‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โกหก!
‪- เมห์เหม็ด! ‪- ไม่!
‪นั่นใคร ต้องการอะไรว่ามา
‪- ช่วยด้วย ‪- ข้าศึก!
‪เจ้าเป็นคนปล่อยคำสาปนี้
‪ต่อตระกูลออสมัน ‪เมื่อเจ้าแตะเท้าลงที่แผ่นดินวาลาเคีย
‪และจากนี้เจ้าจะได้รับรู้ความเจ็บปวด
‪ของการถูกพรากออกจากครอบครัว
‪การต้องตายตามลำพัง
‪วลาด!
‪วลาด
‪วลาด!
‪ข้าศึกบุก!
‪ระวัง!
‪ข้าศึกบุก!
‪ก็มาสิ!
‪ข้าศึกบุก!
‪หลังจากไล่ล่าวลาด ดราคูล่าอยู่สองสัปดาห์
‪เมห์เหม็ดที่สองกับกองทัพรุกราน ‪ต้องพบเจอกับฝันร้าย
‪กลายเป็นจริงในป่าลึกของวาลาเคีย
‪อย่าแตะต้องตัวพวกนั้น!
‪ไปเร็ว!
‪เราถูกโจมตีทางพรมแดนเหนือของค่าย!
‪เรียกทหารองครักษ์ที่เหลือมา
‪นี่มันตัวอะไรกัน
‪โรคห่า
‪เจอไอ้ตัวพวกนี้อีกสองตัวในค่าย
‪แล้วเราก็ฆ่ามันไปแล้ว
‪อาจจะมีอีก
‪ไปค้นในทุกกระโจม
‪ใช้หอกและธนู
‪อย่าได้แตะต้องเด็ดขาด
‪เราจะเผาศพพวกนี้
‪นี่มันฝีมือปีศาจแท้ๆ
‪ปีศาจจริงๆ
‪ตำนานหลายส่วนที่มาจาก ‪การรุกรานวาลาเคียเมื่อปี 1462
‪ตำนานหนึ่งพูดถึงการที่วลาด ดราคูล่า ‪ใช้การโจมตีทางชีวภาพกับพวกออตโตมัน
‪เพื่อชะลอการเดินทัพไปยังเมืองหลวง ‪ทาร์โกวิชเต
‪วลาด ดราคูล่าเปิดคุก ‪และปล่อยพวกอาชญากรออกมา
‪ให้เที่ยวเข้าไปในทัพออตโตมัน ‪ทั้งที่เป็นวัณโรคหรือกาฬโรค
‪เพื่อจะได้ทำให้ทหารออตโตมันติดเชื้อ
‪ฉันว่าโรคระบาดก็เหมือนระเบิดปรมาณู
‪มันจะสามารถฆ่าคนจำนวนมาก ‪ในเวลารวดเร็วมาก
‪ฆ่าคนได้เร็ว
‪เรากำลังพูดถึงอัตราการตาย ‪ตั้ง 30 ถึง 60 เปอร์เซ็นต์
‪ถ้าโรคห่าหรือโรคระบาดอื่นๆ ‪กระจายไปในทัพ
‪นั่นจะส่งผลเสียร้ายกาจมาก
‪สุลต่าน
‪เราฆ่าพวกผู้บุกรุกได้เพิ่ม
‪ดี จัดยามเป็นสองเท่าตลอดคืน
‪ถ้ามีใครหรือตัวอะไรโผล่มาอีก ฆ่าให้หมด
‪เจ้าอยู่กับข้า
‪วลาดมา
‪เห็นเขาหรือ
‪ข้าแน่ใจ
‪(ทาร์โกวิชเต - วาลาเคีย) ‪(แม่น้ำดานูบ)
‪เดือนมิถุนายนของปี 1462 ‪การโจมตีสยองชะลอทัพออตโตมัน
‪ซึ่งตั้งค่ายอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ‪ห่าง 104 กิโลเมตรจากเมืองทาร์โกวิชเต
‪แต่เมื่อไม่มีกำลังเสริม แม้แต่ลอร์ดจอมเสียบ
‪ยังไม่สามารถต้านเครื่องจักรรบทรงพลัง ‪ของเมห์เหม็ดได้นานนัก
‪ถ้าคอร์วินุสกับทัพฮังการีไม่มาในเร็วๆ นี้
‪พวกนั้นจะต้องมาเก็บศพเรา…
‪จากใต้ตีนพวกออตโตมัน
‪ท่านได้คุยกับสหายในค่ายรึเปล่า
‪เปล่า
‪แต่ว่า
‪ข้าค้นพบว่าสุลต่าน ‪มีองครักษ์เฝ้าหน้ากระโจมแค่สี่คน
‪และยังมีคนประจำการอยู่ใกล้ๆ อีก
‪ถึงยังไงก็เหมือนพวกเราทำมันกลัวหัวหด
‪คืนนี้เมห์เหม็ดกับคนของมัน ‪คงหลับไม่สนิทกันนักหรอก
‪มันใช้คนน่าสมเพชเหล่านี้เป็นอาวุธ
