็ดที่สองเผชิญกับอุปสรรคเคลื่อนย้าย ‪กำลังพลหนึ่งแสนคน ปืนใหญ่แสนกระบอก
‪และม้าหลายพันตัว ‪ข้ามผืนน้ำอันตรายของดานูบ
‪ซึ่งวลาด ดราคูล่าทำลายท่าเรือส่วนใหญ่ ‪และจัดทัพรออยู่
‪วลาดรู้ว่าเมื่อไหร่ ‪แกนหลักของกองทัพจะข้ามดานูบ
‪และเข้ามายังเขตแดนของเขา ‪เพราะเขาเป็นแม่ทัพ
‪และเขาเก่งมาก
‪เขารู้วิธีทำสงคราม
‪ปรากฏว่าการเคลื่อนย้ายเป็นฝันร้ายแท้ๆ
‪เวลาข้ามแม่น้ำอย่างดานูบ
‪การยกทัพเหล่านี้ข้ามไปอีกฝั่งมันไม่ง่ายเลย
‪และที่สำคัญที่สุด ‪มันลดความสามารถในการหลบหลีก
‪เราจะข้ามแม่น้ำดานูบอย่างไร
‪แม่น้ำขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ‪และยิ่งข้ามแทบไม่ได้
‪โดยเฉพาะตรงส่วนนี้
‪เรายังมีปัญหากับตลิ่งทางเหนือ
‪แถวนั้นมีป้อมปราการ
‪ดังนั้นพวกออตโตมันต้องวางแผนยุทธการทางน้ำ
‪เพื่อให้ทหารพายเรือข้ามแม่น้ำมาได้
‪ตอนนี้จึงขึ้นกับเมห์เหม็ดและเหล่าแม่ทัพ
‪ที่จะต้องหาจุดเหมาะๆ บริเวณเลียบแม่น้ำ
‪ขณะวางเส้นทางไปยังเมืองหลวงของวาลาเคีย
‪(ทางตะวันออกของนิโคโปลิส บัลแกเรีย)
‪เอาละ บ็อกดันเบย์
‪มาห์มูดปาชาบอกว่าเจ้าจะช่วยเรา
‪จัดหาเรือ 70 ลำ ‪ให้เราข้ามฝั่งไปได้อย่างปลอดภัย
‪ใช่ องค์สุลต่าน ข้ายินดีจะช่วย
‪หากท่านยอมจ่าย…
‪หนึ่งพันเหรียญดูคาท
‪ทันที
‪เจ้าเป็นชาวประมงหรือโจรกันแน่
‪มาห์มูดปาชา ครอบครัวข้าอยู่ริมน้ำนี้มา 200 ปี
‪ไม่มีใครรู้จักน่านน้ำนี้ดีไปกว่าข้า
‪จ่าย 500 ตอนนี้ อีก 500 เมื่อข้ามไปแล้ว
‪เป็นอันตกลง
‪ถ้าเจ้าหักหลังข้า บ็อกดันเบย์ ‪ข้าจะตัดหัวเจ้า
‪องค์สุลต่าน ถ้าข้าไม่ได้กลับบ้าน ‪ไปกับหนึ่งพันดูคาท
‪เมียจะกุดหัวข้าก่อน
‪(บูดา ฮังการี ‪วังกษัตริย์มัทธีอัส คอร์วินุส)
‪ขณะที่เมห์เหม็ดเตรียมข้ามไปวาลาเคีย
‪เขาส่งแม่เลี้ยงไปบูดา ‪เพื่อค้นหาความตั้งใจที่แท้จริง
‪ของกษัตริย์ฮังการี มัทธีอัส คอร์วินุส
‪ผู้มีข่าวว่าเป็นพันธมิตรกับวลาด ดราคูล่า ‪ในสงครามที่กำลังจะมาถึง
‪ไม่บ่อยนักที่ข้าจะได้พบเจ้าหญิง ‪มาทำภารกิจการทูต