‪ใช้วิธีแบบนี้คิดจะชนะได้ยังไง
‪นี่เป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ
‪เขากำลังยื้อเวลา
‪เราต้องเดินทัพให้เร็วขึ้นอีก
‪ทหารในทัพคุยกันหนาหูขึ้นทุกทีว่า ‪มีปีศาจหรือยักษ์จินน์
‪พวกเขาคิดว่าแผ่นดินนี้ต้องสาป
‪มีศรัทธาเข้าไว้ มาห์มูดปาชา
‪ข้ามีแผนเสมอ
‪แล้วความปลอดภัยของท่านล่ะ สุลต่าน
‪ขอร้องล่ะ นำทัพกึ่งหนึ่งกลับไปที่อิสตันบูล
‪มีทัพแค่สามหมื่นเราก็จัดการวลาดได้
‪ศาสดามูฮัมหมัดกล่าวว่า "จงหนีคนเรื้อน ‪เช่นเดียวกับที่จะหนีจากสิงโต"
‪แต่ข้าจะไม่คิดหนีจากวลาด
‪ชะตาของเขากับข้า ถูกผูกไว้ด้วยกัน
‪ตลอดกาล
‪ทำไมเราถึงต้องใช้เวลาช่วงบ่าย ‪ในห้องใต้ดินชื้นราเช่นนี้
‪(หอสมุดหลวงออตโตมัน เมื่อ 14 ปีก่อน)
‪เราควรไปฝึกต่อสู้กันมากกว่า
‪เมื่อวานเราสู้กันจนมือห้อเลือดแล้ว
‪เจ้าต้องฝึกสมองและหัดคิดถึงอนาคตด้วย
‪อีกไม่ช้าพ่อท่านจะปล่อยข้า ‪ให้กลับไปทวงบัลลังก์วาลาเคีย
‪นั่นคืออนาคตของข้า
‪ยิ่งเป็นเหตุให้ต้องรู้ว่ามีอะไรรอเจ้าอยู่ภายหน้า
‪เราอาจพบชะตาของเราได้ที่นี่ อีเลียด
‪พูดเรื่องอะไรของท่าน
‪เวทพยากรณ์
‪เวทพยากรณ์เป็นวิธีของออตโตมัน
‪และวัฒนธรรมอีกหลายส่วน ‪ทั่วโลกในยุคกลาง
‪ในการพยากรณ์อนาคต
‪ในศาสนาอิสลาม ‪การทำนายอนาคตเป็นเรื่องต้องห้าม
‪เพราะมันเกี่ยวข้องกับ ‪ความพยายามทำนายประสงค์ของพระเจ้า
‪และพระเจ้าเท่านั้นจะทราบประสงค์
‪หนึ่งในวิธีที่เราสามารถ ‪เลี่ยงว่านั่นเป็นการกระทำอันนอกรีต
‪ของการทำนายโชคลาง ‪คือการใช้หนังสือหลากหลายรูปแบบ
‪มาบอกอนาคต
‪พวกเขาจะปล่อยให้หนังสือเปิดเอง ‪ไปหยุดที่หน้าไหนก็แล้วแต่
‪แล้วตาของเขาก็จะเล็ง ‪ไปยังบรรทัดใดบรรทัดหนึ่ง
‪หรือวรรคใดวรรคหนึ่ง ‪และไม่ว่าในนั้นเขียนไว้ว่าอะไร
‪นั่นคือเครื่องบ่งชี้สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเรา
‪"อย่าได้ให้ข้าสิ้นชีพอย่างไรัเกียรติ ‪โดยมิได้ดิ้นรนใดๆ
‪แต่ขอให้ข้าได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่ ‪ซึ่งจะเล่าขานเป็นตำนานต่อไป"
‪ตาเจ้า
‪"สิ่งซึ่งข้าชังนักหนายิ่งกว่าประตูเฮดีส
‪คือชายซึ่งในใจคิดสิ่งหนึ่ง
‪แต่พูดอีกสิ่งหนึ่ง"
‪ยามที่เจ้ามีอาณาจักรของตนเอง
‪ใจของเจ้าจะมีสิ่งใด
‪ท่านกังขากับความภักดีของข้ารึ
‪ข้าแค่ถามว่า เจ้าจะเลือกครอบครัวไหน
‪ข้าจะทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อวาลาเคีย
‪ถ้านั่นทำให้สักวันหนึ่ง ‪เราต้องยืนคนละข้างกันในสนามรบ…
‪ขอให้ไม่ต้องถึงกับอย่างนั้น
‪แต่หากถึงวันนั้นจริงๆ
‪ข้าจะทำทุกอย่างที่สามารถ ‪เพื่อเอาชนะเจ้า
‪ความจงรักภักดีเป็นคำที่มีน้ำหนักมากนะ