‪ยิ่งเป็นแม่เลี้ยงของกษัตริย์เติร์ก ยิ่งแล้วใหญ่
‪ข้าชอบ "พระมารดา" มากกว่า
‪เมห์เหม็ดมีอาวุธหลากหลายในคลังแสง
‪งั้น…
‪ข้าภาวนาให้เราไม่ต้องเข้าสู่สงคราม
‪ถึงแม้บิดาข้าจะมีชัยเหนือสุลต่าน ‪ในการรบที่เบลเกรด
‪ไม่มีใครรีบร้อนอยากมีเรื่องพิพาทครั้งใหม่
‪มีเสียงร่ำลือว่าพระสันตปาปาจ้างท่าน
‪นำทัพครูเสดเพื่อสู้กับสุลต่าน
‪และวลาด ดราคูล่าจะเป็นผู้นำทัพ
‪หากเป็นจริง เมห์เหม็ดจะไม่พอใจอย่างยิ่ง
‪นั่นจะถือเป็นสงคราม
‪ข่าวลือที่ว่าเราสนับสนุน ‪การผจญภัยของวลาด ดราคูล่าก็เป็นแค่นั้น
‪แค่ข่าวลือ
‪เมห์เหม็ดคิดว่าเป็นเรื่องของครอบครัว ‪ซึ่งพวกเขาควรตกลงกันเอง
‪ข้าไม่คิดจะแทรกแซงความบาดหมางของพี่น้อง
‪แต่นั่นคงทำให้สุลต่านเสียใจน่าดู
‪ในวัยเด็กพวกเขาเคยสนิทกันมาก ‪ตอนนี้กลับกลายเป็นคู่แข่ง
‪"คู่แข่ง" หรือ
‪วลาดเป็นเจ้าชายจนตรอก
‪ดิ้นรนปกครองรัฐบริวารอย่างลำบากลำบน
‪วันหนึ่ง เมห์เหม็ดจะครองโลก
‪เมห์เหม็ดเคารพแม่เลี้ยงของเขามาก
‪เขาให้เธอเป็นทูตเพราะเราควรรำลึกเสมอ
‪มารา บรังโควิช ‪เป็นเชื้อพระวงศ์แท้ของจักรวรรดิ
‪เธอไม่เคยเป็นรองหญิงใดในราชสำนัก
‪ตรงกันข้าม ‪เธอเป็นผู้ต่อรองอำนาจทางการเมือง
‪อยากฟังเรื่องประหลาดในการพิชิตไหม
‪หลังจากต่อสู้กันมา เมื่อกรุงแตกแล้ว
‪ไม่มีใครพบศพของจักรพรรดิคอนสแตนติโนเปิล
‪เจอแค่รองเท้าแตะสีม่วงของเขา
‪จักรวรรดิ 2,000 ปี หายวับไป
‪ง่ายๆ แค่นั้น
‪ขอพระเจ้าคุ้มครอง
‪การบุกวาลาเคียใกล้เข้ามาทุกขณะ
‪เมห์เหม็ดและกองทัพมาถึงเมืองท่านิโคโปลิส ‪อันเลื่องชื่อเมื่อต้นเดือนมิถุนายน ปี 1462
‪(จากนิโคโปลิสทางปลายน้ำ สามกิโลเมตร)
‪เจ้าชายราดู ท่านจะทำอะไร
‪มีช่องที่น่าจะเหมาะให้เราขึ้นฝั่ง
‪ตรงโน้น
‪เจ้าชาย ได้โปรด ให้ข้าไปกับท่าน
‪ไม่ต้อง คอยหลบอย่าให้ใครเห็น ‪รอจนข้ากลับมาคืนนี้
‪(พระราชวังออตโตมัน อิสตันบูล)
‪ขณะเดียวกัน ในเมืองหลวงออตโตมัน
‪ชื่อของวลาด ดราคูล่า ‪ก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินในวัง
‪เมื่อข่าวลือเรื่องสายลับและมือสังหารของเขา ‪เข้ามาถึงฮาเร็มฝ่ายใน
‪เจ้าเป็นใคร
‪ข้าชื่อเอเลน่า
‪ขออภัย สุลตาน่า ข้านำผ้าปูเตียงใหม่มาให้
‪ฟาติมาอยู่ไหน
‪ฟาติมาล้มป่วย
‪วันนี้ข้าเลยรับหน้าที่แทน
‪ข้าไม่ต้องใช้ผ้าปูเตียงใหม่
‪พอแค่นั้นแหละ เอเลน่า
‪รับทราบ ท่านหญิง
‪เป็นไปได้ว่าวลาดมีสายลับในวังออตโตมัน
‪ตั้งแต่สมัยที่เขาเป็นเชลยที่นั่น
‪อย่าลืมว่าราชสำนักออตโตมัน ‪ไม่ได้มีแค่พวกออตโตมันหรือเติร์ก
‪แต่มีคนหลากหลายจากทั่วจักรวรรดิ
‪หรือแม้แต่ที่มาจากนอกจักรวรรดิ
‪เมื่อมีอำนาจ ก็จะมีคนพยายามใช้ประโยชน์
‪มีผู้หญิงที่ถูกลงโทษ
‪ถึงตายเพราะเป็นสายลับในฮาเร็ม
‪เกือบ 600 กิโลเมตรทางเหนือ ‪ณ ฝั่งวาลาเคียของดานูบ
‪วลาด ดราคูล่าเตรียมทัพรับมือกับ ‪การรุกรานของออตโตมัน
‪เจ้าชาย กองสอดแนมมาแล้ว
‪เจ้าชาย ข้านำหัวของพวกออตโตมัน ‪ที่เราซุ่มโจมตีมันมาให้ท่าน
‪เอาไปเสียบไม้เรียงข้างแม่น้ำ
‪ข้าอยากให้เมห์เหม็ดเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
‪มีข่าวอะไรไหม
‪กองทัพสุลต่านออกเดินทางอีกครั้ง ‪เพื่อไปยังนิโคโปลิส
‪ทั้งกองทัพเลยหรือ
‪นี่อาจเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ
‪เก็บกองกำลังหลักไว้ที่นิโคโปลิส
‪กระจายหน่วยอื่นๆ ‪ไปตามริมฝั่งตอนเหนือของแม่น้ำ
‪ข้ารอคอยจะได้เห็นสุลต่านร้องขอชีวิต
‪ข้าอยากฆ่ามันแทนท่าน!
‪เจ้าเคยสู้กับเมห์เหม็ดหรือเปล่า
‪ไม่เคย เจ้าชาย
‪เมห์เหม็ดไม่หยุดยั้ง
‪ยามเขาเล่นงานเจ้า ‪เจ้าจะร้องขอความตายตัวเอง
‪เพื่อให้ความทรมานจบสิ้น
‪การจะเอาชนะเขาต้องใช้ทุกอย่างที่เรามี
‪รวมถึงเจตจำนงพระผู้เป็นเจ้า!
‪ข้าจะไม่มียอมตกเป็นเชลยของเมห์เหม็ดอีก
‪ปล่อยข้า ข้าเป็นเจ้าชายนะ
‪เซมชีปาชา จะพาพวกเขาไปไหน
‪(วังออตโตมัน เอดีร์เน 18 ปีก่อน)
‪จะพาพวกเขาไปไหน
‪นี่ไม่ใช่เรื่องของท่าน เจ้าชายเมห์เหม็ด
‪- กลับไปนอนเถอะ ‪- เมห์เหม็ด หยุดเขาที
‪ปล่อยข้า!
‪อย่าแตะต้องข้า!
‪ปล่อยข้านะ
‪เจ้าอยู่ในราชสำนักของสุลต่าน ‪เจ้าต้องหัดควบคุมตัวเอง
‪ปล่อยข้านะ
‪พอที!