‪แต่คนก็ละทิ้งความภักดีกันง่ายๆ
‪นั่นเป็นเรื่องที่เกิดใน ‪ทั้งชีวิตของเมห์เหม็ดและชีวิตของวลาด
‪ทั้งคู่รู้สึกว่าถูกคนสำคัญในชีวิตหักหลัง
‪ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว ‪ที่ปรึกษา แม่ทัพ หรือพันธมิตร
‪นั่นเป็นเรื่องคู่ขนาน ‪ในการเดินทางของทั้งเมห์เหม็ดและวลาด
‪จนทำให้เรื่องนี้มันน่าสนใจเป็นพิเศษ
‪อาจจะมีความแตกต่างในนิสัยและบุคลิก ‪ของวลาดกับเมห์เหม็ด
‪แต่เท่าที่ผมมองแล้ว สองคนนั้นคล้ายกันมาก
‪ทั้งคู่เป็นผู้นำที่เข้มแข็ง เป็นผู้นำที่ยังหนุ่ม
‪ทั้งคู่เป็นนักรบ ทั้งคู่อยากปกครอง
‪สิบสี่ปีต่อมา
‪วลาดพยายามต่อสู้แบบกองโจร ‪แบบหลังชนฝาขึ้นทุกวัน
‪สู้จากเงามืด ‪หวังจะตัดขวัญกำลังใจของทัพออตโตมัน
‪และชะลอการเดินทัพขึ้นเหนือของเมห์เหม็ด
‪ก่อนจะหายไปอีกครั้ง
‪(พระราชวังอาณาจักรออตโตมัน)
‪แต่ที่อีกจุดหนึ่ง การไล่ล่าก็เข้มข้นขึ้น
‪ในการหาตัวสายลับของวลาดซึ่งอยู่ในวังหลวง
‪- ดีใจมากที่ได้เจอ ‪- ตายจริง
‪ข้ารีบกลับมาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪มันเลวร้ายมาก
‪เจ้าชายล่ะ
‪ขวัญเสีย แต่ก็ปลอดภัยดี
‪เจ้ายังมีของขวัญที่ข้าให้ไว้หรือไม่
‪ข้าพกไว้กับตัวไม่เคยห่างเลย
‪ดีแล้ว
‪ถ้ามือสังหารยังซุ่มอยู่ในวัง ‪ข้าจะตามหาให้เจอ
‪ได้ข่าวเมห์เหม็ดบ้างไหม
‪เขาข้ามแม่น้ำดานูบไปแล้ว ‪ข้าก็รู้เพียงเท่านั้น
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องของเมห์เหม็ดหรอก
‪ลงสนามรบแล้วไม่มีใครเทียบเขาได้
‪และอย่าลืม ถ้าปาดคอไม่ได้
‪แทงเข้าไประหว่างซี่โครง
‪แล้วบิดกริช
‪ไม่ค่อยมีคนรู้เรื่องบทบาทเหล่าเจ้าจอมมารดา
‪ของพวกเจ้าชายในราชวงศ์ออตโตมัน
‪บทบาทสำคัญสุดคือต้องปกป้องลูกชายตัวเอง
‪กุลบาฮาร์ ฮาทุนเล่นบทนี้มาก่อน ‪และฝากรอยเท้าไว้ในประวัติศาสตร์ในทางนั้น
‪ฮาเร็มนั้นได้ชื่อว่าเป็น ‪"รัฐสุลต่านสตรี"
‪เป็นการปกครองแบบสตรีที่เจ้าจอมมารดา ‪ของสุลต่านทั้งหลายมีบทบาทสำคัญ
‪ว่ากันว่าพวกนั้นควบคุมจักรวรรดิทั้งหมด ‪โดยที่ชักใยอยู่หลังฉาก
‪มีสุนัขป่าหลบอยู่ในนี้ เราต้องล่ามันออกมา
‪(การรุกรานวาลาเคีย)
‪(การรุกรานวาลาเคีย วันที่ 10)
‪เมห์เหม็ดผลักดันกองทหารให้รุกคืบ ‪เข้าไปถึงระยะ 70 กม. จากทาร์โกวิชเตแล้ว
‪แต่การรบแบบตีแล้วหนี ‪ที่วลาด ดราคูล่าทำจากเงามืด
‪ก็ยังก่อกวนให้ทัพสุลต่านหวั่นใจ
‪พร้อมกับข่าวลือที่ว่า ‪มีสายลับของวลาดอยู่ในค่ายด้วย
‪ราดู นี่ลูกา เรเรช
‪อำมาตย์โบยาร์ ‪จากตระกูลเก่าแก่ที่สุดในบูคาเรสต์
‪เจ้าชายราดู
‪พบกันครั้งสุดท้ายท่านยังเป็นเด็กเล็กๆ
‪คอยวิ่งตามท่านพ่อและท่านพี่
‪นั่นผ่านมานานมากแล้ว
‪สุลต่านกับข้ามีการปรึกษาความ
‪ผ่านตัวกลางมาได้หลายเดือนแล้ว
‪ตั้งแต่ท่านพี่จุดชนวนสงคราม ‪ซึ่งไม่มีใครต้องการนี้
‪ตอนนี้เราจึงมีศัตรูคนเดียวกัน
‪วาลาเคียมีสัมพันธ์อันยาวนานและเฟื่องฟู
‪ทั้งกับอาณาจักรออตโตมันและเพื่อนบ้านอื่นๆ
‪แต่การก่อสงครามของเจ้าชายวลาด ‪ทำลายเส้นทางการค้าไปเกือบทั้งหมด
‪ทั้งประเทศของเราต้องอดอยากเพราะสงคราม
‪เราคุมท่านพี่ไม่ได้
‪แต่อีกไม่นานท่านจะได้
‪ครองบัลลังก์ของเขา
‪ข้ารู้ว่าราชวงศ์ของท่าน ‪มีความหลังคั่งแค้นกับอำมาตย์โบยาร์
‪ข้าเองก็รอดชีวิตจากงานเลี้ยงอีสเตอร์
‪ซึ่งพี่ชายของท่านเสียบสหายส่วนใหญ่ ‪พร้อมกับครอบครัว
‪และเสียบประจานราวกับ ‪เป็นหุ่นไล่กาหน้ากำแพงเมือง
‪ท่านพี่อาจจะกลัวพวกเขาหักหลัง
‪และรู้ว่าหากไม่ทำ ‪คนที่ถูกเสียบประจานหน้าเมืองอาจเป็นเขาเอง
‪เรามีเวลาไม่มาก ข้าจะเข้าประเด็นเลย
‪วันนั้นวลาด เทเปชสังหารศัตรูไปมาก
‪แต่ในการทำเช่นนั้น ‪เขาก็สร้างศัตรูมากยิ่งกว่าเก่า
‪มีคนที่ทรงอำนาจเช่นข้า
‪พร้อมจะสนับสนุนการครองบัลลังก์ของท่าน
‪หากท่านสังหารพี่ชายเสีย
‪แต่ถ้าท่านพลาด
‪ท่านกับข้า จะต้องโดนเสียบประจาน ‪หน้ากำแพงเมืองทาร์โกวิชเตแน่
‪ไอ้คนนั้นมันคืองูพิษ
‪ทำไมไม่มีใครบอกข้าก่อน
‪อย่าลืมตัวว่าคุยกับใครอยู่ เจ้าชายราดู
‪ลูกา เรเรชกับสหายของเขาล้วนเป็นคนเลว
‪ที่ช่วยพวกฮังการีฆ่าพ่อและพี่เมียร์ชาของข้า
‪พวกนี้ไว้ใจไม่ได้
‪สิ่งเดียวที่ข้าไว้ใจ ‪คือความรักในเงินทองของพวกนั้น
‪รักมากยิ่งกว่าความเกลียดชัง ‪ที่พวกเขามีต่อราชวงศ์ดราคูเลชตี
‪ถ้าผูกมิตรกับพวกนั้นไว้ ‪วลาดจะไม่สามารถหันไปพึ่งใครได้
‪อำนาจของพวกเขาจะกลายเป็นอำนาจของเจ้า
‪ข้าช่วยให้เจ้าชิงบัลลังก์มาได้ ‪แต่พวกโบยาร์จะช่วยเจ้ารักษาบัลลังก์
‪แต่ก่อนอื่น เราต้องล่อให้พี่ชายเจ้าออกจากที่ซ่อน
‪ยังต้องเดินทัพอีกห้าวันกว่าจะถึงเมืองหลวง
‪นับวัน วลาดจะยิ่งหลังชนฝามากขึ้น
‪พี่ชายของข้าอันตรายที่สุดเวลาจนมุม
‪เพราะอย่างนั้นเราจึงต้องล่อเขาออกมา ‪แล้วจัดการเขาให้ได้
‪ก่อนที่พวกฮังการีจะมาช่วยได้ทัน
‪เราจะทำได้ยังไง
‪เจ้า
‪ข้าตามไม่ทัน สุลต่าน
‪ข้าจะกดดันวลาดด้วยการเดินทัพไปทาร์โกวิชเต
‪ระหว่างที่เจ้าล่อเขาออกมาจากที่ซ่อน
‪ด้วยการไปเอาสิ่งที่เขารักพอๆ กับบัลลังก์
‪เจ้าหญิงอนาสตาเซียรึ
‪- ถ้าพี่รู้เข้า… ‪- ใช่
‪เขาต้องเดือดดาลมาก นั่นจะทำให้เขาขาดสติ
‪ห้ามมีอันตรายใดๆ ต่อเจ้าหญิงอนาสตาเซีย ‪นั่นคือสาเหตุที่ต้องเป็นเจ้า
‪แน่นอน
‪เจ้าจะออกเดินทางในความมืดคืนนี้ ‪พร้อมกับจานิสซารีกลุ่มหนึ่ง