‪พ่อเจ้าทรยศต่อคำสาบานที่ให้ไว้ในวังนี้
‪เขาเข้าร่วมกับพวกฮังการี ‪และหยิบอาวุธขึ้นสู้กับข้าที่วาร์นา
‪เจ้าชายวลาด
‪เจ้าชายราดู
‪พวกเจ้าจะต้องถูกประหาร
‪จะฆ่าก็ฆ่าข้าเถอะ องค์สุลต่าน
‪แต่โปรดไว้ชีวิตน้องข้า
‪แสดงว่าตระกูลดราคูเลชติ ‪มีเกียรติหลงเหลืออยู่บ้าง
‪เซมชิปาชาบอกข้าว่าเจ้าโอหังและดื้อรั้น
‪แต่เจ้าแสดงฝีมือการดาบได้เป็นเลิศ
‪แล้วข้าจะทำยังไงกับเจ้าดี
‪ความเมตตาของข้าต้องแลกมาด้วยความภักดี
‪เจ้าจะเป็นข้าราชบริพาร ‪ของราชสำนักออตโตมันไปชั่วชีวิต
‪เมื่อถูกเรียกใช้ ‪เจ้าจะต้องจับดาบสู้กับศัตรูของเรา
‪สาบานมา
‪แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า
‪ข้าสาบาน องค์สุลต่าน
‪แล้วเจ้าล่ะ วลาด
‪สาบานสิ วลาด ทำเถอะ
‪เลือกคำที่จะพูดให้ดีๆ เจ้าหนู
‪ข้าจะภักดีต่อท่าน องค์สุลต่าน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พ่อข้า
‪ทอดทิ้งเรา
‪เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
‪เราเป็นพี่น้องกัน
‪ไม่ใช่ ข้าเป็นเชลยของเจ้า
‪วลาดที่สองทอดทิ้งและลืมลูกๆ ไปเลย
‪ปัญหาที่วลาด ดราคูล่าได้รับจากเรื่องนี้
‪ก็คือเขาเริ่มที่จะไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น
‪ออตโตมันไม่ได้ฆ่าวลาดผู้ลูก ‪และราดูน้องชายเขา
‪เพราะพวกเขาเชื่อว่า ‪ทั้งสองมีประโยชน์มากกว่าถ้ามีชีวิตอยู่
‪ถ้าออตโตมันอยากให้คนอื่นครองบัลลังก์
‪พวกเขาก็มีตัวเลือกอยู่ใกล้ๆ ถึงสองคน ‪เพราะงั้นจะฆ่าทิ้งทำไม
‪พวกเขาเป็นคนเลือดเย็น
‪พวกเขาเล่นเกมนี้มาสักพักแล้ว
‪(จากนิโคโปลิสไปทางปลายน้ำสามกิโลเมตร ‪ปัจจุบัน)
‪(วันที่ 4 มิถุนายน 1462)
‪กองทัพของวลาดตั้งค่ายอยู่ในป่าแถวนี้
‪ราวๆ สามสี่พันคน ‪และอีกหลายพันคนอยู่ตามเลียบแม่น้ำ
‪พวกเขามีจำนวนไม่มาก แต่ก็อันตราย
‪เราส่งสัญญาณแล้วว่าจะข้ามฝั่งตรงนี้
‪ตรงจุดที่น้ำตื้นและทางน้ำแคบ
‪พวกมันจะซุ่มรอเราอยู่ตรงนั้น
‪แต่ตรงนี้เป็นจุดที่ ‪เราจะส่งจานิสซารี 5,000 นายกับปืนใหญ่
‪นำโดยมาห์มูดปาชา ‪ไปโจมตีเป็นคลื่นลูกแรก
‪มาห์มูดปาชาเป็นคนจากกองจานิสซารี
‪เขาเป็นคนที่เมห์เหม็ดไว้ใจมากทีเดียว