‪สายของเราบอกว่าเจ้าหญิงอนาสตาเซีย ‪อยู่ที่ปราสาทของวลาด ณ โปเอนารี
‪ไม่ช้า ที่นั่นจะเป็นปราสาทของเจ้า
‪(พระราชวังหลวงออตโตมัน)
‪(พระราชวังหลวงออตโตมัน เมื่อ 14 ปีก่อน)
‪สิบสี่ปีก่อนหน้านั้น เมื่อปี 1448
‪อาณาจักรออตโตมันเตรียมจะปล่อยตัว ‪วลาด ดราคูล่าที่อายุได้ 17 ปี
‪ให้กลับไปสู้ชิงบัลลังก์วาลาเคีย
‪ทำให้ชะตาของน้องชายเขาต้องหมิ่นเหม่
‪ราดู
‪ข้าอยากปรึกษา
‪วลาดให้เวลาข้าถึงพรุ่งนี้ ‪ต้องตัดสินใจว่าจะกลับวาลาเคียกับเขาหรือไม่
‪ไปสู้ชิงบัลลังก์
‪ข้ารู้ว่าข้าควรไป แต่…
‪เจ้ากลัวเขาสินะ
‪เวลาพี่โมโห มองไปทางไหนก็มีแต่ศัตรู
‪ถ้าวันใดวันหนึ่ง ‪พี่มองข้าเป็นศัตรูขึ้นมาบ้างล่ะ
‪หรือเป็นคู่แข่งที่จะชิงบัลลังก์เขา
‪นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการหรือไม่
‪บัลลังก์น่ะ
‪วันหนึ่ง เมห์เหม็ดจะครองโลก
‪และวลาดจะครองวาลาเคีย
‪ไม่มีที่ให้ข้ายืนอยู่แล้ว
‪ตอนที่ข้าต้องมาอยู่ที่นี่ ‪ข้าอายุมากกว่าเจ้าเพียงเล็กน้อย
‪เป็นเจ้าหญิงชาวคริสต์จากเซอร์เบีย
‪ไม่รู้ว่าจะไว้ใจใคร
‪แต่ข้ากับได้รับความเมตตาปรานี
‪และได้ค้นพบว่า ‪ครอบครัวนั้นมาในหลายรูปแบบ
‪และความจงรักภักดีผูกพันลึกล้ำ
‪กว่าสายเลือดที่อยู่ในร่างเสียอีก
‪เราคือครอบครัวของเจ้า ราดู
‪วลาดจะต้องเลือกทางของเขาเอง
‪เช่นเดียวกับที่เจ้าต้องเลือกทางเอง
‪เราคิดว่าการได้อยู่ในปราสาทใหญ่
‪พร้อมกับความหรูหราคือเป็นชีวิตที่หอมหวาน
‪เป็นชีวิตดีๆ ของทุกคน แต่ไม่ใช่อย่างนั้นเสมอไป
‪พวกชนชั้นปกครองมักจะต้องเริ่มชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก
‪ท่ามกลางความลึกลับซับซ้อนของเรื่องในวัง
‪ก้าวผิดเพียงก้าวเดียวอาจทำให้เสียบัลลังก์ ‪เสียชีวิต เสียอิสรภาพ
‪ไม่ใช่เกมที่เล่นได้ง่ายๆ
‪ขณะที่การรุกรานย่างเข้าสัปดาห์ที่สาม
‪แรงกดดันไม่รู้จบจากเมห์เหม็ดเริ่มส่งผลต่อวลาด
‪เขาเสียคนไปนับร้อยจากการต่อสู้กับทัพออตโตมัน
‪และพบว่าตัวเองกำลังนำทัพ
‪ซึ่งขาดแคลนอาหาร ‪และรอคอยกำลังหนุนจากฮังการี
‪วลาดเหนื่อยมากแล้ว
‪เขาทำการรบแบบเผาบ้านเผาเมือง ‪ต่อต้านเมห์เหม็ด
‪แต่เขาก็ไม่มีแหล่งอื่นให้หาอาหารเองเช่นกัน
‪ไม่มีที่ให้ไปแล้ว
‪เขากลายเป็นนักโทษ ‪ของยุทธการเผาบ้านเผาเมืองของตัวเอง
‪(ค่ายออตโตมัน ‪ห่างจากทาร์โกวิชเต 80 กิโลเมตร)
‪เขาเตรียมจะเคลื่อนพลตอนเช้า
‪เราจะโจมตีด้วยหน่วยเล็ก
‪ชะลอให้เดินทัพได้ช้าลง ‪ทำให้เมห์เหม็ดไม่ลืมว่าเรายังอยู่
‪- เจ้าชาย ‪- ว่าไง
‪มีข้อความจากชายแดน
‪ข่าวดีรึ
‪พบทหารสอดแนมของฮังการีในวาลาเคียแล้ว
‪ท่านอาจได้กลับไปเคียงคู่กับเจ้าหญิงอนาสเตเซีย
‪ในช่วงต้นฤดูหนาว
‪ทหารสอดแนม!
‪ส่งหน่วยนำขึ้นไปพบเขา ‪สืบดูว่าจะมีทัพมาเพิ่มรึเปล่า
‪ขณะที่กษัตริย์ของเขามัวแต่โอ้เอ้ ‪เราจะไม่เหลือเวลาแล้ว
‪เจ้าชาย ในที่สุดทัพฮังการีก็ทำตามที่รับปาก
‪- นี่เป็นสิ่งที่ท่านรอคอย ‪- ทหารสอดแนมแค่ไม่กี่คนไม่นับเป็นทัพ!
‪วันนี้ซ้อมยิงเป้า
‪ไม่ช้าปืนใหญ่เหล่านั้น ‪จะตั้งเป้าที่กำแพงเมืองทาร์โกวิชเต
‪ข้ายอมให้เมห์เหม็ดชิงเอาเมืองหลวงไปไม่ได้
‪พวกนั้นชิงอะไรไปจากชีวิตข้ามากแล้ว
‪เราควรรีบออกเดินทาง ‪หากต้องการไปถึงถนนสายหลักก่อนค่ำ
‪(พระราชวังหลวงออตโตมัน เมื่อ 14 ปีก่อน)
‪- ฮัมซาเบย์ เห็นน้องชายข้าไหม ‪- ไม่เห็น เจ้าชาย
‪สิบสี่ปีก่อนหน้านั้น
‪วลาด ดราคูล่าหนุ่ม ‪กำลังเตรียมตัวขั้นสุดท้ายเพื่อกลับวาลาเคีย
‪และต่อสู้ชิงบัลลังก์ที่ไม่มีคนครอง
‪ตำแหน่งซึ่งทางออตโตมัน ‪ฝึกสอนเขาให้ครองมาหลายปี
‪ข้ามาส่งเจ้า
‪ท่านพี่ช่างมีน้ำใจ
‪ท่านพ่อมอบฮัมซาเบย์ให้คอยดูแล ‪พร้อมกับทหารเก่งที่สุดของเรากลุ่มหนึ่ง
‪ไม่ถึงฤดูใบไม้ร่วง บัลลังก์เป็นของเจ้าแน่
‪แต่ท่านก็ยังมีน้องชายของข้า ‪หากมีอะไรผิดพลาด
‪ราดูเลือกที่จะอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง
‪เขาเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่ข้าเหลืออยู่ ‪แต่ท่านเลี้ยงเขาไว้เหมือนเป็นสัตว์เลี้ยง
‪เราคือฝ่ายที่มอบทหารให้ไปชิงบัลลังก์คืน
‪เจ้าชาย
‪เราควรต้องออกเดินทาง
‪ข้าจะรายงานความคืบหน้ามาจากวาลาเคีย ‪ท่านพี่เมห์เหม็ด
‪เท่ากับวลาดถูกส่งตัวไปทำ
‪เรื่องทางการเมืองเรื่องสำคัญ ‪แต่ทิ้งราดูเอาไว้
‪เราไม่พบหลักฐานชัดว่า ‪เขาอยู่โดยสมัครใจหรือไม่
‪ไม่รู้ว่าเขาอยู่เพราะเป็นตัวประกัน ‪หรือสมัครใจอยู่ที่วังเอง
‪อาจจะเป็นทั้งสองทาง ‪เขาอยู่เพื่อเพิ่มความมั่นใจ
‪ให้ออตโตมัน
‪แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือน ‪เขาปรับตัวเข้ากับชีวิตในวังออตโตมันได้ดี
‪พร้อมกับความดึงดูดใจ ‪และอำนาจที่มาพร้อมกันด้วย
‪ครอบครัวเป็นของขวัญล้ำค่าที่สุดที่เรามี
‪ความจงรักภักดีคือทุกสิ่ง
‪เจ้าชายราดู เราพร้อมแล้ว
‪(พระราชวังหลวงออตโตมัน)
‪ไม่ดึกไปหน่อยเหรอที่จะมาเพ่นพ่านในวัง
‪ขออภัย
‪ข้านึกว่ากุลบาฮาร์ ฮาทุนอาจอยากกระหายน้ำ
‪ก่อนจะเข้านอน
‪คืนนี้นางคงไม่ต้องการอะไรแล้ว
‪ค่ะ ท่านหญิง
‪และที่ห่างจากวังหลวงไป 650 กิโลเมตร