‪เขาเป็นแม่ทัพที่เก่งมาก
‪มาห์มูดปาชาเป็นผู้บัญชาการ ‪ที่มีความสามารถมาก
‪และเป็นทหารเต็มตัว
‪ท่านรู้ได้ยังไงว่าตำแหน่งนี้ปลอดภัย
‪ข้าขึ้นฝั่งไปดูเมื่อวาน
‪ตลิ่งเรียบและมีหญ้าสูง
‪นั่นจะช่วยให้เราซ่อนตัวและตั้งปืนใหญ่ได้
‪ข้าไม่พบร่องรอยคนของวลาด
‪เราต้องนำเรือ 70 ลำขนทหารข้ามฝั่ง
‪ขั้นแรก มาห์มูดปาชากับกองจานิสซารี ‪แบะปืนใหญ่ครึ่งหนึ่ง
‪จากนั้นเรือจะกลับมารับทหารกับปืนที่เหลือ
‪ซุ่มซ่อนและความเร็วเป็นสิ่งสำคัญ
‪เราควรส่งปืนใหญ่ทั้งหมด
‪ข้ามฝั่งไปให้เร็วที่สุดไม่ใช่หรือ
‪มาห์มูดปาชา ข้ารับรองได้
‪ศาสตราวุธทั้งหมดของเราจะพร้อมใช้ยามจำเป็น
‪องค์สุลต่าน เราจะมีช่องโหว่ให้โจมตี ‪ระหว่างรอกองหนุนที่เหลือ
‪เจ้ากับกองจานิสซารีจะยึดที่มั่นตรงนั้น
‪ข้าหวังว่าจะได้ฆ่าไอ้คนทรยศชั่วช้านั่น ‪ก่อนท่านย่างเท้าเข้าวาลาเคีย
‪องค์สุลต่าน
‪ค่ำวันที่ 4 มิถุนายน 1462 ‪เมห์เหม็ดเปิดฉากบุกวาลาเคีย
‪ไปเลย
‪เรือออตโตมันชุดแรกพายข้ามดานูบ ‪ไปยังฝั่งวาลาเคีย
‪ไม่แน่ใจว่ามีอะไรรอพวกเขาอยู่ ‪ท่ามกลางความมืดตรงหน้า
‪ถ้ากระแสน้ำเป็นใจ ‪พวกเขาน่าจะถึงอีกฝั่งในหนึ่งชั่วโมง
‪ดีมาก
‪การข้ามแม่น้ำดานูบให้ความรู้สึกเหมือน ‪วันยกพลขึ้นบกในสงครามโลกครั้งที่สอง
‪เรือขำทหาร 70 ลำที่ข้ามไปนั้น
‪เหมือนเครื่องบินรบลงจอดที่หาดโอมาฮา
‪พวกเขานำปืนใหญ่เบามาด้วย
‪ทุกคนจำเป็นต้องรู้หน้าที่ของตัวเอง
‪นี่ไม่ใช่การรบพุ่งกระหายเลือด ‪หรือเพื่อความรุ่งโรจน์
‪แต่เป็นยุทธการที่จัดระบบอย่างดี
‪เพื่อกำจัดศัตรูซึ่งได้เปรียบด้านพื้นที่
‪มีโอกาสที่จะดักซุ่มอยู่ก่อน
‪และมีอาวุธหนักมากด้วย
‪พวกเขาทันสมัยมาก ‪ด้านการใช้ศาสตร์แห่งสงคราม
‪อัจฉริยภาพทางวิศวกรรมของเมห์เหม็ด ‪เผยให้เห็นในทุกระดับ
‪ขณะที่หน่วยโจมตีของเมห์เหม็ดค่อยๆ ย่างกราย
‪ชายฝั่งวาลาเคียก็เริ่มปรากฏให้เห็น
‪เตรียมตัวให้ดี ทุกคน
‪ยิง!
‪โล่!
‪พวกมันรอเราอยู่
‪น้องวลาดด่วนเผยไต๋เร็วเกินไป
‪ทีนี้เขาจะแพ้
‪อย่าหยุด!
‪อย่าหยุด เร็วอีก
‪- เตรียมปืนใหญ่ ‪- รับทราบ สุลต่าน
‪เตรียมปืนใหญ่!
‪ยิง!
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์