‪ขณะที่ทัพออตโตมันยังคงบุกบั่น ‪ขึ้นเหนือมุ่งสู่ทาร์โกวิชเต
‪เมห์เหม็ดกับกองทหาร ‪เริ่มรู้สึกหวั่นใจมากขึ้นทุกขณะ
‪กองทัพออตโตมันถูกโจมตี ‪แบบตีแล้วหนีตลอดเวลา
‪และเมื่อถึงตอนกลางคืน ‪ใครก็ตามที่ไม่ได้อยู่ในกระโจม
‪ก็จะหายตัวไป
‪นั่นเป็นความพรั่นพรึงจริงๆ
‪มาห์มูดพาชา ปลดพวกเขาลงมาเร็วๆ
‪(ชายเขตแดนปราสาทโปเอนารี ‪65 กม. ทางตอ. เฉียงเหนือของทาร์โกวิชเต)
‪คงไปถึงในเวลาไม่นานหลังจากตะวันขึ้น
‪สายบอกว่าที่โปเอนารี ‪มีองครักษ์เฝ้าเพียงหน่วยเล็กๆ
‪ห้ามทำอันตรายใดๆ ต่อเจ้าหญิงอนาสตาเซีย
‪ข้าจะจับนางด้วยตัวเอง
‪เจ้าชายราดู ท่านได้พบกับท่านพี่ ‪ครั้งสุดท้ายเมื่อใดกัน
‪เมื่อสิบปีก่อน
‪ข้าไม่ได้พบพี่ชายมาตั้งแต่เก้าขวบ
‪ตอนที่ถูกเกณฑ์มาร่วมทัพของสุลต่าน
‪แต่ตอนนี้นี่เป็นครอบครัวของข้าแล้ว
‪เราคือบุตรแห่งฟาตีห์
‪และเราจะสละทุกอย่าง ‪เพื่อนำเกียรติและศักดิ์ศรีมาให้สุลต่าน
‪แม้แต่พี่ชายแท้ๆ ของข้าเอง
‪ค่ายออตโตมัน 50 กม. จากทาร์โกวิชเต)
‪ขณะที่กองทัพของเมห์เหม็ด ‪เข้าใกล้ทาร์โกวิชเตยิ่งขึ้นทุกขณะ…
‪ถ้าแตะอาหารของข้าอีก ข้าจะตัดมือเจ้า
‪ปล่อยข้านะ!
‪ภายในค่ายของออตโตมันเองก็ตึงเครียด
‪เมื่ออาหารและน้ำยิ่งขาดแคลนขึ้นทุกที…
‪ไอ้เลว!
‪ข่าวลือเรื่องทัพฮังการีที่จะมาช่วยวลาด ‪ยิ่งดังขึ้นทุกวัน
‪สุลต่าน เรียกข้ารึ
‪ใช่
‪คืนนี้ข้าเห็นทหารสองนาย
‪ทะเลาะกันเหมือนหมาเพื่อแย่งเนื้อชิ้นเดียว
‪ข้าเห็นกองทัพที่ไร้ชีวิตชีวา ไร้หัวจิตหัวใจ
‪พร้อมจะรับความพ่ายแพ้
‪สุลต่าน คนของเราทั้งเหนื่อยและหิว
‪มาห์มูดปาชา ‪เจ้าไม่ได้ไปรบที่คอนสแตนติโนเปิลกับข้า
‪ไม่ได้ไป สุลต่าน
‪ต้องย่ำทั้งเลือดและโคลนถึงเข่า
‪พร้อมกับศพทหารของข้า ‪กองอยู่หน้ากำแพงสูงลิ่วนั้นหลายอาทิตย์
‪ข้าต้องเผชิญทั้งความกลัวและเหนื่อยล้า ‪แบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
‪เจ้าโจรสลัด กุสตีนิอานี
‪แม้จะไม่สนุกกับละครนองเลือด ‪แบบเดียวกับวลาด
‪แต่ข้าบอกได้ ตัวมันเองก็เป็นฝันร้ายอยู่แล้ว
‪ข้าเห็นฝันร้ายแบบนั้นฉายอยู่ ‪บนใบหน้าของทหาร
‪ทุกครั้ง ทหารกลับมาจากการสู้ในคูเมือง ‪น้อยลงทุกที
‪แต่ท่านก็ยังได้ชัยชนะ สุลต่าน
‪ใช่
‪เพราะหนทางของข้าเป็นทางที่ถูกต้อง
‪และเพราะข้าสาบานเอาไว้ว่า ‪ข้าจะยึดเมืองคอนสแตนติโนเปิลให้ได้
‪เช่นเดียวกับที่สาบานไว้ว่า ‪ข้าจะลงโทษวลาดที่ทรยศเรา
‪วันนี้เราเสียเวลาไปมาก
‪ภัยจากฮังการีเริ่มเห็นได้จริงแล้ว
‪เราจะไม่เหลือเวลาแล้ว
‪พรุ่งนี้ เราจะเริ่มเดินทาง ‪มุ่งหน้าสู่ทาร์โกวิชเตช่วงสุดท้าย
‪ตอนเช้ารวบรวมพลทหารมาก่อนจะออกเดินทาง
‪ข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่า ‪มีอะไรรอพวกเราอยู่ข้างหน้า
‪(โปเอนารี ‪ปราสาทของวลาด ดราคูล่า)
‪วันนี้ ดวงอาทิตย์ร้ายจะแผดเผา ‪ราวกับไฟนรกส่องหัวพวกเรา
‪เช่นเดียวกับที่เผามาตลอด 12 วันที่ผ่านมา
‪ข้ารู้ว่าทุกคนกระหายและหิวโหย
‪และพวกเราถูกปีศาจร้ายโจมตีทุกทิศทาง
‪แต่ไม่ต้องกลัว!
‪ศัตรูของเรากำลังจะ ‪ถูกชำระแค้นอย่างหนักและโหดร้ายที่สุด!
‪ไม่เหลือที่ให้วลาด ดราคูล่าหนีแล้ว
‪มันซ่อนตัวเหมือนเป็นหนู!
‪มันจะต้องลิ้มรสคมดาบที่กำแพงเมืองทาร์โกวิชเต
‪และหมอบราบคาบแก้ว ‪ต่อเสียงคำรามของปืนใหญ่เรา!
‪เราจะล้างแค้นให้ฮัมซาเบย์
‪เราจะล้างแค้นให้พี่น้องชายหญิง ‪และเด็กๆ ทุกคน
‪ที่เราต้องเสียไปในที่ต้องสาปแห่งนี้!
‪ไปกันเลย!
‪เราจะทำลายลอร์ดจอมเสียบ ‪และทะลวงประตูมุ่งสู่ยุโรป!
‪บูดา เวียนนา โรม และโลกทั้งหมด!
‪ฟาตีห์!
‪หาตัวเจ้าหญิงอนาสตาเซีย หาให้เจอ!
‪เจ้าหญิง กลับห้องไปเถิด
‪ออกไปก่อน
‪เจ้าราดูน้อย
‪ข้ามาเพื่อคุ้มกันท่าน
‪หากท่านมากับข้า ‪สัญญาว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น
‪เท่ากับเจ้ามาชิงแผ่นดินของวลาด ‪และมาเอาตัวเมียเขาด้วยสินะ
‪ข้าไม่เคยต้องการเรื่องแบบนี้เลย
‪เจ้าโกหก! ชีวิตเจ้าก็ต้องการแค่นี้
‪เจ้าอ่อนแอ ขี้ขลาด!
‪ไม่กล้าแกร่งสมชาย
‪เจ้าไม่คู่ควรจะเรียกวลาดเป็นพี่ด้วยซ้ำ
‪ข้าพยายามช่วยวลาดแล้ว
‪เรื่องไม่จำเป็นต้องจบแบบนี้
‪วลาดตายแล้วรึ
‪ท่านก็จะต้องตายเช่นกัน ‪หากไม่รีบออกไปกับข้าเดี๋ยวนี้
‪ท่านจะไม่เป็นอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น
‪ข้าสัญญากับเขาไว้
‪ข้าก็สัญญาไว้เช่นกัน
‪อย่า!
‪สุลต่าน ท่านต้องดูเอง
‪ตราของวลาด ดราคูล่า
‪เราพบในกระโจมของราดู ‪น่าเสียดายที่เราไม่พบจดหมายต้นทาง
‪อย่าเพิ่งไปบอกคนอื่น
‪สุลต่าน เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ข้าจะจัดการกับเขาด้วยตัวเอง
‪เจ้าชายวลาด
‪มีอะไร
‪พวกออตโตมันบุกไปที่โปเอนารี
‪อนาสตาเซียล่ะ
‪นาง…
‪นางตายแล้ว
‪เจ้าชาย…
‪นั่นเป็น…
‪เมห์เหม็ด
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม